استخراج بیت‌کوین چه تأثیری بر محیط‌ زیست دارد؟

بیت‌کوین را می‌توان شناخته‌شده‌ترین رمزارز جهان دانست. این رمزارز در سال 2017 توانست که سرخط اخبار را به خود اختصاص دهد و حتی اکنون نسبت به آن زمان‌ها نیز عملکرد و ارزش مالی بهتری را از خود نشان دهد. اکنون این ارز توانسته که خود را از تمسخرهایی که نسبت به آن وجود داشتند، رها ساخته و به یک محصول مالی قابل احترام بدل شود. حال شاید شما نیز کنجکاو بوده و بخواهید که از تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست آگاه شوید. اگر این‌طور است، پس مطالعه ادامه این مطلب را به شما پیشنهاد می‌کنیم.

در طی عملیات استخراج بیت‌کوین، مقدار بسیار زیادی انرژی الکتریکی، صرف پردازش‌های کامپیوتری شده تا بدین‌ترتیب یک بیت‌کوین جدید به وجود آید. تولید برق در حالت کلی، یک فرایند مضر برای طبیعت است. به همین‌ منوال، نقش بیت‌کوین نیز در تغییرات اقلیمی و آسیب به سیاره زمین، روزبه‌روز در حال پررنگ‌‌تر شدن است.

منظور از استخراج بیت‌کوین چیست؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

در طول سالیان گذشته، تلاش‌های گوناگونی در زمینه ارزهای دیجیتال صورت گرفته است. به هر حال در ابتدا بسیاری از رمزارزها نتوانستند که بر مشکل دو بار خرج کردن (Double-spending) غلبه کنند. هنگامی‌که به بانک رفته و یک اسکناس را به تحویلدار تحویل می‌دهید، آنگاه دیگر آن اسکناس را نداشته و نمی‌توانید که آن را مجددا خرج کنید. پیش‌تر، کپی کردن ارزهای دیجیتال، آسان بود و به همین دلیل می‌توانستید که یک توکن را چندین بار مورد استفاده قرار دهید.

ساتوشی ناکاموتو؛ خالق یا خالقین بیت‌کوین، بلاک‌چین را توسعه داد تا بدین‌ترتیب از استفاده مجددا از یک توکن دیجیتال، جلوگیری شود. بدین‌ترتیب، تراکنش‌ها در یک دفتر کل اشتراکی نوشته شده و این فرایند در سرتاسر شبکه کامپیوترها تکرار می‌شود. در هر صورت، این فرایند نیازمند توان پردازشی شبکه بیت‌کوین است. شاید برخی از مردم بخواهند که این تأمین توان پردازشی را به‌صورت رایگان انجام دهند، اما در هر صورت ناکاموتو قصد تکیه بر عنصر مهربانی را ندارد و بنابراین سعی کرده که راهی را جهت تشویق این اقدام، ابداع کند.

پیش از ارسال تراکنش در بلاک‌چین، کاربران آن تراکنش را تأیید می‌کنند. به این تراکنش‌ها در قالب بلاک‌های 2500 تراکنشی، رسیدگی می‌شود. با تأیید هر بلاک، کاربر دخیل در این فرایند نیز درصدی از یک بیت‌کوین را به دست می‌آورد. این فرایند را استخراج (ماینینگ) نامیده و در بین تمامی رمزارزها، یک قابلیت رایج است. بیت‌کوین اولین شبکه‌ای بود که توانست بر معضل دو بار خرج کردن غلبه کند. البته این روش اکنون به طرز گسترده‌ای در صنعت ارزهای دیجیتال مورد استفاده قرار می‌گیرد.

این مطلب را نیز بخوانید: پس از مرگ چه اتفاقی برای بیت‌کوین‌های شما می‌افتد؟

چرا استخراج بیت‌کوین مضر است؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

شاید ماینینگ یک فرایند عملیاتی استاندارد در اکثر رمزارزها باشد، اما خود روش دقیق انجام این کار، یکسان نیست. در رابطه با بیت‌کوین، فرایند استخراج بر الگوریتم اثبات کار (Proof of Work) تکیه دارد. جهت دریافت پرداخت بیت‌کوینی (BTC) برای استخراج یک بلاک، شما باید اولین کاربری باشید که اثبات کار را ایجاد می‌کنید. این یک فرایند محاسباتی جهت پیدا کردن هش موردنظر قرار گرفته در بلاک است. شاید این موضوع بتواند مردم را به سمت فرایند استخراج تشویق کند، اما در عین حال می‌تواند برای محیط‌زیست نیز مضر باشد.

از ماینرها خواسته می‌شود که در ازای دریافت بیت‌کوین، از منابع خود استفاده کرده تا بتوانند یک کد را حدس بزنند. از آنجایی که تنها اولین کاربری که اثبات کار را ایجاد کند، پاداش خواهد گرفت، پس این فرایند را می‌توان یک مسابقه به حساب آورد که نفرات اول آن، آن‌هایی هستند که تجهیزات قدرتمندتری دارند. این موضوع تأثیری 2 برابری بر محیط‌زیست دارد. سخت‌افزاری که در فرایند ماینینگ استفاده می‌شود، می‌تواند در یک کامپیوتر عادی خانگی و یا اداری مورد استفاده قرار گیرد. این موضوع باعث می‌شود که تولید سخت‌افزارها و تجهیزات الکترونیکی نیز افزایش یابد.

در این بین، کارت‌های گرافیک بیش از سایرین تحت تأثیر این موج تقاضا قرار گرفته‌اند. در سال 2017 و با شناخته‌شده‌تر شدن بیت‌کوین، قیمت‌های به‌طرز هشداردهنده‌ای افزایش یافتند و همین موضوع باعث شد تا بسیاری از افراد نتوانند که سخت‌افزارهای لازم جهت انجام این کار را تهیه کنند. این قضیه باعث تأثیر گسترده‌تری بر سخت‌افزارها شد.

شاید دارنده یک کامپیوتر خانگی بخواهد که با تعویض کارت گرافیک، عملکرد رایانه خود را ارتقا دهد، اما طبیعتا با بالا رفتن قیمت‌ها، چنین کاری سخت‌تر می‌شود. شاید هم آن شخص در عوض بخواهد که تمامی سخت‌افزارها را جایگزین کند. اخیرا نیز تقاضای بالای ماینرها با کمبود گسترده قطعات و مشکلات موجود در زنجیره تأمین ترکیب شده و در نهایت اکنون شاهد قیمت سرسام‌آور کارت‌های گرافیک هستیم.

یکی دیگر از موارد تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست، به استفاده از انرژی الکتریسیته بازمی‌گردد. درست است که تمامی شبکه نیازمند انرژی برق است، اما فرایند استخراج، بخشی است که بیشترین انرژی را نیاز دارد. خود فرایند محاسبات به‌تنهایی، انرژی زیادی را مصرف می‌کند، اما اگر این قضیه با رویکرد “همه پاداش‌ها نصیب یک نفر می‌شوند” ترکیب شود، آنگاه باید کامپیوترها در دوره‌ای طولانی و به‌سختی کار کنند. بدین‌ ترتیب در قیاس با یک سیستم کاراتر، انرژی الکتریسته بیشتری نیز مصرف می‌شود.

این مطلب را نیز بخوانید: هاوینگ بیت‌کوین چیست و چه تاثیری بر قیمت آن دارد؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

اگر بخواهید که اولین نفری باشید که اثبات کار هر بلاک را انجام می‌دهد، آنگاه به یک کامپیوتر قدرتمند نیاز دارید. در هر صورت در هنگام فعالیت‌های سنگین، گرمای زیادی نیز تولید می‌شود. علاوه بر اینکه گرما را می‌توان قاتل سخت‌افزارها دانست، از طرفی دیگر، دستگاه‌هایی که گرمای زیادی تولید می‌کنند، باعث گرم‌تر شدن محیط اطراف خود نیز می‌شوند. حال اگر به‌طور مداوم حواستان به گرمای اتاق نباشد، آنگاه سخت‌افزارهای شما نیز نمی‌توانند عملکردی بهینه را از خود به جای گذاشته و بنابراین شانس پیروزی شما در مسابقه استخراج نیز کاهش می‌یابد.

جهت فراهم آوردن محیطی ایدئال، به یک سیستم خنک‌کنندگی و همچنین یک فضای مناسب یا یک اتاق مخصوص سرور نیاز دارید. همچنین باید اطمینان حاصل کنید که درآمد شما می‌تواند هزینه‌های ناشی از اجاره، خرید تجهیزات کامپیوتری و همچنین هزینه برق را پوشش دهد. همزمان با تغییر سختی استخراج، قابلیت و توان استخراج نیز تغییر می‌کند.

یکی از شعارهای بیت‌کوین در ابتدا، آزادی‌خواهی بود، اما اکنون فرایند استخراج در قبضه کسانی است که توانایی مالی بالایی دارند. همانند سایر زمینه‌های مالی دیگر، هر ماینر سعی دارد که نسبت به سایرین، برتری‌هایی داشته باشد. هزینه‌های مربوط به خرید سخت‌افزارها، حالتی نسبتا ثابت داشته، اما هزینه مربوط به برق، از هزینه‌های متغیر قابل توجه است. با تشدید موضوع گرمایش جهانی و تغییرات اقلیمی، بسیاری از کشورها نیز سعی می‌کنند که هر روز بیشتر از مصرف ذغال سنگ فاصله بگیرند.

البته جایگزین‌های پاک‌تر انرژی، معمولا گران‌تر نیز هستند. این در حالی است که برق تولید شده حاصل از ذغال سنگ، اساسا ارزان‌تر است. حال با توجه به ارزان‌تر بودن انرژی ناپاک‌تر، ماینرها نیز سعی دارند که جهت کاهش هزینه‌های خود، از این نوع انرژی استفاده کنند. مثلا کشور چین هنوز قسمت اعظمی از انرژی الکتریسیته خود را از طریق سوزاندن ذغال سنگ به دست می‌آورد. به همین دلیل ماینرهای فعال در این کشور، نسبت به رقبای خود در سرزمین‌هایی که از انرژی‌های پاک‌تر استفاده می‌کنند، در این زمینه برتری نسبی دارند.

به طرز مشابهی، بخش اعظمی از تجهیزات الکترونیکی جهان در کشور چین تولید می‌شوند. همین موضوع نیز باعث می‌شود تا سخت‌افزارها برای ماینرهای این کشور، مقرون‌به‌صرفه‌تر باشند. البته دولت چین اخیرا متعهد شده که در چند سال آینده، بیشتر به سمت تولید پایدار انرژی‌ الکتریسیته، گام بردارد. چنین موردی به‌طور ناخواسته باعث می‌شود که فارم‌های ماینینگ کشور چین، به سمت کشورهای دیگری که انرژی الکتریسیته ارزان‌قیمت دارند (همانند ایران)، جذب شوند.

در اوایل سال 2021 میلادی، شرکت خودروسازی تسلا مبلغی قابل توجه را در بیت‌کوین سرمایه‌گذاری کرد و همچنین طرحی را نیز پایه‌ریزی کرد که بر اساس آن مشتریان می‌توانند اتومبیل‌های جدید خود را با استفاده از بیت‌کوین خریداری کنند. هر چند که این اقدام در ابتدا موجب اشتیاق و خوشحالی طرفداران شد، اما سرمایه‌گذاری تسلا در بیت‌کوین، آسیب‌هایی را نیز به وجهه زیست‌محیطی این شرکت، وارد کرد. بر اساس پلتفرم تحلیلی Digiconomist، شبکه بیت‌کوین به‌صورت سالانه حدود 48.52 مگاتن دی‌اکسید کربن تولید می‌کند که این مقدار تقریبا برابر با مقدار کربن مصرف شده کشوری همانند بلغارستان است.

این مقدار برای یک سال، بسیار قابل توجه است، اما حتی تأثیر زیست‌محیطی یک تراکنش واحد نیز بیشتر هشداردهنده است. با توجه به شاخص مصرف انرژی بیت‌کوین Digitconomist، یک تراکنش بیت‌کوین به اندازه بیش از یک میلیون تراکنش Visa، کربن تولید می‌کند. همچنین مصرف برق این یک تراکنش، برابر با مصرف ماهانه برق یک خانواده متوسط در ایالات متحده بوده و 100 گرم ضایعات الکترونیکی نیز تولید می‌کند.

این ویدیو را نیز ببینید: هر آنچه که باید در رابطه با بلاک چین بدانید

آیا بیت‌کوین نیز می‌تواند سبز باشد؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

برخی از افراد به این نکته اشاره می‌کنند که سیستم‌های مالی سنتی، تأثیر زیست‌محیطی قابل توجهی دارند. با توجه به اینکه تأمین مالی بازرگانی تا چه حد با سرمایه‌داری و اقتصاد بازار درهم تنیده شده است، این قضیه فقط باعث حادتر شدن مسئله می‌شود. به هر حال اگر خطرات محیطی فعلی را از بین نبرده و همچنین خطرات دیگری را نیز اضافه کنیم، آنگاه نمی‌توان گفت که به سمت یک سیاره پاک‌تر و سبزتر حرکت می‌کنیم.

بهتر است که قبول کنیم سیستم‌های مالی سنتی، به محیط‌زیست آسیب‌ رسانده و این موضوع در رابطه با بیت‌کوین نیز صادق است. البته علاقه‌مندان به ارزهای دیجیتال می‌توانند بگویند که بیت‌کوین نسبت به سایر واحدهای پولی، بیشتر حافظ محیط‌زیست است، زیرا می‌توان کارایی مصرف انرژی سخت‌افزارها را بالاتر برد و یا اینکه جهت کاهش مصرف انرژی، پروتکل‌های استخراج بیت‌کوین را تغییر داد.

یکی دیگر از بحث‌و‌جدل‌های اصلی علیه بیت‌کوین این است که در حال حاضر، بخش بسیار کمی از جهان از آن استفاده می‌کنند. راه‌کارهای پرداخت غالب همانند Visa و یا Mastercard، در هر ثانیه حدود 24000 تراکنش را پردازش می‌کنند. شبکه بیت‌کوین در حال حاضر در هر ثانیه حدود 7 تراکنش را می‌تواند مدیریت کند. حتی اگر با اعمال تغییراتی بتوان باعث افزایش سرعت پردازش تراکنش‌ها شد، آنگاه بازهم بیت‌کوین تأثیر زیادی بر محیط‌زیست داشته و در عین حال کمترین تأثیر را نیز بر اقتصاد جهانی دارد.

اساسا بیت‌کوین از طرح پیشنهادی اولیه خود که آن را به‌عنوان یک واحد پولی در نظر گرفته بود، دور شده است. این روزها بیشتر BTC را به‌عنوان یک دارایی می‌شناسند. مؤسسات، اپلیکیشن‌ها و مشاوران پیشنهاد می‌کنند که در بیت‌کوین سرمایه‌گذاری کنید، آن‌هم نه به خاطر اینکه این ارز، چشم‌اندازی از آینده را نشان می‌دهد، بلکه به این خاطر که ارزش آن در بازار، همانند ارزش طلا است. قیمت فرار بیت‌کوین نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاران هنوز دقیقا نمی‌دانند که چگونه این رمزارز را ارزش‌گذاری کنند.

ارزهای دیجیتال نیز هدف‌هایی برای خود دارند. پلتفرم‌هایی همانند اتریوم به شما این امکان را می‌دهند که بر بستر بلاک‌چین، قراردادهای هوشمند تنظیم کنید. این مورد را می‌توان یک نمونه بسیار کاربردی از این فناوری دانست. در مقام مقایسه نیز باید گفت که اتریوم نسبت به بیت‌کوین، تأثیر کمتری بر محیط‌زیست دارد.

هنوز هم در فرایند استخراج ارزهای دیجیتال، باید از الکتریسیته استفاده کرد تا بتوان یک سری محاسبات اساسا بی‌فایده را انجام داد. جریان برق وارد سخت‌افزارها شده و بخش اعظمی از آن نیز تبدیل به گرما می‌شود. مادامی که این مشکل برطرف نشود، آنگاه همچنان بیت‌کوین و سایر ارزهای دیجیتال، برای محیط‌زیست مخرب خواهند بود.

آیا ارزهای دیجیتال آینده روشنی دارند؟

در بالا سعی کردیم که به تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست بپردازیم. در این چند سالی که بیت‌کوین وارد میدان شده، هزاران ارز دیجیتال دیگر نیز معرفی شده‌اند. همگی این رمزارزها نیز از فناوری‌های زیرساختی مشابهی استفاده می‌کنند. پایه و اساس تمامی رمزارزها، بلاک‌چین بوده که می‌توان آن را اساسی‌ترین نوآوری بیت‌کوین دانست.

جدا از روش‌های ماینینگ هر رمزارز، در هر صورت باید از منابع و انرژی استفاده کنید. اگر بخواهیم که بهتر از سیاره خود محافظت کرده و از وضعیت آب‌و‌هوایی بحرانی در آینده اجتناب کنیم، آنگاه باید از منابع کمتری استفاده کرده و همچنین سعی کنیم که بیشتر از انرژی‌های تجدیدپذیر بهره ببریم.

ظاهرا ارزهای دیجیتال مستقیما با این موضوع در تضاد هستند. به هر حال حفظ این جایگزین پیچیده که شاید به برخی از ویژگی‌های آن نیز نیازی نداشته باشیم، نیازمند مصرف انرژی و منابع زیادی است. به نظر می‌رسد که برخی از سازمان‌ها قصد دارند که به سبزشویی (Greenwashing) پرداخته و جهت ارائه پاداش به رفتارهای پایدار و طرفدار محیط‌زیست، رمزارزهایی را عرضه کنند.

نوشته استخراج بیت‌کوین چه تأثیری بر محیط‌ زیست دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

استخراج بیت‌کوین چه تأثیری بر محیط‌ زیست دارد؟

بیت‌کوین را می‌توان شناخته‌شده‌ترین رمزارز جهان دانست. این رمزارز در سال 2017 توانست که سرخط اخبار را به خود اختصاص دهد و حتی اکنون نسبت به آن زمان‌ها نیز عملکرد و ارزش مالی بهتری را از خود نشان دهد. اکنون این ارز توانسته که خود را از تمسخرهایی که نسبت به آن وجود داشتند، رها ساخته و به یک محصول مالی قابل احترام بدل شود. حال شاید شما نیز کنجکاو بوده و بخواهید که از تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست آگاه شوید. اگر این‌طور است، پس مطالعه ادامه این مطلب را به شما پیشنهاد می‌کنیم.

در طی عملیات استخراج بیت‌کوین، مقدار بسیار زیادی انرژی الکتریکی، صرف پردازش‌های کامپیوتری شده تا بدین‌ترتیب یک بیت‌کوین جدید به وجود آید. تولید برق در حالت کلی، یک فرایند مضر برای طبیعت است. به همین‌ منوال، نقش بیت‌کوین نیز در تغییرات اقلیمی و آسیب به سیاره زمین، روزبه‌روز در حال پررنگ‌‌تر شدن است.

منظور از استخراج بیت‌کوین چیست؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

در طول سالیان گذشته، تلاش‌های گوناگونی در زمینه ارزهای دیجیتال صورت گرفته است. به هر حال در ابتدا بسیاری از رمزارزها نتوانستند که بر مشکل دو بار خرج کردن (Double-spending) غلبه کنند. هنگامی‌که به بانک رفته و یک اسکناس را به تحویلدار تحویل می‌دهید، آنگاه دیگر آن اسکناس را نداشته و نمی‌توانید که آن را مجددا خرج کنید. پیش‌تر، کپی کردن ارزهای دیجیتال، آسان بود و به همین دلیل می‌توانستید که یک توکن را چندین بار مورد استفاده قرار دهید.

ساتوشی ناکاموتو؛ خالق یا خالقین بیت‌کوین، بلاک‌چین را توسعه داد تا بدین‌ترتیب از استفاده مجددا از یک توکن دیجیتال، جلوگیری شود. بدین‌ترتیب، تراکنش‌ها در یک دفتر کل اشتراکی نوشته شده و این فرایند در سرتاسر شبکه کامپیوترها تکرار می‌شود. در هر صورت، این فرایند نیازمند توان پردازشی شبکه بیت‌کوین است. شاید برخی از مردم بخواهند که این تأمین توان پردازشی را به‌صورت رایگان انجام دهند، اما در هر صورت ناکاموتو قصد تکیه بر عنصر مهربانی را ندارد و بنابراین سعی کرده که راهی را جهت تشویق این اقدام، ابداع کند.

پیش از ارسال تراکنش در بلاک‌چین، کاربران آن تراکنش را تأیید می‌کنند. به این تراکنش‌ها در قالب بلاک‌های 2500 تراکنشی، رسیدگی می‌شود. با تأیید هر بلاک، کاربر دخیل در این فرایند نیز درصدی از یک بیت‌کوین را به دست می‌آورد. این فرایند را استخراج (ماینینگ) نامیده و در بین تمامی رمزارزها، یک قابلیت رایج است. بیت‌کوین اولین شبکه‌ای بود که توانست بر معضل دو بار خرج کردن غلبه کند. البته این روش اکنون به طرز گسترده‌ای در صنعت ارزهای دیجیتال مورد استفاده قرار می‌گیرد.

این مطلب را نیز بخوانید: پس از مرگ چه اتفاقی برای بیت‌کوین‌های شما می‌افتد؟

چرا استخراج بیت‌کوین مضر است؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

شاید ماینینگ یک فرایند عملیاتی استاندارد در اکثر رمزارزها باشد، اما خود روش دقیق انجام این کار، یکسان نیست. در رابطه با بیت‌کوین، فرایند استخراج بر الگوریتم اثبات کار (Proof of Work) تکیه دارد. جهت دریافت پرداخت بیت‌کوینی (BTC) برای استخراج یک بلاک، شما باید اولین کاربری باشید که اثبات کار را ایجاد می‌کنید. این یک فرایند محاسباتی جهت پیدا کردن هش موردنظر قرار گرفته در بلاک است. شاید این موضوع بتواند مردم را به سمت فرایند استخراج تشویق کند، اما در عین حال می‌تواند برای محیط‌زیست نیز مضر باشد.

از ماینرها خواسته می‌شود که در ازای دریافت بیت‌کوین، از منابع خود استفاده کرده تا بتوانند یک کد را حدس بزنند. از آنجایی که تنها اولین کاربری که اثبات کار را ایجاد کند، پاداش خواهد گرفت، پس این فرایند را می‌توان یک مسابقه به حساب آورد که نفرات اول آن، آن‌هایی هستند که تجهیزات قدرتمندتری دارند. این موضوع تأثیری 2 برابری بر محیط‌زیست دارد. سخت‌افزاری که در فرایند ماینینگ استفاده می‌شود، می‌تواند در یک کامپیوتر عادی خانگی و یا اداری مورد استفاده قرار گیرد. این موضوع باعث می‌شود که تولید سخت‌افزارها و تجهیزات الکترونیکی نیز افزایش یابد.

در این بین، کارت‌های گرافیک بیش از سایرین تحت تأثیر این موج تقاضا قرار گرفته‌اند. در سال 2017 و با شناخته‌شده‌تر شدن بیت‌کوین، قیمت‌های به‌طرز هشداردهنده‌ای افزایش یافتند و همین موضوع باعث شد تا بسیاری از افراد نتوانند که سخت‌افزارهای لازم جهت انجام این کار را تهیه کنند. این قضیه باعث تأثیر گسترده‌تری بر سخت‌افزارها شد.

شاید دارنده یک کامپیوتر خانگی بخواهد که با تعویض کارت گرافیک، عملکرد رایانه خود را ارتقا دهد، اما طبیعتا با بالا رفتن قیمت‌ها، چنین کاری سخت‌تر می‌شود. شاید هم آن شخص در عوض بخواهد که تمامی سخت‌افزارها را جایگزین کند. اخیرا نیز تقاضای بالای ماینرها با کمبود گسترده قطعات و مشکلات موجود در زنجیره تأمین ترکیب شده و در نهایت اکنون شاهد قیمت سرسام‌آور کارت‌های گرافیک هستیم.

یکی دیگر از موارد تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست، به استفاده از انرژی الکتریسیته بازمی‌گردد. درست است که تمامی شبکه نیازمند انرژی برق است، اما فرایند استخراج، بخشی است که بیشترین انرژی را نیاز دارد. خود فرایند محاسبات به‌تنهایی، انرژی زیادی را مصرف می‌کند، اما اگر این قضیه با رویکرد “همه پاداش‌ها نصیب یک نفر می‌شوند” ترکیب شود، آنگاه باید کامپیوترها در دوره‌ای طولانی و به‌سختی کار کنند. بدین‌ ترتیب در قیاس با یک سیستم کاراتر، انرژی الکتریسته بیشتری نیز مصرف می‌شود.

این مطلب را نیز بخوانید: هاوینگ بیت‌کوین چیست و چه تاثیری بر قیمت آن دارد؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

اگر بخواهید که اولین نفری باشید که اثبات کار هر بلاک را انجام می‌دهد، آنگاه به یک کامپیوتر قدرتمند نیاز دارید. در هر صورت در هنگام فعالیت‌های سنگین، گرمای زیادی نیز تولید می‌شود. علاوه بر اینکه گرما را می‌توان قاتل سخت‌افزارها دانست، از طرفی دیگر، دستگاه‌هایی که گرمای زیادی تولید می‌کنند، باعث گرم‌تر شدن محیط اطراف خود نیز می‌شوند. حال اگر به‌طور مداوم حواستان به گرمای اتاق نباشد، آنگاه سخت‌افزارهای شما نیز نمی‌توانند عملکردی بهینه را از خود به جای گذاشته و بنابراین شانس پیروزی شما در مسابقه استخراج نیز کاهش می‌یابد.

جهت فراهم آوردن محیطی ایدئال، به یک سیستم خنک‌کنندگی و همچنین یک فضای مناسب یا یک اتاق مخصوص سرور نیاز دارید. همچنین باید اطمینان حاصل کنید که درآمد شما می‌تواند هزینه‌های ناشی از اجاره، خرید تجهیزات کامپیوتری و همچنین هزینه برق را پوشش دهد. همزمان با تغییر سختی استخراج، قابلیت و توان استخراج نیز تغییر می‌کند.

یکی از شعارهای بیت‌کوین در ابتدا، آزادی‌خواهی بود، اما اکنون فرایند استخراج در قبضه کسانی است که توانایی مالی بالایی دارند. همانند سایر زمینه‌های مالی دیگر، هر ماینر سعی دارد که نسبت به سایرین، برتری‌هایی داشته باشد. هزینه‌های مربوط به خرید سخت‌افزارها، حالتی نسبتا ثابت داشته، اما هزینه مربوط به برق، از هزینه‌های متغیر قابل توجه است. با تشدید موضوع گرمایش جهانی و تغییرات اقلیمی، بسیاری از کشورها نیز سعی می‌کنند که هر روز بیشتر از مصرف ذغال سنگ فاصله بگیرند.

البته جایگزین‌های پاک‌تر انرژی، معمولا گران‌تر نیز هستند. این در حالی است که برق تولید شده حاصل از ذغال سنگ، اساسا ارزان‌تر است. حال با توجه به ارزان‌تر بودن انرژی ناپاک‌تر، ماینرها نیز سعی دارند که جهت کاهش هزینه‌های خود، از این نوع انرژی استفاده کنند. مثلا کشور چین هنوز قسمت اعظمی از انرژی الکتریسیته خود را از طریق سوزاندن ذغال سنگ به دست می‌آورد. به همین دلیل ماینرهای فعال در این کشور، نسبت به رقبای خود در سرزمین‌هایی که از انرژی‌های پاک‌تر استفاده می‌کنند، در این زمینه برتری نسبی دارند.

به طرز مشابهی، بخش اعظمی از تجهیزات الکترونیکی جهان در کشور چین تولید می‌شوند. همین موضوع نیز باعث می‌شود تا سخت‌افزارها برای ماینرهای این کشور، مقرون‌به‌صرفه‌تر باشند. البته دولت چین اخیرا متعهد شده که در چند سال آینده، بیشتر به سمت تولید پایدار انرژی‌ الکتریسیته، گام بردارد. چنین موردی به‌طور ناخواسته باعث می‌شود که فارم‌های ماینینگ کشور چین، به سمت کشورهای دیگری که انرژی الکتریسیته ارزان‌قیمت دارند (همانند ایران)، جذب شوند.

در اوایل سال 2021 میلادی، شرکت خودروسازی تسلا مبلغی قابل توجه را در بیت‌کوین سرمایه‌گذاری کرد و همچنین طرحی را نیز پایه‌ریزی کرد که بر اساس آن مشتریان می‌توانند اتومبیل‌های جدید خود را با استفاده از بیت‌کوین خریداری کنند. هر چند که این اقدام در ابتدا موجب اشتیاق و خوشحالی طرفداران شد، اما سرمایه‌گذاری تسلا در بیت‌کوین، آسیب‌هایی را نیز به وجهه زیست‌محیطی این شرکت، وارد کرد. بر اساس پلتفرم تحلیلی Digiconomist، شبکه بیت‌کوین به‌صورت سالانه حدود 48.52 مگاتن دی‌اکسید کربن تولید می‌کند که این مقدار تقریبا برابر با مقدار کربن مصرف شده کشوری همانند بلغارستان است.

این مقدار برای یک سال، بسیار قابل توجه است، اما حتی تأثیر زیست‌محیطی یک تراکنش واحد نیز بیشتر هشداردهنده است. با توجه به شاخص مصرف انرژی بیت‌کوین Digitconomist، یک تراکنش بیت‌کوین به اندازه بیش از یک میلیون تراکنش Visa، کربن تولید می‌کند. همچنین مصرف برق این یک تراکنش، برابر با مصرف ماهانه برق یک خانواده متوسط در ایالات متحده بوده و 100 گرم ضایعات الکترونیکی نیز تولید می‌کند.

این ویدیو را نیز ببینید: هر آنچه که باید در رابطه با بلاک چین بدانید

آیا بیت‌کوین نیز می‌تواند سبز باشد؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

برخی از افراد به این نکته اشاره می‌کنند که سیستم‌های مالی سنتی، تأثیر زیست‌محیطی قابل توجهی دارند. با توجه به اینکه تأمین مالی بازرگانی تا چه حد با سرمایه‌داری و اقتصاد بازار درهم تنیده شده است، این قضیه فقط باعث حادتر شدن مسئله می‌شود. به هر حال اگر خطرات محیطی فعلی را از بین نبرده و همچنین خطرات دیگری را نیز اضافه کنیم، آنگاه نمی‌توان گفت که به سمت یک سیاره پاک‌تر و سبزتر حرکت می‌کنیم.

بهتر است که قبول کنیم سیستم‌های مالی سنتی، به محیط‌زیست آسیب‌ رسانده و این موضوع در رابطه با بیت‌کوین نیز صادق است. البته علاقه‌مندان به ارزهای دیجیتال می‌توانند بگویند که بیت‌کوین نسبت به سایر واحدهای پولی، بیشتر حافظ محیط‌زیست است، زیرا می‌توان کارایی مصرف انرژی سخت‌افزارها را بالاتر برد و یا اینکه جهت کاهش مصرف انرژی، پروتکل‌های استخراج بیت‌کوین را تغییر داد.

یکی دیگر از بحث‌و‌جدل‌های اصلی علیه بیت‌کوین این است که در حال حاضر، بخش بسیار کمی از جهان از آن استفاده می‌کنند. راه‌کارهای پرداخت غالب همانند Visa و یا Mastercard، در هر ثانیه حدود 24000 تراکنش را پردازش می‌کنند. شبکه بیت‌کوین در حال حاضر در هر ثانیه حدود 7 تراکنش را می‌تواند مدیریت کند. حتی اگر با اعمال تغییراتی بتوان باعث افزایش سرعت پردازش تراکنش‌ها شد، آنگاه بازهم بیت‌کوین تأثیر زیادی بر محیط‌زیست داشته و در عین حال کمترین تأثیر را نیز بر اقتصاد جهانی دارد.

اساسا بیت‌کوین از طرح پیشنهادی اولیه خود که آن را به‌عنوان یک واحد پولی در نظر گرفته بود، دور شده است. این روزها بیشتر BTC را به‌عنوان یک دارایی می‌شناسند. مؤسسات، اپلیکیشن‌ها و مشاوران پیشنهاد می‌کنند که در بیت‌کوین سرمایه‌گذاری کنید، آن‌هم نه به خاطر اینکه این ارز، چشم‌اندازی از آینده را نشان می‌دهد، بلکه به این خاطر که ارزش آن در بازار، همانند ارزش طلا است. قیمت فرار بیت‌کوین نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاران هنوز دقیقا نمی‌دانند که چگونه این رمزارز را ارزش‌گذاری کنند.

ارزهای دیجیتال نیز هدف‌هایی برای خود دارند. پلتفرم‌هایی همانند اتریوم به شما این امکان را می‌دهند که بر بستر بلاک‌چین، قراردادهای هوشمند تنظیم کنید. این مورد را می‌توان یک نمونه بسیار کاربردی از این فناوری دانست. در مقام مقایسه نیز باید گفت که اتریوم نسبت به بیت‌کوین، تأثیر کمتری بر محیط‌زیست دارد.

هنوز هم در فرایند استخراج ارزهای دیجیتال، باید از الکتریسیته استفاده کرد تا بتوان یک سری محاسبات اساسا بی‌فایده را انجام داد. جریان برق وارد سخت‌افزارها شده و بخش اعظمی از آن نیز تبدیل به گرما می‌شود. مادامی که این مشکل برطرف نشود، آنگاه همچنان بیت‌کوین و سایر ارزهای دیجیتال، برای محیط‌زیست مخرب خواهند بود.

آیا ارزهای دیجیتال آینده روشنی دارند؟

در بالا سعی کردیم که به تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست بپردازیم. در این چند سالی که بیت‌کوین وارد میدان شده، هزاران ارز دیجیتال دیگر نیز معرفی شده‌اند. همگی این رمزارزها نیز از فناوری‌های زیرساختی مشابهی استفاده می‌کنند. پایه و اساس تمامی رمزارزها، بلاک‌چین بوده که می‌توان آن را اساسی‌ترین نوآوری بیت‌کوین دانست.

جدا از روش‌های ماینینگ هر رمزارز، در هر صورت باید از منابع و انرژی استفاده کنید. اگر بخواهیم که بهتر از سیاره خود محافظت کرده و از وضعیت آب‌و‌هوایی بحرانی در آینده اجتناب کنیم، آنگاه باید از منابع کمتری استفاده کرده و همچنین سعی کنیم که بیشتر از انرژی‌های تجدیدپذیر بهره ببریم.

ظاهرا ارزهای دیجیتال مستقیما با این موضوع در تضاد هستند. به هر حال حفظ این جایگزین پیچیده که شاید به برخی از ویژگی‌های آن نیز نیازی نداشته باشیم، نیازمند مصرف انرژی و منابع زیادی است. به نظر می‌رسد که برخی از سازمان‌ها قصد دارند که به سبزشویی (Greenwashing) پرداخته و جهت ارائه پاداش به رفتارهای پایدار و طرفدار محیط‌زیست، رمزارزهایی را عرضه کنند.

نوشته استخراج بیت‌کوین چه تأثیری بر محیط‌ زیست دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

هر آنچه که بایستی در رابطه با نمایشگرهای CRT و دلیل منسوخ شدن آن‌ها بدانید

احتمالا واژه CRT را شنیده و می‌دانید که ربطی به تلویزیون‌ها، مانیتور، بازی‌های ویدیویی و یا کامپیوترها دارد. در این مطلب قصد داریم که دقیق‌تر به واژه CRT پرداخته و توضیحاتی را در رابطه با آن به شما ارائه دهیم.

CRT چیست؟

در مباحث مربوط به الکترونیک، CRT به‌معنای Cathode Ray Tube یا همان لامپ پرتوی کاتدی است. CRT یک اصطلاح فنی بوده و به لامپ تصویر موجود در دستگاه‌های تلویزیون و یا مانیتورهای قدیمی اشاره دارد. در اینجا منظور نمایشگرهایی هستند که پیش از نمایشگرهای صفحه-تخت وجود داشتند. CRTها دستگاه‌های الکترونیکی نمایش‌دهنده تصویر بوده که می‌توانند اطلاعات را به‌صورت پویا و بدون نیاز به جابجایی قطعات، نمایش دهند. وقتی که کسی نامی از CRT می‌برد، منظور وی به جای خود لامپ پرتوی کاتدی، می‌تواند تلویزیون و یا مانیتوری باشد که از CRT استفاده می‌کند.

خب چرا پرتو کاتدی؟ پیش از کشف الکترون، دانشمندان جریان الکترون‌ها را اشعه‌های کاتدی می‌نامیدند. این قضیه نیز بدین دلیل بود که این اشعه‌های مرموز، اولین بار در حال ساطع شدن توسط یک الکترون منفی یا همان کاتد دیده شدند. این فرایند باعث سایه‌اندازی در داخل یک لامپ خلاء می‌شد. در سال 1897، یک مهندس آلمانی به نام کارل فردیناند براون (Karl Ferdinand Braun)، جهت ساخت اولین لامپ پرتوی کاتدی، یک نمایشگر فسفری و همچنین یک کنترل انحراف مغناطیسی را به ترکیب اضافه کرد. وی از این لامپ کاتدی جهت نمایش شکل موجی یک جریان غیرمستقیم همانند اسیلسکوپ یا همان نوسان‌نما استفاده می‌کرد.

CRT

در طول زمان، سایر دانشمندان نیز پی بردند که می‌توان از CRTها جهت نمایش تصاویر متحرک، آن‌هم بدون نیاز به قطعات مکانیکی تکان‌خورنده، استفاده کرد. همین یافته، گامی مهم جهت تجاری‌سازی تلویزیون‌ها بود. در ادامه نیز کامپیوترها از مانیتورهای CRT به‌عنوان دستگاه خروجی استفاده کردند. این موضوع باعث افزایش سطح تعامل با کامپیوترها شد و همچنین نیاز به کاغذهای پیوسته پرینت شده جهت تهیه خروجی را از بین می‌برد.

این مطلب را نیز بخوانید: پنل‌های مانیتور چه تفاوتی با یکدیگر داشته و کدام یک برای شما مناسب هستند؟

CRTها چگونه کار می‌کنند؟

CRTها، لامپ‌های بسته خلاء بوده که دارای 3 بخش مهم هستند: یک منبع الکترون (معمولا تفنگ الکترونی نامیده می‌شود)، یک سیستم انحراف الکترومغناطیسی (که پرتو الکترون‌ها را هدایت می‌کند) و همچنین یک نمایشگر فسفری که در هنگام برخورد پرتو الکترون‌ها با آن، شروع به تابیدن می‌کند.

در رابطه با نمایشگرهای CRT رنگی، 3 تفنگ الکترونی وجود دارند: یکی قرمز، یک سبز و دیگری هم آبی. این تفنگ‌ها به سمت فسفرهای رنگی، نشانه‌روی می‌کنند. در هنگام برخورد پرتو مربوطه با فسفرها، آنگاه رنگ موردنظر نیز بر روی نمایشگر، نشان داده خواهد شد. شدت پرتو نیز قابل تعدیل است. این قضیه خود را در روشنایی بخش‌های خاصی از تصویر، نشان می‌دهد.

CRT

تلویزیون‌ها و اکثر مانیتورهای CRT، تصویر را به‌‎صورت خط-به-خط بر روی مانیتور به نمایش درمی‌آورند. این فرایند از بالا به پایین شروع شده، دارای یک الگوی شطرنجی (رستر) است و همچنین در هر ثانیه 30 یا 60 بار، تکرار می‌شود. این نمایشگرها را رستر یا همان شطرنجی می‌نامند. سایر CRTها نیز همانند آن‌هایی که در نوسان‌نماها و همچنین برخی از کنسول‌های اولیه بازی‌های آرکید استفاده می‌شدند، از طریق رهگیری خطوط موجود بر روی نمایشگرهای فسفری (با استفاده از تنها یک تفنگ الکترون)، تصویر را طرح‌ریزی می‌کردند (همانند ابزار Etch-A-Sketch). این‌ها را نمایشگرهای برداری (وکتور) می‌نامند.

واضح است که ما در اینجا قصد ساده‌تر کردن چیزها را داریم وگرنه CRTها نیازمند اجزاهای اضافی بیشتری همانند منبع تغذیه و مدار منطقی جهت دریافت و ایجاد سیگنال‌های تصویری (که بر روی نمایشگر نشان داده می‌شوند) هستند. این قطعات بسته به اندازه نمایشگر، نوع و شرکت سازنده، متفاوت هستند.

چرا دیگر از این فناوری استفاده نمی‌شود؟

طبیعتا هنوز هم در مواردی خاص، از نمایشگرهای CRT استفاده می‌شود. از این موارد می‌توان به تجهیزات الکترونیکی قدیمی همانند آن‌هایی که در کابین خلبان هواپیماهای قدیمی یافت می‌شوند و همچنین موارد مربوط به بازی‌های کلاسیک (رترو)، اشاره کرد.

CRTها در بین دهه‌های 1950 و اواسط 2000 میلادی، اول در تلویزیون‌ها و سپس در مانیتور کامپیوترها، بیشترین محبوبیت را داشتند. در ایالات متحده، تولید تلویزیون‌های CRT به‌طرز گسترده‌ای در اواسط دهه 2000 میلادی، متوقف شد. البته همچنان تولیداتی به‌صورت پراکنده در دهه 2010 میلادی، وجود داشتند. امروزه مؤسسات خاصی نسبت به تولید و یا نوسازی نمایشگرهای CRT اقدام می‌کنند که البته بخش بزرگی از بازار آن‌ها، مربوط به رده‌های غیر مصرف‌کننده است.

CRT

امروزه اکثر مردم دیگر از نمایشگرهای CRT استفاده نمی‌کنند، زیرا هم تبلیغ بیشتری برای نمایشگرهای صفحه-نخت می‌شود (با رهبری LCDها) و هم اینکه دومی برتری‌های گوناگونی نسبت به اولی دارد. در حالت کلی، تولید نمایشگرهای صفحه-تخت ارزان‌تر بوده، این نمایشگرها سبک‌تر و باریک‌تر هستند، مصرف انرژی کمتری دارند و همچنین در قیاس با CRTها، گرمای کمتری نیز تولید می‌کنند. نمایشگرهای مدرن این امکان را فراهم کرده‌اند که تصاویر پخش شده بر روی آن‌ها در قیاس با CRTها، دارای تیزی (Sharpness)، روشنی (Clarity) و همچنین رزولوشن بسیار بالاتری باشند. همچنین نمایشگرهای صفحه-تخت را می‌توان در اندازه‌های بسیاری بزرگ‌تری نسبت به CRTها تولید کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: زمان پاسخگویی مانیتور چیست و چه اهمیتی دارد؟

آیا نمایشگرهای CRT هنوز هم مزیت‌هایی دارند؟

در دهه 2000 و 2010 میلادی، نمایشگرهای CRT همچنان برتری‌هایی نسبت به نمایشگرهای صفحه-تخت داشتند. از این موارد می‌توان به غنای رنگ بیشتر، زمان پاسخگویی بهتر و همچنین پشتیبانی بهتر از همگام‌سازی چندگانه رزولوشن، اشاره کرد. البته پیشرفت‌های حاصل شده در این چند سال، توانسته که این شکاف‌ها را تا حد زیادی کمتر کند.

هنوز هم افرادی هستند که در رابطه با کامپیوترهای قدیمی و یا بازی‌های قدیمی، نمایشگرهای CRT را ترجیح می‌دهند. این قضیه نیز می‌تواند به این موضوع بازگردد که این مانیتورها در آن زمان‌ها، به قصد چنین استفاده‌هایی تولید و ابداع شده بودند. 3 دلیل اصلی وجود دارند که با استناد به آن‌ها می‎‌توان گفت که صفحه‌نمایش‌های CRT جهت اجرای بازی‌های رترو، از نمایشگرهای صفحه‌تخت بهتر هستند.

CRT

دلیل اول این است که CRTها می‌توانند رزولوشن مربوط به بازی‌های قدیمی را بهتر مدیریت کنند. اگر بخواهید که یک بازی با رزولوشن پایین را بر روی یک تلویزیون HD امروزی پخش کنید، آنگاه بازی موردنظر چندان خوشایند و زیبا به نظر نمی‌رسد و بیشتر حالت تاری به خود می‌گیرد. حال اگر همین بازی را بر روی یک نمایشگر قدیمی CRT بخش کنید، آنگاه همه‌چیز خیلی بهتر نشان داده خواهد شد.

دلیل دوم این است که برخی از لوازم جانبی مربوط به بازی‌ها همانند تفنگ‌های نوری، فقط با نمایشگرهای CRT سازگار هستند. مثلا نمی‌توانید بازی Duck Hunt نینتندو را بر روی یک تلویزیون HD اجرا کرده و همچنین بخواهید که از تفنگ نوری نیز استفاده کنید. این قضیه نیز بدین دلیل است که چنین ابزارهایی بهترین هماهنگی را با زمان‌بندی سیگنال‌های ویدیویی تلویزیون‌های CRT دارند.

دلیل سوم نیز این است که مصنوعات تصویری ایجاد شده در بازی‌های قدیمی، هنگامی می‌توانند خود را بهتر نشان دهند که این بازی‌ها بر روی نمایشگرهای CRT اجرا شوند. در حقیقت، برخی از بازی‌ها از مزیت‌های سیگنال NTSC و یا خود CRT استفاده کرده تا بدین ترتیب رنگ‌ها را ترکیب کرده و یا اینکه توهم عمق، سایه‌زنی و شفافیت بیشتر را در ذهن مخاطب به وجود آورند (در قیاس با نمایشگرهای مدرن).

بسیاری از جنبه‌های مثبت مصنوعات گرافیکی بازی‌های قدیمی، در هنگام اجرای این عناوین از طریق شبیه‌سازهای تمام پیکسلی و یا نمایشگرهای مدرن، از بین می‌روند. بدین ترتیب ترکیب رنگ‌ها از دست رفته و همچنین امکان دارد که نسبت صفحه نیز مختل شود، زیرا قرار نیست که همه پیکسل‌ها، مربعی‌شکل باشند.

اکنون که فناوری CRT در خطر فراموشی کامل است، این احتمال وجود دارد که برای همیشه دسترسی به این تکنولوژی را از دست بدهیم. البته هنگامی‌که بحث بر سر منسوخ شدن یک فناوری باشد، این موضوع لزوما قرار نیست که دائمی و همیشگی باشد. به‌عنوان مثال می‌توان به موفقیت شرکت vinyl در Impossible Project جهت بازگردانی دوربین عکس فوری Polaroid، به چرخه تولید اشاره کرد.

شاید روزی فرا برسد که مجددا تولید نمایشگرهای CRT جهت استفاده در بوتیک‌ها افزایش یابد، اما تا آن روز، این وظیفه متخصصان فعال در این زمینه است که نمونه‌های این فناوری را نگه داشته تا نسل‌های آینده نیز بتوانند بهتر با چنین نمایشگرهایی و همچنین شیوه کار آن‌ها، آشنا شوند.

نوشته هر آنچه که بایستی در رابطه با نمایشگرهای CRT و دلیل منسوخ شدن آن‌ها بدانید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

هر آنچه که بایستی در رابطه با نمایشگرهای CRT و دلیل منسوخ شدن آن‌ها بدانید

احتمالا واژه CRT را شنیده و می‌دانید که ربطی به تلویزیون‌ها، مانیتور، بازی‌های ویدیویی و یا کامپیوترها دارد. در این مطلب قصد داریم که دقیق‌تر به واژه CRT پرداخته و توضیحاتی را در رابطه با آن به شما ارائه دهیم.

CRT چیست؟

در مباحث مربوط به الکترونیک، CRT به‌معنای Cathode Ray Tube یا همان لامپ پرتوی کاتدی است. CRT یک اصطلاح فنی بوده و به لامپ تصویر موجود در دستگاه‌های تلویزیون و یا مانیتورهای قدیمی اشاره دارد. در اینجا منظور نمایشگرهایی هستند که پیش از نمایشگرهای صفحه-تخت وجود داشتند. CRTها دستگاه‌های الکترونیکی نمایش‌دهنده تصویر بوده که می‌توانند اطلاعات را به‌صورت پویا و بدون نیاز به جابجایی قطعات، نمایش دهند. وقتی که کسی نامی از CRT می‌برد، منظور وی به جای خود لامپ پرتوی کاتدی، می‌تواند تلویزیون و یا مانیتوری باشد که از CRT استفاده می‌کند.

خب چرا پرتو کاتدی؟ پیش از کشف الکترون، دانشمندان جریان الکترون‌ها را اشعه‌های کاتدی می‌نامیدند. این قضیه نیز بدین دلیل بود که این اشعه‌های مرموز، اولین بار در حال ساطع شدن توسط یک الکترون منفی یا همان کاتد دیده شدند. این فرایند باعث سایه‌اندازی در داخل یک لامپ خلاء می‌شد. در سال 1897، یک مهندس آلمانی به نام کارل فردیناند براون (Karl Ferdinand Braun)، جهت ساخت اولین لامپ پرتوی کاتدی، یک نمایشگر فسفری و همچنین یک کنترل انحراف مغناطیسی را به ترکیب اضافه کرد. وی از این لامپ کاتدی جهت نمایش شکل موجی یک جریان غیرمستقیم همانند اسیلسکوپ یا همان نوسان‌نما استفاده می‌کرد.

CRT

در طول زمان، سایر دانشمندان نیز پی بردند که می‌توان از CRTها جهت نمایش تصاویر متحرک، آن‌هم بدون نیاز به قطعات مکانیکی تکان‌خورنده، استفاده کرد. همین یافته، گامی مهم جهت تجاری‌سازی تلویزیون‌ها بود. در ادامه نیز کامپیوترها از مانیتورهای CRT به‌عنوان دستگاه خروجی استفاده کردند. این موضوع باعث افزایش سطح تعامل با کامپیوترها شد و همچنین نیاز به کاغذهای پیوسته پرینت شده جهت تهیه خروجی را از بین می‌برد.

این مطلب را نیز بخوانید: پنل‌های مانیتور چه تفاوتی با یکدیگر داشته و کدام یک برای شما مناسب هستند؟

CRTها چگونه کار می‌کنند؟

CRTها، لامپ‌های بسته خلاء بوده که دارای 3 بخش مهم هستند: یک منبع الکترون (معمولا تفنگ الکترونی نامیده می‌شود)، یک سیستم انحراف الکترومغناطیسی (که پرتو الکترون‌ها را هدایت می‌کند) و همچنین یک نمایشگر فسفری که در هنگام برخورد پرتو الکترون‌ها با آن، شروع به تابیدن می‌کند.

در رابطه با نمایشگرهای CRT رنگی، 3 تفنگ الکترونی وجود دارند: یکی قرمز، یک سبز و دیگری هم آبی. این تفنگ‌ها به سمت فسفرهای رنگی، نشانه‌روی می‌کنند. در هنگام برخورد پرتو مربوطه با فسفرها، آنگاه رنگ موردنظر نیز بر روی نمایشگر، نشان داده خواهد شد. شدت پرتو نیز قابل تعدیل است. این قضیه خود را در روشنایی بخش‌های خاصی از تصویر، نشان می‌دهد.

CRT

تلویزیون‌ها و اکثر مانیتورهای CRT، تصویر را به‌‎صورت خط-به-خط بر روی مانیتور به نمایش درمی‌آورند. این فرایند از بالا به پایین شروع شده، دارای یک الگوی شطرنجی (رستر) است و همچنین در هر ثانیه 30 یا 60 بار، تکرار می‌شود. این نمایشگرها را رستر یا همان شطرنجی می‌نامند. سایر CRTها نیز همانند آن‌هایی که در نوسان‌نماها و همچنین برخی از کنسول‌های اولیه بازی‌های آرکید استفاده می‌شدند، از طریق رهگیری خطوط موجود بر روی نمایشگرهای فسفری (با استفاده از تنها یک تفنگ الکترون)، تصویر را طرح‌ریزی می‌کردند (همانند ابزار Etch-A-Sketch). این‌ها را نمایشگرهای برداری (وکتور) می‌نامند.

واضح است که ما در اینجا قصد ساده‌تر کردن چیزها را داریم وگرنه CRTها نیازمند اجزاهای اضافی بیشتری همانند منبع تغذیه و مدار منطقی جهت دریافت و ایجاد سیگنال‌های تصویری (که بر روی نمایشگر نشان داده می‌شوند) هستند. این قطعات بسته به اندازه نمایشگر، نوع و شرکت سازنده، متفاوت هستند.

چرا دیگر از این فناوری استفاده نمی‌شود؟

طبیعتا هنوز هم در مواردی خاص، از نمایشگرهای CRT استفاده می‌شود. از این موارد می‌توان به تجهیزات الکترونیکی قدیمی همانند آن‌هایی که در کابین خلبان هواپیماهای قدیمی یافت می‌شوند و همچنین موارد مربوط به بازی‌های کلاسیک (رترو)، اشاره کرد.

CRTها در بین دهه‌های 1950 و اواسط 2000 میلادی، اول در تلویزیون‌ها و سپس در مانیتور کامپیوترها، بیشترین محبوبیت را داشتند. در ایالات متحده، تولید تلویزیون‌های CRT به‌طرز گسترده‌ای در اواسط دهه 2000 میلادی، متوقف شد. البته همچنان تولیداتی به‌صورت پراکنده در دهه 2010 میلادی، وجود داشتند. امروزه مؤسسات خاصی نسبت به تولید و یا نوسازی نمایشگرهای CRT اقدام می‌کنند که البته بخش بزرگی از بازار آن‌ها، مربوط به رده‌های غیر مصرف‌کننده است.

CRT

امروزه اکثر مردم دیگر از نمایشگرهای CRT استفاده نمی‌کنند، زیرا هم تبلیغ بیشتری برای نمایشگرهای صفحه-نخت می‌شود (با رهبری LCDها) و هم اینکه دومی برتری‌های گوناگونی نسبت به اولی دارد. در حالت کلی، تولید نمایشگرهای صفحه-تخت ارزان‌تر بوده، این نمایشگرها سبک‌تر و باریک‌تر هستند، مصرف انرژی کمتری دارند و همچنین در قیاس با CRTها، گرمای کمتری نیز تولید می‌کنند. نمایشگرهای مدرن این امکان را فراهم کرده‌اند که تصاویر پخش شده بر روی آن‌ها در قیاس با CRTها، دارای تیزی (Sharpness)، روشنی (Clarity) و همچنین رزولوشن بسیار بالاتری باشند. همچنین نمایشگرهای صفحه-تخت را می‌توان در اندازه‌های بسیاری بزرگ‌تری نسبت به CRTها تولید کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: زمان پاسخگویی مانیتور چیست و چه اهمیتی دارد؟

آیا نمایشگرهای CRT هنوز هم مزیت‌هایی دارند؟

در دهه 2000 و 2010 میلادی، نمایشگرهای CRT همچنان برتری‌هایی نسبت به نمایشگرهای صفحه-تخت داشتند. از این موارد می‌توان به غنای رنگ بیشتر، زمان پاسخگویی بهتر و همچنین پشتیبانی بهتر از همگام‌سازی چندگانه رزولوشن، اشاره کرد. البته پیشرفت‌های حاصل شده در این چند سال، توانسته که این شکاف‌ها را تا حد زیادی کمتر کند.

هنوز هم افرادی هستند که در رابطه با کامپیوترهای قدیمی و یا بازی‌های قدیمی، نمایشگرهای CRT را ترجیح می‌دهند. این قضیه نیز می‌تواند به این موضوع بازگردد که این مانیتورها در آن زمان‌ها، به قصد چنین استفاده‌هایی تولید و ابداع شده بودند. 3 دلیل اصلی وجود دارند که با استناد به آن‌ها می‎‌توان گفت که صفحه‌نمایش‌های CRT جهت اجرای بازی‌های رترو، از نمایشگرهای صفحه‌تخت بهتر هستند.

CRT

دلیل اول این است که CRTها می‌توانند رزولوشن مربوط به بازی‌های قدیمی را بهتر مدیریت کنند. اگر بخواهید که یک بازی با رزولوشن پایین را بر روی یک تلویزیون HD امروزی پخش کنید، آنگاه بازی موردنظر چندان خوشایند و زیبا به نظر نمی‌رسد و بیشتر حالت تاری به خود می‌گیرد. حال اگر همین بازی را بر روی یک نمایشگر قدیمی CRT بخش کنید، آنگاه همه‌چیز خیلی بهتر نشان داده خواهد شد.

دلیل دوم این است که برخی از لوازم جانبی مربوط به بازی‌ها همانند تفنگ‌های نوری، فقط با نمایشگرهای CRT سازگار هستند. مثلا نمی‌توانید بازی Duck Hunt نینتندو را بر روی یک تلویزیون HD اجرا کرده و همچنین بخواهید که از تفنگ نوری نیز استفاده کنید. این قضیه نیز بدین دلیل است که چنین ابزارهایی بهترین هماهنگی را با زمان‌بندی سیگنال‌های ویدیویی تلویزیون‌های CRT دارند.

دلیل سوم نیز این است که مصنوعات تصویری ایجاد شده در بازی‌های قدیمی، هنگامی می‌توانند خود را بهتر نشان دهند که این بازی‌ها بر روی نمایشگرهای CRT اجرا شوند. در حقیقت، برخی از بازی‌ها از مزیت‌های سیگنال NTSC و یا خود CRT استفاده کرده تا بدین ترتیب رنگ‌ها را ترکیب کرده و یا اینکه توهم عمق، سایه‌زنی و شفافیت بیشتر را در ذهن مخاطب به وجود آورند (در قیاس با نمایشگرهای مدرن).

بسیاری از جنبه‌های مثبت مصنوعات گرافیکی بازی‌های قدیمی، در هنگام اجرای این عناوین از طریق شبیه‌سازهای تمام پیکسلی و یا نمایشگرهای مدرن، از بین می‌روند. بدین ترتیب ترکیب رنگ‌ها از دست رفته و همچنین امکان دارد که نسبت صفحه نیز مختل شود، زیرا قرار نیست که همه پیکسل‌ها، مربعی‌شکل باشند.

اکنون که فناوری CRT در خطر فراموشی کامل است، این احتمال وجود دارد که برای همیشه دسترسی به این تکنولوژی را از دست بدهیم. البته هنگامی‌که بحث بر سر منسوخ شدن یک فناوری باشد، این موضوع لزوما قرار نیست که دائمی و همیشگی باشد. به‌عنوان مثال می‌توان به موفقیت شرکت vinyl در Impossible Project جهت بازگردانی دوربین عکس فوری Polaroid، به چرخه تولید اشاره کرد.

شاید روزی فرا برسد که مجددا تولید نمایشگرهای CRT جهت استفاده در بوتیک‌ها افزایش یابد، اما تا آن روز، این وظیفه متخصصان فعال در این زمینه است که نمونه‌های این فناوری را نگه داشته تا نسل‌های آینده نیز بتوانند بهتر با چنین نمایشگرهایی و همچنین شیوه کار آن‌ها، آشنا شوند.

نوشته هر آنچه که بایستی در رابطه با نمایشگرهای CRT و دلیل منسوخ شدن آن‌ها بدانید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

هر آنچه که بایستی در رابطه با نمایشگرهای CRT و دلیل منسوخ شدن آن‌ها بدانید

احتمالا واژه CRT را شنیده و می‌دانید که ربطی به تلویزیون‌ها، مانیتور، بازی‌های ویدیویی و یا کامپیوترها دارد. در این مطلب قصد داریم که دقیق‌تر به واژه CRT پرداخته و توضیحاتی را در رابطه با آن به شما ارائه دهیم.

CRT چیست؟

در مباحث مربوط به الکترونیک، CRT به‌معنای Cathode Ray Tube یا همان لامپ پرتوی کاتدی است. CRT یک اصطلاح فنی بوده و به لامپ تصویر موجود در دستگاه‌های تلویزیون و یا مانیتورهای قدیمی اشاره دارد. در اینجا منظور نمایشگرهایی هستند که پیش از نمایشگرهای صفحه-تخت وجود داشتند. CRTها دستگاه‌های الکترونیکی نمایش‌دهنده تصویر بوده که می‌توانند اطلاعات را به‌صورت پویا و بدون نیاز به جابجایی قطعات، نمایش دهند. وقتی که کسی نامی از CRT می‌برد، منظور وی به جای خود لامپ پرتوی کاتدی، می‌تواند تلویزیون و یا مانیتوری باشد که از CRT استفاده می‌کند.

خب چرا پرتو کاتدی؟ پیش از کشف الکترون، دانشمندان جریان الکترون‌ها را اشعه‌های کاتدی می‌نامیدند. این قضیه نیز بدین دلیل بود که این اشعه‌های مرموز، اولین بار در حال ساطع شدن توسط یک الکترون منفی یا همان کاتد دیده شدند. این فرایند باعث سایه‌اندازی در داخل یک لامپ خلاء می‌شد. در سال 1897، یک مهندس آلمانی به نام کارل فردیناند براون (Karl Ferdinand Braun)، جهت ساخت اولین لامپ پرتوی کاتدی، یک نمایشگر فسفری و همچنین یک کنترل انحراف مغناطیسی را به ترکیب اضافه کرد. وی از این لامپ کاتدی جهت نمایش شکل موجی یک جریان غیرمستقیم همانند اسیلسکوپ یا همان نوسان‌نما استفاده می‌کرد.

CRT

در طول زمان، سایر دانشمندان نیز پی بردند که می‌توان از CRTها جهت نمایش تصاویر متحرک، آن‌هم بدون نیاز به قطعات مکانیکی تکان‌خورنده، استفاده کرد. همین یافته، گامی مهم جهت تجاری‌سازی تلویزیون‌ها بود. در ادامه نیز کامپیوترها از مانیتورهای CRT به‌عنوان دستگاه خروجی استفاده کردند. این موضوع باعث افزایش سطح تعامل با کامپیوترها شد و همچنین نیاز به کاغذهای پیوسته پرینت شده جهت تهیه خروجی را از بین می‌برد.

این مطلب را نیز بخوانید: پنل‌های مانیتور چه تفاوتی با یکدیگر داشته و کدام یک برای شما مناسب هستند؟

CRTها چگونه کار می‌کنند؟

CRTها، لامپ‌های بسته خلاء بوده که دارای 3 بخش مهم هستند: یک منبع الکترون (معمولا تفنگ الکترونی نامیده می‌شود)، یک سیستم انحراف الکترومغناطیسی (که پرتو الکترون‌ها را هدایت می‌کند) و همچنین یک نمایشگر فسفری که در هنگام برخورد پرتو الکترون‌ها با آن، شروع به تابیدن می‌کند.

در رابطه با نمایشگرهای CRT رنگی، 3 تفنگ الکترونی وجود دارند: یکی قرمز، یک سبز و دیگری هم آبی. این تفنگ‌ها به سمت فسفرهای رنگی، نشانه‌روی می‌کنند. در هنگام برخورد پرتو مربوطه با فسفرها، آنگاه رنگ موردنظر نیز بر روی نمایشگر، نشان داده خواهد شد. شدت پرتو نیز قابل تعدیل است. این قضیه خود را در روشنایی بخش‌های خاصی از تصویر، نشان می‌دهد.

CRT

تلویزیون‌ها و اکثر مانیتورهای CRT، تصویر را به‌‎صورت خط-به-خط بر روی مانیتور به نمایش درمی‌آورند. این فرایند از بالا به پایین شروع شده، دارای یک الگوی شطرنجی (رستر) است و همچنین در هر ثانیه 30 یا 60 بار، تکرار می‌شود. این نمایشگرها را رستر یا همان شطرنجی می‌نامند. سایر CRTها نیز همانند آن‌هایی که در نوسان‌نماها و همچنین برخی از کنسول‌های اولیه بازی‌های آرکید استفاده می‌شدند، از طریق رهگیری خطوط موجود بر روی نمایشگرهای فسفری (با استفاده از تنها یک تفنگ الکترون)، تصویر را طرح‌ریزی می‌کردند (همانند ابزار Etch-A-Sketch). این‌ها را نمایشگرهای برداری (وکتور) می‌نامند.

واضح است که ما در اینجا قصد ساده‌تر کردن چیزها را داریم وگرنه CRTها نیازمند اجزاهای اضافی بیشتری همانند منبع تغذیه و مدار منطقی جهت دریافت و ایجاد سیگنال‌های تصویری (که بر روی نمایشگر نشان داده می‌شوند) هستند. این قطعات بسته به اندازه نمایشگر، نوع و شرکت سازنده، متفاوت هستند.

چرا دیگر از این فناوری استفاده نمی‌شود؟

طبیعتا هنوز هم در مواردی خاص، از نمایشگرهای CRT استفاده می‌شود. از این موارد می‌توان به تجهیزات الکترونیکی قدیمی همانند آن‌هایی که در کابین خلبان هواپیماهای قدیمی یافت می‌شوند و همچنین موارد مربوط به بازی‌های کلاسیک (رترو)، اشاره کرد.

CRTها در بین دهه‌های 1950 و اواسط 2000 میلادی، اول در تلویزیون‌ها و سپس در مانیتور کامپیوترها، بیشترین محبوبیت را داشتند. در ایالات متحده، تولید تلویزیون‌های CRT به‌طرز گسترده‌ای در اواسط دهه 2000 میلادی، متوقف شد. البته همچنان تولیداتی به‌صورت پراکنده در دهه 2010 میلادی، وجود داشتند. امروزه مؤسسات خاصی نسبت به تولید و یا نوسازی نمایشگرهای CRT اقدام می‌کنند که البته بخش بزرگی از بازار آن‌ها، مربوط به رده‌های غیر مصرف‌کننده است.

CRT

امروزه اکثر مردم دیگر از نمایشگرهای CRT استفاده نمی‌کنند، زیرا هم تبلیغ بیشتری برای نمایشگرهای صفحه-نخت می‌شود (با رهبری LCDها) و هم اینکه دومی برتری‌های گوناگونی نسبت به اولی دارد. در حالت کلی، تولید نمایشگرهای صفحه-تخت ارزان‌تر بوده، این نمایشگرها سبک‌تر و باریک‌تر هستند، مصرف انرژی کمتری دارند و همچنین در قیاس با CRTها، گرمای کمتری نیز تولید می‌کنند. نمایشگرهای مدرن این امکان را فراهم کرده‌اند که تصاویر پخش شده بر روی آن‌ها در قیاس با CRTها، دارای تیزی (Sharpness)، روشنی (Clarity) و همچنین رزولوشن بسیار بالاتری باشند. همچنین نمایشگرهای صفحه-تخت را می‌توان در اندازه‌های بسیاری بزرگ‌تری نسبت به CRTها تولید کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: زمان پاسخگویی مانیتور چیست و چه اهمیتی دارد؟

آیا نمایشگرهای CRT هنوز هم مزیت‌هایی دارند؟

در دهه 2000 و 2010 میلادی، نمایشگرهای CRT همچنان برتری‌هایی نسبت به نمایشگرهای صفحه-تخت داشتند. از این موارد می‌توان به غنای رنگ بیشتر، زمان پاسخگویی بهتر و همچنین پشتیبانی بهتر از همگام‌سازی چندگانه رزولوشن، اشاره کرد. البته پیشرفت‌های حاصل شده در این چند سال، توانسته که این شکاف‌ها را تا حد زیادی کمتر کند.

هنوز هم افرادی هستند که در رابطه با کامپیوترهای قدیمی و یا بازی‌های قدیمی، نمایشگرهای CRT را ترجیح می‌دهند. این قضیه نیز می‌تواند به این موضوع بازگردد که این مانیتورها در آن زمان‌ها، به قصد چنین استفاده‌هایی تولید و ابداع شده بودند. 3 دلیل اصلی وجود دارند که با استناد به آن‌ها می‎‌توان گفت که صفحه‌نمایش‌های CRT جهت اجرای بازی‌های رترو، از نمایشگرهای صفحه‌تخت بهتر هستند.

CRT

دلیل اول این است که CRTها می‌توانند رزولوشن مربوط به بازی‌های قدیمی را بهتر مدیریت کنند. اگر بخواهید که یک بازی با رزولوشن پایین را بر روی یک تلویزیون HD امروزی پخش کنید، آنگاه بازی موردنظر چندان خوشایند و زیبا به نظر نمی‌رسد و بیشتر حالت تاری به خود می‌گیرد. حال اگر همین بازی را بر روی یک نمایشگر قدیمی CRT بخش کنید، آنگاه همه‌چیز خیلی بهتر نشان داده خواهد شد.

دلیل دوم این است که برخی از لوازم جانبی مربوط به بازی‌ها همانند تفنگ‌های نوری، فقط با نمایشگرهای CRT سازگار هستند. مثلا نمی‌توانید بازی Duck Hunt نینتندو را بر روی یک تلویزیون HD اجرا کرده و همچنین بخواهید که از تفنگ نوری نیز استفاده کنید. این قضیه نیز بدین دلیل است که چنین ابزارهایی بهترین هماهنگی را با زمان‌بندی سیگنال‌های ویدیویی تلویزیون‌های CRT دارند.

دلیل سوم نیز این است که مصنوعات تصویری ایجاد شده در بازی‌های قدیمی، هنگامی می‌توانند خود را بهتر نشان دهند که این بازی‌ها بر روی نمایشگرهای CRT اجرا شوند. در حقیقت، برخی از بازی‌ها از مزیت‌های سیگنال NTSC و یا خود CRT استفاده کرده تا بدین ترتیب رنگ‌ها را ترکیب کرده و یا اینکه توهم عمق، سایه‌زنی و شفافیت بیشتر را در ذهن مخاطب به وجود آورند (در قیاس با نمایشگرهای مدرن).

بسیاری از جنبه‌های مثبت مصنوعات گرافیکی بازی‌های قدیمی، در هنگام اجرای این عناوین از طریق شبیه‌سازهای تمام پیکسلی و یا نمایشگرهای مدرن، از بین می‌روند. بدین ترتیب ترکیب رنگ‌ها از دست رفته و همچنین امکان دارد که نسبت صفحه نیز مختل شود، زیرا قرار نیست که همه پیکسل‌ها، مربعی‌شکل باشند.

اکنون که فناوری CRT در خطر فراموشی کامل است، این احتمال وجود دارد که برای همیشه دسترسی به این تکنولوژی را از دست بدهیم. البته هنگامی‌که بحث بر سر منسوخ شدن یک فناوری باشد، این موضوع لزوما قرار نیست که دائمی و همیشگی باشد. به‌عنوان مثال می‌توان به موفقیت شرکت vinyl در Impossible Project جهت بازگردانی دوربین عکس فوری Polaroid، به چرخه تولید اشاره کرد.

شاید روزی فرا برسد که مجددا تولید نمایشگرهای CRT جهت استفاده در بوتیک‌ها افزایش یابد، اما تا آن روز، این وظیفه متخصصان فعال در این زمینه است که نمونه‌های این فناوری را نگه داشته تا نسل‌های آینده نیز بتوانند بهتر با چنین نمایشگرهایی و همچنین شیوه کار آن‌ها، آشنا شوند.

نوشته هر آنچه که بایستی در رابطه با نمایشگرهای CRT و دلیل منسوخ شدن آن‌ها بدانید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

AMD Smart Access Memory چیست و تا چه حد بر اجرای بازی‌ها تأثیر دارد؟

شرکت AMD در چند سال گذشته توانسته که عملکرد خوبی را از خود به جای بگذارد. این شرکت موفقیت‌های اخیر خود در رابطه با پردازنده‌های Ryzen و همچنین کارت گرافیک‌های سری 5000 و 6000 را مدیون اختراعات و نوآوری‌های گوناگون است. یکی از این نوآوری‌ها، AMD Smart Access Memory نام داشته که در این مطلب قصد داریم که توضیحات مفصلی را در رابطه با آن به شما ارائه دهیم.

AMD Smart Access Memory یک فرایند بوده که به سخت‌افزارهای شرکت AMD این اجازه را می‌دهد که بتوانند از نهایت توان حافظه گرافیکی، استفاده کنند. در ادامه قصد داریم که بیشتر به این موضوع بپردازیم.

AMD Smart Access Memory چیست؟

در کامپیوترهای ویندوزی، پردازنده مرکزی (CPU) می‌تواند در هر بار فقط مقدار مشخصی از حافظه گرافیکی (VRAM) را آدرس‌دهی کند. معمولا CPU در هر زمان می‌تواند به 256 مگابایت از حافظه گرافیکی، دسترسی پیدا کند. این محدودیت در واقع مربوط به دوران سیستم‌های 32 بیتی بوده که به این دوران که سیستم‌های 64 بیتی در آن رایج هستند نیز سرایت کرده است. به هر حال اکنون سخت‌افزارهای قدرتمندی وجود دارند که دارای حافظه گرافیکی بسیار بیشتری هستند.

Smart Access Memory شرکت AMD که به اختصار SAM نامیده می‌شود، راه‌کاری برای غلبه بر این محدودیت است. با استفاده از این فناوری، کل حافظه کارت گرافیک در اختیار پردازنده مرکزی قرار می‌گیرد. حال که CPU می‌تواند به حافظه گرافیکی بیشتری دسترسی پیدا کند، پس می‌توان شاهد بهبود 10 الی 15 درصدی در عملکرد بازی‌ها بود.

AMD Smart Access Memory

در تست‌های انجام شده توسط AMD، بازی Assassin’s Creed Valhalla در اجرا با رزولوشن 4K و تنظیمات گرافیکی Ultra، توانست که 9 درصد افزایش عملکرد را تجربه کند. این در حالی است که این موضوع برای بازی Ashes of the Singularity: Escalation، در حدود 13 درصد بوده است.

AMD Infinity Cache

موفقیت AMD Smart Access Memory در گرو یک نوآوری مربوط به کارت گرافیک‌های این شرکت به نام AMD Infinity Cache است. این تکنولوژی در انحصار کارت گرافیک‌های سری 6000 این شرکت که از جدیدترین معماری RDNA2 استفاده می‌کنند، قرار دارد.

AMD Infinity Cache به طرز مؤثری خود را در بین حافظه‌های کش L1 و L2 کارت گرافیک شما قرار داده، اما به‌خوبی می‌تواند همانند یک کش L3 بزرگ عمل کند. نتیجه این موضوع نیز خود را در دسترسی کارآمدتر به حافظه‌های آنبورد بزرگ‌تر نشان می‌دهد. این قضیه نیز به نوبه خود به AMD Smart Access Memory اجازه می‌دهد که به حافظه گرافیکی بیشتری دسترسی پیدا کند.

AMD Smart Access Memory

AMD Infinity Cache اولین نمونه از این معماری بر روی یک کارت گرافیک است. کش‌های L3 بیشتر در CPUها رایج هستند. جهت مقایسه باید بگوییم که کارت گرافیک‌های رده بالای Ampere شرکت انویدیا، به جای کش L3، از یک کش L2 افزایش‌یافته استفاده می‌کنند.

به دلیل این تفاوت، کارت گرافیک‌های انویدیا از یک رابط حافظه گسترده‌تر 384 و یا 320 بیتی استفاده می‌کنند که این موضوع باعث مصرف بیشتر انرژی شده و همچنین هزینه‌های تولید را نیز افزایش می‌دهد. این در حالی است که رابط حافظه قرار داده شده در کارت گرافیک‌های سری 6000 شرکت AMD، از نوع 256 بیتی است. البته این گفته را نباید بدگویی از کارت گرافیک‌های سری 30 شرکت انویدیا به حساب آورد. به هر حال، پرچمداران گرافیکی این شرکت همچنان عملکرد بسیار خوبی دارند.

این مطلب را نیز بخوانید: هر آنچه که بایستی در رابطه با APU (واحد پردازشی شتاب یافته) بدانید

AMD Smart Access Memory در سخت‌افزارهای رده-بالا وجود دارد

موفقیت AMD SAM سؤال برانگیز نیست. این ویژگی باعث بهبود قابل توجهی در عملکرد بازی‌ها می‌شود. البته این ویژگی فقط در کارت گرافیک‌های رده-بالای شرکت AMD یافت می‌شود. اسناد رسمی AMD نشان می‌دهند که فناوری AMD Smart Access Memory به سخت‌افزارهای زیر نیاز دارد:

  • مادربوردهای سری 500 AMD
  • CPUهای سری AMD Ryzen 5000
  • کارت گرافیک‌های سری AMD Radeon RX 6000

البته این قضیه دقیقا آن‌طور که به نظر می‌رسد، نیست. در تاریخ عرضه، AMD اعلام کرد که فناوری Smart Access Memory فقط بر روی CPUهای سری 5000 این شرکت کار خواهد کرد. البته شرکت‌های Asus و MSI با منتشر کردن اسکرین‌شات‌هایی نشان دادند که توانسته‌اند این فناوری را در CPUهای سری Ryzen 3000 و APUهای سری Ryzen 4000G نیز فعال کنند.

این تصاویر برای اولین بار در اختیار وب‌سایت Wccftech قرار گرفتند و این موضوع را تأیید کردند که SAM دور از دسترس تمامی کاربران AMD نیست. البته با این حال، نه MSI و نه Asus همچنان نمی‌توانند سیستم‌های کاربران را جهت فعال کردن این ویژگی (در CPUهای Ryzen 3000 و APUهای Ryzen 4000)، دستکاری کنند.

AMD Smart Access Memory

فعلا، بهترین گزینه‌ها جهت استفاده از AMD Smart Access Memory و AMD Infinity Cache، همان سخت‌افزارهایی هستند که در بالا معرفی شدند.

AMD Rage Mode چیست؟

در بالا با دو فناوری AMD Smart Access Memory و Infinity Cache آشنا شدید، اما AMD Rage Mode چیست؟ آیا این ویژگی نیز فقط در سخت‌افزارهای جدید AMD قرار داشته و می‌تواند نرخ فریم را افزایش دهد؟

Rage Mode در اصل، تنظیمات از پیش تعیین شده‌ای است که توان پردازنده گرافیکی و متناسب با آن نیز، میزان مصرف انرژی و دور فن‌ها را تعدیل می‌کند. به بیانی ساده‌تر، AMD Rage Mode یک ابزار اورکلاکینگ یکپارچه بوده که دارای سطح‌های عملکرد از پیش تعیین شده‌ای است. در حال حاضر، AMD Rage Mode تنها در کارت گرافیک AMD RX 6800 XT و RX 6900 XT در دسترس قرار دارد. تنظیمات Rage Mode فعلا شامل:

  • Balanced: تنظیمات پیش‌فرض بوده که تعادلی را میان عملکرد و مصرف انرژی، به وجود می‌آورد.
  • Quiet: بهترین عملکرد بازی را ارائه داده و در عین حال نیز فن‌ها را ساکت نگه می‌دارد. در این رابطه، AMD ادعا کرده که این تنظیمات باعث کاهش 2 درصدی عملکرد و در عین حال کاهش 10 درصدی سرعت فن‌ها می‌شود.
  • Rage Mode: از نهایت توان کارت گرافیک شما، استفاده می‌کند.

AMD ویژگی Rage Mode را در قالب یکی از قابلیت‌های اختصاصی کارت گرافیک‌های “XT”، بازاریابی می‌کند. البته این موضوع نمی‌تواند خوره‌های سخت‌افزار را از آوردن این ویژگی به کارت گرافیک‌های غیر XT سری 6000، بازدارد.

به یاد داشته باشید که به‌صورت رسمی از Rage Mode پشتیبانی نمی‌شود. بنابراین تجربه شما می‌تواند متفاوت از سایرین بوده و همچنین این امکان وجود دارد که در این فرایند، به سخت‌افزار خود آسیب بزنید. پس از سلب مسئولیت، بیایید تا بیشتر به Rage Mode بپردازیم. ظاهر این ویژگی، کمی با حالت‌های مخصوص بازی که بر روی سخت‌افزارهای قبلی مشاهده می‌شوند، فرق دارد. این موضوع در تست‌های مختلفی، به اثبات رسیده است.

معمولا سخت‌افزارهای شما می‌توانند خود را با نیازهای بازی اجرا شده، تطابق دهند و بنابراین شاید نیاز چندانی به چنین ویژگی‌هایی نباشد. در هر صورت اگر بخواهید که از نهایت توان کارت گرافیک خود استفاده کنید، آنگاه اورکلاک کردن دستی شاید همان چیزی باشد که به دنبال آن می‌گردید.

این مطلب را نیز بخوانید: پردازنده‌های اینتل یا ای‌ام‌دی؟ کدام یک انتخاب بهتری هستند؟!

آیا AMD Smart Access Memory ارزش صرف هزینه اضافی را دارد؟

نمی‌توان این فناوری جدید را به تنهایی، یک دلیل محکم جهت افزایش فروش کارت گرافیک‌های این غول آمریکایی دانست. Smart Access Memory تنها یکی از ابداعاتی است که شرکت AMD آن را به نسل جدید کارت گرافیک‌های خود، اضافه کرده است. مثلا یکی دیگر از ویژگی‌های جدید، AMD Infinity Cache بوده که با Smart Access Memory کار می‌کند تا بتواند تجربه‌ای بهتر را برای شما به ارمغان آورد.

معرفی ویژگی SAM باعث می‌شود که بتوان آسان‌تر نسبت به خرید یک سیستم مبتنی بر سخت‌افزارهای شرکت AMD، تصمیم گرفت. در نسل‌های قبلی سخت‌افزار، همیشه نوعی مصالحه جهت خرید سخت‌افزارهای مبتنی بر اینتل و AMD، وجود داشت. حال با وجود CPUهای عالی سری Ryzen و همچنین کارت گرافیک‌های سری Radeon RX 6000، انتخاب شرکت سازنده سخت‌افزار، آسان‌تر شده است.

نوشته AMD Smart Access Memory چیست و تا چه حد بر اجرای بازی‌ها تأثیر دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

AMD Smart Access Memory چیست و تا چه حد بر اجرای بازی‌ها تأثیر دارد؟

شرکت AMD در چند سال گذشته توانسته که عملکرد خوبی را از خود به جای بگذارد. این شرکت موفقیت‌های اخیر خود در رابطه با پردازنده‌های Ryzen و همچنین کارت گرافیک‌های سری 5000 و 6000 را مدیون اختراعات و نوآوری‌های گوناگون است. یکی از این نوآوری‌ها، AMD Smart Access Memory نام داشته که در این مطلب قصد داریم که توضیحات مفصلی را در رابطه با آن به شما ارائه دهیم.

AMD Smart Access Memory یک فرایند بوده که به سخت‌افزارهای شرکت AMD این اجازه را می‌دهد که بتوانند از نهایت توان حافظه گرافیکی، استفاده کنند. در ادامه قصد داریم که بیشتر به این موضوع بپردازیم.

AMD Smart Access Memory چیست؟

در کامپیوترهای ویندوزی، پردازنده مرکزی (CPU) می‌تواند در هر بار فقط مقدار مشخصی از حافظه گرافیکی (VRAM) را آدرس‌دهی کند. معمولا CPU در هر زمان می‌تواند به 256 مگابایت از حافظه گرافیکی، دسترسی پیدا کند. این محدودیت در واقع مربوط به دوران سیستم‌های 32 بیتی بوده که به این دوران که سیستم‌های 64 بیتی در آن رایج هستند نیز سرایت کرده است. به هر حال اکنون سخت‌افزارهای قدرتمندی وجود دارند که دارای حافظه گرافیکی بسیار بیشتری هستند.

Smart Access Memory شرکت AMD که به اختصار SAM نامیده می‌شود، راه‌کاری برای غلبه بر این محدودیت است. با استفاده از این فناوری، کل حافظه کارت گرافیک در اختیار پردازنده مرکزی قرار می‌گیرد. حال که CPU می‌تواند به حافظه گرافیکی بیشتری دسترسی پیدا کند، پس می‌توان شاهد بهبود 10 الی 15 درصدی در عملکرد بازی‌ها بود.

AMD Smart Access Memory

در تست‌های انجام شده توسط AMD، بازی Assassin’s Creed Valhalla در اجرا با رزولوشن 4K و تنظیمات گرافیکی Ultra، توانست که 9 درصد افزایش عملکرد را تجربه کند. این در حالی است که این موضوع برای بازی Ashes of the Singularity: Escalation، در حدود 13 درصد بوده است.

AMD Infinity Cache

موفقیت AMD Smart Access Memory در گرو یک نوآوری مربوط به کارت گرافیک‌های این شرکت به نام AMD Infinity Cache است. این تکنولوژی در انحصار کارت گرافیک‌های سری 6000 این شرکت که از جدیدترین معماری RDNA2 استفاده می‌کنند، قرار دارد.

AMD Infinity Cache به طرز مؤثری خود را در بین حافظه‌های کش L1 و L2 کارت گرافیک شما قرار داده، اما به‌خوبی می‌تواند همانند یک کش L3 بزرگ عمل کند. نتیجه این موضوع نیز خود را در دسترسی کارآمدتر به حافظه‌های آنبورد بزرگ‌تر نشان می‌دهد. این قضیه نیز به نوبه خود به AMD Smart Access Memory اجازه می‌دهد که به حافظه گرافیکی بیشتری دسترسی پیدا کند.

AMD Smart Access Memory

AMD Infinity Cache اولین نمونه از این معماری بر روی یک کارت گرافیک است. کش‌های L3 بیشتر در CPUها رایج هستند. جهت مقایسه باید بگوییم که کارت گرافیک‌های رده بالای Ampere شرکت انویدیا، به جای کش L3، از یک کش L2 افزایش‌یافته استفاده می‌کنند.

به دلیل این تفاوت، کارت گرافیک‌های انویدیا از یک رابط حافظه گسترده‌تر 384 و یا 320 بیتی استفاده می‌کنند که این موضوع باعث مصرف بیشتر انرژی شده و همچنین هزینه‌های تولید را نیز افزایش می‌دهد. این در حالی است که رابط حافظه قرار داده شده در کارت گرافیک‌های سری 6000 شرکت AMD، از نوع 256 بیتی است. البته این گفته را نباید بدگویی از کارت گرافیک‌های سری 30 شرکت انویدیا به حساب آورد. به هر حال، پرچمداران گرافیکی این شرکت همچنان عملکرد بسیار خوبی دارند.

این مطلب را نیز بخوانید: هر آنچه که بایستی در رابطه با APU (واحد پردازشی شتاب یافته) بدانید

AMD Smart Access Memory در سخت‌افزارهای رده-بالا وجود دارد

موفقیت AMD SAM سؤال برانگیز نیست. این ویژگی باعث بهبود قابل توجهی در عملکرد بازی‌ها می‌شود. البته این ویژگی فقط در کارت گرافیک‌های رده-بالای شرکت AMD یافت می‌شود. اسناد رسمی AMD نشان می‌دهند که فناوری AMD Smart Access Memory به سخت‌افزارهای زیر نیاز دارد:

  • مادربوردهای سری 500 AMD
  • CPUهای سری AMD Ryzen 5000
  • کارت گرافیک‌های سری AMD Radeon RX 6000

البته این قضیه دقیقا آن‌طور که به نظر می‌رسد، نیست. در تاریخ عرضه، AMD اعلام کرد که فناوری Smart Access Memory فقط بر روی CPUهای سری 5000 این شرکت کار خواهد کرد. البته شرکت‌های Asus و MSI با منتشر کردن اسکرین‌شات‌هایی نشان دادند که توانسته‌اند این فناوری را در CPUهای سری Ryzen 3000 و APUهای سری Ryzen 4000G نیز فعال کنند.

این تصاویر برای اولین بار در اختیار وب‌سایت Wccftech قرار گرفتند و این موضوع را تأیید کردند که SAM دور از دسترس تمامی کاربران AMD نیست. البته با این حال، نه MSI و نه Asus همچنان نمی‌توانند سیستم‌های کاربران را جهت فعال کردن این ویژگی (در CPUهای Ryzen 3000 و APUهای Ryzen 4000)، دستکاری کنند.

AMD Smart Access Memory

فعلا، بهترین گزینه‌ها جهت استفاده از AMD Smart Access Memory و AMD Infinity Cache، همان سخت‌افزارهایی هستند که در بالا معرفی شدند.

AMD Rage Mode چیست؟

در بالا با دو فناوری AMD Smart Access Memory و Infinity Cache آشنا شدید، اما AMD Rage Mode چیست؟ آیا این ویژگی نیز فقط در سخت‌افزارهای جدید AMD قرار داشته و می‌تواند نرخ فریم را افزایش دهد؟

Rage Mode در اصل، تنظیمات از پیش تعیین شده‌ای است که توان پردازنده گرافیکی و متناسب با آن نیز، میزان مصرف انرژی و دور فن‌ها را تعدیل می‌کند. به بیانی ساده‌تر، AMD Rage Mode یک ابزار اورکلاکینگ یکپارچه بوده که دارای سطح‌های عملکرد از پیش تعیین شده‌ای است. در حال حاضر، AMD Rage Mode تنها در کارت گرافیک AMD RX 6800 XT و RX 6900 XT در دسترس قرار دارد. تنظیمات Rage Mode فعلا شامل:

  • Balanced: تنظیمات پیش‌فرض بوده که تعادلی را میان عملکرد و مصرف انرژی، به وجود می‌آورد.
  • Quiet: بهترین عملکرد بازی را ارائه داده و در عین حال نیز فن‌ها را ساکت نگه می‌دارد. در این رابطه، AMD ادعا کرده که این تنظیمات باعث کاهش 2 درصدی عملکرد و در عین حال کاهش 10 درصدی سرعت فن‌ها می‌شود.
  • Rage Mode: از نهایت توان کارت گرافیک شما، استفاده می‌کند.

AMD ویژگی Rage Mode را در قالب یکی از قابلیت‌های اختصاصی کارت گرافیک‌های “XT”، بازاریابی می‌کند. البته این موضوع نمی‌تواند خوره‌های سخت‌افزار را از آوردن این ویژگی به کارت گرافیک‌های غیر XT سری 6000، بازدارد.

به یاد داشته باشید که به‌صورت رسمی از Rage Mode پشتیبانی نمی‌شود. بنابراین تجربه شما می‌تواند متفاوت از سایرین بوده و همچنین این امکان وجود دارد که در این فرایند، به سخت‌افزار خود آسیب بزنید. پس از سلب مسئولیت، بیایید تا بیشتر به Rage Mode بپردازیم. ظاهر این ویژگی، کمی با حالت‌های مخصوص بازی که بر روی سخت‌افزارهای قبلی مشاهده می‌شوند، فرق دارد. این موضوع در تست‌های مختلفی، به اثبات رسیده است.

معمولا سخت‌افزارهای شما می‌توانند خود را با نیازهای بازی اجرا شده، تطابق دهند و بنابراین شاید نیاز چندانی به چنین ویژگی‌هایی نباشد. در هر صورت اگر بخواهید که از نهایت توان کارت گرافیک خود استفاده کنید، آنگاه اورکلاک کردن دستی شاید همان چیزی باشد که به دنبال آن می‌گردید.

این مطلب را نیز بخوانید: پردازنده‌های اینتل یا ای‌ام‌دی؟ کدام یک انتخاب بهتری هستند؟!

آیا AMD Smart Access Memory ارزش صرف هزینه اضافی را دارد؟

نمی‌توان این فناوری جدید را به تنهایی، یک دلیل محکم جهت افزایش فروش کارت گرافیک‌های این غول آمریکایی دانست. Smart Access Memory تنها یکی از ابداعاتی است که شرکت AMD آن را به نسل جدید کارت گرافیک‌های خود، اضافه کرده است. مثلا یکی دیگر از ویژگی‌های جدید، AMD Infinity Cache بوده که با Smart Access Memory کار می‌کند تا بتواند تجربه‌ای بهتر را برای شما به ارمغان آورد.

معرفی ویژگی SAM باعث می‌شود که بتوان آسان‌تر نسبت به خرید یک سیستم مبتنی بر سخت‌افزارهای شرکت AMD، تصمیم گرفت. در نسل‌های قبلی سخت‌افزار، همیشه نوعی مصالحه جهت خرید سخت‌افزارهای مبتنی بر اینتل و AMD، وجود داشت. حال با وجود CPUهای عالی سری Ryzen و همچنین کارت گرافیک‌های سری Radeon RX 6000، انتخاب شرکت سازنده سخت‌افزار، آسان‌تر شده است.

نوشته AMD Smart Access Memory چیست و تا چه حد بر اجرای بازی‌ها تأثیر دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

AMD Smart Access Memory چیست و تا چه حد بر اجرای بازی‌ها تأثیر دارد؟

شرکت AMD در چند سال گذشته توانسته که عملکرد خوبی را از خود به جای بگذارد. این شرکت موفقیت‌های اخیر خود در رابطه با پردازنده‌های Ryzen و همچنین کارت گرافیک‌های سری 5000 و 6000 را مدیون اختراعات و نوآوری‌های گوناگون است. یکی از این نوآوری‌ها، AMD Smart Access Memory نام داشته که در این مطلب قصد داریم که توضیحات مفصلی را در رابطه با آن به شما ارائه دهیم.

AMD Smart Access Memory یک فرایند بوده که به سخت‌افزارهای شرکت AMD این اجازه را می‌دهد که بتوانند از نهایت توان حافظه گرافیکی، استفاده کنند. در ادامه قصد داریم که بیشتر به این موضوع بپردازیم.

AMD Smart Access Memory چیست؟

در کامپیوترهای ویندوزی، پردازنده مرکزی (CPU) می‌تواند در هر بار فقط مقدار مشخصی از حافظه گرافیکی (VRAM) را آدرس‌دهی کند. معمولا CPU در هر زمان می‌تواند به 256 مگابایت از حافظه گرافیکی، دسترسی پیدا کند. این محدودیت در واقع مربوط به دوران سیستم‌های 32 بیتی بوده که به این دوران که سیستم‌های 64 بیتی در آن رایج هستند نیز سرایت کرده است. به هر حال اکنون سخت‌افزارهای قدرتمندی وجود دارند که دارای حافظه گرافیکی بسیار بیشتری هستند.

Smart Access Memory شرکت AMD که به اختصار SAM نامیده می‌شود، راه‌کاری برای غلبه بر این محدودیت است. با استفاده از این فناوری، کل حافظه کارت گرافیک در اختیار پردازنده مرکزی قرار می‌گیرد. حال که CPU می‌تواند به حافظه گرافیکی بیشتری دسترسی پیدا کند، پس می‌توان شاهد بهبود 10 الی 15 درصدی در عملکرد بازی‌ها بود.

AMD Smart Access Memory

در تست‌های انجام شده توسط AMD، بازی Assassin’s Creed Valhalla در اجرا با رزولوشن 4K و تنظیمات گرافیکی Ultra، توانست که 9 درصد افزایش عملکرد را تجربه کند. این در حالی است که این موضوع برای بازی Ashes of the Singularity: Escalation، در حدود 13 درصد بوده است.

AMD Infinity Cache

موفقیت AMD Smart Access Memory در گرو یک نوآوری مربوط به کارت گرافیک‌های این شرکت به نام AMD Infinity Cache است. این تکنولوژی در انحصار کارت گرافیک‌های سری 6000 این شرکت که از جدیدترین معماری RDNA2 استفاده می‌کنند، قرار دارد.

AMD Infinity Cache به طرز مؤثری خود را در بین حافظه‌های کش L1 و L2 کارت گرافیک شما قرار داده، اما به‌خوبی می‌تواند همانند یک کش L3 بزرگ عمل کند. نتیجه این موضوع نیز خود را در دسترسی کارآمدتر به حافظه‌های آنبورد بزرگ‌تر نشان می‌دهد. این قضیه نیز به نوبه خود به AMD Smart Access Memory اجازه می‌دهد که به حافظه گرافیکی بیشتری دسترسی پیدا کند.

AMD Smart Access Memory

AMD Infinity Cache اولین نمونه از این معماری بر روی یک کارت گرافیک است. کش‌های L3 بیشتر در CPUها رایج هستند. جهت مقایسه باید بگوییم که کارت گرافیک‌های رده بالای Ampere شرکت انویدیا، به جای کش L3، از یک کش L2 افزایش‌یافته استفاده می‌کنند.

به دلیل این تفاوت، کارت گرافیک‌های انویدیا از یک رابط حافظه گسترده‌تر 384 و یا 320 بیتی استفاده می‌کنند که این موضوع باعث مصرف بیشتر انرژی شده و همچنین هزینه‌های تولید را نیز افزایش می‌دهد. این در حالی است که رابط حافظه قرار داده شده در کارت گرافیک‌های سری 6000 شرکت AMD، از نوع 256 بیتی است. البته این گفته را نباید بدگویی از کارت گرافیک‌های سری 30 شرکت انویدیا به حساب آورد. به هر حال، پرچمداران گرافیکی این شرکت همچنان عملکرد بسیار خوبی دارند.

این مطلب را نیز بخوانید: هر آنچه که بایستی در رابطه با APU (واحد پردازشی شتاب یافته) بدانید

AMD Smart Access Memory در سخت‌افزارهای رده-بالا وجود دارد

موفقیت AMD SAM سؤال برانگیز نیست. این ویژگی باعث بهبود قابل توجهی در عملکرد بازی‌ها می‌شود. البته این ویژگی فقط در کارت گرافیک‌های رده-بالای شرکت AMD یافت می‌شود. اسناد رسمی AMD نشان می‌دهند که فناوری AMD Smart Access Memory به سخت‌افزارهای زیر نیاز دارد:

  • مادربوردهای سری 500 AMD
  • CPUهای سری AMD Ryzen 5000
  • کارت گرافیک‌های سری AMD Radeon RX 6000

البته این قضیه دقیقا آن‌طور که به نظر می‌رسد، نیست. در تاریخ عرضه، AMD اعلام کرد که فناوری Smart Access Memory فقط بر روی CPUهای سری 5000 این شرکت کار خواهد کرد. البته شرکت‌های Asus و MSI با منتشر کردن اسکرین‌شات‌هایی نشان دادند که توانسته‌اند این فناوری را در CPUهای سری Ryzen 3000 و APUهای سری Ryzen 4000G نیز فعال کنند.

این تصاویر برای اولین بار در اختیار وب‌سایت Wccftech قرار گرفتند و این موضوع را تأیید کردند که SAM دور از دسترس تمامی کاربران AMD نیست. البته با این حال، نه MSI و نه Asus همچنان نمی‌توانند سیستم‌های کاربران را جهت فعال کردن این ویژگی (در CPUهای Ryzen 3000 و APUهای Ryzen 4000)، دستکاری کنند.

AMD Smart Access Memory

فعلا، بهترین گزینه‌ها جهت استفاده از AMD Smart Access Memory و AMD Infinity Cache، همان سخت‌افزارهایی هستند که در بالا معرفی شدند.

AMD Rage Mode چیست؟

در بالا با دو فناوری AMD Smart Access Memory و Infinity Cache آشنا شدید، اما AMD Rage Mode چیست؟ آیا این ویژگی نیز فقط در سخت‌افزارهای جدید AMD قرار داشته و می‌تواند نرخ فریم را افزایش دهد؟

Rage Mode در اصل، تنظیمات از پیش تعیین شده‌ای است که توان پردازنده گرافیکی و متناسب با آن نیز، میزان مصرف انرژی و دور فن‌ها را تعدیل می‌کند. به بیانی ساده‌تر، AMD Rage Mode یک ابزار اورکلاکینگ یکپارچه بوده که دارای سطح‌های عملکرد از پیش تعیین شده‌ای است. در حال حاضر، AMD Rage Mode تنها در کارت گرافیک AMD RX 6800 XT و RX 6900 XT در دسترس قرار دارد. تنظیمات Rage Mode فعلا شامل:

  • Balanced: تنظیمات پیش‌فرض بوده که تعادلی را میان عملکرد و مصرف انرژی، به وجود می‌آورد.
  • Quiet: بهترین عملکرد بازی را ارائه داده و در عین حال نیز فن‌ها را ساکت نگه می‌دارد. در این رابطه، AMD ادعا کرده که این تنظیمات باعث کاهش 2 درصدی عملکرد و در عین حال کاهش 10 درصدی سرعت فن‌ها می‌شود.
  • Rage Mode: از نهایت توان کارت گرافیک شما، استفاده می‌کند.

AMD ویژگی Rage Mode را در قالب یکی از قابلیت‌های اختصاصی کارت گرافیک‌های “XT”، بازاریابی می‌کند. البته این موضوع نمی‌تواند خوره‌های سخت‌افزار را از آوردن این ویژگی به کارت گرافیک‌های غیر XT سری 6000، بازدارد.

به یاد داشته باشید که به‌صورت رسمی از Rage Mode پشتیبانی نمی‌شود. بنابراین تجربه شما می‌تواند متفاوت از سایرین بوده و همچنین این امکان وجود دارد که در این فرایند، به سخت‌افزار خود آسیب بزنید. پس از سلب مسئولیت، بیایید تا بیشتر به Rage Mode بپردازیم. ظاهر این ویژگی، کمی با حالت‌های مخصوص بازی که بر روی سخت‌افزارهای قبلی مشاهده می‌شوند، فرق دارد. این موضوع در تست‌های مختلفی، به اثبات رسیده است.

معمولا سخت‌افزارهای شما می‌توانند خود را با نیازهای بازی اجرا شده، تطابق دهند و بنابراین شاید نیاز چندانی به چنین ویژگی‌هایی نباشد. در هر صورت اگر بخواهید که از نهایت توان کارت گرافیک خود استفاده کنید، آنگاه اورکلاک کردن دستی شاید همان چیزی باشد که به دنبال آن می‌گردید.

این مطلب را نیز بخوانید: پردازنده‌های اینتل یا ای‌ام‌دی؟ کدام یک انتخاب بهتری هستند؟!

آیا AMD Smart Access Memory ارزش صرف هزینه اضافی را دارد؟

نمی‌توان این فناوری جدید را به تنهایی، یک دلیل محکم جهت افزایش فروش کارت گرافیک‌های این غول آمریکایی دانست. Smart Access Memory تنها یکی از ابداعاتی است که شرکت AMD آن را به نسل جدید کارت گرافیک‌های خود، اضافه کرده است. مثلا یکی دیگر از ویژگی‌های جدید، AMD Infinity Cache بوده که با Smart Access Memory کار می‌کند تا بتواند تجربه‌ای بهتر را برای شما به ارمغان آورد.

معرفی ویژگی SAM باعث می‌شود که بتوان آسان‌تر نسبت به خرید یک سیستم مبتنی بر سخت‌افزارهای شرکت AMD، تصمیم گرفت. در نسل‌های قبلی سخت‌افزار، همیشه نوعی مصالحه جهت خرید سخت‌افزارهای مبتنی بر اینتل و AMD، وجود داشت. حال با وجود CPUهای عالی سری Ryzen و همچنین کارت گرافیک‌های سری Radeon RX 6000، انتخاب شرکت سازنده سخت‌افزار، آسان‌تر شده است.

نوشته AMD Smart Access Memory چیست و تا چه حد بر اجرای بازی‌ها تأثیر دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

داده‌کاوی چیست، چه کاربردی دارد و آیا غیرقانونی است؟

داده کاوی (Data Mining) روزبه‌روز محبوبیت بیشتری پیدا می‌کند، اما هنوز بسیاری از مردم نمی‌دانند که این مفهوم به چه چیزی اشاره می‌کند. بسیاری از شرکت‌های آنلاین در رابطه با نحوه استفاده از داده‌کاوی جهت بهبود کیفیت خدمات خود، صحبت می‌کنند. در ادامه این مطلب می‌خواهیم بدانیم که داده‌کاوی چیست و آیا اصلا قانونی است؟

داده کاوی چیست و چگونه کار می‌کند؟

داده‌کاوی فرایندی است که طی آن، شرکت‌ها و متخصصان داده سعی می‌کنند که اطلاعات را از داده‌های خام استخراج کرده تا بدین ترتیب بتوانند گرایش‌ها (ترندها) را پیدا کنند. داده‌های خام مورد استفاده در این فرایند را می‌توان از منابع گوناگونی همچون نظرسنجی‌های آنلاین، داده‌های جمع‌آوری شده توسط کوکی‌ها و یا رکوردهای عمومی‌، به دست آورد.

البته تمامی داده‌ها مفید نیستند. داده‌ها باید دقیق، به دور از جانبداری بوده، کمترین شکاف‌ها را داشته و همچنین جهت حصول نتایج معتبر، حجم بالایی نیز داشته باشند. از آنجایی که شما در عوض داده‌های آماری از پیش آماده، با داده‌های خام کار می‌کنید، پس داده کاوی می‌تواند یک فرایند چند جانبه باشد. می‌توانید داده‌های مشخصی را چندین بار و به طرق مختلف، پردازش کنید و هر بار به دنبال گرایش مختلفی بگردید. این موضوع باعث می‌شود که بینش‌های به دست آمده از یک دسته داده مشخص، عملا نامحدود باشند.

از آنجایی که استخراج گرایش‌های مخفی شده در داده‌ها، نیازمند خلاقیت و توانایی‌های بسیاری است، پس روش خاصی نیز جهت داده‌کاوی وجود ندارد. البته در هر صورت، این فرایند را می‌توان به 5 گام اصلی زیر، تقسیم کرد:

1. پیدا کردن منبع داده‌ها

اولین گام این است که منبعی را برای داده‌های خود مشخص کرده و سپس داده‌ها را به یک سرور ذخیره‌سازی، وارد کنید. این همان جایی است که در آن، اولین برداشت‌ها و منابع اطلاعاتی، بیشترین اهمیت را پیدا می‌کنند. جهت حصول اطمینان از نتایج به دست آمده باید از معتبر بودن منابع داده‌ها، اطمینان حاصل کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: تأثیر هوش مصنوعی بر درک داده‌ها و بازاریابی دیجیتال چگونه است؟

2. انتخاب محیط کار

اگر از سیستم‌ها و دستگاه‌های محلی و یا یک محیط ابری استفاده می‌کنید، در هر صورت اکنون وقت اعمال تغییرات است. در هر صورت، محیط کاری شما باید آنقدر قوی باشد که بتواند حجم داده موردنیاز جهت پردازش را مدیریت کند. اگر به‌صورت گروهی کار می‌کنید، آنگاه دسترسی‌پذیری باید از اولویت‌های شما باشد. به همین دلیل، محیط‌های ابری در این زمینه می‌توانند از بهترین انتخاب‌ها باشند.

3. تقسیم‌بندی و دسته‌بندی داده‌ها

چه داده‌های شما دارای تگ باشند و چه نباشند، در هر صورت نیاز دارید که پیش از شروع فرایند پردازش، آن‌ها در دسته‌بندی‌های مرتبط با نوع اطلاعات و یا الگوهای موردنظر جهت استخراج، قرار دهید. بسته به حجم اطلاعات، شاید نیاز باشد که به جای کار بر روی تمامی اطلاعات به‌صورت یکجا، این کار را به‌صورت بخش‌بخش انجام دهید.

4. داده کاوی

پس از آماده کردن داده‌ها و سپس مشخص کردن خواسته و هدف خود، این‌ بار نوبت به فرایند اصلی داده‌کاوی و استخراج اطلاعات می‌رسد. در این مرحله جهت پیشبرد کارهای خود می‌توانید از نرم‌افزارهای مخصوص استفاده کرده و یا اینکه به‌صورت مستقل و با استفاده از زبان‌های برنامه‌نویسی سازگار همانند R ،Python و SQL، این کار را انجام دهید.

در داده‌کاوی با استفاده از مدل‌های ریاضی، سعی می‌شود که بینش‌های سطحی از داده‌های خام به دست آیند. البته نباید مفهوم داده‌کاوی را با آنالیز داده‌ها اشتباه بگیرید. دومی از داده‌ها و بینش‌هایی که معمولا توسط داده‌کاوی به دست آمده‌اند، استفاده کرده و بدین ترتیب به مدل‌سازی و پیش‌بینی‌ می‌پردازد.

5. ترجمه کردن نتایج

سخت است که نتایج داده‌کاوی را به‌خودی‌خود درک کرد. گام نهایی این است که این داده‌های به دست آمده را از طریق ترجمه کردن آن‌ها در قالب نمودار و یا جدول‌ها، به تصویر بکشیم. شاید نتایج تصویری، چندان استفاده‌ای جهت تحلیل‌های آینده و یا سایر داده‌کاوی‌ها نداشته باشند، اما در هر صورت می‌توانند درک یافته‌ها و همچنین به‌اشتراک‌گذاری آن‌ها را آسان‌تر کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: رایانش مرزی (Edge Computing) چیست و چگونه آینده را متحول می‌کند؟

داده‌‌کاوی چه کاربردی دارد؟

داده کاوی

با استفاده از داده‌کاوی می‌توانید در رابطه با هر چه که داده‌های خام مرتبط با آن را جمع‌آوری کرده‌اید، اطلاعات گوناگونی را به دست آورید. به هر حال، کسب‌و‌کارهای بزرگ و وب‌سایت‌ها معمولا از داده‌کاوی جهت پیش‌بینی کردن و تحلیل رفتار مشتریان و کاربران هدف، استفاده می‌کنند.

شرکت‌هایی که در زمینه خرده‌فروشی و یا تجارت الکترونیک فعالیت دارند، می‌توانند داده‌ها از طریق حساب‌های کاربران، جمع‌آوری کنند. این کار نیز توسط نظرسنجی‌ها و یا ثبت کردن فعالیت کاربر بر روی وب‌سایت و یا اپلیکیشن آن کسب‌و‌کار، صورت می‌پذیرد. در ادامه کسب‌و‌کارها می‌توانند به داده‌کاوی پرداخته و در خریدها به دنبال گرایش‌ها بگردند. این فرایند می‌تواند بر اساس زمان مشخصی از روز و یا هفته، تناوب بازدید و یا خریدهای مرتبط باشد.

در حقیقت، این داده‌کاوی است که به فروشگاه‌ها امکان می‌دهد در زمانی که مردم قصد خرید دارند، پیشنهادها و اعلان‌های تخفیف را به آن‌ها ارسال کنند. این روش نه‌تنها باعث افزایش درآمد می‌شود، بلکه کارایی بیشتری نیز داشته و همچنین یک تکنیک بازاریابی کاراتر از لحاظ هزینه است.

البته فقط کسب‌و‌کارها از داده‌کاوی استفاده نمی‌کنند. این فرایند حتی در زمینه تحلیل و بررسی جرم و جنایت نیز کاربرد دارد. بدین ترتیب دولت می‌تواند مکان‌ها و همچنین ساعت‌هایی را که بیشترین جنایت در آن‌ها اتفاق می‌افتد، شناسایی کند.

داده‌کاوی در زمینه پیش‌بین‌های آب‌و‌هوایی نیز کاربرد دارد. این فرایند به هواشناسان کمک می‌کند که حجم بالایی از داده‌های جمع‌آوری شده در رابطه با آب‌و‌هوا را به‌صورت کل و یا بخش‌بخش، در طول یک دوره مشخص مورد تحلیل قرار دهند.

آیا داده‌کاوی غیرقانونی است؟

داده کاوی

داده‌کاوی به خودی‌خود، غیرقانونی نیست. این قضیه بیشتر به منبع اطلاعات و همچنین موارد استفاده از نتایج، مربوط می‌شود. داده‌ها باید یا عمومی باشند، یا اینکه به‌صورت توافقی و غیر مخفیانه به دست آمده باشند. این قضیه بدین معنا است که کاربران وب‌سایت‌ها و اپلیکیشن‌ها و یا شرکت‌کنندگان در نظرسنجی‌های آنلاین و آفلاین، باید بدانند که از پاسخ‌ها و اطلاعات به دست آمده در رابطه با آن‌ها، جهت تحلیل‌ها و داده‌کاوی استفاده می‌شود.

شرکت‌ها و مؤسسه‌هایی که حق استفاده از داده‌ها را ندارند نیز می‌توانند بسته به منبع داده‌ها، قوانین داخلی و یا خارجی مرتبط با حریم خصوصی را نقص کنند. ناگفته نماند که اکثر کشورها استفاده از بینش‌های داده‌کاوی جهت اعمال تبعیض علیه اشخاص بر اساس سن، جنسیت، نژاد و یا دین را ممنوع کرده‌اند.

این مطلب را نیز بخوانید: CRM چیست و چگونه به کسب‌وکارها کمک می‌کند؟

از کجا باید شروع کرد؟

داده کاوی

در بالا سعی کردیم که در رابطه با داده‌کاوی و مباحث قانونی مرتبط با آن، توضیحاتی را به شما ارائه دهیم. این فرایند فقط به شرکت‌های بزرگ که منابع اطلاعاتی و توان پردازشی بالایی را در اختیار دارند، محدود نمی‌شود. مادامی که در این کار سررشته داشته، به یادگیری در این زمینه علاقه‌مند بوده و همچنین به‌صورت قانونی به داده‌ها دسترسی پیدا کنید، آنگاه می‌توانید به داده کاوی نیز بپردازید.

اولین قدم مربوط به به دست آوردن قانونی و اخلاقی داده‌ها است. خوشبختانه در این رابطه لازم نیست که به خرید و یا ایجاد یک نظرسنجی آنلاین بپردازید. از طریق وب‌سایت‌های زیر می‌توانید به‌صورت رایگان به داده‌های عمومی در زمینه‌های مختلف، دسترسی پیدا کنید:

  • Data.gov
  • Earthdata
  • Pew Research Center
  • National Climatic Data Center
  • Global Health Observatory Data

در رابطه با نرم‌افزار داده‌کاوی نیز گزینه‌های رایگانی وجود دارند. یکی از این گزینه‌ها، Orange است. این نرم‌افزار بر مبنای زبان برنامه‌نویسی Python بوده و برای تازه‌کارها مناسب است. اگر هم به دنبال نرم‌افزاری می‌گردید که بتواند الگوریتم‌های داده‌کاوی پیشرفته را اجرا کند، آنگاه می‌توانید از open-source data mining tool, R استفاده کنید. اگر همچنان به این موضوع علاقه داشته؛ اما در رابطه با شروع کار چندان مطمئن نیستید، آنگاه شاید بد نباشد که از مطالعه در رابطه با پایه‌های آنالیز داده، شروع کنید.

سخن پایانی

ما اکنون در عصر داده‌ها و اطلاعات هستیم و بنابراین داده‌کاوی نیز می‌تواند محبوبیت بیشتری به دست آورد. شاید همچنان مباحث اخلاقی مطرح باشند، اما این فرایند می‌تواند جنبه‌های مثبت بیشتری نسبت به جنبه‌های منفی داشته باشد.

نوشته داده‌کاوی چیست، چه کاربردی دارد و آیا غیرقانونی است؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

داده‌کاوی چیست، چه کاربردی دارد و آیا غیرقانونی است؟

داده کاوی (Data Mining) روزبه‌روز محبوبیت بیشتری پیدا می‌کند، اما هنوز بسیاری از مردم نمی‌دانند که این مفهوم به چه چیزی اشاره می‌کند. بسیاری از شرکت‌های آنلاین در رابطه با نحوه استفاده از داده‌کاوی جهت بهبود کیفیت خدمات خود، صحبت می‌کنند. در ادامه این مطلب می‌خواهیم بدانیم که داده‌کاوی چیست و آیا اصلا قانونی است؟

داده کاوی چیست و چگونه کار می‌کند؟

داده‌کاوی فرایندی است که طی آن، شرکت‌ها و متخصصان داده سعی می‌کنند که اطلاعات را از داده‌های خام استخراج کرده تا بدین ترتیب بتوانند گرایش‌ها (ترندها) را پیدا کنند. داده‌های خام مورد استفاده در این فرایند را می‌توان از منابع گوناگونی همچون نظرسنجی‌های آنلاین، داده‌های جمع‌آوری شده توسط کوکی‌ها و یا رکوردهای عمومی‌، به دست آورد.

البته تمامی داده‌ها مفید نیستند. داده‌ها باید دقیق، به دور از جانبداری بوده، کمترین شکاف‌ها را داشته و همچنین جهت حصول نتایج معتبر، حجم بالایی نیز داشته باشند. از آنجایی که شما در عوض داده‌های آماری از پیش آماده، با داده‌های خام کار می‌کنید، پس داده کاوی می‌تواند یک فرایند چند جانبه باشد. می‌توانید داده‌های مشخصی را چندین بار و به طرق مختلف، پردازش کنید و هر بار به دنبال گرایش مختلفی بگردید. این موضوع باعث می‌شود که بینش‌های به دست آمده از یک دسته داده مشخص، عملا نامحدود باشند.

از آنجایی که استخراج گرایش‌های مخفی شده در داده‌ها، نیازمند خلاقیت و توانایی‌های بسیاری است، پس روش خاصی نیز جهت داده‌کاوی وجود ندارد. البته در هر صورت، این فرایند را می‌توان به 5 گام اصلی زیر، تقسیم کرد:

1. پیدا کردن منبع داده‌ها

اولین گام این است که منبعی را برای داده‌های خود مشخص کرده و سپس داده‌ها را به یک سرور ذخیره‌سازی، وارد کنید. این همان جایی است که در آن، اولین برداشت‌ها و منابع اطلاعاتی، بیشترین اهمیت را پیدا می‌کنند. جهت حصول اطمینان از نتایج به دست آمده باید از معتبر بودن منابع داده‌ها، اطمینان حاصل کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: تأثیر هوش مصنوعی بر درک داده‌ها و بازاریابی دیجیتال چگونه است؟

2. انتخاب محیط کار

اگر از سیستم‌ها و دستگاه‌های محلی و یا یک محیط ابری استفاده می‌کنید، در هر صورت اکنون وقت اعمال تغییرات است. در هر صورت، محیط کاری شما باید آنقدر قوی باشد که بتواند حجم داده موردنیاز جهت پردازش را مدیریت کند. اگر به‌صورت گروهی کار می‌کنید، آنگاه دسترسی‌پذیری باید از اولویت‌های شما باشد. به همین دلیل، محیط‌های ابری در این زمینه می‌توانند از بهترین انتخاب‌ها باشند.

3. تقسیم‌بندی و دسته‌بندی داده‌ها

چه داده‌های شما دارای تگ باشند و چه نباشند، در هر صورت نیاز دارید که پیش از شروع فرایند پردازش، آن‌ها در دسته‌بندی‌های مرتبط با نوع اطلاعات و یا الگوهای موردنظر جهت استخراج، قرار دهید. بسته به حجم اطلاعات، شاید نیاز باشد که به جای کار بر روی تمامی اطلاعات به‌صورت یکجا، این کار را به‌صورت بخش‌بخش انجام دهید.

4. داده کاوی

پس از آماده کردن داده‌ها و سپس مشخص کردن خواسته و هدف خود، این‌ بار نوبت به فرایند اصلی داده‌کاوی و استخراج اطلاعات می‌رسد. در این مرحله جهت پیشبرد کارهای خود می‌توانید از نرم‌افزارهای مخصوص استفاده کرده و یا اینکه به‌صورت مستقل و با استفاده از زبان‌های برنامه‌نویسی سازگار همانند R ،Python و SQL، این کار را انجام دهید.

در داده‌کاوی با استفاده از مدل‌های ریاضی، سعی می‌شود که بینش‌های سطحی از داده‌های خام به دست آیند. البته نباید مفهوم داده‌کاوی را با آنالیز داده‌ها اشتباه بگیرید. دومی از داده‌ها و بینش‌هایی که معمولا توسط داده‌کاوی به دست آمده‌اند، استفاده کرده و بدین ترتیب به مدل‌سازی و پیش‌بینی‌ می‌پردازد.

5. ترجمه کردن نتایج

سخت است که نتایج داده‌کاوی را به‌خودی‌خود درک کرد. گام نهایی این است که این داده‌های به دست آمده را از طریق ترجمه کردن آن‌ها در قالب نمودار و یا جدول‌ها، به تصویر بکشیم. شاید نتایج تصویری، چندان استفاده‌ای جهت تحلیل‌های آینده و یا سایر داده‌کاوی‌ها نداشته باشند، اما در هر صورت می‌توانند درک یافته‌ها و همچنین به‌اشتراک‌گذاری آن‌ها را آسان‌تر کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: رایانش مرزی (Edge Computing) چیست و چگونه آینده را متحول می‌کند؟

داده‌‌کاوی چه کاربردی دارد؟

داده کاوی

با استفاده از داده‌کاوی می‌توانید در رابطه با هر چه که داده‌های خام مرتبط با آن را جمع‌آوری کرده‌اید، اطلاعات گوناگونی را به دست آورید. به هر حال، کسب‌و‌کارهای بزرگ و وب‌سایت‌ها معمولا از داده‌کاوی جهت پیش‌بینی کردن و تحلیل رفتار مشتریان و کاربران هدف، استفاده می‌کنند.

شرکت‌هایی که در زمینه خرده‌فروشی و یا تجارت الکترونیک فعالیت دارند، می‌توانند داده‌ها از طریق حساب‌های کاربران، جمع‌آوری کنند. این کار نیز توسط نظرسنجی‌ها و یا ثبت کردن فعالیت کاربر بر روی وب‌سایت و یا اپلیکیشن آن کسب‌و‌کار، صورت می‌پذیرد. در ادامه کسب‌و‌کارها می‌توانند به داده‌کاوی پرداخته و در خریدها به دنبال گرایش‌ها بگردند. این فرایند می‌تواند بر اساس زمان مشخصی از روز و یا هفته، تناوب بازدید و یا خریدهای مرتبط باشد.

در حقیقت، این داده‌کاوی است که به فروشگاه‌ها امکان می‌دهد در زمانی که مردم قصد خرید دارند، پیشنهادها و اعلان‌های تخفیف را به آن‌ها ارسال کنند. این روش نه‌تنها باعث افزایش درآمد می‌شود، بلکه کارایی بیشتری نیز داشته و همچنین یک تکنیک بازاریابی کاراتر از لحاظ هزینه است.

البته فقط کسب‌و‌کارها از داده‌کاوی استفاده نمی‌کنند. این فرایند حتی در زمینه تحلیل و بررسی جرم و جنایت نیز کاربرد دارد. بدین ترتیب دولت می‌تواند مکان‌ها و همچنین ساعت‌هایی را که بیشترین جنایت در آن‌ها اتفاق می‌افتد، شناسایی کند.

داده‌کاوی در زمینه پیش‌بین‌های آب‌و‌هوایی نیز کاربرد دارد. این فرایند به هواشناسان کمک می‌کند که حجم بالایی از داده‌های جمع‌آوری شده در رابطه با آب‌و‌هوا را به‌صورت کل و یا بخش‌بخش، در طول یک دوره مشخص مورد تحلیل قرار دهند.

آیا داده‌کاوی غیرقانونی است؟

داده کاوی

داده‌کاوی به خودی‌خود، غیرقانونی نیست. این قضیه بیشتر به منبع اطلاعات و همچنین موارد استفاده از نتایج، مربوط می‌شود. داده‌ها باید یا عمومی باشند، یا اینکه به‌صورت توافقی و غیر مخفیانه به دست آمده باشند. این قضیه بدین معنا است که کاربران وب‌سایت‌ها و اپلیکیشن‌ها و یا شرکت‌کنندگان در نظرسنجی‌های آنلاین و آفلاین، باید بدانند که از پاسخ‌ها و اطلاعات به دست آمده در رابطه با آن‌ها، جهت تحلیل‌ها و داده‌کاوی استفاده می‌شود.

شرکت‌ها و مؤسسه‌هایی که حق استفاده از داده‌ها را ندارند نیز می‌توانند بسته به منبع داده‌ها، قوانین داخلی و یا خارجی مرتبط با حریم خصوصی را نقص کنند. ناگفته نماند که اکثر کشورها استفاده از بینش‌های داده‌کاوی جهت اعمال تبعیض علیه اشخاص بر اساس سن، جنسیت، نژاد و یا دین را ممنوع کرده‌اند.

این مطلب را نیز بخوانید: CRM چیست و چگونه به کسب‌وکارها کمک می‌کند؟

از کجا باید شروع کرد؟

داده کاوی

در بالا سعی کردیم که در رابطه با داده‌کاوی و مباحث قانونی مرتبط با آن، توضیحاتی را به شما ارائه دهیم. این فرایند فقط به شرکت‌های بزرگ که منابع اطلاعاتی و توان پردازشی بالایی را در اختیار دارند، محدود نمی‌شود. مادامی که در این کار سررشته داشته، به یادگیری در این زمینه علاقه‌مند بوده و همچنین به‌صورت قانونی به داده‌ها دسترسی پیدا کنید، آنگاه می‌توانید به داده کاوی نیز بپردازید.

اولین قدم مربوط به به دست آوردن قانونی و اخلاقی داده‌ها است. خوشبختانه در این رابطه لازم نیست که به خرید و یا ایجاد یک نظرسنجی آنلاین بپردازید. از طریق وب‌سایت‌های زیر می‌توانید به‌صورت رایگان به داده‌های عمومی در زمینه‌های مختلف، دسترسی پیدا کنید:

  • Data.gov
  • Earthdata
  • Pew Research Center
  • National Climatic Data Center
  • Global Health Observatory Data

در رابطه با نرم‌افزار داده‌کاوی نیز گزینه‌های رایگانی وجود دارند. یکی از این گزینه‌ها، Orange است. این نرم‌افزار بر مبنای زبان برنامه‌نویسی Python بوده و برای تازه‌کارها مناسب است. اگر هم به دنبال نرم‌افزاری می‌گردید که بتواند الگوریتم‌های داده‌کاوی پیشرفته را اجرا کند، آنگاه می‌توانید از open-source data mining tool, R استفاده کنید. اگر همچنان به این موضوع علاقه داشته؛ اما در رابطه با شروع کار چندان مطمئن نیستید، آنگاه شاید بد نباشد که از مطالعه در رابطه با پایه‌های آنالیز داده، شروع کنید.

سخن پایانی

ما اکنون در عصر داده‌ها و اطلاعات هستیم و بنابراین داده‌کاوی نیز می‌تواند محبوبیت بیشتری به دست آورد. شاید همچنان مباحث اخلاقی مطرح باشند، اما این فرایند می‌تواند جنبه‌های مثبت بیشتری نسبت به جنبه‌های منفی داشته باشد.

نوشته داده‌کاوی چیست، چه کاربردی دارد و آیا غیرقانونی است؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.