اگر در نظر دارید ببینید که چه چیزهایی از طریق واقعیت افزوده در موبایل‌ها امکان‌پذیر است، و دوست دارید اپلیکیشن AR اندرویدی خودتان را بسازید، در این مطلب با ما همراه باشید تا اطلاعات لازم برای انجام این کار را به شما بگوییم. وقتی همه چیز نصب شد، با هم یک پروژه‌ی ساده می‌سازیم که امکان شناسایی سطوح مختلف و قرار دادن اشیا غیرواقعی بر روی آن‌ها را به شما می‌دهد.

گویا آی تی: هیجان و خلاقیتی که همراه با این شکل جدید از ارتباط و تعامل می‌آید بی‌نظیر است، به همین خاطر تصمیم گرفتیم این مطلب را بنویسیم. اما قبل از این که رسماً وارد کار شویم، ابتدا باید نرم‌افزارهای لازم را نصب و پروژه‌ی خود را آغاز کنیم.

 

مرحله ۱ – مطمئن شوید که موبایل شما از این قابلیت پشتیبانی کند

 

قبل از این که کار را شروع کنید، یادتان باشد که برای تست کردن این اپلیکیشن باید دستگاهی داشته باشید که از این قابلیت پشتیبانی کند. خوشبختانه، با ارائه‌ی پیش‌نمایش ARCore و وارد شدن به فاز انتشار نسخه‌ی رسمی، گوگل هم دستگاه‌های بیشتری را تحت پوشش این پلتفرم قرار داده است. از جمله‌ی این دستگاه‌ها می‌توان به گوگل پیکسل، پیکسل ۲، سامسونگ گلکسی اس ۷، گلکسی اس ۸، گلکسی نوت ۸، وان پلاس ۵ و هوآوی پی ۲۰ اشاره کرد.

 

مرحله ۲ – دانلود نرم‌افزارها

 

با توجه به این که برای انجام راهنماهای این مطلب به ابزارهای مختلفی نیاز است، پیشنهاد می‌کنیم همه‌ی برنامه‌ها را درون یک پوشه ذخیره کنید تا دسترسی به آن‌ها آسان باشد. آنچه لازم دارید به شرح زیر است:

 

• دانلود نسخه‌ی ۲۰۱۷.۳ یونیتی (برای کار کردن با نخستین نسخه‌ی رسمی ARCore به نسخه‌ی ۲۰۱۷.۳ یا نسخه‌های جدیدتر نیاز دارید).
• نسخه‌ی ۳.۰ یا نسخه‌های جدیدتر نرم‌افزار Android Studio را دانلود و نصب کنید، چون این برنامه ساده‌ترین روش برای نصب SDK اندروید است. همچنین مطمئن شوید که نسخه‌ای که در فرآیند نصب انتخاب می‌کنید Android SDK version 7.0 (API Level 24) یا بالاتر باشد.
• دانلود arcore-unity-sdk-v1.0.0.unitypackage
• دانلود Sample Assets arcore-intro.unitypackage
• روی تصویر زیر کلیک راست کرده، گزینه‌ی Save Image As را انتخاب نموده، یک نام برای آن بنویسید و در آخر تصویر را دانلود کنید.

 

 

• مدل رایگان بیلبورد را از TurboSquid دانلود کنید. در صفحه‌ی دانلود نسخه‌ی Collada را به همراه افزونه‌ی DAE دریافت نمایید. (به یاد داشته باشید که نسخه‌ی FBX هم کار می‌کند، منتها نسخه‌ی DAE ظاهراً ایرادات کمتری دارد.)

 

وقتی همه چیز دانلود شد، پوشه‌ای شبیه تصویر زیر خواهید داشت. نکته‌ی کلیدی برای توسعه‌ی آسان نرم‌افزار داشتن نظم و سازماندهی است.

 

 

مرحله ۳ – نصب یونیتی

 

وقتی یونیتی را نصب می‌کنیم، باید مطمئن شویم گزینه‌هایی که در حین نصب توسط ARCore استفاده می‌شود را انتخاب کرده‌ایم. برخی از این گزینه‌ها به طور پیشفرض انتخاب نشده‌اند، پس حواستان باشد.

 

به محلی که فایل‌های این پروژه را دانلود کردید بروید و روی فایل UnityDownloadAssistant-2017.3 دو بار کلیک کنید. مراحل نصب را دنبال نمایید تا به پنجره‌ی Choose Components برسید. حالا مطمئن شوید که علاوه بر Android Build Support گزینه‌ی Unity 2017.3.1f1 (یا هر نسخه‌ای که دارید از شاخه‌ی اصلی ۲۰۱۷٫۳ نصب می‌کنید) هم انتخاب شده باشد.

 

سایر گزینه‌های این بخش با توجه به هدف آموزش ما به کار شما نمی‌آید، اما اگر می‌خواهید از این نرم‌افزار برای توسعه‌ی روی سایر پلتفرم‌ها استفاده کنید، آن‌ها را هم از داخل لیست انتخاب نمایید. وقتی همه‌ی گزینه‌های موردنظر خود را انتخاب کردید، روی دکمه‌ی Next کلیک کنید.

 

 

اگر از قبل کاربر یونیتی بوده باشید، تا الان حتماً نسخه‌های مختلف این نرم‌افزار را روی سیستم خود نصب کرده‌اید، بنابراین شاید بهتر باشد که از یک پوشه‌ی دیگر به جز پوشه‌ی پیشفرض سیستم استفاده کنید. بعد از این که پوشه‌ی جدید را ساختید و نام آن را به فیلد Unity install folder اضافه کردید، روی دکمه‌ی Next کلیک کنید تا فرآیند نصب آغاز شود.

 

 

نکته‌ی تخصصی: کاربرانی که چند نسخه از یونیتی را روی سیستم‌شان نصب دارند می‌توانند از ابزار جدیدی به نام Unitu Hub که به تازگی توسط یونیتی معرفی شده استفاده کنند. این ابزار به شما کمک می‌کند که در پروژه‌های مختلف از نسخه‌های متفاوت یونیتی استفاده کنید (از آن‌جایی که سخت است به خاطر بسپاریم که کدام پروژه با کدام نسخه‌ی یونیتی کار می‌کند، این ابزار می‌تواند کمک بزرگی به شما بکند).

 

اگر اولین باری است که از یونیتی استفاده می‌کنید، برنامه را اجرا کرده و بعد از ساختن حساب کاربری خود، وارد آن شوید.

 

مرحله ۴ – پروژه‌ی ARCore خودتان را بسازید

 

حالا یک پروژه‌ی تازه می‌سازیم و خصوصیاتی که برای راه‌اندازی و اجرای پروژه لازم است را تنظیم می‌کنیم. مراحلی که در ادامه می‌آید در آینده می‌تواند برای آغاز کردن هر پروژه‌ی ARCore دیگری استفاده شود. پس می‌توانید این صفحه را برای خودتان بوکمارک کنید.

 

اپلیکیشن یونیتی را اجرا کرده و روی دکمه‌ی New کلیک کنید. نام پروژه‌ی جدید خود را NRARCore یا هر اسم دیگری که به نظرتان مناسب است بگذارید. سپس روی دکمه‌ی Create project کلیک کنید.

 

 

وقتی پنجره‌ی اصلی یونیتی باز شد، دکمه‌های Ctrl + Shift + B را فشار دهید یا از منوی File گزینه‌ی Build Settings را انتخاب کنید تا پنجره‌ی Build Settings باز شود. حالا از بخش Platform روی Android و بعد دکمه‌ی Switch Platform کلیک کنید. وقتی لوگوی یونیتی در کنار گزینه‌ی Android ظاهر شود، می‌فهمید که این گزینه انتخاب شده است. برای رفتن به مرحله‌ی بعد روی Player Settings کلیک کنید.

 

 

به زبانه‌ی Inspector بروید و از بخش Other Settings روی گزینه‌ی Multithreaded Rendering کلیک کنید تا تیک آن برداشته شود.

 

در فیلد Package Name، عبارت com.NextReality.ARCore یا چیزی با فرمت com.CompanyName.App بنویسید. این اسم باید برای دستگاه شما منحصر به فرد باشد، چون اگر اسم آن با اسم یک اپ دیگر یکسان باشد، ممکن است به مشکل بربخورید.

 

اکنون باید پایین‌ترین نسخه‌ی اندرویدی را که با ARCore سازگار است انتخاب کنیم. گزینه‌ی Minimum API Level را پیدا کنید، روی منوی کشویی کلیک و Android 7.0 ‘Nougat’ (API Level 24) را انتخاب نمایید. همان طور که از نام این گزینه پیداست، اپ شما دیگر با نسخه‌های قبل از اندروید نوقا کار نخواهد کرد.

 

از پایین صفحه‌ی Inspector روی گزینه‌ی XR Settings کلیک کنید. تیک گزینه‌ی ARCore Supported را بزنید و بعد از این بخش خارج شوید.

 

 

مرحله ۵ – افزودن SDK و Asset-های ARCore

 

در آخر، برای این که بخش اول کار تمام شود، باید عناصر ARKit را به نرم‌افزار ایمپورت کنیم. پس روی فایل arcore-unity-sdk-v1.0.0.unitypackage دو بار کلیک کنید.

 

 

این کار باعث می‌شود پنجره‌ی Import Unity Package باز شود. حالا کافی است روی دکمه‌ی Import کلیک کنید. در این بخش لازم نیست تیک هیچ گزینه‌ای را برداریم.

 

حالا که نرم‌افزار را راه‌اندازی کردیم، در آموزش بعدی صحنه و فریمورک پروژه‌ی خود را به گونه‌ای که عملکرد آن قابل مشاهده باشد تنظیم می‌کنیم. پس با ما همراه باشید.

 

منبع

معمولا وقتی که میزان فضای هر پارتیشنی در ویندوز، کمتر از ۲۰۰ مگابایت شود، پیغام  Low Disk Space را مکررا ارسال می کند. خب حالا برخی از افراد با دیدن این پیام اقدام به ایجاد فضا می کنند تا این پیام را دیگر نبینند. 

گویا آی تی: اگر شما نمی خواهید فضا را آزاد سازی کنید، و می خواهید در عین حال از شر این پیام راحت شوید تنظیماتی که در ادامه به شما یاد می دهیم را روی سیستم خود پیاده کنید و نتیجه را مشاهده کرده و به ما در بخش نظرات اعلام کنید.

چیزی که لازم است بدانید

این پیغام خطی مربوط به حافظه شما است و معمولا سیستم عامل برای ادامه عملکرد هایش نیاز به این دارد که فضای کافی در دسترس داشته باشد. گاهی با کمبود فضا مشکلاتی به وجود می آید مثلا ممکن است که سیستم عامل درست کار نکند، هنگ کند یا حتی برخی اپلیکیشن ها به درستی اجرا نشوند.

اگر با وجود دریافت این پیغام همه چیز عالی کار می کند جای نگرانی نیست ولی اگر متوجه بعضی اشکالات هستید فضا را از فایل های کم کاربرد پاک کنید

روش اول برای غیرفعال سازی این پیام

اینکه به کمک  Registry تغییرات را ایجاد کنید

رجیتسری جایی است که همه چیز در آن شدنی است البته با کمی دقت و ریسک پذیری.

به کمک این بخش از ویندوز می توانید فضای گرفته شده را بدون آزاد کردن، به حالتی تعریف کنید که پیغام کاهش فضای دیسک را مشاهده نکنید.

این ترفند بر روی ویندوزهایی نظیر Windows 7, Windows 8, و Windows 10 کار می کند.

برای شروع باید به Registry Editor  بروید.

بدین منظور ابتدا وارد استارت منو شوید و عبارت regedit را بنویسید. بعد اینتر را بزنید و Yes را در نهایت کلیک کنید.

در پنجره Registry Editor به ساید بار سمت چپ نگاه کنید.

اگر از ویندزو ۱۰ استفلاده می کنید می توانید کلید مورد نظر را در بخش آدرس بنوسید

HKEY_CURRENT_USER\SOFTWARE\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Policies\Explorer

بعد در سمت راست، راست کلیک کنید و از مسیر New > DWORD (32-bit) Value یک کلید ایجاد کنید.

نام کلید مورد نظر را NoLowDiscSpaceChecks بگذارید.

شاید با خود بگویید که در این عبارت باید Disk را بنویسید و عبارت ارائه شده اشتباه است اما برای اینکه بتوانید تداخلی در وضعیت کنونی بوجود آورید باید چنین کاری کنید.

خب حالا که این کلید را نام گذاری کردید روی آن راست کلیک کنید. ( روی NoLowDiscSpaceChecks )

بعد در قسمت Value Data عدد ۰ را ۱ بکنید یا اینکه آن را با ۱ تنظیم کنید.

و بعد ok را بزنید.

حالا باید پنجره Registry Editor را ببندید و بعد برای اینکه تغییرات بعدی را اعمال کنید، ویندوز را ریستارت کنید.

وقتی که بخواهید وضعیت کنونی را به حالت قبل برگردانید، کافی است وارد این بخش شوید و روی کلید ایجاد شده که آن را   NoLowDiscSpaceChecks نامیده اید، راست کلیک کنید و آن را دلیت کنید.

نظر خود را در رابطه با این آموزش به ما بگویید و تجربیات خود را در نظرات بنویسید و این مطلب مفید را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع

کیبوردهای مکانیکی پرسروصدا هستند. اگر از حس و حال فشار دادن دکمه‌ی این کیبوردها خوشتان می‌آید باید با این صدا هم کنار بیایید. نه؟ خب، در بررسی‌های اخیر پیشرفت‌های قابل توجهی در مکانیزم‌های از بین برنده‌ی صدای این کیبوردها حاصل شده است.

گویا آی تی: اگر سایر افراد خانواده‌ی شما از صدای کیبوردتان خسته شده‌اند و دیگر نمی‌توانند آن را تحمل کنند، در ادامه‌ی مطلب برایتان چند راهنمای ساده آماده کردیم که با کمک آن می‌توانید بر این مشکل غلبه کنید.

سوئیچ‌های «بی‌صدا»

آنچه که باعث سروصدای زیادی کیبوردهای مکانیکی می‌شود، حرکت سوئیچ‌های آن است. اسلایدرهای پلاستیکی زیر هر دکمه از طریق یک فنر به پایین فشار داده شده، یک مدار الکتریکی را قطع کرده و کلید مربوطه را در کامپیوتر شما فعال می‌کند. این فرآیند در مقایسه با سایر کیبوردهایی که از صفحات لاستیکی استفاده می‌کنند سروصدای بسیار بیشتری دارد. ولی مکانیزم‌های مذکور آن حس دلچسبی را که اکثر تایپیست‌ها و گیمرها انتظار دارند از بین می‌برد.

ولی با ظهور کیبوردهای مکانیکی، سازندگان به فکر حل این مشکل افتادند. اگر از سوئیچ «بی‌صدا» یا Silent استفاده کنید، صدای بخش‌های پلاستیکی کیبورد کاهش می‌یابد. «بی‌صدا» که در این‌جا بین دو گیومه قرار داده شده به معنای «کاملاً بی‌صدا» نیست، چون این سوئیچ‌ها هم صدا تولید می‌کنند، اما صدای آن‌ها به اندازه‌ی دکمه‌های مکانیکی اصلی کیبورد زیاد نیست. شرکت Cherry مدعی است سوئیچ‌های آن‌ها ۳۰ درصد کم‌صداتر از سوئیچ‌های استاندارد MX می‌باشد.

شرکت آلمانی Cherry که سال‌ها به تولید سوئیچ‌های مکانیکی MX مشغول بود، اکنون دو نوع مختلف از سوئیچ‌های قرمز و سیاه بی‌صدا را تولید می‌کند. این‌ها سوئیچ‌های خطی هستند (سریع‌ترند و مکانیزم ضربه‌ای یا کلیک‌های صدادار ندارند) که در قسمتی که میله از فشار فنر بر می‌گردد تکه‌های کوچک لاستیکی دارند. این قسمت بخش عمده‌ای از صدا کیبورد را حذف می‌کند. سوئیچ قرمز رنگ بی‌صدای MX به لطف نقطه‌ی فعال‌سازی ۴۵ گرمی ضعیف‌تر خود مورد علاقه‌ی گیمرها است، در حالی که مدل سیاه رنگ آن یک سوئیچ ۶۰ گرمی دارد.

 

سوئیچ‌های بی‌صدای Cherry در وهله‌ی اول برای کیبوردهای برند Corsair موجود است، اما از آن می‌توان بر روی بردهای مخصوص خود Cherry و چند برند دیگر مثل Varmilo و Filco هم استفاده کرد. شرکت Gateron هم با کپی کردن ایده‌ی سوئیچ‌های MX، سوئیچ‌های بی‌صدای خود را در رنگ‌های قرمز، قهوه‌ای، و سیاه عرضه کرده که شما می‌توانید آن‌ها را به صورت جداگانه یا همراه با کیبوردهای مخصوص این شرکت خریداری کنید.

 

 

با این همه، کیبوردهای برند Topre و کیبوردهایی که از دکمه‌های خازنی الکترواستاتیک استفاده می‌کنند هم خیلی نسبت به سایر کیبوردهای مکانیکی کم‌صداتر هستند. این کیبوردها به لطف استفاده از مکانیزم spring-and-dome به جای صدای مشهود «کلیک» بیشتر صدایی شبیه «تونک» می‌دهند. اما کیبوردهای Topre نسبتاً گران هستند و اکثرشان فاقد میله‌ی صلیب‌گونه‌ای هستند که با کلیدهای استاندارد Cherry سازگاری دارد.

 

افزودن پد به کیبوردهای معمولی

 

اگر دوست ندارید کیبورد فعلی خود را عوض کنید، می‌توانید با چند قدم ساده کاری کنید که حداقل بخشی از این صدا از بین برود. O-rings، یا همان رینگ‌های سیلیکونی کوچکی که در ابتدا به عنوان واشر استفاده می‌شدند، برای این منظور قابل استفاده هستند و می‌توانند اطراف میله‌ی دکمه‌ها قرار بگیرند تا از تولید صدای اضافه‌ای که در اثر برخورد دکمه با سطح کیبورد به وجود می‌آید جلوگیری کنند. این واشرها می‌توانند تا حد زیادی صدای حرکت‌ها را کاهش دهند ولی صدای خود سوئیچ همچنان باقی خواهد ماند.

 

 

اگر به دنبال یک محصول تجاری درست و حسابی هستید که مخصوصاً برای همین مشکل ساخته شده باشد، می‌توانید از پدهای Foam به طور مستقیم برای خود سوئیچ‌ها، یا از سوئیچ کلیپس‌های GMK برای نصب بر روی آن‌ها استفاده کنید. هر دوی این محصولات نسبتاً ارزان هستند و هزینه‌ی آن‌ها از خرید یک برد جدید بسیار کمتر می‌شود. اگر می‌خواهید سوئیچ کلیپس بخرید، حواستان باشد که مدل مناسب خود را تهیه کنید: مدل‌های سوار بر PCB (اگر می‌توانید مدار برد کیبورد خود را از زیر سوئیچ دکمه‌ها ببینید) یا سوار بر صفحه‌ی کیبورد (اگر سوئیچ‌های شما بر روی یک صفحه‌ی پلاستیکی یا فلزی در بالای PCB نصب شده باشد). البته این محصولات را گاهی اوقات به سختی می‌توان پیدا کرد، چون معمولاً به صورت عمده به فروش می‌رسند.

 

 

ولی صدای تق تقی که گاهی اوقات از کلیدهای بزرگ‌تر مثل اسپیس یا شیفت شنیده می‌شود را چه کار کنیم؟ این صدا از قطعه‌ی اضافه‌ای که در زیر این دکمه‌ها وجود دارد می‌آید. قطعه‌ای به نام تثبیت‌کننده که در هر دو طرف کلید میله‌های اضافه‌ای دارد که همزمان با خود سوئیچ روی نوار فلزی کوچک آن فشار می‌آورد؛ این صدای تق تق ناشی از برخورد نوار با پلاستیک تثبیت‌کننده است. با استفاده از کمی روغن می‌توانید این صدا را ساکت کنید. هر چیزی که برای پلاستیک مضر نباشد کار شما را راه می‌اندازد، هرچند حرفه‌ای‌ترها روغن سیلیکون را ترجیح می‌دهند.

 

کیبورد بهینه شده‌ی خودتان را بسازید

 

اگر طرفدار کیبوردهای مکانیکی هستید و دوست دارید خودتان دست به کار شوید، می‌توانید یک کیبورد بسازید. چرا؟ دلایل زیادی دارد. وقتی کیس، PCB و روکش دکمه‌ها را بر می‌دارید، می‌توانید بردی بسازید که کاملاً منحصر به فرد باشد. ولی علتی که باعث شد در این‌جا به این روش اشاره کنیم این است که می‌توانید سوئیچ‌های مکانیکی خاص خودتان را داشته باشید. استفاده نکردن از صفحات فلزی و رفتن به سراغ سوئیچ‌های سوار بر PCB هم می‌تواند به شما کمک کند.

 

 

برخی از فروشندگان به سفارش کاربران حرفه‌ای‌تر سوئیچ‌های باکیفیت مخصوص می‌سازند. یکی از این نمونه‌ها Zeal PC و سوئیچ‌های Zealios آن است که در انواع مختلف تولید می‌شود (گاهی اوقات آن را با نام Zilent هم می‌شناسند). این سوئیچ‌ها گران قیمت هستند و هزینه‌ی هر قطعه‌ی آن یک دلار می‌شود؛ یعنی برای یک کیبورد کامل حداقل باید ۱۶۰ دلار هزینه کنید. ولی کیفیت آن‌ها فوق العاده است. این سوئیچ‌ها به خاطر طراحی دقیق‌تر حتی از سوئیچ‌های Cherry هم بی‌صداتر هستند و در انواع مختلفی که بر اساس وزن‌های گوناگون طبقه‌بندی شده‌اند به فروش می‌رسند.

 

 

شخصاً می‌توانم سوئیچ مشابه دیگری به نام Aliaz را هم به شما معرفی کنم. این سوئیچ‌ تقریباً شبیه Zealios است، اما توسط شرکت Gateron ساخته شده و خیلی ارزان‌تر می‌باشد. Zealios و Aliaz، هر دو، از میله‌های استاندارد Cherry استفاده می‌کنند و اگر مایل باشید با نورپردازی LED سازگار هستند.

 

اگر قیمت این سوئیچ‌ها برای شما گران است، پیشنهاد می‌کنم از هر مدل چند عدد خریداری کرده و آن‌ها را در یک تستر سوئیچ آزمایش کنید. با این کار می‌توانید سوئیچ‌ها را با هم مقایسه کنید و ببینید کدام یک با پوشش کلیدهای شما بهتر جور در می‌آید.

 

اگر می‌خواهید خودتان کیبورد بسازید باید حداقل با لحیم‌کاری و تجهیزات مشابه آن آشنا باشید. البته باید بتوانید قطعات موردنیاز را هم تهیه کنید. علاوه بر این باید بدانید که این کار کمی زمان‌بر است. بسته به اندازه و قابلیت‌هایی که می‌خواهید کیبوردتان داشته باشد، لحیم‌کاری و سرهم کردن قطعات مختلف چیزی حدود چهار تا ده ساعت زمان می‌برد (اگه تازه‌وارد هستید، شاید بیشتر). ولی برای کسانی که دوست دارند با گجت‌هایشان سروکله بزنند، این کار یک تجربه‌ی جالب و سرگرم‌کننده است. مضاف بر این، اگر قطعات خود را به درستی انتخاب کنید، در آخر کم‌صداترین کیبورد ممکن را خواهید داشت.

 

منبع

معمولا رایانه ها دارای پارتیشن ریکاوری هستند که باید معمولا پنهان باشند اما در برخی پی سی ها و یا حتی در برخی جاهای ویندوز گاهی می توانیم آن ها را مشاهده کنیم. در این مطلب شما یاد می گیرید که چگونه این پارتیشن و یا هر درایو دیگری را پنهان کنید. 

گویا آی تی: ما برای این کار در حقیقت partition’s drive letter را حذف می کنیم. با این کار، فقط این پارتیشن یا دریاو مورد نظر از چشم کاربر مخفی است اما منابع سیستمی بدان دسترسی خواهد داشت.

بعد از این از طریق اکسپلورر و یا یک دسکتاپ معمولی نمی توان آن را دید اما اگر دوباره بخواهید آن را ظاهر کنید می توانید این کار را انجام دهید.

آپشن ۱: استفاده از Disk Management

برای بسیاری از اوقات مدیریت پارتیشن ها با کمک ابزاری گرافیکی به نام Disk Management  کاملا شدنی است. اما دقت کنید اگر می خواهید از طریق ویندوز ۱۰ این کار را انجام دهید یکی از دو کار زیر را ابتدا انجام دهید

روی دکمه  Start راست کلیک کنید

یا

کلید های Windows+X را با هم بزنید

و بعد از انجام یکی از دو کار بالا، Disk Management را انتخاب کنید.

اگر از ویندوز ۷ استفاده می کنید، استارت منو را باز کنید و در بخش جستجو hard disk را بنویسید.

بعد از انجام این کار، روی آپشن Create and format hard disk partitions کلیک کنید ( مطابق عکس زیر )

حالا در هر ویندوزی که هستید آن درایوی را که می خواهید پنهان کنید را پیدا کنید. مثلا اگر می خواهید درایوی با شناسه D را پیدا کنید می توانید با کمی جستجو، و در زیر قسمت File Explorer آن را پیدا کنید.

در حقیقت شناسه  “D:”  در زیر، ستون Volume  و در پنجره Disk Management  مشاهده خواهد شد.

بعد از اینکه درایو یا پارتیشن را پیدا کردید، روی آن راست کلیک کنید و گزینه  “Change Drive Letter and Paths”  را انتخاب کنید.

اگر شما در این موقعیت آپشن دیگری بجز Help مشاهده نمی کنید بجای هر کار دیگری به بخش بعدی بروید و روال را ادامه دهید.

شما نیاز به دستور diskpart دارید تا شناسه پارتیشن را حذف کنید. در چنین حالتی در حالت گرافیکی نمی توانید آن را مشاهده کنید.

خب حالا توی پنجره ای که باز می کنید و می بینید، شناسه درایوی که می خواهید حذف کنید را پیدا کنید و بعد آن را Remove کنید.

در نهایت هم OK را بزنید.

معمولا هر پارتیشن دارای یک شناسه است اما اگر پارتیشن شما چندین شناسه دارد هر کدام را که دوست داشتید حذف کنید.

بعد از این کار ویندوز هشدار می دهد که اگر شما شناسه دیسک را حذف کنید برنامه ها ممکن است به درستی اجرا نشوند. به عنوان مثال، اگر شما یک برنامه را روی این درایو نصب کرده یا فایل های مهمی را در آن ذخیره کرده اید، نمی توانید به آنها دسترسی پیدا کنید در حالی که درایو شناسه ای برای آن ندارد.

اگر چیز مهمی روی درایو مورد نظر ندارید و این موضوع اهمیت ندارد روی «YSE» کلیک کنید تا ادامه یابد.

اگر درایو به  طور مرسوم و خوب در حال کار کردن است، کافی است سیستم را ریستارت کنید تا همه چیز به درستی تنظیم شود و سیستم با تنظیمات جدید خو بگیرد و سرویس دهی کند.

اگر روی Yes آخر کلیک کنید، سیستم ریستارت می شود.

بعد از این تغییرات و ریستارت پارتیشن پنهان خواهد شد.

اگر دوست دارید تنظیمات را به حالت قبل برگردانید و درایو را مشاهده کنید به ابزار Disk Management بروید و از آن جا به پنجره  Change Drive Letter and Paths  بروید و دکمه Add را بزنید تا شناسه دوباره برگردد.

آپشن دوم: Diskpart Command را اجرا کنید

تا کنون در مورد ابزار  Disk Management صحبت کردیم اما این ابزار برای هر پارتیشنی به خوبی کار نمی کند. بنابراین برای موارد استثنا باید از دستورات diskpart استفاده کنید. برای انجام این روش ابتدا:

ابتدا شناسه درایوی را که می خواهید آن را پنهان کنید پیدا کنید.

برای این کار می توانید از ویندوز ۱۰، و در بخش File Explorer انتخاب خود را انجام دهید و یا در ویندوز ۷ هم به طریق گفته شده آن چه را که می خواهید پیدا کنید.

مثلا در اسکرین شات زیر، ما درایو با شناسه “G:” را مشخص کرده ایم:

این دستور باید از پنجره Command Prompt که با مجوز Administrator راه اندازی شده اجرا شود. برای راه اندازی یک، منوی Start خود را باز کنید، cmd را در کادر جستجو تایپ کنید، روی «Command Prompt» کلیک راست کرده و دستور «Run as Administrator» را انتخاب کنید.

در  prompt دستور زیر را بنویسید تا ابزار راه اندازی شود و بعد هم، اینتر را بزنید

diskpart

دقت کنید که prompt  به حالت  “DISKPART>” تغییر پیدا می کند. دستور زیر را بنویسید و اینتر را بزنید تا لیست پارتیشن یا درایو ها را با شناسه ان ها در سیستم خود مشاهده کنید

list volume

در لیست مشاهده شده volume number مربوط به پارتیشنی که می خواهید ان را پنهان کنید را پیدا کنید. مثلا ما برای پارتیشن G می خواهید volume number را شناسایی کنیم. این volume number برای این درایو volume 1 است.

حالا دستور زیر را وارد کنید و اینتر را بزنید تا پارتیشن انتخاب شود

select volume #

دقت کنید که باید به جای علامت# در دستور بالا، شماره ولوم را وارد کنید

مثلا در زیر ما برای انتخاب ولوم ۱ دستور زیر را نوشته ایم:

select volume 1

حالا که می خواهید شناسه را حذف کنید دستور زیر را وارد کنید و بعد اینتر را بزنید

remove letter=G

با انجام این کار پارتیشن ریکاوری و یا هر درایو دیگری به سرعت پنهان می شود.

البته دقت کنید که هرگز با هیچ کدام از این آپشن ها شما نمی توانید درایو سیستمی ویندوز که معمولا با نام C: نمایش داده می شود را پنهان کنید چرا که ویندوز برای عملیات های خود، به آن نیاز دارد و باید دائما در دسترس و آشکار باشد.

در این باره در صورتی که سوالی دارید یا تجربه ای دارید دیدگاه خود را در بخش نظرات بنویسید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع

ویندوز اجازه می دهد تا یک برنامه پیش فرض برای یک نوع فایل تنظیم کنید. اگر میخواهید تمام فایلهای PNG را در IrfanView باز کنید، گزینه ای برای تنظیم آن به صورت پیشفرض خواهید داشت. هنگامی که این کار را انجام دادید، می توانید یک فایل PNG دوبار کلیک کرده و آن را همیشه در IrfanView باز کنید. شما همچنان می توانید فایل را در برنامه های دیگر از طریق گزینه Open With در منوی زمینه با کلیک راست باز کنید.

گویا آی تی: Open With خوشبختانه در منوی راست کلیک در ویندوز ۱۰ وجود دارد و شما می توانید با کمی پیمایش آن را ببینید. اما اگر بخواهید فایلی را مکررا با برنامه ای دیگر باز کنید، قطعا گیج می شوید و دوست دارید اولین گزینه در بالای منوی زمینه همان Open With  باشد.

برای انجام این کار، متن زیر را در داخل Notepad اضافه کرده و بعد آن را با نام OpenWith ذخیره کنید. دقت کنید که پسوند فایل ذخیره شده باید REG باشد.

Windows Registry Editor Version 5.00

[HKEY_CLASSES_ROOT\*\shell\.OpenWith]
"Position"="Top"

[HKEY_CLASSES_ROOT\*\shell\.OpenWith\command]
@="{۰۹۷۹۹AFB-AD67-11d1-ABCD-00C04FC30936}"

بعد از ذخیره سازی این فایل را تحت دسترسی ادمین، کلیک کنید و بعد از باز شدن، هشداری روی صفحه نمایش داده می شود. این هشدار را بپذیرید و بعد، از آن هر بار که بخواهید فایلی را باز کنید، اگر روی آن راست کلیک کنید در منوی زمینه، می توانید گزینه OpenWith را مشاهده کنید.

البته شما هنوز هم می توانید تنظیمات اپ ها را طوری انجام دهید که به محض کلیک کردن روی آن ها، آن ها را با برنامه دلخواه باز کنید، و نیازی به استفاده از این منو نداشته باشید اما اگر روزی به دلیل اختلال یا هر علت دیگری بخواهید به طور جداگانه اپلیکیشنی را با نرم افزار خاصی باز کنید سریع ترین راه پیش روی شما قرار گرفته است.

اگر روزی به این نتیجه رسیدید که به این آپشن نیاز ندارید، می توانید به مسیر زیر بروید و کلیدی که اضافه کرده اید را پاک کنید:

HKEY_CLASSES_ROOT \ * \ shell \ .OpenWith

البته این آموزش برای هر کسی مناسب نیست شاید شما این ترفند را پیاده کنید و هرگز هم به آن مراجعه نکنید اما این آموزش مناسب برای افرادی است که ممکن است بخواهند یک فایل را در نرم افزارهای مختلفی باز کنند و برای دسترسی به این کار، که به کرات انجام می دهند به دنبال ساده ترین و دم دستی ترین راه باشند.

شما ممکن است متوجه شده باشید که پس از اضافه کردن این کلید به رجیستری، گزینه پیش فرض Open With از بین نمی رود ( در عکس بالا Open With قبلی که در میان منوی زمینه بود کماکان وجود دارد ) این کلید هیچ تداخلی با کلید اضافه شده ندارد و به همین علت همچنان پا برجاست اما آن کلیدی که قابل پاک کردن است، همان کلید جدیدی است که اضافه کرده اید.

بدین ترتیب با این ترفند قصد داشتیم به شما کمک کنیم که کاربری راحت تری را تجربه کنید. در این باره دیدگاه های خود و تجربیات خود را برای ما ارسال کنید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع