۱۲ قابلیت جدید و جذاب iOS 12 که به زودی برای آیفونی ها منتشر خواهد شد

/در , , , , /توسط
ویژگی جدید ios 12

هرچند هنوز حتی اعلام نشده که نسخه‌ی بعدی سیستم عامل موبایلی اپل در رویداد WWDC امسال معرفی خواهد شد یا نه، ولی همین حالا هم اطلاعات زیادی درباره‌ی ویژگی‌های iOS 12 برای کاربران آیفون داریم. به لطف افراد نزدیک به پروژه، می‌دانیم که تمرکز اپل در این نسخه بر روی عملکرد و کیفیت است، اما این به معنای آن نیست که هیچ قابلیت جدیدی نخواهیم داشت.

گویا آی تی: اگر منابع نزدیک به ماجرا درست بگویند بسیاری از قابلیت‌های جذابی که احتمالاً اپل قصد داشته در iOS 12 معرفی کند به iOS 13 موکول شده است. این شرکت حالا پس از اتفاقاتی که بر سر iOS 11 آمد و در آن شاهد باگ‌ها و آپدیت‌های نامناسب و حتی غیبت بعضی از ویژگی‌های وعده داده شده بودیم، به جای تمرکز بر معرفی تعداد زیادی قابلیت جدید، بر یک استراتژی دو ساله برای توسعه‌ی iOS تمرکز کرده است.

ویژگی جدید ios 12

اپل در ژوئن سال ۲۰۱۷ وعده داد که در انتشار ماه سپتامبر چیزهای جذابی نظیر Apple Pay Cash، ‌Business Chat، انتقال پیامک‌ها به iCloud، AirPlay 2 و جابجایی میان زبانه‌های سافاری از طریق ۳D Touch را ارائه خواهد کرد، ولی هنوز که هنوز است بعضی از این قابلیت‌ها در اختیار کاربران قرار نگرفته‌اند.

 

قابلیت‌های احتمالی iOS 12 که حالا به iOS 13 منتقل شده‌اند شامل بازطراحی صفحه‌ی خانگی، نمایش اپ‌ها به صورت ساید بای ساید، ویژگی‌های جدید برای قلم اپل، گزینه‌ای برای بی‌صدا کردن ایمیل‌ها و اصلاح اپلیکیشن CarPlay و Photos است که برخی از آن‌ها از قابلیت‌های مخصوص آیپد به حساب می‌آید.

 

با این اوصاف iOS 12 چه قابلیت‌های جدیدی خواهد داشت؟ اگر می‌خواهید بدانید که در رویداد WWDC امسال از چه قابلیت‌هایی رونمایی خواهد شد به لیست زیر توجه کنید. اما دقت داشته باشید به خاطر برنامه‌ی دو ساله‌ی اپل، این امکان وجود دارد که در صورت حاضر نشدن، هر یک از قابلیت‌های لیست زیر از iOS 12 به iOS 13 منتقل شود.

 

۱. اپلیکیشن‌ها هم بر روی iOS و هم بر روی مک کار خواهند کرد

 

اگرچه همه‌ی اپلیکیشن‌ها بلافاصله به این قابلیت مجهز نخواهند شد، ولی اپل بالاخره می‌تواند پروژه‌ی Marzipan خود را اجرا کند، پروژه‌ای که با هدف همگانی‌سازی اپلیکیشن‌ها برای اجرا شدن بر روی هر دو سیستم iOS و مک طراحی شد. همان سال گذشته که اخبار مربوط به این پروژه منتشر گشت همه چیز کاملاً جذاب به نظر می‌رسید، چون توسعه‌دهندگان با تولید یک اپلیکیشن می‌توانستند به کاربران هر دو سیستم دسترسی پیدا کنند.

 

و از آن جایی که نسخه‌های iOS اپلیکیشن‌ها نسبت به نسخه‌های مک‌شان بیشتر آپدیت می‌شود (اصلاً اگر چنین نسخه‌ای وجود داشته باشد) چون کاربران iOS بسیار بیشتر هستند، با این اتفاق در مک هم با همان سرعت می‌توانید به آپدیت‌ها دسترسی داشته باشید.

 

۲. والدین کنترل و اطلاعات بیشتری دریافت خواهند کرد

 

هرچند منوی Restrictions در iOS خیلی جامع است، اما شایعه شده که اپل می‌خواهد گزینه‌های بیشتری را برای کنترل دسترسی جوان‌ترها به دستگاه‌های این شرکت در اختیار والدین قرار دهد. البته هنوز نمی‌دانیم این گزینه‌ها شامل چه چیزهایی خواهد بود، ولی هر چیزی که کنترل کاربر را بیشتر بکند خوب است. آنچه فعلاً می‌دانیم این است که ابزار جدیدی برای کنترل دیجیتالی سلامت اضافه شده تا والدین بدانند بچه‌هایشان چقدر از دستگاه‌های اپلی خود استفاده می‌کنند.

 

۳. اپلیکیشن Health اصلاحات بیشتری داشته است

 

در آپدیت جدید iOS 11.3 که هنوز از فاز بتا خارج نشده راه جدیدی برای ایمپورت کردن اطلاعات مربوط به سلامتی از سایر سرویس‌های سلامتی به اپلیکیشن Health فراهم شده است. این طور که پیداست، iOS 12 اصلاحات بیشتری برای اپ Health در نظر دارد اما هنوز با اطمینان نمی‌توان گفت که این اتفاق به خاطر اضافه شدن ابزار کنترل سلامتی جدیدی است که در بالا به آن اشاره کردیم یا نه.

 

۴. اپلیکیشن Stocks بازطراحی می‌شود

 

اگر هنوز متوجه نشده‌اید، باید بدانید که اپلیکیشن Stocks از زمان iOS 7 به بعد به ندرت تغییر کرده است. اما حالا به نظر می‌رسد که قرار است این برنامه را در iOS 12 با ظاهر جدیدی ببینیم. منتها هنوز معلوم نیست که چه قابلیت‌های جدیدی به آن اضافه می‌شود. خوشبختانه این تغییرات فقط به جنبه‌ی ظاهری ماجرا محدود نیست و باید انتظار اضافه شدن چند ابزار جدید را هم داشته باشیم. به نظرتان اگر بتوانیم بازار رمزارزها را رصد کنیم خوب نمی‌شود؟

 

۵. تعداد انیموجی‌ها افزایش می‌یابد (فقط برای آیفون X)

 

در iOS 11.3 چهار انیموجی جدید به سیستم عامل اضافه شده تا علاوه بر ۱۲ تای قبلی کاربران آیفون X بتوانند از این انیموجی‌های جدید هم استفاده کنند. ولی بر اساس گفته‌ها به نظر می‌رسد که در iOS 12 انیموجی‌های بیشتری به سیستم اضافه خواهد شد.

 

۶. رابط انیموجی بهبود می‌یابد (فقط برای آیفون X)

 

گفته می‌شود که قرار است رابط انیموجی هم برای کاربران ایفون X بازطراحی شود تا استفاده و گشتن در بین انیموجی‌ها آسان‌تر شود. تاکنون گزارشات زیادی درباره‌ی خرابی این رابط اعلام نشده، بنابراین نمی‌شود حدس زد که این تغییر چه چیزهایی را در بر می‌گیرد.

 

۷. پشتیبانی از انیموجی‌ها به تماس‌های فیس‌تایم اضافه می‌شود

 

علاوه بر موارد قبلی، اپل اعلام کرده که در حال کار بر روی روش تازه‌ای برای افزودن انیموجی‌ها به تماس‌های ویدیویی فیس‌تایم است. اگرچه استفاده از این قابلیت فقط در اختیار کاربران آیفون X خواهد بود که امکان ضبط انیموجی را دارند، ولی به نظر می‌رسد که بقیه‌ی کاربران دستگاه‌های اپلی هم می‌توانند در حین تماس این انیموجی‌ها را ببینند.

 

۸. فیس‌تایم به قابلیت تماس گروهی مجهز خواهد شد

 

بسیاری از کاربران در iOS 11 خواستار تماس گروهی فیس‌تایم بودند، ولی این اتفاق هیچ وقت نیفتاد. حالا اپل در حال کار بر روی فناوری جدیدی است که امکان چت گروهی با فیس‌تایم را برای همه‌ی دستگاه‌های اپلی را فراهم می‌کند. اگر این قابلیت به iOS 12 نرسد امیدوارم، بتوانند آن را به یکی از آپدیت‌های این نسخه اضافه کنند تا مجبور نباشیم برای استفاده از آن تا اواخر ۲۰۱۹ صبر کنیم.

 

۹. کنترل‌های بهتری به بخش Do Not Disturb می‌آیند

 

اگرچه در iOS 11 شاهد قابلیت جدیدی موسوم به Do Not Disturb While Driving بودیم، ولی عملاً از زمان معرفی این قابلیت در iOS 6 تغییری در این قابلیت ندیده‌ایم. اما حالا گفته می‌شود که در iOS 12 قابلیت‌های جدیدی برای رد خودکار تماس‌ها یا ساکت کردن نوتیفیکیشن‌ها به این سیستم اضافه شده است. البته هنوز نمی‌توان با اطمینان گفت که این قابلیت‌ها بخشی از منوی Do Not Disturb است یا مربوط به اپ‌های Messages و یا Mail می‌باشد، ولی ما فرض خود را بر مورد اول می‌گذاریم.

 

۱۰. استفاده از سیری بیشتر می‌شود

 

شایعه شده که اپل می‌خواهد سیری را عمیق‌تر از قبل در بخش جستجوی سیستم وارد کند تا کار با Spotlight راحت‌تر شود. حتی شاید این دستیار صوتی به بخش جستجوی Settings هم بیاید. ولی در مجموع باید در سراسر iOS شاهد یک سیری بهتر و کارآمدتر باشیم.

 

۱۱. بازی‌های واقعیت افزوده‌ی چندنفره نقش بزرگتری پیدا می‌کنند

 

اگر حوزه‌ی واقعیت افزوده برایتان جذاب است، شاید این قابلیت را بیشتر از بقیه دوست داشته باشید. بر اساس شنیده‌ها، احتمال دارد که حالت چندنفره برای بازی‌های AR به ARKit اضافه شود تا توسعه‌دهندگان بتوانند امکان بازی با سایر بازیکنان بازی‌هایی نظیر Pokemon GO را برای کاربران فراهم کنند.

 

این تصمیم کاملاً منطقی به نظر می‌رسد چرا که بازی‌ها یکی از اساسی‌ترین اجزای اپ استور هستند و برای موفقیت این حوزه معمولاً باید از قابلیت‌های چندنفره استفاده کرد. هرچند در حال حاضر تعداد بازی‌های AR در اپ استور چندان زیاد نیست، ولی با اضافه شدن این قابلیت می‌توان آینده‌ی خوبی را برای آن متصور بود. با این تصمیم بالاخره بازی‌های واقعیت افزوده هم می‌توانند به جریان اصلی بازی‌های غیرواقعیت افزوده بپیوندند.

 

۱۲. عملکرد کلی سیستم بهبود می‌یابد

 

به همین خاطر است که در این مطلب فقط به ۱۲ مورد از قابلیت‌های جدید iOS 12 اشاره کردیم؛ چون اپل می‌خواهد اشتباهاتی را که در iOS 11 رخ داده بود برطرف کند. اشتباهاتی نظیر کندی عملکرد دستگاه، باگ‌های عجیب پیام‌رسانی و حتی گیر کردن ماشین حساب سیستم که نشان داد کار تا چه اندازه می‌تواند بد پیش برود. با توجه به این که عملکرد اجرایی و کیفیت محصولات اپل هدف اصلی این شرکت در ارائه‌ی iOS 12 است، انتظار داریم همه‌چیز همان طور که وعده داده شده باشد.

 

همه‌ی iOS 12 همین بود؟

 

با اطمینان نمی‌توان گفت. موارد بالا چیزهایی هستند که از منابع نزدیک به اپل در طول فرآیند طراحی نسخه‌ی جدید این سیستم عامل به گوش رسیده‌اند و گفته می‌شود که مستقیماً از زبان خود کریگ فدریگی بیان شده‌اند، اما همچنان نمی‌توان گفت که این لیست قطعی است. شاید بعضی از این موارد را به جای iOS 12 در iOS 13 ببینیم، شاید هم قابلیت‌های بیشتری در iOS 12 انتظار ما را می‌کشند و اپل به خوبی آن‌ها را مخفی نگه داشته است. چه کسی می‌داند؟

منبع

 

آدرس‌های IP چگونه کار می‌کنند؟

/در , , , /توسط
آدرس IP چیست؟

هر دستگاهی که به یک شبکه وصل باشد – کامپیوتر، تبلت، دوربین و غیره – به یک شناسه‌ی یکتا نیاز دارد تا سایر دستگاه بدانند چطور باید به آن دسترسی پیدا کنند. این شناسه در دنیای شبکه‌های TCP/IP همان آدرس پروتکل اینترنت (IP) است.

گویا آی تی: اگر با کامپیوتر آشنا باشید احتمالاً آدرس‌های IP را هم می‌شناسید؛ همان دنباله‌های عددی خاصی که شبیه ۱۹۲٫۱۶۸٫۰٫۱۵ هستند. اکثر اوقات لازم نیست مستقیماً با این آدرس‌ها کار کنیم، چون دستگاه‌ها و شبکه‌هایمان کارهای پشت صحنه را انجام می‌دهند. وقتی آن‌ها را لازم داشته باشیم، اغلب صرفاً دستورالعمل‌ها را دنبال می‌کنیم تا ببینیم باید کدام عدد را کجا بگذاریم. ولی اگر دوست دارید بدانید که این اعداد واقعاً چه معنایی دارند، با ادامه‌ی مطلب همراه باشید.

اما این موضوع چه اهمیتی دارد؟ خب اگر زمانی بخواهید ببینید که چرا شبکه کار نمی‌کند یا چرا یک دستگاه آن طور که شما انتظار دارید به شبکه وصل نمی‌شود، باید آدرس‌های IP را بشناسید. و اگر می‌خواهید یک سیستم کمی پیشرفته‌تر مثل یک گیم سرور یا مدیا سرور برپا کنید تا دوستانتان بتوانند از طریق اینترنت به آن وصل شوند، باید با این مبحث آشنا باشید.

به یاد داشته باشید که ما در این مقاله صرفاً می‌خواهیم اصول ابتدایی آدرس‌های IP، مسائلی که اکثر کاربران از آن بی‌اطلاع‌اند اما هیچ وقت به آن فکر نکرده‌اند و حالا می‌خواهند درباره‌ی آن بدانند را به شما بگوییم. قصد ما این نیست که وارد مسائل تخصصی مثل کلاس‌بندی‌های IP، مسیریابی‌ها و زیرشبکه‌ها و غیره شویم.

آدرس IP چیست؟

آدرس IP چیست؟

 

آدرس IP دستگاه‌ها را به شکل یکتا بر روی شبکه مشخص می‌کند. حتماً تا به حال با آدرس‌هایی شبیه ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۳۴ روبرو شده‌اید.

 

یک آدرس IP همیشه مجموعه‌ای از چهار عدد مثل نمونه‌ی بالاست. هر عدد می‌تواند از ۰ تا ۲۵۵ باشد. بنابراین همه‌ی آدرس‌های IP بین ۰٫۰٫۰٫۰ و ۲۵۵٫۲۵۵٫۲۵۵٫۲۵۵ هستند.

 

دلیل این که هر عدد نمی‌تواند از ۲۵۵ بیشتر شود این است که این‌ها عددهای هشت رقمی دودویی هستند (گاهی اوقات به آن‌ها هشت‌تایی هم می‌گویند). در یک عدد هشت‌تایی، صفر می‌شود ۰۰۰۰۰۰۰۰، در حالی که ۲۵۵ می‌شود ۱۱۱۱۱۱۱۱؛ یعنی بالاترین عددی که برای اعداد هشت‌تایی موجود است. آدرس IP نمونه‌ی بالا (۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۳۴) در حالت دودویی می‌شود: ۱۱۰۰۰۰۰٫۱۰۱۰۱۰۰۰٫۰۰۰۰۰۰۰۱٫۰۰۱۰۰۰۱۰

 

آدرس IP چیست؟

 

کامپیوترها با فرمت دودویی کار می‌کنند، اما برای ما انسان‌ها کار کردن با فرمت ده‌دهی بسیار ساده‌تر است. با دانستن همین مطلب می‌توانیم بفهمیم چیزهای پیرامون آدرس‌های IP چگونه کار می‌کنند.

 

البته جای نگرانی نیست! چون در این مقاله نمی‌خواهیم به مسائل ریاضیاتی قضیه بپردازیم، پس همچنان با ما همراه باشید.

 

دو بخش آدرس‌های IP

 

دو بخش آدرس‌های IP

 

آدرس IP یک دستگاه از دو بخش مجزا تشکیل شده است:

 

  • ID شبکه: ID شبکه بخشی از آدرس IP است که از سمت چپ شروع می‌شود و نشانگر شبکه‌ای است که دستگاه در آن قرار دارد. در شبکه‌های معمول خانگی، اگر آدرس IP دستگاه ۱۶۸٫۱٫۳۴ باشد، بخش ۱۹۲٫۱۶۸٫۱ مربوط به شبکه است. برای نمایش این IP معمولاً می‌شود به جای بخش آخر صفر گذاشت و بعد این طور گفت که ID شبکه برای این دستگاه ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۰ است.
  • ID میزبان: ID میزبان بخشی است که توسط ID شبکه اشغال نشده است. این بخش دستگاه مدنظر را در آن شبکه مشخص می‌کند (در دنیای TCP/IP به این دستگاه‌ها هاست یا میزبان می‌گوییم). در همان مثال قبلی ID میزبان معادل ۳۴ است؛ یعنی ID یکتای میزبان بر روی شبکه‌ی ۱۶۸٫۱٫۰ عدد ۳۴ می‌باشد.

 

در شبکه‌های خانگی ممکن است مشاهده کنید که IP دستگاه‌های مختلف مشابه ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱، ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۲، ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۳۰ و ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۳۴ باشد. همه‌ی این آدرس‌ها (با ID میزبان ۱، ۲، ۳۰ و ۳۴) دستگاه‌های یکتایی هستند که بر روی یک شبکه (با ID شبکه‌ی ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۰) قرار دارند.

 

 

برای این که همه‌ی این بحث‌ها را بفهمیم بگذارید یک مثال بزنیم. این قضیه بسیار شبیه آدرس خیابان‌های یک شهر است. آدرسی مثل خیابان پارادایز ۲۰۱۳ را فرض کنید. نام خیابان همان ID شبکه و پلاک خانه همان ID میزبان است. در یک شهر دو خیابان با اسم مشترک نداریم، در شبکه‌ها هم نمی‌شود ID دو شبکه با یکدیگر برابر باشد. پلاک خانه‌ها در هر خیابان منحصر به فرد است، درست مثل شبکه‌ها که ID میزبان در هر ID شبکه یکتا می‌باشد.

 

ماسک زیرشبکه

 

خب، حالا دستگاه شما چطور تعیین می‌کند که کدام بخش از آدرس IP مربوط به ID شبکه و کدام بخش مربوط به ID میزبان است؟ برای این منظور از یک عدد ثانویه استفاده می‌شود که همیشه آن را کنار آدرس‌های IP می‌بینیم. این عدد ماسک زیرشبکه نام دارد.

 

در اکثر شبکه‌های ساده (مثل شبکه‌های خانگی و تجاری کوچک)، ماسک‌های زیرشبکه چیزی شبیه ۲۵۵٫۲۵۵٫۲۵۵٫۰ است که یا همه‌ی اعداد آن ۲۵۵ یا ۰ می‌باشد. موقعیت تغییرات از ۲۵۵ تا ۰ بخش میان ID شبکه و میزبان را نشان می‌دهد. اعداد ۲۵۵ آیدی شبکه را از معادله حذف می‌کنند.

 

 

نکته: ماسک‌های زیرشبکه‌ی پایه که قصد معرفی‌شان را داریم با نام ماسک‌های پیشفرض زیرشبکه شناخته می‌شوند. اوضاع در شبکه‌های بزرگتر پیچیده‌تر از این است. مردم اغلب از ماسک‌های سفارشی زیرشبکه استفاده می‌کنند تا بر روی شبکه چندین زیرشبکه به وجود بیاورند. توضیح بیشتر این موضوع در این بحث نمی‌گنجد، ولی اگر مشتاق به مطالعه درباره‌ی آن هستید، شرکت سیسکو توضیحات خوبی در این باره ارائه داده است.

 

آدرس پیشفرض دروازه

 

علاوه بر خود آدرس IP و ماسک زیرشبکه‌ی مربوطه، آدرس پیشفرض دروازه (Gateway) را نیز در کنار اطلاعات آدرس IP می‌بینید. بسته به پلتفرم شما، این آدرس می‌تواند اسامی دیگری داشته باشد. گاهی اوقات به آن مسیریاب (روتر)، آدرس مسیریاب، مسیر پیشفرض، یا همان دروازه گفته می‌شود. همه‌ی این‌ها یک چیز هستند و در واقع آدرس IP پیشفرضی‌اند که وقتی لازم باشد داده به شبکه‌ی دیگری منتقل شود (شبکه‌ای با یک ID شبکه‌ی متفاوت) از آن استفاده می‌شود.

 

ساده‌ترین مثال برای این قضیه در شبکه‌های معمول خانگی یافت می‌شود.

 

اگر یک شبکه‌ی خانگی با چند دستگاه دارید، احتمالاً باید یک روتر که از طریق مودم به اینترنت وصل باشد هم داشته باشید. این روتر می‌تواند یک دستگاه جداگانه یا بخشی از واحد ترکیبی مودم/روتر باشد. روتر میان کامپیوترها و دستگاه‌های موجود در شبکه و سایر دستگاه‌های عمومی‌تر اینترنت می‌نشیند و ترافیک را ارسال و دریافت می‌کند.

 

فرق بین IPv4 و IPv6 چیست؟

 

فرض کنید مرورگر را باز کرده و آدرس www.google.com را وارد می‌کنید. با این کار کامپیوتر شما یک درخواست به آدرس IP گوگل ارسال می‌کند. با توجه به این که سرورهای گوگل بر روی اینترنت قرار دارند، این ترافیک از کامپیوتر شما به روترتان (دروازه) فرستاده می‌شود و روتر درخواست را به سرورهای گوگل ارسال می‌کند. سپس اطلاعات مربوطه از سرور به روتر شما بر می‌گردد، آنگاه اطلاعات از روتر به متقاضی فرستاده می‌شود و می‌توانید آن را از روی مرورگر خود ببینید.

 

روترها معمولاً طوری تنظیم شده‌اند که به صورت پیشفرض آدرس IP خصوصی خود (آدرسشان بر روی شبکه‌ی محلی) را به عنوان اولین ID میزبان در نظر بگیرند. بنابراین برای مثال بر روی شبکه‌ی خانگی که ID شبکه‌اش ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۰ است، روتر معمولاً ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱ می‌شود. البته مثل خیلی چیزهای دیگر، خودتان به صورتی دستی می‌توانید این آدرس را تغییر دهید.

 

سرورهای DNS

 

یک تکه‌ی نهایی دیگر هم وجود دارد که در کنار آدرس IP، ماسک زیرشبکه و آدرس پیشفرض دروازه قرار می‌گیرد: این قسمت آدرس یک یا دو سرور سامانه‌ای نام دامنه (DNS) است. ما انسان‌ها اسم‌ها را بهتر از اعداد به خاطر می‌سپاریم. تایپ کردن آدرس www.google.com خیلی راحت‌تر حفظ کردن و وارد نمودن آدرس IP این سایت است.

 

DNS مثل یک دفتر تلفن کار می‌کند و با جستجو به دنبال اسامی که برای انسان آشناست، مثل نام وبسایت‌ها، آن‌ها را به آدرس‌های IP تبدیل می‌کند. DNS این کار را با ذخیره‌سازی این اطلاعات در سیستمی متشکل از همه‌ی سرورهای DNS سراسر وب انجام می‌دهد. دستگاه‌های شما باید آدرس سرورهای DNS مورد نظر خود را بدانند.

 

در شبکه‌های کوچک یا خانگی، آدرس‌های IP سرور DNS معمولاً با آدرس پیشفرض دروازه یکسان است. دستگاه‌ها کوئری‌های DNS خود را به روتر شما می‌فرستند، سپس این درخواست‌ها به سرورهای DNS که بر روی روتر تنظیم شده ارسال می‌شود. این سرورها به طور پیشفرض معمولاً همان سرورهای DNS هستند که توسط سرویس‌دهنده‌ی اینترنت شما فراهم شده‌اند، اما اگر بخواهید برای استفاده از سایر سرورهای DNS این تنظیمات را تغییر دهید. گاهی اوقات استفاده از سرورهای DNS شخص ثالث مثل سرورهای گوگل یا OpenDNS می‌تواند نتیجه‌ی بهتری داشته باشد.

 

فرق بین IPv4 و IPv6 چیست؟

 

فرق بین IPv4 و IPv6 چیست؟

 

اگر در بخش تنظیمات سیستم جستجو کرده باشید حتماً متوجه نوع دیگری از آدرس‌های IP موسوم به آدرس‌های IPv6 شده‌اید. آدرس‌هایی که تاکنون درباره‌ی آن‌ها حرف می‌زدیم آدرس‌هایی بودند که توسط نسخه‌ی چهارم IP استفاده می‌شدند (پروتکلی که در اواخر دهه‌ی ۷۰ میلادی طراحی شد). آن‌ها از ۳۲ بیت دودویی استفاده می‌کردند تا بتوانند همه‌ی ۴.۲۹ میلیارد آدرس یکتای ممکن را پوشش دهند. در آن زمان این عدد خیلی زیاد به حساب می‌آمد و اکثر آدرس‌ها هم برای شرکت‌های تجاری استفاده می‌شد. اما علی‌رغم این که خیلی از این آدرس‌ها مورد استفاده قرار نگرفت، بسیاری‌شان برای استفاده‌های عمومی اختصاص یافته و از دسترس خارج شدند.

 

در اواسط دهه‌ی ۹۰ میلادی، کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) که نگران کم آمدن آدرس‌های IP بود، IPv6 را طراحی کرد. IPv6 به جای آدرس‌های ۳۲ بیتی IPv4 از آدرس‌های ۱۲۸ بیتی استفاده می‌کند. با این تغییر تعداد آدرس‌های ممکن آنقدر زیاد شد که احتمالاً هیچ‌گاه با کمبود آدرس مواجه نمی‌شویم.

 

برخلاف سیستم نقطه‌گذاری IPv4، در آدرس‌های IPv6 هشت گروه عدد وجود دارد که با استفاده از علامت دونقطه از یکدیگر جدا می‌شوند. هر گروه چهار رقم شانزده‌شانزدهی دارد که نشانگر ۱۶ رقم دودویی است. یک آدرس IPv6 می‌تواند به شکل زیر باشد:

 

۲۶۰۱:۷c1:100:ef69:b5ed:ed57:dbc0:2c1e

 

نکته این جاست که کمبود آدرس‌های IPv4 که این نگرانی‌ها را به وجود آورد، در نهایت با افزایش استفاده از آدرس‌های خصوصی IP در روترها تا حد زیادی جبران شد. بنابراین افراد بیشتر و بیشتری با کمک همان آدرس‌های IP خصوصی که در معرض دید عموم هم قرار نداشت، شبکه‌های خصوصی خود را ساختند.

 

پس اگرچه که IPv6 هنوز یک بازیگر بزرگ است و این گذار بالاخره رخ خواهد داد، ولی وقایع آن‌طور که پیش‌بینی می‌شد پیش نرفت. اگر می‌خواهید در این زمینه اطلاعات بیشتری کسب کنید، می‌توایند این لینک که مربوط به تاریخچه و روند حرکت IPv6 است را ببینید.

 

دستگاه‌ها چگونه آدرس IP می‌گیرند؟

 

دستگاه‌ها چگونه آدرس IP می‌گیرند؟

 

حالا که مفاهیم پایه‌ی نحوه‌ی عملکرد آدرس‌های IP را می‌دانید، بگذارید ببینیم اصلاً این دستگاه‌ها چگونه IP می‌گیرند. تخصیص IP دو حالت دارد: پویا و ایستا.

 

آدرس‌های IP پویا به محض اتصال دستگاه به شبکه به آن تخصیص داده می‌شوند. امروزه بخش عمده‌ای از شبکه‌ها (از جمله شبکه‌ی خانگی شما) برای پیاده‌سازی این امر از چیزی موسوم به پروتکل پیکربندی پویای میزبان (DHCP) استفاده می‌کنند. DHCP در داخل روتر شما قرار دارد. زمانی که دستگاه به شبکه وصل می‌شود، یک پیغام همگانی ارسال کرده و درخواست IP می‌کند. DHCP این پیغام را مطالعه کرده و از استخر آدرس‌های موجود یکی را به دستگاه اطلاق می‌نماید.

 

روترها برای این کار از رنج خاصی از آدرس‌های IP خصوصی استفاده می‌کنند که نحوه‌ی عملکرد آن به سازنده‌ی روتر یا راه‌اندازی‌های ابتدایی خود کاربر بستگی دارد. این رنج از آدرس‌های خصوصی عبارت‌اند از:

 

  • ۰٫۰٫۰ تا ۱۰٫۲۵۵٫۲۵۵٫۲۵۵: اگر کاربر Comcast/Xfinity هستید، روتری که از طرف شرکت به شما تعلق گرفته در این رنج قرار دارد. البته برخی از سایر شرکت‌ها هم از این رنج استفاده می‌کنند؛ مثلاً اپل بر روی روترهای AirPort خود از همین رنج استفاده می‌نماید.
  • ۱۶۸٫۰٫۰ تا ۱۹۲٫۱۶۸٫۲۵۵٫۲۵۵: اکثر روترها در این رنج از آدرس‌ها تنظیم شده‌اند. برای مثال بسیاری از روترهای Linksys از شبکه‌ی ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۰ استفاده می‌کنند، در حالی که روترهای D-Link و Netgear از رنج ۱۹۲٫۱۶۸٫۰٫۰ استفاده می‌نمایند.
  • ۱۶٫۰٫۰ تا ۱۷۲٫۱۶٫۲۵۵٫۲۵۵: این رنج به ندرت توسط سازندگان کالاهای مصرفی رایج استفاده می‌شود.
  • ۲۵۴٫۰٫۰ تا ۱۶۹٫۲۵۴٫۲۵۵٫۲۵۵: این یکی رنج به‌خصوصی است که توسط پروتکلی موسوم به آدرس‌دهی خودکار آی‌پی‌های خصوصی مورد استفاده قرار می‌گیرد. اگر کامپیوتر شما طوری تنظیم شده تا به طور خودکار IP بگیرد، ولی سرور DHCP ندارید، دستگاه از این رنج برای خودش آدرس اختصاص می‌دهد. اگر یکی از این آدرس‌ها را می‌بینید، این یعنی دستگاه شما نتوانسته برای گرفتن IP از سرور DHCP استفاده کند. پس ممکن است که در شبکه مشکلی داشته باشید.

 

نکته‌ای که در رابطه با آدرس‌های پویا وجود دارد این است که احتمال تغییر آن‌ها وجود دارد. سرورهای DHCP تا مدت مشخصی به دستگاه‌ها IP می‌دهند، ولی وقتی موعد مقرر برسد، این آدرس‌ها باید تجدید شوند. گاهی اوقات آدرسی که سرور از استخر IP خارج می‌کند با آدرس قبلی فرق دارد.

 

اکثر اوقات این موضوع چندان مهم نیست و همه‌چیز به درستی کار می‌کند. اما بعضی وقت‌ها می‌توان به دستگاه آدرسی داد که تغییر نکند. برای مثال، اگر دستگاهی دارید که می‌خواهید به طور دستی به آن دسترسی داشته باشید، و به عقیده‌ی شما به خاطر سپردن یک آدرس IP از نام آن آسان‌تر است، یا اپلیکیشنی دارید که فقط از طریق IP می‌توانند به دستگاه‌های شبکه وصل شوند، می‌توانید از آدرس‌های ایستا استفاده کنید.

 

روش‌های مختلفی برای انجام این کار وجود دارد. مثلاً می‌توانید خودتان به صورت دستی برای آن دستگاه آدرس IP تعیین کنید. روش شیک‌تر و بهتری که وجود دارد این است که تنظیمات روتر را طوری تغییر دهید تا برای بعضی از دستگاه‌ها IP ایستا اختصاص دهد. با این کار آدرس IP شما هیچ‌گاه عوض نمی‌شود، و از طرفی لازم نیست جلوی عملکرد طبیعی DHCP را نیز بگیرید.

 

منبع

چگونه ویدیوها را بی‌واسطه بر روی تلویزیون پخش کنیم؟

/در , , , , , /توسط

وقتی صحبت از مدیا پلیرها می‌شود، نرم‌افزارهای کمی هستند که از VLC بهتر باشند. این برنامه با پشتیبانی کدک قدرتمند خود قادر است تقریباً هر نوع فایل ویدیویی را پخش کند.گویا آی تی: بخشی از این توانمندی به خاطر ذات متن-باز این نرم‌افزار است که باعث شده قابلیت‌های مختلف دائماً به آن اضافه شود. در ادامه‌ی همین جریان به تازگی هم قابلیت جدیدی برای پشتیبانی از Chromecast به آن اضافه شده است.

کاربران VLC، پیش از جدیدترین آپدیت این برنامه برای اجرای ویدیوهایی که بر روی تلفن‌های هوشمند خود داشتند باید از همان صفحه نمایش کوچک دستگاه استفاده می‌کردند. چون بدون ارسال فایل‌ها به تلویزیون یا ستاپ باکس هوشمند آن، امکان مشاهده‌ی ویدیوها وجود نداشت.

 

کروم‌کست گوگل از زمان معرفی تغییر بزرگی در دنیای فناوری‌های بیسیم به حساب می‌آمد، زیرا در ازای تنها ۳۵ دلار اجازه می‌دهد تا ویدیوهای خود را از طریق موبایل در تلویزیون و بلندگوهای آن پخش کنید. حالا VLC با این آپدیت به شما اجازه می‌دهد تا به راحتی فیلم‌های خود را از موبایل به تلویزیون بفرستید.

 

محدودیت‌ها

 

کروم‌کست طوری طراحی نشده که امکان پخش فایل‌های محلی را داشته باشد. معمولاً وقتی یک ویدیو پخش می‌کنید، کروم‌کست فایل‌ها را مستقیماً از طریق وب پخش می‌کند و موبایل شما هم صرفاً نقش کنترل تلویزیون را خواهد داشت. کروم‌کست فقط از چند کدک رایج وب پشتیبانی می‌کند و به این خاطر کیفیت ویدیوی مربوطه به کدک مورد استفاده‌ی خود ویدیو بستگی دارد.

 

اگر ویدیوی مورد نظر شما از کدک‌هایی استفاده می‌کند که توسط کروم‌کست پشتیبانی شده‌اند، VLC فقط نقش سروری برای فراهم‌سازی ملزومات پخش را خواهد داشت. اما اگر کدک فایل ویدیویی شما توسط خود کروم‌کست پشتیبانی نشده باشد، VLC باید هم ویدیو را تبدیل کند و هم آن را پخش نماید، به همین خاطر منابع CPU زیادی مصرف می‌شود و مصرف باتری را بالا می‌رود. از این رو، تجربه‌ی کاربری شما بسته به دستگاهی که دارید و فایلی که می‌خواهید پخش کنید متفاوت خواهد بود.

 

مرحله ۱ – به‌روز رسانی VLC به جدیدترین نسخه‌ی موجود

به‌روز رسانی VLC به جدیدترین نسخه‌ی موجود

انتقال ویدیو قابلیت جدیدی است که به تازگی به جدیدترین نسخه‌ی VLC اضافه شده است، پس برای استفاده از این ویژگی باید نرم‌افزار خود را به نسخه‌ی ۳٫۰ یا نسخه‌های بالاتر آن آپدیت کنید.

 

نصب جدیدترین نسخه‌ی VLC: اندروید و iOS

مرحله ۲ – پخش ویدیو از منوی اصلی

 

قبل از باز کردن VLC مطمئن شوید که موبایل و کروم‌کست حتماً به یک شبکه‌ی Wi-Fi محلی وصل شده باشند. اگر وقتی VLC را باز می‌کنید بر روی اینترنت سیم کارت باشید، آیکن گوگل کست ظاهر نمی‌شود (حتی اگر بعداً Wi-Fi را فعال کنید هم فایده‌ای ندارد). بعد از باز کردن VLC آیکن Cast که در سمت راست Video قرار دارد را انتخاب کنید. حالا پنجره‌ای باز شده و لیست همه‌ی دستگاه‌های سازگار با فناوری Cast که در شبکه‌ی شما وجود دارند را نشان می‌دهد.

پخش ویدیو از منوی اصلی

کروم‌کست (یا هر دستگاه دیگری که مجهز به گوگل کست است) را انتخاب کنید. یک ویدیو از لیست خود انتخاب نمایید تا بعد از چند ثانیه، پخش ویدیو بر روی تلویزیون‌تان شروع شود. از حالا به بعد موبایل شما به کنترل تلویزیون تبدیل می‌شود و با استفاده از آن می‌توانید ویدیوها را پخش و متوقف کنید، جلو بزنید یا به عقب برگردانید.

 

پخش ویدیو از منوی اصلی

مرحله ۳ – پخش یک ویدیوی خاص (اختیاری)

 

اگر می‌خواهید یک ویدیوی خاص را پخش کنید، روش ساده‌تری وجود دارد. در صفحه‌ی Videos به جای انتخاب آیکن Cast، ویدیوی مورد نظر خود را انتخاب نمایید. حالا از گوشه‌ی بالای سمت راست صفحه همان آیکن Cast را می‌بینید. آن را انتخاب کنید و کروم‌کست را لمس نمایید تا پخش ویدیو از روی موبایل شما متوقف شود و ادامه‌ی آن بر روی تلویزیون پخش گردد.

 

 

با پشتیبانی از کروم‌کست در VLC، دیگر به سرویس‌های آنلاین پخش ویدیو محدود نیستید و می‌توانید همه‌ی فایل‌های شخصی خود را بر روی تلویزیون پخش کنید. به علاوه، در این روش مصرف باتری هم نسبت به روش‌های جایگزین مثل استفاده از اپلیکیشن Google Home که کل صفحه را نشان می‌دهد پایین‌تر می‌آید. نظر شما درباره‌ی اضافه شدن این ویژگی به VLC چیست؟ دیدگاه‌های خود را در بخش نظرات با ما در میان بگذارید.

 

منبع

اپلیکیشن‌های پیشرفته‌ی وب یا PWA چیست؟

/در , , , /توسط
اپلیکیشن‌های پیشرفته‌ی وب

هیچ‌وقت شده آرزو کنید که اپلیکیشن‌های وب هم مثل اپلیکیشن‌های واقعی عمل می‌کردند؟ اپلیکیشن‌های پیشرفته‌ی وب (Progressive Web Apps) ایده‌ی جدیدی است که با هدف انجام همین کار مطرح شده است.

توضیح کوتاه: اپلیکیشن‌های پیشرفته‌ی وب به چه معناست؟

گویا آی تی: به طور خلاصه می‌توان گفت که گوگل، مایکروسافت، موزیلا و سایر شرکت‌ها در حال کار بر روی استاندارد جدید اپلیکیشن‌های وب هستند. حتی اپل هم به این ماجرا پیوسته و در حال افزودن پشتیبانی از این فناوری می‌باشد. این اپلیکیشن‌ها هنوز هم اپلیکیشن‌های وب هستند، ولی رفتار آن‌ها بیشتر شبیه اپلیکیشن‌های بومی سیستم عامل‌هاست. این برنامه‌ها هم مثل اپلیکیشن‌های وب مستقیماً در خود سایت مربوطه میزبانی می‌شوند. توسعه‌دهندگان می‌توانند این برنامه‌ها را به طور مستقیم و بدون نیاز به ثبت آن‌ها در فروشگاه‌های مختلف نرم‌افزاری، از طریق وب سرور خودشان آپدیت کنند. با این کار این اپلیکیشن بر روی همه‌ی مرورگرها و پلتفرم‌ها اجرا خواهد شد.

اپلیکیشن‌های پیشرفته‌ی وب

وقتی یک برنامه‌ی PWA را نصب می‌کنید، بسته به پلتفرم‌تان، یک صفحه‌ی خانگی، یک نوار وظیفه یا حتی یک میانبر رومیزی دریافت می‌نمایید. برنامه به سرعت بارگذاری می‌شود و از قابلیت‌هایی نظیر پشتیبانی آفلاین، ارسال نوتیفیکیشن، همگام‌سازی پس‌زمینه و سایر ویژگی‌های مدرن هم پشتیبانی می‌کند.

 

این اپلیکیشن‌ها می‌توانند از فناوری‌های موجود وب برای دسترسی به خدمات مربوط به موقعیت‌یابی، وبکم و دیگر ویژگی‌های این چنینی که معمولاً فقط در اپلیکیشن‌های بومی یافت می‌شوند استفاده کنند. البته برای فعال شدن این قابلیت‌ها ابتدا باید دسترسی‌های مربوطه را به آن‌ها بدهید.

 

توضیحات فنی: نحوه‌ی عملکرد این برنامه‌ها چگونه است؟

 

اپلیکیشن‌های پیشرفته‌ی وب

 

اپلیکیشن‌های پیشرفته‌ی وب همان اپلیکیشن‌های سنتی وب هستند که با فناوری‌های مدرن وب توسعه داده شده‌اند تا تجربه‌ی کاربری اپلیکیشن-گونه‌تری را برای شما به ارمغان بیاورند. عبارت Progressive در این عنوان به معنای این است که این برنامه‌ها با قابلیت‌های مدرن وب شدیداً توسعه یافته‌اند. البته این برنامه‌ها در مرورگرهای قدیمی‌تر که از قابلیت‌های جدید پشتیبانی نمی‌کنند هم کار می‌کنند، اما عملکرد آن‌ها در مرورگرهای جدید بهتر و پرقابلیت‌تر است.

 

این اپلیکیشن‌ها در نوار وظیفه‌ی ویندوز ۱۰ و هر پلتفرم دیگری که قادر به اجرای کروم است پنجره و میانبر مخصوص خودشان را دارند. علاوه بر این در دستگاه‌های اندرویدی و سایر سیستم عامل‌های موبایلی هم برای خودشان بر روی صفحه‌ی خانگی دستگاه یک آیکن مخصوص می‌سازند. وقتی این برنامه‌ها را باز می‌کنید، به لطف Cache API و IndexedDB که منابع و اطلاعات اپلیکیشن را بر روی دستگاه شما ذخیره می‌کند، حتی در صورت آفلاین بودن هم به آن‌ها اجازه‌ی فعالیت می‌دهد. فناوری‌هایی مثل Service Workers و ارسال نوتیفیکیشن به این اپلیکیشن‌ها اجازه می‌دهد تا وظایف پس‌زمینه نظیر همگام‌سازی و ارسال نوتیفیکیشن را مثل یک اپلیکیشن بومی به خوبی اجرا کنند؛ حتی اگر برنامه در حافظه‌ی دستگاه باز نباشد. Fetch API امکان درخواست اطلاعات توسط اپلیکیشن را سریع‌تر و ساده‌تر ممکن می‌سازد. این برنامه‌ها یک فایل Web App Manifest دارند که نام، آیکن، اسم سازنده و توضیحات مربوط به اپلیکیشن را که در هنگام نصب مورد استفاده قرار می‌گیرد فراهم می‌کند. اپلیکیشن‌های PWA همیشه با پروتکل رمزنگاری شده‌ی HTTPS کار می‌کنند و این یعنی ایمنی آن‌ها بالاست و امکان دستکاری اطلاعات در هنگام انتقال آن‌ها وجود ندارد.

 

اپلیکیشن‌های پیشرفته‌ی وب شبیه اپلیکیشن‌ّهای بسته‌بندی شده‌ی (Packaged Apps) کروم گوگل یا اپلیکیشن‌های وب میزبانی شده‌ (Hosted Web Apps) مایکروسافت نیستند. آن‌ها باید به عنوان یک فایل بسته‌بندی شده در فروشگاه‌های مختلف ثبت شوند. کل اپلیکیشن به صورت یک بسته‌ی کوچک آفلاین در می‌آید و کاربران باید آن را از فروشگاه وب کروم یا ویندوز نصب کنند. به علاوه، این اپلیکیشن‌ها پلتفرم-محور هستند و فقط بر روی کروم یا ویندوز کار می‌کنند. برای آپدیت این‌ّها، توسعه‌دهنده مجبور است فایل‌های آفلاین مربوطه را تغییر داده و نسخه‌ی جدید را دوباره بر روی فروشگاه اپلیکیشن‌ها ثبت کند.

 

در طرف مقابل، PWA-ها هیچ‌وقت داخل یک فایل آفلاین بسته‌بندی نمی‌شوند. آن‌ها هم درست مثل اپلیکیشن‌های سنتی وب که امروزه از آن‌ها استفاده می‌کنیم به طور کامل بر روی سرورهای اپلیکیشن مربوطه میزبانی می‌شوند. اگر یک توسعه‌دهنده بخواهد اپلیکیشن پیشرفته‌ی وب خود را آپدیت کند، این کار دقیقاً مثل فرآیند آپدیت شدن اپلیکیشن‌های وب – بر روی سرورها – انجام می‌شود. همه‌ی پلتفرم‌ها و مرورگرهایی که از PWA پشتیبانی می‌کنند می‌توانند از همان اپلیکیشن پیشرفته‌ی وب استفاده نمایند.

 

PWA-ها را می‌توان برای یافتن و نصب راحت‌تر برنامه‌ها در فروشگاه‌های نرم‌افزاری قرار داد، ولی فروشگاه‌ها هم صرفاً شما را به سرور مربوطه هدایت می‌کنند. حتی اگر یک اپلیکیشن با سیاست‌های کاری فروشگاه سازگاری نداشته باشد، کاربران می‌توانند آن را به طور مستقیم از طریق مرورگر خود نصب کنند.

 

این موضوع چه اهمیتی دارد؟

 

اپلیکیشن‌های پیشرفته‌ی وب

 

موضوع فقط این نیست که اپلیکیشن‌های وب را کمی بهتر کنیم. موضوع ارائه‌ی استاندارد جدیدی برای اپلیکیشن‌های قابل نصب است که همه‌ی پلتفرم‌ها از آن پشتیبانی کنند. این یعنی در آینده‌ی نزدیک باید شاهد وقوع رویدادهای غافلگیرکننده‌ای باشیم.

 

برای مثال، وقتی این کار انجام شود، گوگل می‌توانند سرویس‌هایی مثل جیمیل و Google Calendar را به PWA تبدیل کند. یعنی این سرویس‌ها مثل اپلیکیشن‌های بومی ویندوز ۱۰ در فروشگاه این سیستم عامل قرار می‌گیرند. با این کار مشکل گوگل که نمی‌خواهد از استانداردهای Universal Windows Platform (UWP) مایکروسافت پشتیبانی کند حل می‌شود. سایر توسعه‌دهندگانی که نمی‌خواستند اپلیکیشن‌های UWP جداگانه بسازند هم با استفاده از PWA می‌توانند از ویندوز ۱۰ پشتیبانی کنند.

 

توسعه‌دهندگان برای اجرای قدرتمندتر اپلیکیشن‌های وب خود راهی ساده‌تر خواهند داشت تا اپلیکیشن‌های خود را در گستره‌ی وسیعی از دستگاه‌ها، بدون نیاز به درگیر شدن با پیچیدگی‌های مربوط به فروشگاه‌های مختلف، به شکل یکپارچه به اجرا درآورند. اپلیکیشن‌های وبی که همه جا کار کنند بهتر می‌توانند با اپلیکیشن‌های بومی مخصوص یک پلتفرم رقابت نمایند. شرکتی که منابع کافی برای تولید این تک اپلیکیشن را داشته باشد، می‌تواند PWA بسازد و به جای پشتیبانی مجزا از iOS، اندروید، ویندوز و اپلیکیشن‌های وب همه را یکجا با هم داشته باشد.

 

و به خاطر فایل‌های Web App Manifest که توسعه‌دهندگان می‌سازند، موتورهای جستجو می‌توانند در سطح وب بگردند و به سادگی PWA-های موجود را پیدا کنند. این کار باعث می‌شود PWA-ها هم مثل صفحات وب به راحتی قابل یافت شوند.

 

چه پلتفرم‌هایی از این فناوری پشتیبانی می‌کنند؟

 

اپلیکیشن‌های پیشرفته‌ی وب

 

مدتی است که اپلیکیشن‌های پیشرفته‌ی وب در حال توسعه می‌باشند، ولی به زودی قرار است در معرض دید عموم قرار بگیرند.

 

مایکروسافت با آپدیت بعدی ویندوز ۱۰ – با اسم رمز Redstone 4 که در ماه مارس ۲۰۱۸ منتشر می‌شود – پشتیبانی از PWA را معرفی می‌کند. برای سایر پلتفرم‌ها هم می‌توانید به وبسایت PWA بروید و نسخه‌ی مربوطه را دانلود کنید. با این حال، برای نصب آسان این برنامه‌ها مایکروسافت آن‌ها را در فروشگاه خود لیست کرده است. خود توسعه‌دهنده‌ها هم می‌توانند اپلیکیشن‌های خود را در فروشگاه‌های مورد نظرشان قرار دهند، ولی مایکروسافت با استفاده از موتور جستجوی بینگ PWA-های خوب را از سطح وب پیدا کرده و آن‌ها را به طور خودکار لیست می‌کند. این اپلیکیشن‌ها همچنان به طور عادی در وبسایت توسعه‌دهنده قرار داشته و به‌روز می‌شود، اما مایکروسافت کار را راحت کرده و خودش آن‌ها را پیدا و نصب می‌کند. در ویندوز ۱۰ برای پیدا، نصب و اجرا کردن PWA-ها حتی لازم نیست مرورگر Edge را باز کنید. این اتفاق به توسعه‌ی فروشگاه ویندوز کمک می‌کند، ولی برای پلتفرم اپلیکیشن‌های UWP مایکروسافت خبر خوبی نیست. با وجود PWA که امکان اجرای برنامه بر روی سیستم عامل‌های مختلف را ممکن می‌کند چرا توسعه‌دهندگان باید بخواهند از استاندارد UWP استفاده کنند؟

 

PWA-ها در گوگل کروم – فرقی نمی‌کند که نسخه‌ی ویندوز باشد یا مک یا لینوکس یا Chrome OS – می‌خواهند جانشین پلتفرم بی‌سرانجام Chrome Apps شوند. گوگل می‌گوید پشتیبانی از نصب رومیزی PWA-ها حدوداً تا اواسط ۲۰۱۸ در اختیار کاربران قرار می‌گیرد. آنگاه این PWA-ها با نسخه‌ی دسکتاپ کروم کار خواهند کرد. این ویژگی پیش از این هم در نسخه‌ی ناپایدار کروم با نام قناری (Canary) آزمایش شده است.

 

نسخه‌ی اندروید گوگل کروم هم مثل سایر مرورگرها از جمله فایرفاکس، اوپرا و مرورگر سامسونگ از قبل از PWA-ها پشتیبانی می‌کرد. گوگل در حال کار بر روی فناوری جدیدی به نام WebAPK است که اجازه می‌دهد PWA به فایل‌های APK (فایل برنامه‌های اندروید) تبدیل شده و مثل اپلیکیشن‌های معمولی روی این دستگاه‌ها نصب شود. مدیر پروژه‌ی گوگل اعلام کرده که ممکن است PWA-ها نیز به Play Store اضافه شود.

 

اپل هم که تاکنون در این حوزه نقش فعالی نداشته در حال افزودن PWA به مرورگر خود، سافاری، است.

 

۲۰۱۸ برای PWA-ها سال بزرگی خواهد بود، به خصوص بر روی ویندوز ۱۰ که می‌تواند به مایکروسافت در از بین بردن شکاف نرم‌افزاری موجود کمک کند و اپلیکیشن‌های بیشتری را به این پلتفرم بیاورد.

 

منبع

HEVC H.265 چیست و چرا این قدر برای فیلم‌های ۴K اهمیت دارد؟

/در , , , /توسط
HEVC H.265 چیست و چرا این قدر برای فیلم‌های 4K اهمیت دارد؟

۴K بزرگترین مسئله‌ی پیش روی تلویزیون‌هاست و ویدیوهای ۴K هم کم کم دارند رواج بیشتری می‌یابند. ولی ویدیوهای ۴K فضای زیادی را اشغال می‌کنند، بنابراین دانلود و تماشای آن‌ها با بالاترین کیفیت به سختی ممکن است. خوشبختانه، یک فناوری به کمک این مشکل آمده است، فناوری که با نام کدگذاری ویدیویی پربازده (HEVC) یا H.265 شناخته می‌شود.

گویا آی تی: البته این فناوری هنوز همه‌گیر نشده، اما در حال همه‌گیر شدن است. بلو-ری‌های ۴K UHD از HEVC استفاده می‌کنند، VLC 3.0 اجازه می‌دهد تا ویدیوهای HEVC و ۴K بر روی کامپیوتر قابل تماشا باشد، و آیفون هم امکان ذخیره‌سازی ویدیو با فرمت HEVC را فراهم کرده تا ویدیوها فضای کمتری را اشغال کنند. ولی نحوه‌ی عملکرد این فناوری چگونه است، و چرا این قدر برای ویدیوهای ۴K مهم است؟

HEVC H.265 چیست و چرا این قدر برای فیلم‌های 4K اهمیت دارد؟

استاندارد فعلی: AVC/H.264

 

وقتی از روی دیسک بلو-ری، یوتیوب یا آیتونز ویدیو تماشا می‌کنید، این ویدیو با نسخه‌ی خامی که از اتاق تدوین خارج شده فرق دارد. برای این که بتوان فیلم‌ها را بر روی دیسک بلو-ری جا داد – یا به قدری آن‌ها را کوچک کرد که از طریق اینترنت قابل دانلود باشند – باید آن‌ها را فشرده نمود.

 

کدگذاری پیشرفته‌ی ویدیو (AVC) یا H.264 برای استفاده‌های عمومی بهترین استانداری فشرده‌سازی می‌باشد، و با روش‌های مختلفی اندازه‌ی فایل ویدیو را کاهش می‌دهد.

 

این فناوری در هر فریم به دنبال نقاطی می‌گردد که تقریباً به یک رنگ هستند. مثلاً همان طور که در عکس زیر می‌بینید اکثر بخش‌های آسمان به رنگ آبی است، پس الگوریتم فشرده‌سازی می‌تواند تصویر را به بخش‌های مختلف – موسوم به تکه‌های ماکروبلاک (macroblocks) – تقسیم کند و به جای این که رنگ هر پیکسل را ذخیره کند، فرض کند که رنگ همه‌ی بخش‌های بالایی عکس به طور یکسان آبی است. این کار نسبت به ذخیره‌سازی رنگ تک تک پیکسل‌ها خیلی به صرفه‌تر است و اندازه‌ی نهایی فایل را کاهش می‌دهد. در ویدیوها به این کار فشرده‌سازی درون-فریمی می‌گویند، یعنی فشرده‌سازی اطلاعات یک فریم خاص.

 

HEVC H.265 چیست و چرا این قدر برای فیلم‌های 4K اهمیت دارد؟

 

AVC از فشرده‌سازی بین-فریمی هم استفاده می‌کند. در این روش با بررسی چندین فریم به دنبال بخش‌های متحرک (و غیرمتحرک) آن می‌گردیم. تصویر زیر از فیلم کاپیتان آمریکا: جنگ داخلی را ببینید. پس‌زمینه تغییر چندانی نمی‌کند. تفاوت اکثر فریم‌ها در چهره و بدن مرد آهنی است. بنابراین الگوریتم فشرده‌سازی می‌تواند فریم را به همان ماکروبلاک‌ها تقسیم کند و با توجه به این که این بخش‌ها مثلاً در ۱۰۰ فریم تغییر نمی‌کند، به جای ۱۰۰ بار ذخیره‌سازی کامل هر تصویر صرفاً این بخش‌ها را تکرار کند. با این کار اندازه‌ی فایل تا حد قابل توجهی کاهش می‌یابد.

 

 

بنابراین همان طور که گفتیم، تمام هدف فناوری AVC/H.264 این است که بدون از دست دادن کیفیت اندازه‌ی فایل‌ها را تا حد معقولی پایین بیاورد. (البته در صورتی که فشرده‌سازی زیاد باشد کیفیت ویدیو پایین می‌آید، ولی هرچه این فنون هوشمندانه‌تر می‌شوند، تا قبل از این که به آن نقطه برسید، بیشتر می‌توانید فایل‌ها را فشرده کنید.)

 

فشرده‌سازی کارآمدتر ویدیوها با HEVC/H.264

 

کدگذاری پربازده ویدیوها که با نام HEVC یا H.265 شناخته می‌شود، گام بعدی در این فرآیند تکاملی است. این روش برای فشرده‌سازی پربازده‌تر ویدیوها از خیلی از فنون AVC/H.264 استفاده می‌کند.

 

برای مثال هنگامی که AVC در فریم‌های متعدد به دنبال تغییرات می‌گردد – مثل نمونه‌ی بالا – این ماکروبلاک‌ها تا سقف ۱۶ در ۱۶ پیکسل می‌توانند چند شکل و اندازه‌ی مختلف داشته باشند. اما HEVC اندازه‌ی آن‌ها را به ۶۴ در ۶۴ پیکسل افزایش داده است. با این کار الگوریتم تعداد کمتری از بلاک‌ها را به خاطر می‌سپارد و در نتیجه اندازه‌ی ویدیوی نهایی کاهش پیدا می‌کند.

 

البته HEVC تکنیک‌های دیگری نیز دارد، ولی این یکی نسبت به بقیه دستاورد بزرگتری به حساب می‌آید. برای نمونه وقتی همه‌ی کارها تمام شد، HEVC می‌تواند با حفظ همان کیفیت ویدیوها را دو برابر بیشتر از AVC فشرده‌سازی کند. این موضوع به خصوص در مورد ویدیوهای ۴K حائز اهمیت است، چون با استاندارد AVC حجم این ویدیوها بسیار زیاد می‌شد. HEVC به استریم و دانلود ویدیوهای ۴K کمک شایانی می‌کند و باعث می‌شود فضای هارد شما بیهوده هدر نرود.

 

اما HEVC بدون رمزگشایی شتاب‌دهی شده‌ی سخت‌افزاری کند است

 

HEVC از سال ۲۰۱۳ به عنوان یک استاندارد تایید شده شناخته می‌شود. پس چرا هنوز همه‌ی ویدیوها از این فناوری استفاده نمی‌کنند؟

 

الگوریتم‌های فشرده‌سازی پیچیده هستند. عملیات‌های ریاضیاتی بسیار زیادی باید در لحظه‌ی پخش ویدیو به صورت آنی انجام شود. کامپیوترها به دو روش عمده می‌توانند این ویدیوها را رمزگشایی کنند: رمزگشایی نرم‌افزاری، که در آن برای انجام محاسبات ریاضی از CPU استفاده می‌شود، و رمزگشایی سخت‌افزاری، که در آن زحمت کار بر دوش کارت گرافیک دستگاه (یا تراشه‌ی گرافیکی که بر روی CPU قرار دارد) می‌افتد. استفاده از کارت‌های گرافیک خیلی کارآمدتر است زیرا از کدک‌های لازم به صورت سر-خود پشتیبانی می‌کند.

 

بنابراین هرچند خیلی از کامپیوترها و برنامه‌ها برای پخش کردن ویدیوهای HEVC می‌توانند تلاش کنند، ولی بدون داشتن سیستم رمزگشایی سخت‌افزاری پخش ویدیو ممکن است خیلی کند شود. پس بدون داشتن کارت گرافیک و ویدیو پلیری که از رمزگشایی سخت‌افزاری HEVC پشتیبانی کند، HEVC چندان به درد شما نمی‌خورد.

 

اما این مسئله برای دستگاه‌های مخصوص پخش ویدیو – مثلا پلیرهای بلو-ری ۴K نظیر Xbox One – مشکلی به وجود نمی‌آورد، چون همه‌ی این دستگاه‌ها با در نظر گرفتن HEVC ساخته شده‌اند. ولی پخش ویدیوهای HEVC در کامپیوتر کمی سخت‌تر است. چرا که کامپیوتر شما برای پخش این ویدیوها به یکی از سخت‌افزارهای زیر نیاز دارد:

 

  • نسل ششم پردازنده‌های اینتل (Skylake) یا نسخه‌های جدیدتر
  • نسل ششم پردازنده‌های AMD (Carizzo) یا نسخه‌های جدیدتر
  • NVIDIA GeForce GTX 950, 960 یا نسخه‌های جدیدتر
  • AMD Radeon R9 Fury, R9 Fury X, R9 Nano یا نسخه‌های جدیدتر

 

علاوه بر این به یک سیستم عامل و ویدیو پلیر سازگار با پخش ویدیوهای HEVC و فناوری رمزگشایی سخت‌افزاری HEVC هم نیاز دارید. بسیاری از پلیرها هنوز در حال اضافه کردن پشتیبانی از رمزگشایی سخت‌افزاری HEVC به نرم‌افزارهای خود هستند و بعضی‌ها هم فقط ممکن است با تراشه‌های موجود در لیست بالا کار کنند. در زمان نگارش این مقاله VLC 3.0، Kodi 17 و Plex Media Server 1.10 از این فناوری پشتیبانی می‌کنند. البته ممکن است برای پخش صحیح این ویدیوها لازم باشد تا قابلیت شتاب‌دهی سخت‌افزاری را از پلیر مدنظر خود فعال کنید.

 

با گذشت زمان کامپیوترها و پلیرهای بیشتری قادر به پشتیبانی از این فرمت ویدیویی خواهند بود و بالاخره یک روز سطح گستردگی HEVC به اندازه‌ی AVC خواهد شد. ولی تا آن زمان همچنان باید ویدیوهای ۴K خود را در فایل‌هایی حجیم با فرمت AVC/H.264 نگهداری کنید.

 

منبع

موبایل‌هایی که باتری جدا نشدنی دارند بهتر هستند

/در , , /توسط
موبایل‌هایی که باتری جدا نشدنی دارند بهتر هستند

همان طور که احتمالاً می‌دانید به خاطر اتفاقات چند وقت اخیر با تعویض باتری آیفون می‌توانید سرعت برخی از مدل‌های این تلفن هوشمند را افزایش دهید.گویا آی تی: ولی با توجه به این که باتری این موبایل طوری طراحی نشده که توسط کاربر قابل تعویض باشد، تنها راهی که برایتان می‌ماند این است که آن را به یک فروشگاه معتبر ببرید و از آن‌ها بخواهید که باتری را برای شما عوض کنند. همین موضوع باعث شده برخی به این فکر بیفتند که موبایل‌هایی که باتری جدا شدنی دارند بهتر هستند یا آن‌هایی که باتری‌شان قابل جداسازی نیست؟

 

امروزه دیگر کمتر موبایلی باتری جدا شدنی دارد. چون اکثر سازندگان باتری را با چسب و پیچ به بدنه‌ی داخلی دستگاه وصل می‌کنند و حتی گاهی برای جدا کردن آن نیاز به ابزارهای ویژه دارید. اما این اتفاق به خودی خود خوب است.

موبایل‌هایی که باتری جدا نشدنی دارند بهتر هستند

باتری‌های جدا شدنی در مقابل باتری‌های قابل تعویض

 

میان باتری‌های جدا شدنی و قابل تعویض یک تفاوت عمده وجود دارد. باتری‌های جدا شدنی به راحتی از دستگاه جدا می‌شوند. کافی است قاب پشتی موبایل را باز کرده و آن را از جای خود جدا کنید. این ویژگی در تلفن‌های اندرویدی چند سال پیش مزیت بزرگی به حساب می‌آمد چون به کاربر اجازه می‌داد تا با خودش یک باتری اضافه داشته باشد و در تمام طول روز بتواند از موبایلش استفاده کند.

 

موبایل‌هایی که باتری جدا نشدنی دارند بهتر هستند

 

ولی باتری‌های قابل تعویض متفاوت هستند. این باتری‌ها طوری طراحی شده‌اند که در شرایط خاص قابل جداسازی و تعویض با یک باتری دیگر باشند. اکثر تلفن‌های هوشمند امروزی به همین شکل هستند.

 

اگرچه معمولاً بهتر است تلفن خود را نزد یک تعمیرکار مجرب ببرید و از او بخواهید که باتری شما را تعویض کند، ولی اگر بدانید فرآیند آن به چه صورت است، می‌بینید که این کار عملاً خیلی هم سخت نیست.

 

موبایل‌هایی که باتری جدا شدنی ندارند بهتر هستند

 

آیفون ۷ پلاس موبایل بسیار بزرگی است. اندازه‌ی آن حتی از بعضی از تلویزیون‌ها هم بزرگ‌تر است. ولی به خوبی در جیب جا می‌گیرد. بخشی از این مسئله به خاطر این است که باتری این موبایل جدا شدنی نیست. تا پیش از این اپل (و سامسونگ و LG و گوگل و غیره) قادر بودند دستگاه‌های خود را طوری مهندسی کنند تا همه‌ی قطعات به خوبی کنار هم قرار بگیرد. در نسخه‌های اولیه‌ی دستگاه‌ها این موضوع مشکل چندانی به حساب نمی‌آمد، چون بحث فضا خیلی مطرح نبود. ولی حالا هست.

 

این اتفاق در آیفون X خیلی مشهودتر است. این موبایل به جای یک باتری، دو باتری دارد، پس اپل عملاً می‌تواند قطعات بیشتری را داخل دستگاه جای دهد.

 

موبایل‌هایی که باتری جدا شدنی ندارند بهتر هستند

 

موبایل‌هایی که باتری جدا شدنی ندارند علاوه بر این که برای دستگاه‌های کوچک‌تر که فضای داخلی چندانی ندارند بهتر هستند مزایای دیگری هم دارند.

 

اکثر تلفن‌های هوشمند از مواد درجه یک مثل آلومینیوم و شیشه ساخته می‌شوند. این موضوع به خصوص در موبایل‌های دربسته بسیار مهم است، ولی اگر می‌خواهید کاربر بتواند پنل پشتی را سریع و راحت باز کند، چنین امکانی وجود نخواهد داشت چون شیشه می‌شکند و آلومینیوم خم می‌شود. بنابراین باید از عناصر دیگری مثل پلاستیک استفاده کنید که ظاهر و حس نامطبوعی دارند. هیچ سازنده‌ای نمی‌خواهد موبایل گران قیمتش شکل و حسی شبیه تلفن‌های رده پایین داشته باشد.

 

آب تقریباً برای همه‌ی قطعات الکترونیکی مضر است. یک قطره از این مایه‌ی حیات کافی است تا دستگاه شما بسوزد. این که صدمه دیدن با آب در اکثر گارانتی‌ها شامل نمی‌شود دلیلی دارد. در نتیجه در چند سال گذشته دغدغه‌ی بسیاری از سازندگان این بوده که تلفن‌های خود را بیشتر و بیشتر در برابر آب مقاوم سازند. حالا به نقطه‌ای رسیده‌ایم که به راحتی می‌توانید آیفون ۸ یا آیفون X خود را به استخر یا حمام ببرید و آن جا فیلم ببینید یا عکاسی کنید.

 

موبایل‌هایی که باتری جدا شدنی ندارند بهتر هستند

 

البته این طوری نیست که بگوییم این موضوع قابل حل شدن نمی‌باشد. چون همین الان هم موبایل‌های ضد آبی وجود دارد که باتری‌شان قابل جدا شدن باشد. اگر شرکت‌ها می‌خواهند بدنه‌ی فلزی موبایلشان قابل جدا سازی باشد، می‌توانند از ماده‌ای قوی‌تر از آلومینیوم استفاده کنند. ولی با این کار قیمت نهایی دستگاه چندان ارزان نمی‌شود، چون با این کار ۵۰ دلار به قیمت موبایل افزوده می‌شود. حال سوال این است که وقتی اکثر کاربران اصلاً به این موضوع اهمیتی نمی‌دهند چرا باید چنین هزینه‌ای را متحمل شد؟

 

در نتیجه سازندگان به این نتیجه رسیده‌اند که باتری‌های جدا شدنی را کنار بگذارند تا بتوانند با مواد باکیفیت‌تر موبایل‌هایی کوچک‌تر و ارزان‌تر بسازند. و این برای هر دو طرف ماجرا یک معامله‌ی برد-برد است.

 

ولی هنوز هم حق انتخاب دارید

 

اگر جدا شدن باتری خیلی برایتان مهم است، هنوز چند موبایل پیش روی شما قرار دارد، هرچند نمی‌توانید انتظار کیفیتی بالا را داشته باشید. موتورولا موتو E4 یکی از موبایل‌های ارزان قیمت و خوب است که باتری جدا شدنی دارد.

 

موبایل‌هایی که باتری جدا شدنی ندارند بهتر هستند

 

تلفن‌های شرکت LG و موتورولا از جمله‌ی بهترین گزینه‌های پیش روی شماست که باتری جدا شدنی دارد. به خصوص LG V20 با قیمت ۳۹۹ دلار و موتو E4 با قیمت ۱۱۹ دلار که بهترین گزینه‌های فعلی بازار دستگاه‌های میان رده و اقتصادی به حساب می‌آیند.

 

ذکر این نکته مجدداً حائز اهمیت است که نمی‌توانید چنین قابلیتی را در اکثر تلفن‌های رده بالا پیدا کنید، پس باید تصمیم بگیرید که از بین بدنه‌ی باکیفیت و قابلیت‌های جذاب (مثل ضد آب بودن و ابعاد باریک) یا باتری جدا شدنی یکی را انتخاب کنید.

 

اگرچه پرداخت دوباره‌ی پول برای تعویض باتری دستگاهی که یک یا دو سال پیش آن را خریدید کمی آزاردهنده است، ولی ۸۰ دلار در برابر دستگاهی که قیمتش ۷۰۰ دلار بوده مبلغ چندانی به حساب نمی‌آید چون با این کار حداقل یک یا دو سال دیگر نیز می‌توانید از موبایل خود استفاده کنید.

 

منبع

آموزش جلوگیری از پخش اتوماتیک ویدیو در گوگل کروم

/در , , , /توسط
Document user activation required

این واقعا وحشتناک است که در حال کار کردن با مرورگر خود باشید و ناگهان صدای پخش فیلم از مرورگر به گوش برسد! بدترین حالت هم این است که شما چندین تب را باز کرده باشید و ندانید صدایی که می شنوید از کدام تب است و برای چه فیلمی است. 

گویا آی تی: واقعا اشتباه محضی است که در مرورگر گوگل کروم، به طور پیش فرض قابلیت پخش اتوماتیک فیلم را فعال کرده اند اما ما در این بخش از آموزش به شما یاد می دهیم که جلوی پخش اتوماتیک این قابلیت را بگیرید.

ابتدا وارد مرورگر گوگل کروم شوید، و یک تب جدید را باز کنید، و مسیر زیر را در آن بنویسید و اینتر را بزنید

chrome://flags/#autoplay-policy

تا صفحه ای مطابق عکس زیر برایتان باز شود:

بعد شما در این صفحه، روی منوی باز شونده در سمت راست کلیک کنید تا منوی باز شونده مثل زیر باز شود و Document user activation required نمایش داده شود:

Document user activation required

وقتی که روی این گزینه کلیک کنید، از این به بعد هیچ گونه فیلم و ویدیویی اجازه پخش اتوماتیک در سیستم شما نخواهد داشت.

در مرورگرهای دیگر، با کمک افزونه ها می توانید این قابلیت را غیرفعال کنید.

به طور کلی، پخش اتوماتیک ویدیو ها می تواند موجب حواس پرتی شود و به عنوان یک معضل در محل کار و منزل باشد.

شاید صدای مرورگر را قطع کنید تا از شر شنیدن ناگهانی صدای فیلم در امان باشید اما دقت کنید که معمولا پخش فیلم همراه با تصویر است و حتی اگر شما صدای تب مرورگر را قطع کنید، باز هم پخش فیلم ها، از ترافیک اینترنتی شما می کاهد، و این یکی از معضل هایی است که برای افراد به شدت از آن غافل اند و در عین حال از اتمام ترافیک اینترنتی خود نگران اند.

برای قطع کردن صدای مرورگر گوگل کروم یک راه ساده وجود دارد که ما پیش از این در گویا آی تی به آن پرداخته ایم. البته برای بسیاری از مرورگر های دیگر نیز در این آموزش توضیح داده ایم.

تجربیات و سوالات خود را با ما در میان بگذارید این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع

 

آیا می‌توان از هر شارژری برای شارژ کردن همه‌ی دستگاه‌ها استفاده کرد؟

/در , , , , /توسط

هر دستگاهی شارژر مخصوص خودش را دارد که درون بسته‌ی آن قرار می‌گیرد. ولی آیا واقعاً به این همه شارژر مختلف نیاز داریم؟ آیا می‌توان از یک شارژر برای چند دستگاه استفاده کرد؟

گویا آی تی: هرچند این مسئله قبلاً خیلی پیچیده‌تر از حالت فعلی بود، ولی ظهور استانداردها نهایتاً باعث شد سازماندهی این موضوع راحت‌تر شود. بگذارید کمی بیشتر در این رابطه صحبت کنیم.

 

انواع مختلف شارژر

 

اگرچه شارژرها در طول زمان خیلی استانداردتر شده‌اند، اما هنوز انواع مختلفی از آن‌ها توسط کاربران استفاده می‌شوند:

انواع مختلف شارژر

  • شارژر لپتاپ: متاسفانه هنوز هیچ استانداردی برای شارژرهای لپتاپ وجود ندارد. در حال حاضر هر لپتاپی شارژر مختص خودش را دارد. کانکتورها استاندارد نشده‌اند، بنابراین امکان وصل کردن شارژر اشتباهی به لپتاپ شما وجود ندارد. با این حال، با معرفی USB Type-C این موضوع هرچند به کندی اما در حال عوض شدن است.
  • کانکتور لایتنینگ (Lightning) اپل: اپل از سال ۲۰۱۲ که این شارژر را برای موبایل‌هایش معرفی کرد، همچنان از کانکتور لایتنینگ استفاده می‌کند. همه‌ی دستگاه‌های جدید iOS از کانکتور لایتنینگ استفاده می‌کنند و می‌توانند به هر شارژر لایتنینگی که توسط اپل تایید یا تولید شده باشد وصل شوند. دستگاه‌های قدیمی‌تر این شرکت از کانکتور ۳۰ پین Dock استفاده می‌کنند. اگر می‌خواهید دستگاه‌های جدید را با کانکتور لاتنینگ به شارژرهای قدیمی‌تر وصل کنید، اپل کانکتوری برای این حالت ساخته که می‌توانید از آن استفاده نمایید.
  • USB Type-C: این مورد جدیدترین استانداردی است که وارد صحنه شده و اساساً نسخه‌ی تکامل یافته‌ی MicroUSB است. USB Type-C (که اغلب به نام USB-C شناخته می‌شود) یک کانکتور دو طرفه است که توانایی انتقال داده‌ی بیشتری دارد و می‌تواند با سرعت زیادتر دستگاه را شارژ کند. این استاندارد به خوبی توانسته جای MicroUSB را در اکثر دستگاه‌های خارج از دنیای iDevice-ها پر کند، و حتی کم کم دارد به عنوان استانداردی برای شارژ لپتاپ‌ها شناخته می‌شود.

 

به احتمال خیلی زیاد شارژر شما هم در یکی از دسته‌بندی‌های بالا قرار می‌گیرد. ولی اگر سوال می‌کنید که امکان استفاده از شارژرهای مختلف برای دستگاه‌های متفاوت وجود دارد یا نه، باید بگوییم که پاسخش این است: شاید.

 

درک ولتاژها، آمپرها و وات‌ها

برای درک سازگاری شارژرها ابتدا باید بدانید آن‌ها چطور کار می‌کنند.

برای توضیح ولتاژ، آمپر و وات روش‌های گوناگونی وجود دارد، اما ساده‌ترین روش این است که آن را به عنوان آب جاری درون یک لوله در نظر بگیرید. در آن صورت:

  • ولتاژ (V) فشار آب است.
  • آمپر (A) حجم آب جاری درون لوله است.
  • وات (W) نرخ خروجی آب است که با ضرب ولتاژ در آمپر به دست می‌آید.

ساده است، نه؟ در گذشته، اکثر شارژرهای موبایل دو حالت داشتند: ۵V/1A و ۵V/2.1A. شارژرهای کوچک‌تر برای تلفن‌های هوشمند و شارژرهای بزرگ‌تر برای تبلت‌ها ساخته شدند. از همه‌ی شارژرهای موبایل می‌شد برای هر تلفنی استفاده کرد، اکثر شارژرهای تبلت هم همین طور بودند. همه‌ی شارژرهای MicroUSB از ولتاژ ۵ استفاده می‌کردند، بنابراین نیاز نبود نگران این باشید که اشتباهاً موبایل خود را به شارژٰری وصل کنید که بیش از حد ولتاژ داشته باشد.

اما اکنون اوضاع کمی پیچیده‌تر شده است. با توجه به افزایش ظرفیت باتری‌ها، فناوری‌های جدید شارژ مثل شارژ سریع کوالکام، و فرمت‌هایی مثل USB-C که توان بیشتری منتقل می‌کنند، شارژرها نسبت به قبل پیچیده‌تر شده‌اند. اگر بخواهید می‌توانید اطلاعات مربوط به خروجی هر شارژر را که بر روی خود شارژر چاپ شده ببینید.

درک ولتاژها، آمپرها و وات‌ها

حالا اگرچه لازم نیست موضوع را خیلی پیچیده کنیم و جزئیات همه‌ی شارژرهای موجود در بازار را به شما بگوییم، ولی دانستن نکات پایه‌ای زیر برای هر کسی ضروری است.

درک نحوه‌ی کارکرد شارژرها

فرض می‌کنیم موبایل شما یک شارژر ۵V/1A دارد. این شارژر از همان دسته‌ای است که ما آن را شارژر کُند تلقی می‌کنیم، چون امروزه اکثر شارژرهای مدرن خیلی سریع‌تر هستند.

آیا این به معنای آن است که شما نمی‌توانید از شارژرهای ۵V/2.1A یا حتی ۹V/2A استفاده کنید؟ اصلاً. در واقع، شارژری که آمپر بالاتری دارد قادر است دستگاه شما را سریع‌تر شارژ کند، و می‌تواند این کار را با ایمنی انجام دهد. اساساً همه‌ی باتری‌های مدرن چیپی دارند که جریان ورودی را کنترل می‌کنند و فقط اجازه می‌دهند به اندازه‌ی نیاز جریان وارد شود. این مسئله مثل یک خیابان دو طرفه است، زیرا شارژرها از ویژگی‌های هوشمندی پشتیبانی می‌کنند، به همین دلیل است که همیشه باید از برندهای باکیفیت و خوشنام شارژر تهیه کنید.

نکته:‌ سَری شارژری که از ولتاژی بالاتر از ۵ پشتیبانی می‌کند از نوع USB-C دو طرفه است که استفاده از آن برای سیم‌های MicroUSB یا لایتنینگ ممکن نیست.

به همین خاطر است که امکان استفاده از فناوری شارژ سریع در تلفن‌ّهای هوشمند قدیمی‌ای که از این فناوری پشتیبانی نمی‌کنند وجود دارد. البته هم شارژر و هم باتری تدابیر حفاظتی لازم برای جلوگیری از خطرات احتمالی را دارند. و هر موبایلی فقط می‌تواند با همان سرعتی که برایش طراحی شده شارژ شود.

حالا که صحبت از شارژ سریع شد، بگذاریم کمی بیشتر درباره‌ی آن حرف بزنیم. اول از همه باید بگوییم که شارژ سریع با توجه به سازندگان مختلف متدهای مختلفی دارد و آن‌ها با یکدیگر سازگاری ندارند. این یعنی اگر دستگاه شما از شکلی از فناوری شارژ سریع پشتیبانی می‌کند، نمی‌توانید مطمئن باشید که با استفاده از شارژر دوست‌تان که آن هم از این فناوری پشتیبانی می‌کند، می‌توانید دستگاه خود را سریع‌تر شارژ کنید. اگر فناوری شارژ شما متفاوت باشد، هنوز هم امکان شارژ کردن دستگاه وجود دارد، ولی سرعت آن کمتر خواهد بود. (این قضیه به زودی تغییر می‌کند، ولی فعلاً هنوز با استانداردهای مختلف طرف هستیم.)

پس آیا می‌شود از هر شارژری برای همه‌ی دستگاه‌ها استفاده کرد؟

درک نحوه‌ی کارکرد شارژرها

 

پاسخ کوتاه این است: به احتمال زیاد بله، ولی نتایج متفاوت است.

برای مثال، فرض کنید می‌خواهید از یک شارژر قدیمی ۵V/1A برای یک تلفن هوشمند جدید استفاده کنید. در این جا نتیجه‌ی کار چندان درخشان نخواهد بود، چون دستگاه با سرعت بسیار کمتری نسبت به زمانی که از شارژر اصلی‌اش استفاده شود شارز خواهد شد. اکثر تلفن‌های هوشمند می‌توانند از شارژرهای سریع‌تر استفاده کنند.

این موضوع معمولاً برای لپتاپ‌ها فرق دارد. اگر پورت دستگاه مخصوص خودش باشد، شخصاً از چیزی به جز شارژر اصلی آن استفاده نمی‌کنم (نه این که چون نمی‌توانم، بلکه چون خودش پورت ویژه دارد). ولی با توجه به این که USB-C اولین فناوری USB است که اجازه‌ی عبور جریان‌های لازم برای شارژ باتری لپتاپ‌ها را هم می‌دهد، شاید لپتاپ جدیدی داشته باشید که به جای استفاده از شارژرهای مخصوص از USB استفاده می‌کند. پس با در نظر داشتن این موضوع، آیا می‌شود از شارژر موبایل برای لپتاپ استفاده کرد؟ برعکسش چطور؟

اکثر اوقات پاسخ مثبت است. شارژر موبایل توان خیلی کمی برای یک لپتاپ دارد، اما ممکن است امکان شارژ کردن لپتاپ در حالت Standby وجود داشته باشد، هرچند برای فهمیدن این موضوع خودتان باید آن را تست کنید. اگر این حالت جواب ندهد، صدمه‌ای به دستگاه وارد نمی‌شود.

از طرف دیگر اما قطعاً امکان استفاده کردن از شارژر USB-C لپتاپ برای شارژ کردن موبایل وجود دارد. مجدداً می‌گوییم، تدابیر حفاظتی خاصی که در بالا به آن اشاره کردیم به شارژر و باتری اجازه می‌دهند تا با همدیگر تطابق پیدا کنند و به طور خودکار از سریع‌ترین سرعت ممکن برای شارژ استفاده کنند.

برای مثال، من معمولاً وقتی خانه باشم لپتاپ ASUS Chromebook C302 خودم را با شارژر Pixel 2 XL شارژ می‌کنم، و تا به حال در زمان‌هایی که بیرون بودم هم چند بار از شارژر C302 برای پیکسلم استفاده کردم. چون معمولاً شارژر C302 را همراه خودم برمی‌دارم و شارژر پیکسل را در خانه می‌گذارم، مشکلی هم به وجود نمی‌آید.

در این باره تجربیات خود را با ما در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع

مروری بر ویژگی های گوشی Sony Xperia XA2 Ultra

/در , , , , , , /توسط
 Sony Xperia XA2 Ultra

Sony Xperia XA2 Ultra سومین گوشی معرفی شده ی اخیر سونی است که نگاه اجمالی به مشخصه های آن موجب شد که تصمیم بگیرم کمی در مورد آن با شما صحبت کنم. ویژگی های قید شده در این گوشی، به گونه ای است، که در میان این همه گوشی تازه متولد شده، نظرتان را به خود جلب خواهد کرد.

گویا آی تی: همراه با گویا آی تی، به بررسی ویژگی های گوشی Sony Xperia XA2 Ultra ادامه این مطلب را بخوانید.

معرفی اجمالی Sony Xperia XA2 Ultra :

با توجه به اینکه، این روزها خواسته های کاربران از تولید کنندگان گوشی های هوشمند این است که ارتقاع سخت افزاری داشته باشند، به نظر می رسد که Sony Xperia XA2 Ultra در دسته ی گوشی هایی است که یک سر و گردن از گوشی های معرفی شده برای سال ۲۰۱۸ بالاتر است. می توان گفت Sony Xperia XA2 Ultra یک گوشی همه کاره است و معمولا کاربری که آن را خریداری می کند، از آن راضی خواهد بود، اگر و تنها اگر، انتظار نمایشگری فوق العاده و high tech نباشد.

 Sony Xperia XA2 Ultra

بررسی طراحی ظاهری گوشی Sony Xperia XA2 Ultra

Sony Xperia XA2 Ultra از جمله اسمارت فون های اندرویدی است که با پشتیبانی مستقیم و بدون نیاز به آپدیت، اندروید ۸ ارائه می شود.  ابعاد این گوشی به صورت ۱۶۳ x 80 x 9.5 mm میلی متر معرفی شده و می توان گفت که اولین گوشی ۱۶ سانتی متری است که من این روزها دیده ام. با توجه به ضخامت این گوشی که تقریبا نزدیک به ۱ سانتی متر است می توان مطمئن بود که با یک گوشی ضخیم سر و کار داریم. همه این ها موجب شده اند که وزن گوشی ۲۲۱ گرم باشد و این میزان تقریبا در میان متوسط گوشی های هوشمند هم رده اش، رقم جالبی نیست اما شاید برای شما این موضوع اهمیتی نداشته باشد. بهتر است هنگام خرید سنگینی این گوشی را جدی بگیرید و آن را تست کنید.

 Sony Xperia XA2 Ultra

بدنه گوشی Sony Xperia XA2 Ultra از جنس آلومینیم است و در رنگ های مشکی، طلایی، نقره ای و آبی ارائه شده است.

بررسی طراحی نمایشگر گوشی Sony Xperia XA2 Ultra

نمایشگر ۶ اینچی این گوشی موجب شده که تفاوت کاملا محسوسی با سایر گوشی های هم رده خود داشته باشد. اما این نمایشگر ۶ اینچی که از تکنولوژی IPS LCD در ساخت آن استفاده شده است، به گونه ای است که دارای تراکم پیکسلی کمی است. برای درک بهتر این موضوع می توان به میزان رزولوشن ۱۰۸۰ x 1920 پیکسل اشاره داشت.

 Sony Xperia XA2 Ultra

از جمله سنسورهای بکار گرفته شده در این گوشی Scratch-resistant glass (Corning Gorilla Glass), Ambient light sensor, Proximity sensor است که باعث می شوند، بسیاری از اپلیکیشن ها روی این گوشی به خوبی جواب دهند. نبود سنسورها عملکرد برخی اپ ها را مختل می کنند و این گوشی در این باره کامل عمل کرده و جای نقص ندارد.

 Sony Xperia XA2 Ultra

بررسی طراحی دوربین گوشی Sony Xperia XA2 Ultra

در مورد مشخصه های دوربین گوشی Sony Xperia XA2 Ultra تنها به بیان ۳ چیز اکتفا می کنیم چرا که همین ۳ آپشن گویای همه چیز است.

باید ابتدای امر  از سونی بخاطر دوربین عقب ۲۳ مگاپیکسلی آن تشکر کنیم که همیشه در این باره متفاوت عمل کرده است.

در ثانی باید گفت که با خرید این گوشی سلفی گیری که به شما تعلق می گیرد، ۱۶ مگاپیکسل است که اگر بگوییم عالی است واقعا کم گفته ایم.

همچنین دوربین عقب از فلش led برخوردار است اما با کمک این دوربین شما حتی قادر خواهید بود فیلم ۴k نیز بگیرید.

 Sony Xperia XA2 Ultra

بررسی طراحی سخت افزاری گوشی Sony Xperia XA2 Ultra

گوشی جدید سونی از چیپ پردازنده Qualcomm Snapdragon 630 SDM630 پشتیبانی می کند که حامل پردازنده ای ۸ هسته ای با فرکانس پردازشی ۲٫۲ گیگاهرتز است. از سویی پردازنده گرافیکی این گوشی Adreno 508 است و از حافظه ۴ گیگابایتی برای رم و حافظه داخلی ۶۴ مگابایتی برخوردار است. اگر قصد ضبط کردن فیلم های ۴k دارید بهتر است که به محض خرید به کمک اسلات های حافظه ای microSD, microSDHC, microSDXC، ظرفیت مموری گوشی را تا ۲۵۶ گیگابایت ارتقا دهید.

 Sony Xperia XA2 Ultra

بررسی باتری گوشی Sony Xperia XA2 Ultra

این گوشی دارای باتری با ظرفیت ۳۵۸۰ میلی آمپر بر ثانیه است که البته از نحوه کارکرد این گوشی به تناسب عمر باتری، خبری هنوز در دست نیست.

 Sony Xperia XA2 Ultra

نکته مهمی که وجود دارد این است که با وجود اینکه این گوشی از ضخامت بالایی برخوردار است و گوشی هایی که در این رده قرار دارند معمولا دارای باتری های قابل تعویض توسط کاربر هستند، اما Sony Xperia XA2 Ultra  کماکان باتری غیر قابل تعویض توسط کاربر دارد! این واقعا ناراحت کننده است چرا که استرس نگهداری آن بالا می رود.

 Sony Xperia XA2 Ultra

این گوشی از پخش رادیوی fm برخوردار است و خروجی صدای آن به دو صورت مجزای Earpiece, Loudspeaker می باشد. این جداسازی به طول عمر و کیفیت بیشتر گوشی ختم می شود.

این گوشی هوشمند جدید سونی، دارای قابلیت پشتیبانی از یک سیم کارت نانو است، اما دو نمونه دیگر از این گوشی ارائه شده که یکی از آن ها به جای برخورداری از حافظه داخلی ۶۴ گیگابایتی، تنها از حافظه ۳۲ گیگابایتی بهره مند است و مدل دوم نیز بجای پشتیبانی از یک سیم کارت، از دو سیم کارت پشتیبانی می کند.

 Sony Xperia XA2 Ultra

در حال حاضر، وجود حافظه رم بالا، دوربین های با کیفیت و البته ظاهر شیک آن، به عنوان برترین ویژگی های گوشی سونی به شمار می آید. در این باره دیدگاه های خود را با ما در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

 

بررسی مشخصه های گوشی جدید Sony Xperia XA2

/در , , , , , , , , , /توسط
 Sony Xperia XA2

در میان گوشی های تازه معرفی شده برای سال ۲۰۱۸ Sony Xperia XA2 اولین گوشی هوشمندی است که قرار است با نسخه اندروید ۸ روانه بازار شود. یعنی شما اگر قصد خرید یک دستگاه Sony Xperia XA2 دارید نیازی ندارید که بخواهید منتظر باشید و لیست بروز رسانی ها را دائما زیر و رو کنید. 

گویا آی تی: امروز می خواهیم در ادامه معرفی گوشی های هوشمند به معرفی ویژگی های ظاهری و ساختاری و اجزای Sony Xperia XA2 بپردازیم تا در آینده برای خرید، با اطلاع کامل اقدام کنید و از خرید خود به طور کامل راضی باشید.

بررسی مشخصه های طراحی ظاهری Sony Xperia XA2

Sony Xperia XA2 در رده اسمارت فون ها یا همان گوشی های هوشمند اندرویدی به شمار می آید. بارها این موضوع را در بررسی گوشی های هوشمند متذکر می شوم چرا که به دلیل طراحی و ساخت بزرگ برخی گوشی ها، کاربران آن ها را با مینی تبلت ها و یا بهتر بگویم با فبلت اشتباه می گیرند. پس لازم است که بدانید در حال خرید چه چیزی هستید. این گوشی هوشمند اندرویدی که زاده ی جدید سونی است، از اندروید ۸ پشتیبانی می کند.

 Sony Xperia XA2

ابعاد این گوشی هوشمند به صورت ۱۴۲ x 70 x 9.7 میلی متر اندازه گیری شده است. من همیشه به میزان ضخامت استاندارد گوشی ها دقت می کنم. با توجه به اینکه ضخامت این گوشی ۷ میلی متر است می توان گفت که در مرز گوشی های باریک ( به طور رسمی و استاندارد شرکت ها ) قرار دارد و قطعا گوشی خوش دست و زیبایی است.

وزن این گوشی، حدود ۲۱ گرم از استاندارد ۱۵۰ گرمی گوشی های مشابه بیشتر است و علت آن می تواند وجود بدنه آلومینیمی برای این گوشی باشد. تصور کنید یک گوشی شیک و خوش دست و آلومینیمی با برند سونی! واقعا جذاب است.

پوشش دهی رنگ بندی های این گوشی موجب شده که تمامی سلایق بتوانند به علایق خود برسند این رنگ ها شامل، صورتی، آبی، نقره ای و مشکی است.

 Sony Xperia XA2

بررسی مشخصه های طراحی نمایشگر Sony Xperia XA2

با توجه به ارتفاع و طول ۱۴ سانتی متری این گوشی می توان انتظار داشت که نمایشگر حداکثر ۵٫۲ اینچ باشد. رزولوشن این نمایشگر به میزان متوسط ۱۰۸۰ در ۱۹۲۰ پیکسل در نظر گرفته شده که با تراکم پیکسلی ۴۲۰ پیکسل بر اینچ، کیفیت خوبی در اختیار شما قرار می دهد. تکنولوژی ساخت نمایشگر این گوشی IPS LCD است. آیا میدانید ویژگی IPS LCD چیست و چرا سونی معمولا از این تکنولوژی استفاده می کند؟

 Sony Xperia XA2

سنسورهای استفاده شده در این گوشی شامل Scratch-resistant glass (Corning Gorilla Glass), Ambient light sensor, Proximity sensor می شوند. هر چه سنسورهای نمایشگر بیشتر باشد، گوشی قابلیت های بیشتری در زمینه بکارگیری برخی اپلیکیشن ها دارد.

بررسی مشخصه های دوربین Sony Xperia XA2

وقتی به بخش دوربین گوشی های سونی می رسیم همیشه باید انتظار یک اتفاق جالب داشته باشیم چرا که سونی معمولا بر روی طراحی و ساخت دوربین گوشی هایش توجه خاصی دارد و سرمایه گذاری معقولی داشته است. مثلا خوب به یاد دارم که اولین دوربین ۲۰ مگاپیکسلی در میان گوشی های هوشمند متعلق به برند سونی بود. Sony Xperia XA2 نیز این قاعده مستثنی نیست و به طور جالبی با دوربین اصلی ۲۳ مگاپیکسل معرفی شده است.

 Sony Xperia XA2

دوربین اصلی از فلش ساده ال ای دی برخوردار است و دوربین سلفی گیر نیز با ویژگی Wide Angle با کیفیت ۸ مگاپیکسل در اختیار کاربران است. چنین لنز هایی که Wide Angle نامیده می شوند، دامنه وسیع تری از دید را در اختیار کاربر قرار می دهند. به طور مثال وقتی شما سلفی گیر گوشی را فعال می کنید و می خواهید از خود سلفی بگیرید، تنها صورت و قسمتی از بدن را مشاهده نمی کنید و نمای وسیعی از محیط اطراف را می توانید در آن ببینید. این عالی است نظر شما چیست؟

 Sony Xperia XA2

از سویی، خوب است بدانید که این گوشی سونی، از جمله گوشی هایی است که قابلیت ضبط فیلم های پر کیفیت ۴k را داراست. این ویژگی موجب می شود که فیلم های پر کیفیتی بگیرید اما مراقبت اشغال فضای حافظه ای خود باشید چرا که این گونه فیلم ها به شدت حافظه خور هستند.

بررسی مشخصه های سخت افزاری Sony Xperia XA2

شاید مهم ترین بخش پنهان گوشی ها، بخش مرتبط با پردازنده باشد که بسیاری از کاربران واقعا در مورد آن بدون اطلاع هستند و دست به خرید می زنند. این گوشی از سیستم پردازنده Qualcomm Snapdragon 630 SDM630 بهره مند است که دارای یک پردازشگر مرکزی ۸ هسته ای است که تحت تکنولوژی ۶۴ بیتی ساخت پیدا کرده است. فرکانس پردازشی این گوشی ۲٫۲ گیگاهرتز است و می توان گفت رقمی عالی برای پردازش داده ها است.

 Sony Xperia XA2

پردازشگر گرافیکی این گوشی جدید سونی، Adreno 508 می باشد که ادامه نسل های قدیمی تر این پردازنده است. حافظه رم این گوشی ۳ گیگابایتی معرفی شده و حافظه داخلی به طور پیش فرض ۳۲ گیگابایت است که شما قادر خواهید بود به کمک اسلات های حافظه ای microSD, microSDHC, microSDXC آن را تا ۲۵۶ گیگابایت ارتقا دهید.

 

بررسی مشخصه های باتری Sony Xperia XA2

از جمله مشخصه های سخت افزاری اکسپریا ایکس آ ۲ می توان به باتری ۳۳۰۰ میلی آمپری آن اشاره کرد. نباید از این گوشی باریک انتظار داشت دارای باتری قابل جایگزین توسط کاربر باشد، بنابراین باید در مراقبت آن حسابی بکوشید.

 Sony Xperia XA2

نکات اضافی

این گوشی از سیم کارت های نانو سیم پشتیبانی می کند. پشتیبانی از رادیو اف ام یکی دیگر از مشخصه های مهم این گوشی است. خروجی های صدا در این گوشی جدید سونی شامل Earpiece, Loudspeaker می شود که اولی مربوط به خروجی صدای مدیا است و دومی هم متعلق به خروجی صدای گوشی موبایل هنگام صحبت کردن با تلفن است.

گوشی یاد شده از تکنولوژی بلوتوث ۵ نیز برخوردار است. خوب است بدانید که نام دیگر این گوشی Sony H4133 است و دارای یک نمونه ثانویه است که به جای یک سیم کارت از دو سیم کارت پشتیبانی می کند. این مدل با قیمتی گرانتر در فوریه ۲۰۱۸ در اختیار کاربران قرار خواهد گرفت.

نظر شما در رابطه با اسمارت فون های اندرویدی سونی و گوشی جدیدی که معرفی کردیم چیست؟ دیدگاه های خود را در بخش نظرات بنویسید و این مقاله را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.