فریم ور یک نوع نرم افزار هست که بر روی یک سخت افزار اجرا می شود و اعمال رده پایین را انجام می دهد. به عنوان مثال، هر چیزی از ریموت کنترل تلویزیون تا یک هارد درایو تا یک پهباد همه فریم ور دارند و میکروکد یک فریم ور برای CPU شماست.

فریم ور چیست؟

گویا آی تی : نرم افزار به برنامه ها، اپلیکیشن ها و دیگر کد های کامپیوتری که بر روی یک دستگاه جریان دارند اشاره دارد. از طرف دیگر سخت افزار به دستگاه های فیزیکی اشاره دارد. از این رو اگر کامپیوتر شخصی ویندوزی دارید، سیستم عامل ویندوز و تمام برنامه هایی که بر روی آن نصب است نرم افزار هستند و خود PC و دیگر اجزای آن نظیر هارد دیسک، CPU، مادربورد، ماوس و صفحه نمایش سخت افزار هستند.

“فریم ور” همانطور که از نامش پیداست، چیزی میان سخت افزار و نرم افزار است. فریم ور در واقع نوعی نرم افزار است اما در واقع درون مموری درون سخت افزار برنامه ریزی شده است و در سطح بسیار پایین تری کار می کند. در خصوص کامپیوتر شخصی، مادربورد، CPU، گرافیک، هارد درایو، موس و دیگر دستگاه ها همگی فریم ور خودشان را دارند.

به عنوان مثال وقتی که کامپیوتر را بوت می کنید، فریم ور مادربورد شما حال چه UEFI یا BIOS شروع به راه اندازی سیستم شما می کند تا استارت آپ را به هارد درایو و سپس به عهده سیستم عامل بگذارد. حافظه SSD خود فریم ور دارد که به طور خودکار مشخص می کند که داده ها باید در کجای حافظه فلش قرار بگیرد تا بهترین عملکرد را از هود نشان دهد. BIOS ویدیو یک نوع فریم ور است که فرمان های مربوط به ویدیو را پیش از ارسال به پردازنده گرافیکی ترجمه می کند. حتی موس USB شما یز فریم خودش را دارد که ورودی موس فیزیکی را رسیدگی می کند و با کامپیوتر شما در ارتباط است و هرگونه چراغی که بر روی موس شما وجود دارد را روشن نگه می دارد.

فریم ور می تواند کل سیستم عامل یک وسیله ساده باشد

برای دستگاه های ساده، فریم ور می تواند کل سیستم عامل آن باشد. به عنوان مثال اگر شما یک دوربین دیجیتال دارید، فریم ور دوربین به کل نرم افزاری که آن دوربین را اجرا می کند اشاره دارد. این فریم ور همه چیز از تصویر برداری ساده تا سیستم پردازش گرافیکی سیستم را شامل می شود. حتی پهباد های هوایی نیز فریم ور دارند که همان نرم افزار درون خود پهباد می باشد.

از این رو برای ارتقای کل سیستم عامل یک دستگاه نظیر یک دوربین دیجیتال، روتر، پرینتر، موزیک پلیر و یا دستگاه GPS باید “firmware update” انجام دهید و یا اینکه فایل فریم ور را از سایت سازنده دانلود و نصب کنید.

به نظر می رسد که یک سیستم عامل تنها فقط نرم افزار است اما این موضوع کمی با حقیقت مغایرت دارد و دلیل آن هم این است که فریم ور یک اصطلاح دقیق نیست. در حالی نرم افزار و سخت افزار نسبتا معنی واضحی دارند فریم ویر به معنی یک نرم افزار سطح پایین است.

میکروکد چیست؟

میکروکد با آسیب پذیری اسپکتر بیش از پیش مهم شده است. CPU های اینتل به میکروکد های جدید از اینتل نیاز دارند تا در برابر حمله های اسپکتر مقاوم شوند.

میکروکد را یک فریم ور برای CPU در نظر بگیرید. میکروکد دستور های دریافتی CPU را به عملیات های فیزیکی و مداری ترجمه می کند. به عبارتی دیگر، یک میکروکد ارتقا یافته می تواند دستورات متفاوتی را به مدار های درون CPU ارسال کند. این کار می تواند با تغییر دادن عملکرد CPU از حمله های اسپکتر جلوگیری کند. آپدیت های میکروکد می تواند باگ ها و دیگر خطا ها را نیز برطرف کند بدون اینکه نیازی به جایگزینی سخت افزار CPU باشد.

آپدیت های میکروکرد عموما همراه با فریم ور های UEFI و BIOS ارائه می شوند. وقتی که کامپیوتر بوت می شود، فریم ور UEFI و BIOS میکروکد را به درون CPU ارسال می کنند. همچنین برای سیستم عامل هایی نظیر ویندوز و لینوکس این امکان وجود دارد که یک میکروکد جدید را حین بوت بارگذاری کنند.

به عنوان مثال اگر شما می خواهید جدید ترین میکروکد اینتل را برای CPU تان داشته باشید و سازنده کامپیوتر شما آپدیت UEFI را برای سیستم شما عرضه نمی کند، مایکروسافت یک آپدیت ویندوز جایگزین برایتان دارد که می توانید نصب کنید.

آیا می بایست فریم ور دستگاهتان را آپدیت کنید؟

این که باید فریم ور دستگاه را آپدیت کنید یا خیر به نوع دستگاه و پیشنهاد سازنده آن بستگی دارد.

در بسیاری موارد شما هرگز نیازی به آپدیت فریم ور یک دستگاه نیاز نخواهید داشت. به عنوان مثال، فریم ور ریموت کنترل تلویزیون نیازی به آپدیت ندارد و قطعا راهی هم برای آپدیت آن وجود ندارد! حتی دلیلی هم برای آپدیت کردن آن وجود ندارد. ریموت کنترل شما سالم است و نیازی نیست نگران آن باشید.

برای بسیاری از سخت افزار های دیگر، آپدیت کردن فریم ور بیشتر اوقات مفید است و باگ ها و مشکلات متعددی را برطرف می کند. به عنوان مثال سازنده حافظه SSD شما ممکن است نسخه جدیدی از فریم ور عرضه کند که عملکرد و اطمینان کار وسیله را بالا خواهد برد. سازنده کارت گرافیک هم ممکن است یک BIOS ویدیو جدید برای رفع باگ ها ارائه کند سازنده روتر مودم هم می تواند برای افزودن قابلیت های اجرایی جدید آپدیت فریم ور عرضه کند.

بسیاری از سازندگان پیشنهاد می کنند که فقط در صورت داشتن مشکلی خاص که نیاز به رفع دارد (و یا وقتی که به قابلیت جدید نیاز دارد) آپدیت فریم ور را نصب کنید. گاهی نیز سازنده تاکید می کند که شما آن را حتما نصب کنید.

برای دستگاه های دیگر آپدیت فریم ور همیشه ایده خوبی به نظر می رسد. به عنوان مثال شما همیشه می خواهید آخرین و جدید ترین نسخه فریم ور را برای دوربین دیجیتال تان داشته باشید تا جدید ترین قابلیت ها و بهترین عملکرد را داشته باشید. مایکروسافت نیز همیشه پیشنهاد می کند که آخرین فریم ور را برای دسته ایکس باکس وان دانلود کنید تا با بازی های جدید بهترین سازگاری را داشته باشد.

شما باید همیشه به پیشنهاد سازنده دستگاه توجه داشته باشید. بسیاری از سازندگان تنها در صورتی که مشکلی دارید نصب فریم ور جدید را پیشنهاد می کنند. اگر حین آپدیت کردن فریم ور دستگاه خاموش شود و یا خطایی رخ دهد راه درستی برای بازیابی دستگاه وجود ندارد و همیشه خسارتی به همراه خواهد داشت. به عبارتی دیگر فریم ور ناقص دستگاه را “بریک” می کند و آن را بلااستفاده بر دست شما می گذارد.

نحوه آپدیت فریم ور دستگاه

اگر حتما لازم است که فریم ور دستگاه را آپدیت کنید، این آموزش های عمومی می تواند برایتان مفید باشد. مرحله دقیق برای آپدیت فریم ور دستگاه بستگی به خود دستگاه دارد و معمولا سازنده در وبسایت شان دستورالعمل خاص آپدیت فریم ورهر دستگاه را قرار می دهد.

اول به وبسایت سازنده بروید و صفحه پشتیبانی یا دانلود را برای محصولی که دارید پیدا کتید. به عنوان مثال اگر شما از دیسک SSD سامسونگ استفاده می کنید به وبسایت سامسونگ و صفحه پشتیبانی مدل هارد دیسک تان بروید. اگر می خواهید BIOS یا فریم ور مادربورد را آپدیت کنید به سازنده کامپیوترتان بروید و به دنبال مدل دقیق آن بگردید و اگر کامپیوتر را خودتان سرهم کرده اید به سایت سازنده مادربورد بروید و به دنبال مدلی که در اختیار دارید بگردید.

به دنبال کلمه “firmware” و آپدیت آن در بخش پشتیبانی وبسایت بگردید. اگر موفق به یافتن آن نشدید احتمالا برای فریم ویر دستگاه شما آپدیتی ارائه نشده است. آخرین نسخه ای که می بینید را دانلود کنید و هرگونه دستور العملی که برای آن ارائه شده است را بخوانید.

پس از اینکه فریم ور جدید را دانلود کردید فایل را باز کرده و به دنبال فقایل README بگردید. اگر این فایل را پیدا نکردید به دنبال دستور العمل های نصب فریم ویر دیگری در بخش دانلود سایت بگردید. توضیحات سازنده دقیقا مراحلی که باید طی کنید را ذکر می کند.

برای برخی آپدیت ها شما تنها باید یک فایل .exe را در ویندوز اجرا کنید و بقیه کار برای شما انجام می شود. بری برخی دیگر شما باید یک درایو قابل بوت شدن با فایل فریم ور درون آن ایجاد کنید و به درون محیط DOS آن را بوت کنید. و دستور آپدیت را از آن جا اجرایی کنید. یا اگر می خواهید یک دستگاه دیگری را آپدیت کنید می بایست فایل فریم ور را درون یک درایو USB یا کارت حافظه SD قرار داده و آن را به دستگاه دیگری منتقل کنید.

اگر فایل فریم وری که دانلود کردید تنها یک فایل .exe بود و دستور خاصی برای آن پیدا نکردید تنها می بایست بر روی دابل کلیک کرده و آن را اجرا کنید.

این دستورالعمل ها عمومی هستند و این احتمال وجود دارد که برای دستگاه های مختلف مراحل جداگانه ای وجود داشته باشد. به عنوان مثال برای آپدیت کردن دسته ایکس باکس وان شما می بایست یک دستگاه ایکس باکس یا برنامه Xbox Accessories را در ویندوز ۱۰ داشته باشید. برخی برنامه ها ممکن است به طور خودکار به شما پیغام نصب آپدیت فریم ور بدهند، البته در صورتی که آپدیت کردن آن واقعا لازم باشد.

منبع

به‌روز رسانی‌های ناپایدار در دستگاه‌های اندرویدی از همان روزهای اول این پلتفرم را درگیر خودش کرده بود. حالا گوگل می‌خواهد با پروژه‌ی تربل (Treble) به سازندگان کمک کند تا با زمان‌بندی بهتری بتوانند به‌روز رسانی‌های خود را عرضه کنند.

مشکل اندروید پراکندگی آن است

گویا آی تی: یکی از بزرگترین نارضایتی‌های اندروید به عنوان یک سیستم عامل چیزی است که با اصطلاح «پراکندگی» به آن اشاره می‌شود. تعریف پراکندگی این است: فرآیند شکسته شدن به قسمت‌های کوچک یا جداگانه. همین موضوع از جنبه‌ی منفی خود کاملاً در اندروید قابل مشاهده است: در حال حاضر هشت نسخه‌ی مختلف از اندروید وجود دارد که بر روی سخت‌افزارهای گوناگون از آن استفاده می‌شود.

استاندارد این بخش هم توسط اپل و با آیفون تنظیم شده است. چون با گذشت دو سال از انتشار اندروید ۷٫x (نوقا)، این سیستم عامل هنوز پراستفاده‌ترین سیستم عامل دنیای اندروید است، در حالی که حدود سه چهارم دستگاه‌های مجهز به iOS از جدیدترین نسخه‌ی سیستم عامل اپل یعنی iOS 11 استفاده می‌کنند.

در مقایسه، آمار توزیع نسخه‌های مختلف اندروید وحشتناک است، چرا که ۲۸٫۱ درصد از دستگاه‌ها از اندروید ۶٫x (مارشملو) و ۲۸٫۵ درصد از اندروید ۷٫x (نوقا) استفاده می‌کنند؛ این یعنی بیش از نیمی از کاربران اندرویدی در حال استفاده از یک سیستم عامل دو ساله هستند. تنها ۱٫۱ درصد از دستگاه‌ها، از جدیدترین نسخه‌ی اندروید یعنی اندروید ۸٫x (اوریو) استفاده می‌کنند. به عبارت دیگر، ۹۸ درصد دستگاه‌های اندرویدی به نرم‌افزارهای خارج از رده‌ی این پلتفرم مجهز هستند.

پر واضح است که در باب این مسئله مشکلی وجود داشت. دلیلش هم جنبه‌های مختلفی دارد، اما به طور کلی می‌توانیم به دو نکته‌ی کلیدی اشاره کنیم: تولیدکنندگان دستگاه‌ها و چرخه‌ی به‌روز رسانی گوگل. با ما همراه باشید تا به شما بگوییم که تولیدکنندگان چه تقصیری در این اتفاق دارند.

پاسخ مشکل پروژه‌ی تربل است

دلیلی که باعث می‌شود تولیدکنندگان دستگاه‌ها به‌روز رسانی‌های خود را باتاخیر منتشر کنند این است که زحمت اصلی پای هماهنگ کردن خصوصیات سیستم عامل با بخش‌های سخت‌افزاری دستگاه گذاشته می‌شود.

قبلاً ماجرا از این قرار بود که چارچوب کاری سیستم عامل و نرم‌افزار رده پایین همگی بخشی از یک کد مشترک بود. بنابراین وقتی سیستم عامل آپدیتی دریافت می‌کرد، این نرم‌افزار رده پایین – که به عنوان نرم‌افزار تولیدکننده هم شناخته می‌شد – باید آپدیت می‌شد. پس کل این فرآیند کار زیادی می‌برد.

حالا با عرضه‌ی اندروید ۸٫x (اوریو)، گوگل این دو بخش را از هم جدا کرده است. یعنی سیستم عامل اندروید می‌تواند بدون درگیر شدن با نرم‌افزار تولیدکننده آپدیت شود. سپس در صورت لزوم توسط خود شرکت سازنده به‌روز رسانی گردد.

برای این که بهتر این موضوع را بفهمید، باید بدانید که قبلاً برای اضافه شدن آپدیت به اندروید ۷٫x (یا نسخه‌های قدیمی‌تر)، نه تنها باید کد سیستم عامل اندروید آپدیت می‌شد، بلکه کد سخت‌افزار رده پایین هم باید توسط سازنده‌ی چیپ دستگاه به‌روز رسانی می‌گشت. پس برای مثال، اگر سامسونگ می‌خواست برای یکی از دستگاه‌هایش آپدیت منتشر کند، باید منتظر کوآلکام (یا سایر تولیدکننده‌های چیپ) می‌ماند تا به نحوی کدشان را آپدیت کنند تا با کد جدید سامسونگ سازگاری داشته باشد. این فرآیند زمان زیادی می‌برد و باعث می‌شد هر بخش به بخش دیگر وابسته باشد.

با اندروید ۸٫x و نسخه‌های بعدی، اوضاع دیگر به این منوال نیست. با توجه به این که کد هسته‌ی سخت‌افزاری از کد سیستم عامل جدا شده، سازندگان دستگاه بدون نیاز به منتظر ماندن برای قطعه‌سازان خود می‌توانند آپدیت‌های نرم‌افزاری را برای کاربران منتشر کنند.

با این کار – حداقل از لحاظ تئوری – سرعت دریافت آپدیت‌ها به شکل قابل توجهی افزایش می‌یابد. آپدیت دستگاه‌ها در اختیار سازندگان قرار خواهد گرفت، و چون اولین دستگاه مجهز به اوریو فعلاً فقط بر روی دستگاه‌های پیکسل قرار دارد، چندان نمی‌توانیم به صورت عملی نحوه‌ی عملکرد این رویه‌ی جدید را تجربه کنیم.

آیا دستگاه من می‌تواند از پروژه‌ی تربل استفاده کند؟

سوال بالا مهم‌ترین سوالی است که در ذهن کاربران وجود دارد. و متاسفانه به سادگی نمی‌توان پاسخ آن را پیدا کرد. اما موارد زیر را در نظر داشته باشید:

• اگر قرار نیست دستگاه شما آپدیت اوریو را دریافت کند، امکان دریافت پروژه‌ی تربل برای شما وجود ندارد. متاسفیم.
• اگر دستگاه شما آپدیت اوریو را دریافت می‌کند، همچنان تضمینی نیست که بتوانید از پروژه‌ی تربل استفاده کنید، چون این تصمیم در اختیار سازنده‌ی موبایل شماست.
• اگر یک موبایل جدید خریده‌اید که مجهز به اندروید اوریو است، باید به پروژه‌ی تربل هم دسترسی داشته باشید.

به طور خلاصه، پشتیبانی از تربل در سیستم‌های به‌روز به تصمیم سازندگان بستگی دارد، اما دستگاه‌های جدیدی که از اوریو استفاده می‌کنند به این پروژه مجهز خواهند بود.

بنابراین برای نمونه گلکسی S9 هم مثل پیکسل ۲ از پروژه‌ی تربل پشتیبانی خواهد کرد. البته گوگل پیکسل ۱ را هم آپدیت کرده تا پشتیبانی از تربل به آن اضافه شود، ولی به نظر می‌رسد که سامسونگ برای گلکسی S8 چنین برنامه‌ای نداشته باشد.

اگر می‌خواهید بدانید دستگاه شما در چه وضعیتی قرار دارد می‌توانید به وبسایت Android Police بروید و لیست مربوط به دستگاه‌های پشتیبانی‌کننده از این قابلیت را ببینید.

سال‌هاست که آپدیت‌های سیستم عامل اندروید یکی از بحث‌های ثابت اکثر محافل اندرویدی بوده است، اما حالا که گوگل بالاخره تصمیم به حل این مشکل گرفته می‌توانیم کمی خوشحال باشیم. با این تغییر دستگاه‌های اندرویدی هم می‌توانند از نظر دریافت آپدیت بیشتر از قبل به رقابت با دستگاه‌های اپلی بپردازند.

منبع

Nokia 8 Sirocco یکی از گوشی های جدیدی است که نام آن را در لیست جدیدترین گوشی های هوشمند دیده ایم. با یک بررسی ظاهری که برای این گوشی داشته ام به جدیت می توانم بگویم که این گوشی در حقیقت چیزی نیست جز یک رقیب سر سخت برای گلکسی اس ۹ پلاس سامسونگ!گویا آی تی: برای اینکه به این ادعای ما پی ببرید توصیه می کنم ویژگی های این گوشی را از این مقاله بخوانید و با ویژگی گوشی گلگسی اس ۹ پلاس مقایسه کنید.

بررسی ویژگی های ظاهری و طراحی Nokia 8 Sirocco

گوشی Nokia 8 Sirocco گوشی جدیدی از نوکیا است که با قدمت خوبی که این برند دارد، دوباره روی کار امده تا بتواند کمی از بازار را در دست بگیرد که البته اگر خیلی خوب پیش برود شاید بتواند در صدر رقابت ها ظاهر شود چرا که نوکیا سر شار از تجربه هایی است که خیلی از برند های روی کار امده بعد از آن، از ان بهره مند نیستند.

این گوشی در رده اسمارت فون های اندرویدی طبقه بندی شده که به محض ورود به بازار و خرید آن از اندروید ۸ پشتیبانی می کند. ابعاد در نظر گرفته شده برای این گوشی به میزان ۱۴۰٫۹۳ در ۷۲٫۹۷ در ۷٫۵ میلی متر گزارش شده که این ابعاد در حقیقت امر، موجب می شود که براحتی بتوان تصور کرد که اندازه ابعاد این گوشی در رده بزرگ می باشد.

نوکیا به خوبی دانسته که بدنه و حفاظ این گوشی باید از آلومینیم و شیشه باشد تا کاربران برای خرید آن استقبال بهتری داشته باشند و دقیقا همین کار را انجام داده است. این گوشی هوشمند اندرویدی نوکیا، دارای نمایشگری ضد گرد و غبار و ضد رطوبت است که تحت گواهی IP 67 ارائه شده است.

نوکیا معمولا در تولید گوشی چنان که باید روی رنگ حساسیت به خرج نمی دهد و شاهکار رنگ ها یعنی مشکی را برای این گوشی خود انتخاب کرده است.

بررسی ویژگی های نمایشگر Nokia 8 Sirocco

با خرید یک دستگاه گوشی Nokia 8 Sirocc شما دارای اسمارت فونی اندرویدی با نمایشگر ۵٫۵ اینچ خواهید شد که شدت رزلوشن آن به میزان ۱۴۴۰ در ۲۵۶۰  پیکسل خواهد بود که واقعا عالی است. تکنولوژی بکار رفته در تولید نمایشگر گوشی P-OLED می باشد که تکنولوژی جدید در عصر کنونی می باشد. تقریبا ۸۱ درصد از ظاهر این گوشی به نمایشگر آن اختصاص دارد و این موجب شده که گوشی مورد نظر جذابیت خاصی داشته باشد.

بررسی ویژگی های دوربین Nokia 8 Sirocco

برای بررسی و معرفی دوربین این گوشی کافی است به کیفیت دوربین عقب و جلو اشاره کنیم. دوربین عقب یک دوربین ۱۲ مگاپیکسلی است که به کمک فلش دوگانه ال ای دی تجهیز شده است. اما دوربین سلفی گیر آن در حد یک دوربین ۵ مگاپیکسلی تعبیه شده است! نظر شما در این باره چیست؟

بررسی ویژگی های سخت افزاری Nokia 8 Sirocco

از نظر سخت افزاری این گوشی دارای سیستم چیپ Qualcomm Snapdragon 835 MSM8998 می باشد که از یک پردازنده ۸ هسته ای با قدرت پردازش ۲۴۵۰ MHz پشتیبانی می کند. این پردازنده تحت سیستم ۶۴ بیتی تولید و توسعه یافته است.

در همین حال گفته شده که پردازنده گرافیکی نیز از نوع Adreno 540 انتخاب شده است. چیزی که بیش از این ها برای ما اهمیت دارد حافظه رم ۶ گیگابایتی است که فوق العاده است اما این گوشی دارای حافظه داخلی ۱۲۸ گیگابایت است و می توان به کمک اسلات های توسعه دهنده حافظه ای ان را تا ۲۵۶ گیگابایت ارتقا داد.

بررسی ویژگی های باتری Nokia 8 Sirocco

باتری این گوشی با ظرفیت ۳۲۶۰ تعبیه شده و از نوع داخلی Built-in (Qi) می باشد. با این ظرفیت شما می توانید ۲۲ ساعت صحبت کنید و به مدت ۲۰ روز به حالت استند بای ان را روشن بگذارید. برای پخش فیلم هم می توانید به میزان ۱۱ ساعت آن را روشن نگهدارید. نظر شما در رابطه با این میزان ظرفیت و عملکرد چیست؟

دیدگاه های خود را در رابطه با گوشی جدید نوکیا با ما در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع

یوتیوب یکی از محبوب‌ترین سایت‌های اینترنت است. این سایت با میلیون‌ها ساعت ویدیوی در دسترس، و قابلیت ساخت اکانت رایگان برای هر کسی که بخواهد، در زمینه‌ی میزبانی آنلاین از ویدیوها تبدیل به قدرت اول شبکه‌ی جهانی ارتباطات شده است.گویا آی تی: فرقی نمی‌کند که به دنبال یک ویدیوهای خاص باشید یا صرفاً بخواهید به عنوان سرگرمی کمی در این سایت خوش بگذرانید، یوتیوب همیشه گزینه‌ی اول است. در این سرویس ویدیوها با کیفیت بالا، توضیحات و زیرنویس در دسترس می‌باشد و بینندگان و سازندگان می‌توانند از ویدیوهای مورد نظر خود یک پلی‌لیست بسازند. تعداد مخاطبین این شبکه بسیار زیاد است.

با این حال یوتیوب اشکالات زیادی دارد. از نظردهندگانی که به عنوان یکی از بدترین و مسموم‌کننده‌ترین بخش‌های اینترنت شناخته می‌شوند، تا قوانین ناواضح و پرچاله و چوله‌ای که بر روی درآمدزایی‌ها اعمال می‌گردد، و ابزارهای خارج از رده‌ای که برای مدیریت کانال‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد، از خیلی از جنبه‌ها کاربران احساس می‌کنند که دیگر از دست یوتیوب خسته شده‌اند. سازندگان اغلب از این شکایت دارند که یوتیوب بزرگترین پلتفرم میزبانی ویدیو در جهان است، و آن‌ها مجبورند در آن محتوا آپلود کنند، حتی اگر استفاده از سایت سخت باشد و مشکلات زیادی وجود داشته باشد.

جدیدترین مشکلی که باعث ناراحتی کاربران یوتیوب شد پارسال اتفاق افتاد و طی آن سایت محدودیت‌های جدیدی برای مقابله با درآمدزایی از تبلیغات محتواهای نامناسب اعمال کرد. ایده‌ی آن‌ها این بود که ویدیوهای نامناسب، مثلاً ویدیوهایی که حاوی سخنان تنفرآمیز است، همچنان می‌توانند در این سرویس قرار بگیرند ولی امکان درآمدزایی از آن‌ها وجود ندارد. یعنی تبلیغات بر روی این ویدیوها نشان داده نمی‌شود و نمی‌توان از آن‌ها پول درآورد. این ایده از لحاظ تئوری خوب بود، ولی در عمل به بسیاری از محتواهای ویدیویی اطلاق شد و اعتراضات زیادی به بار آورد. خیلی از ویدیوهای بی‌اشکال، مثل ویدیوهایی که به صورت بی‌پرده درباره‌ی تجارب افراد یا آموزش‌ّهای مختلف بود، بدون هیچ دلیلی از چرخه‌ی درآمدزایی خارج شد و این مشکل هنوز هم ادامه دارد. علاوه بر این همه می‌دانند که برقرار کردن ارتباط با پشتیبانی یوتیوب و قوانین سختگیرانه‌ی این سرویس تقریباً غیرممکن است.

همین اتفاق برای بسیاری از سازندگان و بازدیدکنندگان نقش یک تلنگر نهایی را داشت تا خیلی از آن‌ها حالا به دنبال یک سایت دیگر برای میزبانی و مشاهده محتواهای ویدیویی باشند. متاسفانه با توجه به سلطه‌ی یوتیوب و هزینه‌های سنگین میزبانی از ویدیو، سایت‌های زیادی در صحنه‌ی رقابت با این سرویس حاضر نیستند. اما چند سایت قدیمی و جدید وجود دارد که در زمینه‌ی میزبانی ویدیو فعالیت می‌کنند. اگر دیگر از یوتیوب زده شده‌اید یا می‌خواهید سایر سرویس‌ها را امتحان کنید، نگاهی به ادامه‌ی مطلب داشته باشید و لیستی را که از بهترین جایگزین‌های یوتیوب برایتان آماده کرده‌ایم ببینید.

درک محدودیت‌های جغرافیایی

قبل از این که بحث درباره‌ی سایت‌های میزبانی ویدیو را شروع کنیم، بهتر است به فکر یک سرویس تغییر IP باشید. مشکل این جاست که سایت‌های میزبانی ویدیو خود را مقید به حفظ قوانین کشوری می‌دانند که از آن جا وارد سایت می‌شوید، یعنی افراد کشورهای مختلف تجربیات مختلفی از این سایت‌ها به دست می‌آورند. برای مثال در آلمان، سرویس مشهور دنیای موسیقی یعنی GEMA از دسترسی کاربران سایت‌های اشتراک‌گذاری ویدیو به موزیک ویدیوها یا هر ویدیوی دیگری که حتی در پس‌زمینه آن از یکی از آهنگ‌های کپی رایت شده‌ی آن‌ها استفاده شده باشد جلوگیری می‌کند. چون این نوع محتوا باید در آلمان مسدود شود، یعنی اگر بخواهید از یک سایت میزبانی ویدیو دیدن کنید و مثلاً موزیک ویدیوی نیکی میناژ را ببینید، امکان دسترسی و مشاهده‌ی این ویدیو را نخواهید داشت. به همین خاطر بخش عظیمی از محتواهای ویدیویی در کشور آلمان در دسترس نیست.

بدتر از این کشورهایی مثل لیبی، مالزی یا ترکیه هستند که محتوای سایت‌های اشتراک‌گذاری ویدیو را به خاطر قوانین حکومتی مسدود می‌کنند. برخی کشورها نظیر چین، پاکستان و سوریه تا جایی پیش رفته‌اند که کل این سایت‌ها را مسدود ساخته‌اند.

برای دسترسی آزاد از VPN استفاده کنید

VPN اطلاعاتی که از دستگاه شما به اینترنت فرستاده می‌شود را رمزنگاری کرده و اطلاعات را به سروری که توسط سرویس‌دهنده‌ی آن VPN اداره می‌شود هدایت می‌کند. این سرور می‌تواند در یک کشور دیگر باشد. سرویس‌دهنده‌های خوب VPN در سراسر دنیا سرور دارند تا بتوانید به آن‌ها وصل شوید. زمانی که به یک سرور وصل می‌شوید، اطلاعات رمزنگاری شده به آن جا ارسال می‌گردد تا قبل از فرستاده شدن به مقصد اصلی خود رمزگشایی شود. وقتی اطلاعات رمزگشایی شده به مقصد اصلی ارسال می‌شود، وبسایت مورد نظر فکر می‌کند که شما درخواست خود را از کشوری که سرور در آن قرار داشته فرستاده‌اید.

نکته‌ی مثبت این قضیه این است که می‌توانید ساکن کشوری مثل آلمان باشید که محدودیت‌های شدیدی دارد، اما به سروری وصل شوید که در یک کشور آزادتر مثل انگلیس قرار گرفته است. پس وقتی یوتیوب یا سایر سایت‌های اشتراک‌گذاری ویدیو را باز می‌کنید، وارد نسخه‌ی انگلیسی سایت می‌شوید که همه‌ی محتواها در آن در دسترس است. این یعنی حتی ساکنان کشورهای پرمحدودیت هم می‌توانند هر ویدیویی که بخواهند را مشاهده کنند.

اگر برای تماشای ویدیو در این سایت‌ها به VPN نیاز دارید، ما ExpressVPN را پیشنهاد می‌کنیم. این سرویس به لطف سطح امنیتی بالا و تجربه‌ی کاربری قوی خود یکی از برجسته‌ترین و مورد اعتمادترین VPN-های جهان است. ExpressVPN برای تماشای VPN از سرتاسر دنیا مناسب است چون اتصالات آن برای پخش ویدیو با کیفیت بالا سریع بوده و با شبکه‌ی عظیم سرورهای خود که شامل بیش از ۱۰۰۰ سرور در ۹۴ کشور مختلف می‌باشد، انتخاب‌های زیادی را در اختیار شما قرار می‌دهد. در این سرویس از رمزنگاری قدرتمند ۲۵۶ بیتی استفاده می‌شود و برای حفظ حریم خصوصی شما هم هیچ سیاستی برای ثبت اطلاعات وجود ندارد. این نرم‌افزار را می‌توانید بر روی سیستم عامل‌های مختلف از جمله ویندوز، مک، لینوکس، iOS، اندروید و غیر نصب کنید.

حالا آماده هستید تا نگاهی به جایگزین‌های خوب یوتیوب داشته باشید.

۱. Vimeo

ویمئو یک سایت میزبانی ویدیو است که نسبت به سایر سایت‌ها تمایل بیشتری به میزبانی از ویدیوهای باکیفیت دارد. محتواهای هنری زیادی مثل موزیک ویدیوی بندهای کمتر شناخته شده، محتواهای مربوط به مد و زیبایی و فیلم‌های کوچک و مستقل در این سایت پیدا می‌شود. برخلاف یوتیوب تجربه‌ی کاربری ویمئو خیلی خاص‌تر است و روی صفحه‌ی اصلی این سایت ویدیوهای دستچین شده‌تری دیده می‌شود. علاوه بر این روی ویدیوها تبلیغات وجود ندارد. ویدیوهای مشابه، یا نظرات تنفرآمیز یا سیستم‌های پلی‌لیست پیچیده در این سایت چندان به چشم نمی‌خورد، چون هدف ویمئو ارائه‌ی یک تجربه‌ی کاربری تمیز و مینیمال است. اگر به دنبال محتواهای تجاری نظیر تریلر فیلم‌ها یا آهنگ‌های پاپ هستید این سایت بهترین گزینه‌ی در دسترس نیست. اما اگر به دنبال یک محتوای خاص و مستقل هستید، ویمئو گزینه‌ی خوبی است.

البته در این سایت هم برای سازندگان محدودیت‌هایی وجود دارد. مثلاً در هر هفته امکان آپلود کردن ۵۰۰ مگابایت فایل وجود دارد که با پرداخت پول می‌توان آن را تا ۵ گیگابایت هم افزایش داد. این قانون اعمال شده تا از ازدیاد ویدیوهای اسپم و بی‌کیفیت جلوگیری شود، ولی همین تصمیم باعث شده سازنده‌ها نتوانند به طور منظم ویدیو آپلود کنند. این پلتفرم برای کسانی مناسب است که هر از گاهی می‌خواهند یک ویدیوی مستقل باکیفیت آپلود کنند.

وبسایت: https://vimeo.com/

۲. Daily Motion

دیلی موشن یک سایت اشتراک‌گذاری ویدیوی بزرگ و احتمالاً بزرگترین رقیب یوتیوب است. تعداد کاربران این سایت بسیار زیاد می‌باشد و در سراسر جهان توسط بازدیدکنندگان و سازندگان مختلف استفاده می‌شود. اگر از یوتیوب زیاد استفاده می‌کنید، در این سایت احساس غریبگی نخواهید کرد، هرچند ظاهر آن کمی سنتی به نظر می‌رسد. ویدیوهای پیشنهادی صفحه‌ی اول بیشتر از این که نشان از ویدیوهای باکیفیت داشته باشد، به نظر شبیه تله‌ای برای ترغیب شما به کلیک کردن است. دیلی موشن برای عموم کاربران رایگان می‌باشد، به همین خاطر برای برخی از کارها گزینه‌ی خوبی به حساب می‌آید. اگر می‌خواهید موزیک ویدیوی یک آهنگ پاپ را ببینید که ویدیوی آن در یوتیوب موجود نیست، احتمال آن که ویدیوی مربوطه در دیلی موشن موجود باشد زیاد است. علاوه بر این قسمت‌های مختلف برنامه‌های تلویزیونی و فیلم‌ها هم در این شبکه وجود دارد و می‌توانید به تماشای آن‌ها بنشینید. با این حال، ایراد این سرویس این است که این ویدیوها معمولاً رزولوشن بسیار پایینی دارند و تجربه‌ی کاربری خوبی را منتقل نمی‌کنند.

سازنده‌هایی که سیستم کاری یوتیوب را فارق از محدودیت‌های دست و پاگیر آن مثل کپی رایت می‌خواهند، می‌توانند از دیلی موشن استفاده کنند. محدودیت‌های ویدیویی این سایت بسیار کم است. هر کاربر می‌تواند یک اکانت رایگان ساخته و ویدیوهای ۶۰ دقیقه‌ای یا ۴ گیگابایتی آپلود کند، ویدیوهایی که حداکثر رزولوشن آن‌ها باید ۱۰۸۰p باشد.

وبسایت: http://www.dailymotion.com/

۳. Twitch

اگر به تماشای ویدیوهای زنده علاقه دارید، حتماً دلتان می‌خواهد که از توئیچ استفاده کنید. ویدیوهای زنده به خصوص در میان جامعه‌ی گیمرها طرفداران زیادی دارد. آن‌ها به انجام بازی‌های مختلف می‌پردازند و درباره‌ی گیم‌پلی یا مسائل معمولی زندگی با هم حرف می‌زنند. هر کسی می‌تواند این ویدیوها را ببیند و با بخشی که در هر ویدیو به شکل یک پیام‌رسان طراحی شده با صاحب ویدیو صحبت کند. سازنده‌های پرطرفدار می‌توانند برای یک ویدیو هزاران یا حتی ده‌ها هزار مخاطب جمع کنند. البته انواع دیگری از پخش زنده‌های تکی هم در این سایت وجود دارد؛ مثلاً بعضی‌ها در حین سرهم کردن کامپیوترهای جدید یا مرتب کردن کمد وسایل از خودشان پخش زنده می‌گذارند. ولی عمده فعالیت سایت مختص پخش زنده‌ی بازی‌ها است.

اگر به دنبال ویدیوهای قدیمی یا برنامه‌های تلویزیون و سینما هستید، و از بازی‌ها هم لذت نمی‌برید، شاید توئیچ به درد شما نخورد. ولی این سرویس برای کسانی که به دنبال پخش زنده‌ی بازی‌ها هستند عالی است. حتی در صورت نداشتن تجارب فنی کافی یا سخت‌افزارهای رده بالا نیز سازنده‌ها به راحتی می‌توانند پخش زنده‌ی خود را شروع کنند. با این وجود درآمد سازندگان از این ویدیوها در مقایسه با یوتیوب خیلی کمتر است.

وبسایت: https://www.twitch.tv/

۴. Metacafe

متاکافه یک سایت قدیمی میزبانی ویدیو است که در سال ۲۰۰۳ تاسیس شد. این سایت در سال‌های گذشته از مشکلات زیادی جان سالم به در برد، و قبل از این که دوباره باز شود یک بار فروخته و بسته شد. حالا تمرکز سایت بر روی ویدیوهای کوتاه ۹۰ ثانیه‌ای است. اکثر ویدیوهایی که آپلود می‌شود توسط جامعه‌ی غیرحرفه‌ای‌ها ساخته شده و بیشتر حالت سرگرمی دارد. اگر به دنبال توضیح دقیق یک موضوع پیچیده یا یک مجموعه ویدیوی حرفه‌ای هستید این سایت به کارتان نمی‌آید، ولی اگر به دنبال ویدیوهای کوتاه و بامزه‌ای هستید که توسط افراد معمولی ساخته شده، متاکافه مناسب شما است.

محتواهایی که در صفحه‌ی خانگی این سایت قرار داده شده بیشتر از این که باکیفیت باشد به دنبال جذب کلیک شما است، اما آپلود و پخش ویدیو در این سایت به نظر خیلی بهتر از یوتیوب کار می‌کند (چون همه می‌دانند که آپلود ویدیو در یوتیوب چقدر مشکل است). با این حال، مخاطبان این سایت در مقایسه با سایر رقبا بسیار ناچیز هستند.

وبسایت: http://www.metacafe.com/

۵. Vevo

اگر می‌خواهید موزیک ویدیو ببینید، ویوو بهترین گزینه‌ی موجود است. این سایت میزبان ویدیوهای رسمی بسیاری از هنرمندان می‌باشد، ویدیوهای آن همیشه باکیفیت و تماشای ویدیو در آن لذت‌بخش است. اساساً به جز موزیک ویدیو و محتواهای مربوط به موزیک‌ها چیز دیگری در این سایت وجود ندارد، بنابراین با هدف یافتن آموزش، نقد و بررسی یا سایر محتواهای یوتیوبی سراغ این سایت نروید. وقتی ویوو را باز می‌کنید، لیست پرطرفدارترین موزیک ویدیوهای موجود را در بالای صفحه می‌بینید. همچنین گزینه‌هایی برای جستجوی موزیک ویدیو بر اساس ژانر یا گشتن بین پلی‌لیست‌های شاخص، هنرمندان محبوب و موارد این چنینی هم وجود دارد.

همه‌ی این‌ها باعث شده ویوو به محل مناسبی برای کشف هنرمندان تازه‌کار و لذت بردن از ویدیوها بدل شود. با این حال، این سایت پلتفرمی برای محتواهای موسیقیایی رسمی است و تنوع ویدیویی ندارد. علاوه بر این، کاربران هم نمی‌توانند روی آن ویدیو آپلود کنند و فقط نقش تماشاگر را دارند. با این حساب این سایت سرویسی برای تماشای محتواهای ویدیویی است نه میزبانی از آن‌ها.

وبسایت: https://www.vevo.com/

۶. Flickr

آیا می‌دانستید که علاوه بر تصویر می‌توانید در فیلکر ویدیو هم آپلود کنید؟ بله، می‌توانید، و روز به روز هم بر محبوبیت این سایت به عنوان یک سرویس میزبانی ویدیو افزوده می‌شود. شما به راحتی می‌توانید در این سایت اکانت رایگان بسازید و ویدیوهای خود را با کیفیت HD روی آن آپلود کنید. هر اکانت یک ترابایت فضای ذخیره‌سازی دارد و از شر تبلیغات هم راحت هستید. اگر ویدیو تولید می‌کنید، این سایت آمارهای جالبی در اختیار شما قرار می‌دهد تا ببینید کدام تصویر یا ویدیو محبوب‌تر از بقیه بوده است. تنها ایراد این پلتفرم این است که طول هر ویدیو نباید بیشتر از ۹۰ ثانیه باشد.

گرایش ویدیوهای فلیکر، مثل تصاویر آن، بیشتر به سمت جنبه‌ی هنری و تجربی ماجرا است. در این سایت نمی‌توانید محتواهای تجاری پیدا کنید (چون ناقض کپی رایت تلقی شده و به سرعت حذف می‌شود) ولی تا دلتان بخواهد ویدیوی شخصی و هنری وجود دارد. اگر از فرمت اسنپچت یا استوری‌های اینستاگرام خوشتان می‌آید اما به دنبال چیزی هستید که عمومی و ماندگار باشد، فلیکر در اختیار شما است. چیدمان سایت تمیز و شیک است و گشتن در آن حس خوبی به کاربر القا می‌کند، ولی در حال حاضر شکل کلی سایت بیشتر به نفع تصاویر است و محتویات پیشنهادی هم بیشتر از جنس تصاویر می‌باشد.

وبسایت: https://www.flickr.com/search/?text=video&media=videos

جمع‌بندی

اگر عاشق تماشای آنلاین ویدیو هستید، باید بدانید که یوتیوب تنها گزینه‌ی موجود نیست. یوتیوب سایتی فوق العاده و پر از محتواهای شگفت‌آور است، ولی به عنوان یک سایت هم برای سازندگان و هم برای تماشاگران مشکلات زیادی دارد. سازنده‌ها از پشتیبانی ضعیف، قابلیت‌های از رده خارج و بلااستفاده و نبود ابزارهای لازم برای حفظ امنیت و پیشگیری از آزار گلایه می‌کنند. کاربران هم از شکل خسته‌کننده‌ی جستجو در سایت ناراضی‌اند و می‌گویند ویدیوهای باکیفیت زیر تلی از محتواهای جاذب کلیک دفن شده است. به همین خاطر خیلی‌ها به دنبال جایگزینی برای یوتیوب می‌گردند.

این سرویس با سلطه‌ی عظیم خود بر سر بازار پخش ویدیو، از رنج گسترده‌ای از ویدیوها میزبانی می‌کند. اگر به دنبال جایگزینی برای یوتیوب هستید، بهتر است به دنبال سایتی باشید که به طور تخصصی میزبان ویدیوهای مدنظر شما است؛ مثلاً توئیچ برای تماشای زنده‌ی بازی‌ها، ویمئو برای ویدیوهای مستقل و ویوو برای موزیک ویدیوها. قطعاً هیچ سایتی به تنهایی نمی‌تواند جای یوتیوب را بگیرد، اما با ترکیبی از چند سایت مختلف که به برخی از آن‌ها اشاره کردیم می‌توانید به جایگزینی مناسب برای این سرویس دست پیدا کنید.

نظرتان چیست؟ از یوتیوب لذت می‌برید یا شما هم دوست دارید از یک سرویس دیگر استفاده کنید؟ کدامیک از جایگزین‌های بالا را بیشتر می‌پسندید؟ دیدگاه‌های خود را از بخش نظرات با ما در میان بگذارید.

منبع

دیگر از اپلیکیشن‌هایی که به طور خودکار بر روی ویندوز ۱۰ نصب می‌شوند خسته شده‌ام. اپلیکیشن‌هایی مثل فیسبوک از جایی که معلوم نیست سر در می‌آورند و حتی برای من نوتیفیکیشن می‌فرستند تا از سرویس‌هایشان استفاده کنم. ولی من اصلاً فیسبوک نصب نکرده‌ام، حتی مجوز نمایش نوتیفیکیشن هم به آن‌ها نداده‌ام و تا به حال از این سرویس‌ها استفاده نکرده‌ام. پس این‌ها از جان من چه می‌خواهند؟

گویا آی تی: ویندوز ۱۰ از همان ابتدا در زمینه‌ی این برنامه‌ها اعصاب خورد کن بود، ولی قبلاً این قدرها بد نبود. در گذشته مایکروسافت کاشی مربوط به اپلیکیشن‌ها را در سیستم شما قرار می‌داد تا اگر خواستید خودتان کلیک کنید و آن‌ها را نصب نمایید، ولی حالا علاوه بر نصب کردن خودکار اپلیکیشن‌ها، حتی از طرف آن‌ها برای شما نوتیفیکیشن هم می‌فرستد.

همه چیز زیر سر Consumer Experience است

همه‌ی این اتفاقات به لطف برنامه‌ی Microsoft Consumer Experience است که در نسخه‌های Home و Professional ویندوز نمی‌توان آن‌ها را غیرفعال کرد. به همین دلیل است که همه‌ی کامپیوترهای مجهز به ویندوز ۱۰ از این برنامه‌های اضافی دارند. این اپلیکیشن‌های از پیش نصب شده با توجه به هر سیستم فرق دارند، ولی مثلاً تا به حال کامپیوتری ندیده‌ام که ویندوز ۱۰ داشته باشد ولی Candy Crush روی آن نصب نباشد.

Microsoft Consumer Experience در حقیقت یک وظیفه‌ی پس‌زمینه است که هر دفعه که با یک حساب کاربری جدید وارد کامپیوتر شوید اجرا می‌شود. با اجرا شدن این وظیفه دانلود اپلیکیشن‌هایی مثل Candy Crush، FarmVille 2: Country Escape، فیسبوک، TripAdvisor و هر برنامه‌ی دیگری که مدنظر مایکروسافت باشد شروع می‌شود.

البته می‌توانید این اپلیکیشن‌ها را از طریق منوی Start حذف کنید تا دیگر آن‌ها را بر روی دستگاه خود نبینید. ولی هر بار که با همان اکانت وارد یک کامپیوتر دیگر شوید، اپلیکیشن‌ها دوباره برمی‌گردند و مجدداً مجبور می‌شوید که آن‌ها را پاک کنید. علاوه بر این، اگر کسی با اکانتش وارد کامپیوتر شما شود، مایکروسافت به قول خودش به او «کمک می‌کند» تا اپلیکیشن‌های مذکور را دوباره روی سیستم نصب نماید. در حال حاضر ظاهراً هیچ روشی برای جلوگیری کردن از نصب این برنامه‌ها وجود ندارد.

مایکروسافت اجازه‌ی غیرفعال کردن این قابلیت را نمی‌دهد

از نظر فنی یک روش برای غیرفعال‌سازی و متوقف کردن فرآیند نصب این برنامه‌ها وجود دارد، ولی این امکان فقط در نسخه‌های Enterprise و Education ویندوز ۱۰ وجود دارد. حتی اگر ۲۰۰ دلار بابت نسخه‌ی Professional ویندوز بدهید، باز هم نمی‌توانید قابلیت Consumer Experience را غیرفعال کنید.

امکان غیرفعال کردن این قابلیت در آپدیت ماه نوامبر سال ۲۰۱۵ که از طریق همان آپدیت قابلیت Consumer Experience معرفی شد، حتی در نسخه‌های Home و Professional ویندوز ۱۰ هم کار می‌کرد. اما با انتشار آپدیت سالانه، مایکروسافت این امکان را از دسترس خارج کرد تا اجازه‌ی غیرفعال کردن قابلیت مذکور برای کاربران نسخه‌های Home و Professional داده نشود. در حال حاضر فقط نسخه‌های Enterprise و Education می‌توانند به این گزینه دسترسی داشته باشند.

این اپلیکیشن‌ها نباید اجازه‌ی ارسال نوتیفیکیشن داشته باشند

مایکروسافت می‌گوید این اپ‌ها جای زیادی را بر روی کامپیوتر شما اشغال نمی‌کنند، پس ایرادشان چیست، ولی وقتی به صورت پیشفرض بر روی دستگاه نصب می‌شوند، شروع به ارسال تبلیغات و نوتیفیکیشن می‌کنند و این دیگر قابل تحمل نیست.

این موضوع نشان می‌دهد که سیستم مجوزدهی به اپلیکیشن‌ها در ویندوز ۱۰ یک مشکل جدی‌تر دارد. این اپلیکیشن‌ها بدون گرفتن مجوز به شما نوتیفیکیشن نشان می‌دهند، در حالی که حتی از شما اجازه‌ی نصب هم نگرفته‌اند. البته می‌توانید نوتیفیکیشن اپلیکیشن‌های مورد نظر خود را غیرفعال کنید، ولی این موضوع در اصل قضیه تغییری ایجاد نمی‌کند. در آیفون و آیپد، هر اپلیکیشنی که بخواهد برای شما نوتیفیکیشن بفرستد، اول حتماً باید از مجوز بگیرد.

اگر برای نصب این برنامه از شما اجازه گرفته می‌شد، می‌توانستیم از ایراد سیستم مجوزدهی مایکروسافت چشم‌پوشی کنیم، ولی حالا که این اپلیکیشن‌ها به زور بر روی دستگاه ما نصب می‌شود، حداقل کاری که می‌شد کرد این بود که قبل از ارسال نوتیفیکیشن سیستم از ما اجازه می‌گرفت.

مایکروسافت برنامه‌ی مدیریت گذرواژه‌ای را به شما تحمیل می‌کند که افزونه‌ی مرورگر آن غیرایمن است

مایکروسافت حتی با این ویژگی هم برای کاربرانش دردسر ایجاد کرده است. این شرکت قبلاً نرم‌افزار مدیریت گذرواژه‌ی Keeper را در ویندوز ۱۰ قرار داده بود که از کاربران می‌خواست افزونه‌ی مرورگر آن را نصب کنند. افزونه‌ای که به گفته‌ی محقق امنیتی گوگل، تاویس اورماندی (Tavis Ormandy) یک باگ جدی داشت و به وبسایت‌ها اجازه می‌داد تا گذرواژه‌های شما را بدزدند.

البته این نقص امنیتی در نسخه‌ی دسکتاپ اپلیکیشن Keeper که مایکروسافت آن را بر روی سیستمش نصب می‌کرد نبود و مربوط به افزونه‌ی مرورگر این برنامه می‌شد، ولی عملاً با توجه به این که تقریباً همه‌ی کسانی که از نرم‌افزارهای مدیریت گذرواژه استفاده می‌کنند، افزونه‌ی مرورگر آن را هم نصب می‌نمایند، این اتفاق خطر زیادی داشت. هرچند Keeper بعدها مشکل افزونه‌ی خود را حل کرد، ولی این داستان نشان داد که مایکروسافت چقدر در قبال برنامه‌های تحمیلی خود بی‌مسئولیت است و این برای چنین شرکتی بزرگی اصلاً‌ خوب نیست.

فکر می‌کنید مایکروسافت چقدر در مورد این اپلیکیشن‌ها تحقیق می‌کند؟ پاسخ این سوال مشخص نیست، چون مایکروسافت هیچ گاه نمی‌گوید که این اپلیکیشن‌ها با چه معیاری انتخاب می‌شوند و اصلاً چرا این برنامه‌ها را نصب می‌کند.

تنها خواسته‌ی ما اضافه شدن امکان غیرفعال کردن Consumer Experience است

این اپلیکیشن‌های از پیش نصب شده فقط قسمتی از اوضاع نابسامان سیستم تبلیغات ویندوز ۱۰ را نشان می‌دهد، اما به نوعی بدترینشان نیز می‌باشد. مایکروسافت حتی محصولات خود را تبلیغات نمی‌کند و در عوض اپلیکیشن‌های سایر شرکت‌ها را تبلیغ می‌کند.

این که در پشت صحنه‌ی این ماجراها چه اتفاقی دارد می‌افتد مشخص نیست. آیا شرکت‌هایی مثل فیسبوک، King (سازنده‌ی Candy Crush) و Zynga (سازنده‌ی FarmVille) برای نصب برنامه‌های خود به مایکروسافت پول می‌دهند؟ یا مایکروسافت آن قدر درمانده شده که برای پر کردن فروشگاه ویندوز وعده‌ی نصب پیشفرض اپلیکیشن را به سازنده‌ها می‌دهد؟

این اتفاق در هر صورت بد است. اگر نگوییم برنامه‌یConsumer Experience باید به خاطر کاربران تعطیل شود، مایکروسافت حداقل باید امکانی برای غیرفعال کردن این قابلیت در اختیار کاربران قرار دهد.

حتی اگر چنین اتفاقی ممکن نباشد، حداقل باید گزینه‌ای برای از بین بردن دسترسی این برنامه‌ها به نوتیفیکیشن‌ها داشته باشیم، چرا که این کمترین کاری است که مایکروسافت می‌تواند برای جلب رضایت کاربرانش انجام دهد.

منبع