لنوو اولین نوتبوک ۵G دنیا را به بازار عرضه میکند
شرکتهای آمریکایی اجازه پیدا کردند با Huawei کار کنند؛ اما فقط براساس استانداردها!
روش جالب نظرسنجی سازمان هواپیمایی از مسافران
تاریخچه گوشیهای هوشمند: مروری مختصر بر سرگذشت این همراه همیشگی

امروزه گوشیهای هوشمند نقش پررنگی در زندگی روزمره ما دارند. در این مطلب قصد داریم تا به تاریخچه این گجتهای محبوب پرداخته و روند تکامل آنها را برای شما توضیح دهیم.
گوشیهای هوشمند یا گوشیهای ویژه؟
این همان جایی است که باید تاریخچه را آغاز کنیم، زیرا شباهتهای نزدیکی در این بین وجود دارند. آیا میتوان Sidekick را بهعنوان اولین گوشی هوشمند در نظر گرفت؟ در جواب باید گفت که بله، البته با استانداردهای برخی از اشخاص. اما برای برخی دیگر، این دستگاه فقط یک گوشی ویژه بود که یک صفحهکلید جالب و چندین قابلیت دیگر نیز داشت. بهعنوان مقدمهای برای استدلال، بیایید بگوییم که یک گوشی هوشمند لزوما نباید فقط یک صفحهکلید (فیزیکی و یا لمسی) داشته باشد، بلکه چند قابلیت اساسی دیجیتال را نیز باید در خود جای دهد. با این اوصاف باید به گذشته سفر کرده و به سال 1992 و معرفی IBM Simon بازگردیم.
روزهای اول
شرکت IBM برنامههای زیادی برای Simon داشت، اما در حقیقت هیچکدام از آنها به نتیجه موردنظر دست نیافتند. ظاهرا گوشی یاد شده برای زمان خود، زیاد از حد پیشرفته بوده است. این دستگاه از یک صفحه لمسی برخوردار بود و شما با استفاده از یک قلم مخصوص میتوانستید به دریافت و ارسال پیامهای فکس بپردازید. البته Simon یک دفترچه یادداشت، یک رابط ایمیل و یک تقویم نیز داشت. بدون شک، ساخته شرکت IBM را میتوان اولین گوشی هوشمند تاریخ نام نهاد، هر چند که پیش از کسب شهرت، بازنشسته شد.
در حقیقت Ericsson اولین برندی بود که برای اولین بار توانست عبارت «گوشی هوشمند» را ابداع کند و این کار را در سال 1997 با گوشی GS88 انجام داد. اما با توجه به شواهد و مدارک، در سال 1996، نوکیا توانسته بود که با عرضه Nokia 9000 Communicator، از رقیب خود یعنی Ericsson پیشی بگیرد. بسیاری معتقد هستند که اولین گوشی هوشمند در اصل همان Nokia 9000 Communicator است.
در سال 2001 نیز در رسانههای غربی، نسخه جدیدتر Communicator با نام جدید 9500 مورد تبلیغ قرار میگرفت. این اولین باری بوده که گوشیهای هوشمند نوکیا از یک نمایشگر رنگی بهره میبردند و همین موضوع توانست این شرکت را از رقبای خود متمایر کند.

در سالهای پس از این جریانها (از 1996 تا 2011)، سیستمعامل Symbian پیشرو سیستمعاملهای گوشیهای هوشمند بود. Ericsson R380 اولین گوشی مجهز به این سیستمعامل بود و توانست که در جهان به محبوبیت دست یابد. تا اینکه در اوایل سال 2011، ورود اندروید به بازارها توانست سیستمعامل Symbian را با مشکل جدی روبهرو سازد.

در ادامه تاریخچه گوشیهای هوشمند باید به سال 2001 و ورود سیستمعاملهای Palm ،BlackBerry و Windows CE اشاره کنیم. پس از عرضه گوشی Kyocera 6035، سیستمعامل Palm جایگاه قابل احترامی در بازار داشت. این گوشی در واقع فرم فاکتور اساسی دستگاههای مبتنی بر Palm بود و تا ظهور WebOS نیز این وضع همچنان پابرجا بود.
طراحی Kyocera 6035 بسیار محبوب بود. در حقیقت، تولیدکننده این دستگاه جهت عرضه گوشی Treo که مبتنی بر PalmOS بود، ایده ساخت Kyocera 6035 را مجددا منبع الهام خود قرار داد. Treo برندی بود که در بیشتر عمر خود، بهعنوان مترداف سیستمعامل Palm شناخته میشد.
در نهایت اینکه دورهای آغاز شد که طی آن کاربران، گوشیها را با توجه به نیازهای کاری خود تهیه میکردند. برخی از کسبوکارهای حوزه آیتی فقط با گوشیهای بلک بری (BlackBerry) کار میکردند. گوشیهای RIM برای سالهای آتی نیز توانستند جایگاه مناسبی را در بازار شرکتها به خود اختصاص دهند. در این بین، برخی دیگر نیز طرفدار Windows CE بودند. این سیستمعامل موبایلی به طرز فوقالعادهای با نسخههای دسکتاپی ویندوز هماهنگ بود، هرچند که این شکوه و عظمت دیری نپایید.
اشتباه کشندهای که در رابطه با گوشیهای مبتتی بر سیستمعامل ویندوز رخ داد این بود که مایکروسافت دو نوع تجربه و طعم را ارائه میکرد. Windows CE بیشتر یک سیستمعامل میان-رده بود و اغلب خود را از Windows Mobile جدا میکرد. Windows CE بر روی دستگاههایی نصب میشد که از قابلیتهای کمتری بهره میبردند. در مقابل، Windows Mobile بهگونهای طراحی شده بود که شباهت بسیاری به نسخه دسکتاپی ویندوز داشته باشد. همین موضوع باعث شد تا توسعهدهندگان بتوانند اپلیکیشنهایی را برای گوشیهای مبتنی بر این سیستمعامل، توسعه دهند.
شوربختانه، Windows Mobile هیچگاه نتوانست که در حد انتظارها ظاهر شود. در سال 2010، این سیستمعامل جایگاه پنجم را در بازار موبایل به دست آورد و مایکروسافت نیز سعی کرد تا این سیستمعامل را به سمت استفاده شرکتی سوق دهد.
اندروید و iOS
قصد داریم که پرشی عمدی را در تاریخچه گوشیهای هوشمند انجام دهیم. گوشیهای هوشمند از سال 2002 تا 2007 بسیار تغییر کردند، اما تغییر عمدهای را در سیستمعامل آنها شاهد نبودهایم. این تحول بیشتر به ویژگیهای سختافزاری مانند نمایشگر، توان پردازشی و … مربوط میشد.
هنگامیکه اپل گوشی آیفون را معرفی کرد، میتوان گفت که بزرگترین تغییر این صنعت از زمان شکلگیری آن به وقوع پیوست. تا آن زمان، گوشیهای موبایل دستگاههایی بودند که بیشتر توسط تجار و صاحبان مشاغل مورد استفاده قرار میگرفتند. کاری که اپل انجام داد این بود که ایده گوشیهای موبایل را به همان سمتی تغییر داد که مصرفکنندگان عادی انتظار آن را داشتند.
در ابتدا، رابطه تنگاتنگی میان گوشیهای آیفون و سیستمعامل آنها برقرار بود (چیزی که امروزه نیز شاهد آن هستیم، اما به دلایلی متفاوتتر)، زیرا کاربران نمیتوانستند اپلیکیشنهای شخص ثالث را بر روی گوشیهای آیفون خود نصب کنند. این رویه تا 6 ماه به طول انجامید و در نهایت کاربران این دستگاهها نیز توانستند چنین اپلیکیشنهایی را به گوشی خود اضافه کنند.

در این بین، سیستمعامل دیگری نیز بهآرامی خود را آماده ورود به بازار گوشیهای هوشمند میکرد و آن، اندروید بود. اندروید یک پروژه متن-باز بود که در نهایت نیز به تصرف شرکت گوگل درآمد. این سیستمعامل وعده یک سازوکار قابل اعتماد و قدرتمند را میداد که میتوانست بر روی هر دستگاهی نیز نصب شود.
در سال 2008 پس از خرید اندروید توسط گوگل، HTC اولین شرکتی بود که تصمیم گرفت یک گوشی هوشمند مبتنی بر این سیستمعامل را روانه بازارها کند. مدتی بعد، توجه بسیاری از تولیدکنندگان از جمله سامسونگ، الجی، موتورولا و … به سمت اندروید جلب شد و این موضوع را میتوان نقطه عطف دیگری در تاریخچه گوشیهای هوشمند دانست.
عامل موفقیت گوشیهای هوشمند در طول زمان فقط کارایی مناسب آنها نیست، بلکه دسترسی به انبوهی از اپلیکیشنهای شخص ثالث نیز در این بین بسیار حائز اهمیت است. بدون شک، Apple App Store اپلیکیشنهای مناسب بسیاری دارد، اما فروشگاه گوگل پلی، نرمافزارهای بیشتری را در خود جای داده است.
تقریبا تمامی شرکتهای فعال در حوزه گوشیهای هوشمند، کم و بیش با دعاوی حقوقی گاها بیهوده دستوپنجه نرم کردهاند. چنین قضایایی، موارد مختلفی از جمله ژستهای چند لمسی، فناوری 3G و … را در بر میگیرند. جالب است که در این بین بیش از همه مایکروسافت توانسته که از اینگونه مسائل دوری گزیند، حداقل محصولات مبتنی بر Windows Phone چنین وضعیتی داشتهاند.
Windows Phone نسبت به اندروید و iOS جدیدتر بود و همچنین رویه متفاوتی را نیز در طراحی رابط کاربری بهکار گرفت. مایکروسافت تصمیم گرفت که از خشم اپل و گوگل دوری کند، بدین ترتیب نیز یافتههای متعلق به خود را بر کپیبرداری از سایرین ترجیح داد.
زمانی شرکت نوکیا تصمیم گرفت که گوشیهای مبتنی بر Windows Phones را تولید کند. اگر این شرکت فنلاندی چنین کاری را انجام نمیداد، آنگاه باید به کلی از بازار گوشیهای هوشمند کنارهگیری میکرد. اولین همکاری مایکروسافت و نوکیا مربوط به Lumia 800 است. Lumia 800 در زمان خود توانست درخواستهای پیشخرید مناسبی را دریافت کند. در همین زمان نیز آیفون و گوشیهای اندرویدی نیز طرفداران خاص خود را پیدا کرده بودند.
پس از این سالها شاید بزرگترین تغییر را بتوان شکست کامل سیستمعامل موبایلی مایکروسافت دانست. به علاوه اینها، اندروید نیز روزبهروز گستردگی بیشتری پیدا کرده و اپل نیز سعی در تکامل هر چه بیشتر گوشی و سیستمعامل موبایلی خود دارد. در بین سالهای 2012 تا 2020، تمرکز صنعت گوشیهای هوشمند از روی سیستمعامل برداشته شده و بر روی اندازه این دستگاهها و سختافزار پردازشی آنها معطوف شد. موضوعی هم که امروزه در کنار توان پردازشی به مشخصه رقابتی شرکتها تبدیل شده، بحث دوربینهای چندگانه است.
نوشته تاریخچه گوشیهای هوشمند: مروری مختصر بر سرگذشت این همراه همیشگی اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.
تاریخچه گوشیهای هوشمند: مروری مختصر بر سرگذشت این همراه همیشگی

امروزه گوشیهای هوشمند نقش پررنگی در زندگی روزمره ما دارند. در این مطلب قصد داریم تا به تاریخچه این گجتهای محبوب پرداخته و روند تکامل آنها را برای شما توضیح دهیم.
گوشیهای هوشمند یا گوشیهای ویژه؟
این همان جایی است که باید تاریخچه را آغاز کنیم، زیرا شباهتهای نزدیکی در این بین وجود دارند. آیا میتوان Sidekick را بهعنوان اولین گوشی هوشمند در نظر گرفت؟ در جواب باید گفت که بله، البته با استانداردهای برخی از اشخاص. اما برای برخی دیگر، این دستگاه فقط یک گوشی ویژه بود که یک صفحهکلید جالب و چندین قابلیت دیگر نیز داشت. بهعنوان مقدمهای برای استدلال، بیایید بگوییم که یک گوشی هوشمند لزوما نباید فقط یک صفحهکلید (فیزیکی و یا لمسی) داشته باشد، بلکه چند قابلیت اساسی دیجیتال را نیز باید در خود جای دهد. با این اوصاف باید به گذشته سفر کرده و به سال 1992 و معرفی IBM Simon بازگردیم.
روزهای اول
شرکت IBM برنامههای زیادی برای Simon داشت، اما در حقیقت هیچکدام از آنها به نتیجه موردنظر دست نیافتند. ظاهرا گوشی یاد شده برای زمان خود، زیاد از حد پیشرفته بوده است. این دستگاه از یک صفحه لمسی برخوردار بود و شما با استفاده از یک قلم مخصوص میتوانستید به دریافت و ارسال پیامهای فکس بپردازید. البته Simon یک دفترچه یادداشت، یک رابط ایمیل و یک تقویم نیز داشت. بدون شک، ساخته شرکت IBM را میتوان اولین گوشی هوشمند تاریخ نام نهاد، هر چند که پیش از کسب شهرت، بازنشسته شد.
در حقیقت Ericsson اولین برندی بود که برای اولین بار توانست عبارت «گوشی هوشمند» را ابداع کند و این کار را در سال 1997 با گوشی GS88 انجام داد. اما با توجه به شواهد و مدارک، در سال 1996، نوکیا توانسته بود که با عرضه Nokia 9000 Communicator، از رقیب خود یعنی Ericsson پیشی بگیرد. بسیاری معتقد هستند که اولین گوشی هوشمند در اصل همان Nokia 9000 Communicator است.
در سال 2001 نیز در رسانههای غربی، نسخه جدیدتر Communicator با نام جدید 9500 مورد تبلیغ قرار میگرفت. این اولین باری بوده که گوشیهای هوشمند نوکیا از یک نمایشگر رنگی بهره میبردند و همین موضوع توانست این شرکت را از رقبای خود متمایر کند.

در سالهای پس از این جریانها (از 1996 تا 2011)، سیستمعامل Symbian پیشرو سیستمعاملهای گوشیهای هوشمند بود. Ericsson R380 اولین گوشی مجهز به این سیستمعامل بود و توانست که در جهان به محبوبیت دست یابد. تا اینکه در اوایل سال 2011، ورود اندروید به بازارها توانست سیستمعامل Symbian را با مشکل جدی روبهرو سازد.

در ادامه تاریخچه گوشیهای هوشمند باید به سال 2001 و ورود سیستمعاملهای Palm ،BlackBerry و Windows CE اشاره کنیم. پس از عرضه گوشی Kyocera 6035، سیستمعامل Palm جایگاه قابل احترامی در بازار داشت. این گوشی در واقع فرم فاکتور اساسی دستگاههای مبتنی بر Palm بود و تا ظهور WebOS نیز این وضع همچنان پابرجا بود.
طراحی Kyocera 6035 بسیار محبوب بود. در حقیقت، تولیدکننده این دستگاه جهت عرضه گوشی Treo که مبتنی بر PalmOS بود، ایده ساخت Kyocera 6035 را مجددا منبع الهام خود قرار داد. Treo برندی بود که در بیشتر عمر خود، بهعنوان مترداف سیستمعامل Palm شناخته میشد.
در نهایت اینکه دورهای آغاز شد که طی آن کاربران، گوشیها را با توجه به نیازهای کاری خود تهیه میکردند. برخی از کسبوکارهای حوزه آیتی فقط با گوشیهای بلک بری (BlackBerry) کار میکردند. گوشیهای RIM برای سالهای آتی نیز توانستند جایگاه مناسبی را در بازار شرکتها به خود اختصاص دهند. در این بین، برخی دیگر نیز طرفدار Windows CE بودند. این سیستمعامل موبایلی به طرز فوقالعادهای با نسخههای دسکتاپی ویندوز هماهنگ بود، هرچند که این شکوه و عظمت دیری نپایید.
اشتباه کشندهای که در رابطه با گوشیهای مبتتی بر سیستمعامل ویندوز رخ داد این بود که مایکروسافت دو نوع تجربه و طعم را ارائه میکرد. Windows CE بیشتر یک سیستمعامل میان-رده بود و اغلب خود را از Windows Mobile جدا میکرد. Windows CE بر روی دستگاههایی نصب میشد که از قابلیتهای کمتری بهره میبردند. در مقابل، Windows Mobile بهگونهای طراحی شده بود که شباهت بسیاری به نسخه دسکتاپی ویندوز داشته باشد. همین موضوع باعث شد تا توسعهدهندگان بتوانند اپلیکیشنهایی را برای گوشیهای مبتنی بر این سیستمعامل، توسعه دهند.
شوربختانه، Windows Mobile هیچگاه نتوانست که در حد انتظارها ظاهر شود. در سال 2010، این سیستمعامل جایگاه پنجم را در بازار موبایل به دست آورد و مایکروسافت نیز سعی کرد تا این سیستمعامل را به سمت استفاده شرکتی سوق دهد.
اندروید و iOS
قصد داریم که پرشی عمدی را در تاریخچه گوشیهای هوشمند انجام دهیم. گوشیهای هوشمند از سال 2002 تا 2007 بسیار تغییر کردند، اما تغییر عمدهای را در سیستمعامل آنها شاهد نبودهایم. این تحول بیشتر به ویژگیهای سختافزاری مانند نمایشگر، توان پردازشی و … مربوط میشد.
هنگامیکه اپل گوشی آیفون را معرفی کرد، میتوان گفت که بزرگترین تغییر این صنعت از زمان شکلگیری آن به وقوع پیوست. تا آن زمان، گوشیهای موبایل دستگاههایی بودند که بیشتر توسط تجار و صاحبان مشاغل مورد استفاده قرار میگرفتند. کاری که اپل انجام داد این بود که ایده گوشیهای موبایل را به همان سمتی تغییر داد که مصرفکنندگان عادی انتظار آن را داشتند.
در ابتدا، رابطه تنگاتنگی میان گوشیهای آیفون و سیستمعامل آنها برقرار بود (چیزی که امروزه نیز شاهد آن هستیم، اما به دلایلی متفاوتتر)، زیرا کاربران نمیتوانستند اپلیکیشنهای شخص ثالث را بر روی گوشیهای آیفون خود نصب کنند. این رویه تا 6 ماه به طول انجامید و در نهایت کاربران این دستگاهها نیز توانستند چنین اپلیکیشنهایی را به گوشی خود اضافه کنند.

در این بین، سیستمعامل دیگری نیز بهآرامی خود را آماده ورود به بازار گوشیهای هوشمند میکرد و آن، اندروید بود. اندروید یک پروژه متن-باز بود که در نهایت نیز به تصرف شرکت گوگل درآمد. این سیستمعامل وعده یک سازوکار قابل اعتماد و قدرتمند را میداد که میتوانست بر روی هر دستگاهی نیز نصب شود.
در سال 2008 پس از خرید اندروید توسط گوگل، HTC اولین شرکتی بود که تصمیم گرفت یک گوشی هوشمند مبتنی بر این سیستمعامل را روانه بازارها کند. مدتی بعد، توجه بسیاری از تولیدکنندگان از جمله سامسونگ، الجی، موتورولا و … به سمت اندروید جلب شد و این موضوع را میتوان نقطه عطف دیگری در تاریخچه گوشیهای هوشمند دانست.
عامل موفقیت گوشیهای هوشمند در طول زمان فقط کارایی مناسب آنها نیست، بلکه دسترسی به انبوهی از اپلیکیشنهای شخص ثالث نیز در این بین بسیار حائز اهمیت است. بدون شک، Apple App Store اپلیکیشنهای مناسب بسیاری دارد، اما فروشگاه گوگل پلی، نرمافزارهای بیشتری را در خود جای داده است.
تقریبا تمامی شرکتهای فعال در حوزه گوشیهای هوشمند، کم و بیش با دعاوی حقوقی گاها بیهوده دستوپنجه نرم کردهاند. چنین قضایایی، موارد مختلفی از جمله ژستهای چند لمسی، فناوری 3G و … را در بر میگیرند. جالب است که در این بین بیش از همه مایکروسافت توانسته که از اینگونه مسائل دوری گزیند، حداقل محصولات مبتنی بر Windows Phone چنین وضعیتی داشتهاند.
Windows Phone نسبت به اندروید و iOS جدیدتر بود و همچنین رویه متفاوتی را نیز در طراحی رابط کاربری بهکار گرفت. مایکروسافت تصمیم گرفت که از خشم اپل و گوگل دوری کند، بدین ترتیب نیز یافتههای متعلق به خود را بر کپیبرداری از سایرین ترجیح داد.
زمانی شرکت نوکیا تصمیم گرفت که گوشیهای مبتنی بر Windows Phones را تولید کند. اگر این شرکت فنلاندی چنین کاری را انجام نمیداد، آنگاه باید به کلی از بازار گوشیهای هوشمند کنارهگیری میکرد. اولین همکاری مایکروسافت و نوکیا مربوط به Lumia 800 است. Lumia 800 در زمان خود توانست درخواستهای پیشخرید مناسبی را دریافت کند. در همین زمان نیز آیفون و گوشیهای اندرویدی نیز طرفداران خاص خود را پیدا کرده بودند.
پس از این سالها شاید بزرگترین تغییر را بتوان شکست کامل سیستمعامل موبایلی مایکروسافت دانست. به علاوه اینها، اندروید نیز روزبهروز گستردگی بیشتری پیدا کرده و اپل نیز سعی در تکامل هر چه بیشتر گوشی و سیستمعامل موبایلی خود دارد. در بین سالهای 2012 تا 2020، تمرکز صنعت گوشیهای هوشمند از روی سیستمعامل برداشته شده و بر روی اندازه این دستگاهها و سختافزار پردازشی آنها معطوف شد. موضوعی هم که امروزه در کنار توان پردازشی به مشخصه رقابتی شرکتها تبدیل شده، بحث دوربینهای چندگانه است.
نوشته تاریخچه گوشیهای هوشمند: مروری مختصر بر سرگذشت این همراه همیشگی اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.
شارژ سریع باتری گوشیهای هوشمند چیست و چگونه کار میکند؟

اکثر گوشیهای هوشمند امروزی به همراه سرعت شارژ بهبود یافته روانه بازارها میشوند. اما سؤال اینجاست که شارژ سریع باتری چیست و چگونه روزبهروز سرعت بیشتری پیدا میکند؟ در ادامه با ما همراه باشید تا به پاسخ این پرسشها بپردازیم.
ظهور فناوری شارژ سریع باتری گوشیهای هوشمند
تقریبا تمامی گوشیهای پرچمدار امروزی موجود در بازار، نوعی از شارژ سریع را پیشنهاد میدهند. تولیدکنندگان با استفاده از عباراتی همچون «80 درصد در عرض 30 دقیقه» و یا «شارژ کامل در کمتر از یک ساعت»، سعی دارند تا به بازاریابی دستگاههای خود بپردازند.
بهکارگیری گسترده شارژ سریع در واقع پاسخی به افزایش استفاده از گوشیهای هوشمند است، یعنی مردم مجبور هستند تا در یک روز، گوشی هوشمند خود را بیش از یک بار شارژ کنند. شارژ سریع یک ضرورت نیز به حساب میآید. اندازه گوشیها هرساله افزایش یافته و به همین دلیل نیز به باتریهای بزرگتری احتیاج دارند تا بتوانند جریان اضافی انرژی را تأمین کنند. بدون شارژ سریع، کاربران جهت شارژ کامل گوشیهای خود، باید ساعتها منتظر بمانند.
به زبان ساده، شارژ سریع به معنای افزایش تعداد واتهایی است که به باتری یک گوشی هوشمند جریان مییابند. یک درگاه USB پایه میتواند 2.5 وات انرژی را به دستگاه متصل شده جریان دهد و شارژرهای سریعتر نیز این عدد را افزایش میدهند. در جعبه دستگاههای نسل فعلی، معمولا آداپتورهای 15 واتی قرار داده میشوند. برخی از تولیدکنندگان نیز آداپتورهای دیواری 50، 80 و 100 واتی را به مشتریان خود عرضه میکنند.
برای کاربران نهایی، استفاده از شارژرهای سریع مسئلهای عادی است، اما در هر صورت، این قضیه برای تولیدکنندگان به این آسانی نیست.
فرایند شارژ سریع
پیش از اینکه به ادامه مطلب بپردازیم، ابتدا بهتر است که فرمولی ساده را فرا بگیرید. مقدار نیرو یا همان انرژی (W)، در واقع نتیجه ضرب جریان (A) در ولتاژ (V) است. جریان همان مقدار الکتریسیته منتقل شده است. درحالیکه ولتاژ، نیرویی است که این جریان را به جلو میراند. بنابراین یک شارژ 3A/5V میتواند 15 وات انرژی را به باتری گوشیهای هوشمند تحویل دهند.
چیزی که احتمالا متوجه آن شدهاید این است که تولیدکنندگان گوشیهای هوشمند، توانایی خود در زمینه شارژ سریع بخشی از باتری را به مشتریان اعلام میکنند. مثلا میگویند که قادر هستند بین 50 الی 80 درصد باتری را در عرض نیمساعت، شارژ کنند. دلیل این گفتهها نیز به شیوه دریافت انرژی باتریهای قابل شارژ لیتیوم-یونی داخل گوشیها بازمیگردد. اگر تابهحال به روند شارژ شدن گوشی خود توجه کرده باشید، حتما فهمیدهاید که سرعت شارژ در طول زمان به تدریج کاهش مییابد. فرایند شارژ را میتوان به سه قسمت زیر تقسیم کرد:
- مرحله اول – جریان ثابت: ولتاژ تا حد بالاترین مقدار خود، افزایش مییابد، درحالیکه جریان همچنان در سطحی بالا، ثابت باقی میماند. این همان مرحلهای است که در آن، مقدار زیادی انرژی بهسرعت به دستگاه منتقل میشود.
- مرحله دوم – اشباع: در این مرحله، ولتاژ به بالاترین حد خود رسیده و جریان نیز کاهش مییابد.
- مرحله سوم – کاهش جریان: حال باتری بهصورت کامل شارژ شده است. در این مرحله، باتری با سرعت کمی شارژ شده و یا اینکه همزمان با مصرف باتری از جانب گوشی، مقدار کمی جریان برق نیز بهصورت دورهای به باتری جریان مییابد.
مقدار انرژی و مدت زمان هرکدام از مراحل بالا، به استاندارد شارژ سریع گوشی شما بستگی دارد. یک استاندارد در واقع فرایندی مقرر شده است که با یک دستگاه، شارژر و خروجی انرژی خاصی مطابقت دارد. تولیدکنندگان مختلف هرکدام استاندارد شارژ سریع متفاوتی را توسعه میدهند. هر یک از این استانداردها نیز قادر هستند تا خروجی و زمان شارژ متفاوتی را ارائه دهند.
استانداردهای شارژ سریع باتری گوشیهای هوشمند

در زیر به استانداردهای شارژ سریعی اشاره میکنیم که توسط تولیدکنندگان گوشیهای هوشمند به کار گرفته میشوند:
- USB Power Delivery: تمامی گوشیهای هوشمند از یک کابل شارژ مجهز به USB برخوردار هستند. حتی کابل گوشیهای آیفون نیز از یک طرف به Lightning و از طرفی دیگر به اتصال USB مجهز هستند. USB 2.0 که به مدت دو دهه به یک مشخصه مرسوم تبدیل شده، از حداکثر توان خروجی 2.5 واتی برخوردار است. نیاز بود تا درگاههای USB بتوانند انرژی بیشتری را ارائه دهند، بنابراین استاندارد USB-PD جهت پاسخ به این نیاز، ابداع شد. این استاندارد از حداکثر توان خروجی 100 واتی برخوردار بوده و در طیف گستردهای از دستگاهها، از جمله اکثر گوشیهای پرچمدار، یافت میشود. تمامی دستگاههایی که از USB 4 پشتیبانی میکنند، از فناوری شارژ سریع USB-PD نیز برخوردار خواهند بود. امیدواریم که این موضوع بتواند این روند را استانداردسازی کند.
- Qualcomm Quick Charge: تراشههای شرکت کوالکام بیشترین استفاده را در دستگاههای اندرویدی پرچمدار دارند. آخرین تراشه موبایلی تولیدی این شرکت نیز بهصورت سرخود از استاندارد شارژ سریع اختصاصی کوالکام پشتیبانی میکند. استاندارد شارژ سریع +Quick Charge 4 میتواند حداکثر توان خروجی 100 واتی را ارائه دهد.
- Samsung Adaptive Fast Charging: این استاندارد در دستگاههای تولیدی شرکت سامسونگ، مخصوصا در سری گلکسی مورد استفاده قرار میگیرد. این استاندارد از توان خروجی 18 واتی بهره برده و بهصورت اتوماتیک نیز سرعت شارژ را تغییر میدهد تا بدین شیوه بتوان طول عمر باتری را افزایش داد.
- OnePlus Warp Charging: شرکت وانپلاس از استاندارد شارژ سریع اختصاصی خود استفاده میکند. این استاندارد میتواند تا 30 وات انرژی را به باتری گوشیهای هوشمند این شرکت روانه کند. به جای افزایش ولتاژ همانند اکثر استاندارهای دیگر و برخلاف سایر گزینههای موجود در این لیست، شارژ تمام سرعت 30 واتی نیز در استاندارد شرکت وانپلاس گنجانده شده است.
- Oppo Super VOOC Charging: شرکت اوپو جهت شارژ سریع باتری گوشیهای هوشمند خود، از استانداردی اختصاصی استفاده کرده و بدین ترتیب، دستگاههای این شرکت میتوانند با توان خروجی 50 واتی شارژ شوند.
اکثر شرکتهایی که از فناوری شارژ سریع مختص به خود برخوردار نیستند، از USB-PD و یا Qualcomm Quick Charge استفاده کرده و یا اینکه این فناوریها را با دستگاههای خود سازگار میکنند. شرکتهایی همانند اپل، الجی، سامسونگ و گوگل، در گوشیهای خود از این استانداردها بهره میبرند.
اکثر راهکارهای شارژ سریع باتری، سعی دارند تا ولتاژ آداپتورها را افزایش دهند. البته شرکتهای اوپو و وانپلاس در این زمینه مستثنا بوده و به جای افزایش ولتاژ، سعی در افزایش جریان دارند. شارژ سریع چنین دستگاههایی، نیازمند استفاده از کابلهای مخصوص است.
آینده شارژ باتریها
همزمان با افزایش سرعت شارژ توسط تولیدکنندگان، فناوریهای شارژ نیز بهطور مداوم در حال بهبود هستند. در چند سال آینده، شرکتهای بیشتری با این قضیه درگیر خواهند شد و در نتیجه استانداردهای جدیدی در این صنعت پدید خواهند آمد. در هر صورت، ظاهرا اکثر این استانداردها از USB-PD بهعنوان ستون فقرات خود استفاده میکنند.
هنوز هم ضرورت شارژ سریع بیسیم وجود دارد. البته اگر تمهیدات حرارتی مناسب اندیشیده نشوند، آنگاه انتقال بیسیم مقدار زیادی انرژی میتواند خطرناک باشد. هنوز هم شارژ سریع بیسیم نسبت به شارژ سریع باسیم، از سرعت بسیاری کمتری برخوردار است، زیرا شرکتها همچنان مشغول کار بر روی مدیریت حرارت هستند. به همین دلیل شرکتهایی همانند وانپلاس سعی کردهاند تا در شارژرهای 30 واتی بیسیم خود، از فنهایی بزرگ استفاده کنند تا بدین ترتیب بتوانند جریان هوا را بهبود بخشند. در نهایت نیز میتوانید از طریق این مطلب، مبحث شارژ سریع را بهتر درک کنید.
نوشته شارژ سریع باتری گوشیهای هوشمند چیست و چگونه کار میکند؟ اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.
چالش اصلی آموزش مجازی: خانوادهها ناتوان در تامین گوشی تلفن همراه

مقدار رم موردنیاز شما در تبلت، لپتاپ و رایانههای دسکتاپی چقدر است؟

کامپیوترهای جدید و دستگاههای مشابه از مقدار رم 4 الی 16 گیگابایت و حتی بیشتر برخوردار هستند. اما سؤال اینجا است که مقدار رم (RAM) موردنیاز شما چقدر است؟ در این مقاله قصد داریم تا به جواب این پرسش بپردازیم.
رم یا همان Random Access Memory یکی از مهمترین اجزاهای یک رایانه است. مقدار رم موردنیاز شما به دو عامل بستگی دارد: یکی توان پردازشی مدنظر شما و دیگری نیز میزان هزینهای که میتوانید آن را تقبل کنید. هرچند که حافظه رم در گوشیهای هوشمند نیز نقش بسزایی دارد، اما در این مقاله سعی شده تا بیشتر به مقوله سیستمهای دسکتاپی همانند ویندوز، MacOS یا Chrome OS پرداخته شود.
نگاه اجمالی: مقدار کافی حافظه رم
بهصورت خلاصه، مقدار رم موردنیاز رایانههای شخصی مختلف به شرح زیر است:
- 2 گیگابایت: امروزه فقط در تبلتهای اقتصادی مشاهده میشود. در لپتاپها یا دسکتاپها مقدار بیشتری را مشاهده خواهید کرد.
- 4 گیگابایت: کمترین مقدار حافظه رم حتی در نوتبوکها است. جهت استفادههای اولیه از ویندوز و Chrome OS مناسب است.
- 8 گیگابایت: برای ویندوز و MacOS عالی بوده و کمترین میزان موردنیاز گیمینگ است.
- 16 گیگابایت: گزینهای ایدئال برای کارهای حرفهای و بازیهای سنگین است.
- 32 گیگابایت و بیشتر: مناسب برای علاقهمندان و خورههای فناوری، ایستگاههای کاری، بازیبازان حرفهای، مهندسها، ویرایش ویدیو و صدا و سایر مواردی که بین 32 الی 64 گیگابایت رم نیاز دارند.
باید به یاد داشته باشید که خرید مقدار رم مازاد بر نیاز، عملکرد بیشتری را برای شما به ارمغان نمیآورد. در حقیقت میتوان گفت که چنین کاری هدر دادن پول است. در عوض بهتر است که مقدار رم موردنیاز خود را خریداری کرده و سپس مابقی پول خود را صرف سایر قطعات همانند کارت گرافیک و پردازنده مرکزی کنید.
مقدمهای بر حافظه رم

معمولا بسیاری از مردم، حافظه رم را با حافظههای ذخیرهسازی SSD و یا HDD اشتباه میگیرند. حتی گاهی اوقات تولیدکنندگان و خردهفروشان نیز این اصطلاحات را با یکدیگر ترکیب میکنند.
یک میز تحریر میتواند مثال مناسبی جهت بیان تفاوت رم و حافظه ذخیرهسازی باشد. رم را میتوان قسمت بالایی میز در نظر گرفت. هر چه این فضا بزرگتر باشد، آنگاه میتوانید کاغذهای بیشتری را بهصورت همزمان بر روی آن قرار داده و مطالعه کنید. حافظههای ذخیرهسازی (SSD یا HDD) بیشتر به کشوهای زیر میز شباهت دارند؛ یعنی جایی که شما کاغذهایی را که نیاز ندارید، در آنجا قرار میدهید.
هر چه مقدار رم دستگاه شما بیشتر باشد، آنگاه میتوانید برنامههای بیشتری را بهصورت همزمان مدیریت کنید. رم تنها عامل تعیین کننده نیست. در نهایت با استفاده از یک حافظه رم بسیار کم هم میتوان تعداد زیادی اپلیکیشن را اجرا کرد. البته مشکل در اینجا است که انجام چنین کاری باعث کند شدن دستگاه شما میشود.
مجددا مثال میز تحریر را به یاد آورید. اگر میز شما کوچک باشد، آنگاه فضای آن به هم ریخته خواهد بود و هر بار که قصد پیدا کردن کاغذ موردنظر خود را داشته باشید، آنگاه باید مدتی به دنبال آن بگردید. جهت مدیریت این اوضاع، باید بهصورت مرتب به کشوها مراجعه کرده، اقلام موردنیاز خود را پیدا و سپس آنها را بر روی میز قرار دهید.
درست است که کامپیوترهایی که مقدار رم بالایی دارند، طبیعتا سرعت بیشتری نیز خواهند داشت، اما این قضیه همیشه صدق نمیکند. اگر تعداد کاغذهای شما بسیار کم بوده، اما میز تحریر بزرگی داشته باشید، آنگاه چندان تفاوتی در عملکرد شما ایجاد نمیشود. در واقع بهتر است که فقط مقدار رم موردنیاز کارهای خود را خریداری کنید، نه بیشتر.
حافظه رم استاندارد را نباید با حافظه گرافیکی اشتباه گرفت. حافظه گرافیکی مقولهای است که به کارت گرافیک مربوط میشود. بازیهای سهبعدی مدرن بر حافظه گرافیکی (VRAM) متکی هستند (GDDR5 یا عناوین مشابه). درحالیکه حافظه رم استاندارد صرفا یک حافظه کلیتر بوده و با عناوینی همانند DDR3 و DDR4 شناخته میشود. شاید این اصطلاحات تا حدودی گیج کننده باشند، اما خوشبختانه اکثر تولیدکنندگان واژه «VRAM» را بر روی محصولات خود قید کرده و بدین شیوه مشتریان بهتر میتوانند این قضیه را درک کنند.
لازم به ذکر است که بگوییم احتمالا حافظههای رم DDR5 در سال 2021 روانه بازارها میشوند. حافظه رم DDR6 نیز هنوز در دست توسعه بوده و تاریخ موجود شدن آن در بازارها، مشخص نیست.
اپلیکیشنهایی که از رم زیادی استفاده میکنند

معمولا در کامپیوترهای خانگی بیشترین استفاده از رم مربوط به سیستمعامل و مرورگر اینترنت است. هرچند که گاهی اوقات برخی از بازیها و اپلیکیشنها بیشترین مصرف حافظه رم را به خود اختصاص میدهند. در زمینه استفاده ویندوز یا MacOS از حافظه رم، کار چندانی نمیتوانید انجام دهید، اما رم بیشتر در رایانه شما به معنای برگههای بیشتر در مرورگرهایی همانند کروم، فایرفاکس و … است. علاوه بر این، برخی از وبسایتها نسبت به سایرین از حافظه رم بیشتری استفاده میکنند. وبسایتهای خبری عادی رم چندانی را درگیر نمیکند، اما نمونههایی همانند نتفلیکس و جیمیل، مصرف رم بیشتری دارند.
هر چه پیچیدگی یک اپلیکیشن بیشتر باشد، طبیعتا حافظه رم بیشتری را نیز اشغال خواهد کرد. برنامههای چت و یا بازیهایی همانند Minesweeper تقریبا از رم استفاده نمیکنند. درحالیکه صفحهای بزرگ از نرمافزار اکسل، پروژهای بزرگ از فتوشاپ و یا بازیهای باکیفیت همانند Wolfenstein: Youngblood میتوانند چندین گیگابایت از حافظه رم را اشغال کنند. نرمافزارهای حرفهای و مهندسی بهگونهای طراحی شدهاند که بتوانند پروژههای پیچیده را مدیریت کنند، بنابراین نسبت به سایر اپلیکیشنها، مقدار رم بیشتری را مورد استفاده قرار میدهند.
مقدار رم موردنیاز برای تبلتها

معمولا از تبلتها انتظار نمیرود که کارهای سنگین را انجام دهند، بنابراین در اکثر موارد مقدار رم آنها مشابه گوشیهای هوشمند است. در هر صورت، مرورگرهای چند زبانه و برنامههای پیچیدهتر باعث شدهاند که تبلتها روزبهروز به نیازمندیهای یک لپتاپ نزدیکتر شوند. محدوده رم تبلتها از 2 الی 16 گیگابایت گسترده شده است. البته در این گجتها، مواردی همچون سرعت پردازنده و عمر باتری اهمیت بیشتری دارند.
مثلا در تبلتی همانند آیپد که از دو گیگابایت رم برخوردار است، طبیعتا طراحی این دستگاه نیز بر روی نمایشگر و عمر باتری معطوف شده است. از طرفی، دستگاهی همانند مایکروسافت سرفیس بوک 2 بهصورت پیشفرض از 16 گیگابایت حافظه رم برخوردار است، زیرا این گجت بیشتر یک لپتاپ است تا یک تبلت، هر چند که لولای آن به کاربران اجازه میدهد که آن را به تبلتی سبک و قابل حمل تبدیل کنند. در نهایت مقدار رم موردنیاز یک تبلت، به کارایی مورد انتظار آن بستگی دارد.
2 گیگابایت برای کاربران کم کار مناسب بوده و 4 گیگابایت میتواند عملکرد بهتری را به ارمغان بیاورد. بههرحال اگر قصد دارید تا از تبلت بهعنوان جایگزینی برای کامپیوتر خود استفاده کنید، آنگاه باید مقدار رم آن نیز همانند رایانههای شخصی باشد. در حالت کلی حداقل 4 و در حالت ایدئال، اکثر کاربران به 8 گیگابایت حافظه رم نیاز دارند.
مقدار رم موردنیاز برای لپتاپها

اکثر لپتاپهای امروزی به 8 گیگابایت حافظه رم مجهز هستند، درحالیکه دستگاههای پایین-رده با 4 گیگابایت و غولهای سختافزاری این صنعت نیز با 16 و گاهی اوقات 32 گیگابایت رم عرضه میشوند. همانگونه که پیشتر نیز به آن اشاره شد، نیازهای لپتاپها و تبلتها روزبهروز در حال نزدیک شدن به یکدیگر هستند. البته همانطور که میدانید، اکثر کاربران تمایل دارند که کارهای سنگینتر را بر روی لپتاپها انجام دهند. با این اوصاف میتوان نتیجه گرفت که نقش رم در این بخش (لپتاپ)، پررنگتر است.
در دستگاههایی همانند کرومبوک که پایه و اساس فعالیت آنها در فضای ابری بوده و حافظه ذخیرهسازی بسیار کوچکی دارند، طبیعتا وجود مقدار رم زیاد نیز لزومی ندارد. پیشنهاد ما این است که در هنگام خرید یک کرومبوک، حداقل 4 گیگابایت رم را در نظر داشته باشید، مخصوصا اکنون که با استفاده از فروشگاه گوگل پلی میتوانید اپلیکیشنهای اندرویدی را بر روی کرومبوک خود، دانلود و نصب نمایید.
در رابطه با ویندوز و مکبوک، بهتر است که این حداقل مقدار را به 8 گیگابایت افزایش دهید. حتما عرضه اکثر لپتاپها با 8 گیگابایت رم، دلیل موجهی دارد! اگر هم قصد انجام کارهای گرافیکی سنگین و یا اجرای بازیهای جدید را دارید، بهتر است که مقدار رم موردنیاز خود را 16 گیگابایت در نظر بگیرید.
اگر کارهای بسیار سنگین همانند ویرایش حرفهای ویدیو و تصویر را انجام میدهید (همانند رایانههای دسکتاپی)، آنگاه بهتر است که به فکر حافظه رم بیش از 16 گیگابایت باشید. اکثر مردم لپتاپها را به این دلایل خریداری نمیکنند، بنابراین اگر شما چنین قصدی دارید، آنگاه خرید رم اضافی بسیار حیاتی است. ارتقای رم در لپتاپها (نسبت به دسکتاپها) کار مشکلی بوده و در برخی از مدلها نیز غیرممکن است، بنابراین بهتر است که کمی آیندهنگر باشید.
مقدار رم موردنیاز برای رایانههای دسکتاپی

معمولا مردم تمایل دارند که کامپیوترهای خانگی خود را بیشتر از تبلتها و یا لپتاپها نگه دارند، بنابراین آیندهنگری در این زمینه بسیار حائز اهمیت است. 16 گیگابایت را میتوان شروع مناسبی دانست. اکثر مردم نسبت به مقادیر کمتر نیز راضی بوده، اما در صورت توان مالی، خرید رم بیشتر ضرری نخواهد داشت. خرید 32 گیگابایت رم برای خورهها و ایستگاههای کاری عادی، گزینهای ایدئال است. طبیعتا ایستگاههای کاری پیشرفتهتر نیز به رم بالاتری احتیاج دارند. البته خرید ماژولهای رم مجهز به نورپردازی RGB میتواند هزینه بیشتری را به شما تحمیل کند. مقادیر فراتر از 32 گیگابایت نیز جهت اداره کردن پایگاههای اطلاعاتی، فایلهای ویدیویی حجیم، نرمافزارهای تحقیقاتی، شرکتی و یا دولتی کاربرد دارند.
برخی از بازیبازان تمایل به خرید 32 گیگابایت رم دارند، اما این میزان حتی در رایانههای رده بالا نیز تفاوت چندانی را ایجاد نخواهد کرد. تا زمانی که به حافظه بیشتر نیازی ندارید، بهتر است که بر روی سرعت متمرکز شوید.
ماژولهای رم، گرانقیمتترین سختافزارهای یک رایانه دسکتاپی نبوده و این را نیز باید به یاد داشت که ارتقای آنها سادهترین در نوع خود است. در هر صورت بهتر است که در این کار افراط نکنید. در حال حاضر دلیل خاصی وجود ندارد که یک گیمر مقدار رمی بیش از 32 گیگابایت را خریداری کند. همچنین اگر فقط از سرویسهای آنلاین تماشای ویدیو استفاده میکنید، آنگاه خرید بیش از 16 گیگابایت رم، توجیه منطقی ندارد. اگر هم در حال حاضر با کمبود رم مواجه هستید، فقط کافی است که ماژولهای جدید را در کنار ماژولهای قدیمی خود قرار دهید (البته با رعایت نکات مربوط به سازگاری قطعات با یکدیگر).
نوشته مقدار رم موردنیاز شما در تبلت، لپتاپ و رایانههای دسکتاپی چقدر است؟ اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.
مقدار رم موردنیاز شما در تبلت، لپتاپ و رایانههای دسکتاپی چقدر است؟

کامپیوترهای جدید و دستگاههای مشابه از مقدار رم 4 الی 16 گیگابایت و حتی بیشتر برخوردار هستند. اما سؤال اینجا است که مقدار رم (RAM) موردنیاز شما چقدر است؟ در این مقاله قصد داریم تا به جواب این پرسش بپردازیم.
رم یا همان Random Access Memory یکی از مهمترین اجزاهای یک رایانه است. مقدار رم موردنیاز شما به دو عامل بستگی دارد: یکی توان پردازشی مدنظر شما و دیگری نیز میزان هزینهای که میتوانید آن را تقبل کنید. هرچند که حافظه رم در گوشیهای هوشمند نیز نقش بسزایی دارد، اما در این مقاله سعی شده تا بیشتر به مقوله سیستمهای دسکتاپی همانند ویندوز، MacOS یا Chrome OS پرداخته شود.
نگاه اجمالی: مقدار کافی حافظه رم
بهصورت خلاصه، مقدار رم موردنیاز رایانههای شخصی مختلف به شرح زیر است:
- 2 گیگابایت: امروزه فقط در تبلتهای اقتصادی مشاهده میشود. در لپتاپها یا دسکتاپها مقدار بیشتری را مشاهده خواهید کرد.
- 4 گیگابایت: کمترین مقدار حافظه رم حتی در نوتبوکها است. جهت استفادههای اولیه از ویندوز و Chrome OS مناسب است.
- 8 گیگابایت: برای ویندوز و MacOS عالی بوده و کمترین میزان موردنیاز گیمینگ است.
- 16 گیگابایت: گزینهای ایدئال برای کارهای حرفهای و بازیهای سنگین است.
- 32 گیگابایت و بیشتر: مناسب برای علاقهمندان و خورههای فناوری، ایستگاههای کاری، بازیبازان حرفهای، مهندسها، ویرایش ویدیو و صدا و سایر مواردی که بین 32 الی 64 گیگابایت رم نیاز دارند.
باید به یاد داشته باشید که خرید مقدار رم مازاد بر نیاز، عملکرد بیشتری را برای شما به ارمغان نمیآورد. در حقیقت میتوان گفت که چنین کاری هدر دادن پول است. در عوض بهتر است که مقدار رم موردنیاز خود را خریداری کرده و سپس مابقی پول خود را صرف سایر قطعات همانند کارت گرافیک و پردازنده مرکزی کنید.
مقدمهای بر حافظه رم

معمولا بسیاری از مردم، حافظه رم را با حافظههای ذخیرهسازی SSD و یا HDD اشتباه میگیرند. حتی گاهی اوقات تولیدکنندگان و خردهفروشان نیز این اصطلاحات را با یکدیگر ترکیب میکنند.
یک میز تحریر میتواند مثال مناسبی جهت بیان تفاوت رم و حافظه ذخیرهسازی باشد. رم را میتوان قسمت بالایی میز در نظر گرفت. هر چه این فضا بزرگتر باشد، آنگاه میتوانید کاغذهای بیشتری را بهصورت همزمان بر روی آن قرار داده و مطالعه کنید. حافظههای ذخیرهسازی (SSD یا HDD) بیشتر به کشوهای زیر میز شباهت دارند؛ یعنی جایی که شما کاغذهایی را که نیاز ندارید، در آنجا قرار میدهید.
هر چه مقدار رم دستگاه شما بیشتر باشد، آنگاه میتوانید برنامههای بیشتری را بهصورت همزمان مدیریت کنید. رم تنها عامل تعیین کننده نیست. در نهایت با استفاده از یک حافظه رم بسیار کم هم میتوان تعداد زیادی اپلیکیشن را اجرا کرد. البته مشکل در اینجا است که انجام چنین کاری باعث کند شدن دستگاه شما میشود.
مجددا مثال میز تحریر را به یاد آورید. اگر میز شما کوچک باشد، آنگاه فضای آن به هم ریخته خواهد بود و هر بار که قصد پیدا کردن کاغذ موردنظر خود را داشته باشید، آنگاه باید مدتی به دنبال آن بگردید. جهت مدیریت این اوضاع، باید بهصورت مرتب به کشوها مراجعه کرده، اقلام موردنیاز خود را پیدا و سپس آنها را بر روی میز قرار دهید.
درست است که کامپیوترهایی که مقدار رم بالایی دارند، طبیعتا سرعت بیشتری نیز خواهند داشت، اما این قضیه همیشه صدق نمیکند. اگر تعداد کاغذهای شما بسیار کم بوده، اما میز تحریر بزرگی داشته باشید، آنگاه چندان تفاوتی در عملکرد شما ایجاد نمیشود. در واقع بهتر است که فقط مقدار رم موردنیاز کارهای خود را خریداری کنید، نه بیشتر.
حافظه رم استاندارد را نباید با حافظه گرافیکی اشتباه گرفت. حافظه گرافیکی مقولهای است که به کارت گرافیک مربوط میشود. بازیهای سهبعدی مدرن بر حافظه گرافیکی (VRAM) متکی هستند (GDDR5 یا عناوین مشابه). درحالیکه حافظه رم استاندارد صرفا یک حافظه کلیتر بوده و با عناوینی همانند DDR3 و DDR4 شناخته میشود. شاید این اصطلاحات تا حدودی گیج کننده باشند، اما خوشبختانه اکثر تولیدکنندگان واژه «VRAM» را بر روی محصولات خود قید کرده و بدین شیوه مشتریان بهتر میتوانند این قضیه را درک کنند.
لازم به ذکر است که بگوییم احتمالا حافظههای رم DDR5 در سال 2021 روانه بازارها میشوند. حافظه رم DDR6 نیز هنوز در دست توسعه بوده و تاریخ موجود شدن آن در بازارها، مشخص نیست.
اپلیکیشنهایی که از رم زیادی استفاده میکنند

معمولا در کامپیوترهای خانگی بیشترین استفاده از رم مربوط به سیستمعامل و مرورگر اینترنت است. هرچند که گاهی اوقات برخی از بازیها و اپلیکیشنها بیشترین مصرف حافظه رم را به خود اختصاص میدهند. در زمینه استفاده ویندوز یا MacOS از حافظه رم، کار چندانی نمیتوانید انجام دهید، اما رم بیشتر در رایانه شما به معنای برگههای بیشتر در مرورگرهایی همانند کروم، فایرفاکس و … است. علاوه بر این، برخی از وبسایتها نسبت به سایرین از حافظه رم بیشتری استفاده میکنند. وبسایتهای خبری عادی رم چندانی را درگیر نمیکند، اما نمونههایی همانند نتفلیکس و جیمیل، مصرف رم بیشتری دارند.
هر چه پیچیدگی یک اپلیکیشن بیشتر باشد، طبیعتا حافظه رم بیشتری را نیز اشغال خواهد کرد. برنامههای چت و یا بازیهایی همانند Minesweeper تقریبا از رم استفاده نمیکنند. درحالیکه صفحهای بزرگ از نرمافزار اکسل، پروژهای بزرگ از فتوشاپ و یا بازیهای باکیفیت همانند Wolfenstein: Youngblood میتوانند چندین گیگابایت از حافظه رم را اشغال کنند. نرمافزارهای حرفهای و مهندسی بهگونهای طراحی شدهاند که بتوانند پروژههای پیچیده را مدیریت کنند، بنابراین نسبت به سایر اپلیکیشنها، مقدار رم بیشتری را مورد استفاده قرار میدهند.
مقدار رم موردنیاز برای تبلتها

معمولا از تبلتها انتظار نمیرود که کارهای سنگین را انجام دهند، بنابراین در اکثر موارد مقدار رم آنها مشابه گوشیهای هوشمند است. در هر صورت، مرورگرهای چند زبانه و برنامههای پیچیدهتر باعث شدهاند که تبلتها روزبهروز به نیازمندیهای یک لپتاپ نزدیکتر شوند. محدوده رم تبلتها از 2 الی 16 گیگابایت گسترده شده است. البته در این گجتها، مواردی همچون سرعت پردازنده و عمر باتری اهمیت بیشتری دارند.
مثلا در تبلتی همانند آیپد که از دو گیگابایت رم برخوردار است، طبیعتا طراحی این دستگاه نیز بر روی نمایشگر و عمر باتری معطوف شده است. از طرفی، دستگاهی همانند مایکروسافت سرفیس بوک 2 بهصورت پیشفرض از 16 گیگابایت حافظه رم برخوردار است، زیرا این گجت بیشتر یک لپتاپ است تا یک تبلت، هر چند که لولای آن به کاربران اجازه میدهد که آن را به تبلتی سبک و قابل حمل تبدیل کنند. در نهایت مقدار رم موردنیاز یک تبلت، به کارایی مورد انتظار آن بستگی دارد.
2 گیگابایت برای کاربران کم کار مناسب بوده و 4 گیگابایت میتواند عملکرد بهتری را به ارمغان بیاورد. بههرحال اگر قصد دارید تا از تبلت بهعنوان جایگزینی برای کامپیوتر خود استفاده کنید، آنگاه باید مقدار رم آن نیز همانند رایانههای شخصی باشد. در حالت کلی حداقل 4 و در حالت ایدئال، اکثر کاربران به 8 گیگابایت حافظه رم نیاز دارند.
مقدار رم موردنیاز برای لپتاپها

اکثر لپتاپهای امروزی به 8 گیگابایت حافظه رم مجهز هستند، درحالیکه دستگاههای پایین-رده با 4 گیگابایت و غولهای سختافزاری این صنعت نیز با 16 و گاهی اوقات 32 گیگابایت رم عرضه میشوند. همانگونه که پیشتر نیز به آن اشاره شد، نیازهای لپتاپها و تبلتها روزبهروز در حال نزدیک شدن به یکدیگر هستند. البته همانطور که میدانید، اکثر کاربران تمایل دارند که کارهای سنگینتر را بر روی لپتاپها انجام دهند. با این اوصاف میتوان نتیجه گرفت که نقش رم در این بخش (لپتاپ)، پررنگتر است.
در دستگاههایی همانند کرومبوک که پایه و اساس فعالیت آنها در فضای ابری بوده و حافظه ذخیرهسازی بسیار کوچکی دارند، طبیعتا وجود مقدار رم زیاد نیز لزومی ندارد. پیشنهاد ما این است که در هنگام خرید یک کرومبوک، حداقل 4 گیگابایت رم را در نظر داشته باشید، مخصوصا اکنون که با استفاده از فروشگاه گوگل پلی میتوانید اپلیکیشنهای اندرویدی را بر روی کرومبوک خود، دانلود و نصب نمایید.
در رابطه با ویندوز و مکبوک، بهتر است که این حداقل مقدار را به 8 گیگابایت افزایش دهید. حتما عرضه اکثر لپتاپها با 8 گیگابایت رم، دلیل موجهی دارد! اگر هم قصد انجام کارهای گرافیکی سنگین و یا اجرای بازیهای جدید را دارید، بهتر است که مقدار رم موردنیاز خود را 16 گیگابایت در نظر بگیرید.
اگر کارهای بسیار سنگین همانند ویرایش حرفهای ویدیو و تصویر را انجام میدهید (همانند رایانههای دسکتاپی)، آنگاه بهتر است که به فکر حافظه رم بیش از 16 گیگابایت باشید. اکثر مردم لپتاپها را به این دلایل خریداری نمیکنند، بنابراین اگر شما چنین قصدی دارید، آنگاه خرید رم اضافی بسیار حیاتی است. ارتقای رم در لپتاپها (نسبت به دسکتاپها) کار مشکلی بوده و در برخی از مدلها نیز غیرممکن است، بنابراین بهتر است که کمی آیندهنگر باشید.
مقدار رم موردنیاز برای رایانههای دسکتاپی

معمولا مردم تمایل دارند که کامپیوترهای خانگی خود را بیشتر از تبلتها و یا لپتاپها نگه دارند، بنابراین آیندهنگری در این زمینه بسیار حائز اهمیت است. 16 گیگابایت را میتوان شروع مناسبی دانست. اکثر مردم نسبت به مقادیر کمتر نیز راضی بوده، اما در صورت توان مالی، خرید رم بیشتر ضرری نخواهد داشت. خرید 32 گیگابایت رم برای خورهها و ایستگاههای کاری عادی، گزینهای ایدئال است. طبیعتا ایستگاههای کاری پیشرفتهتر نیز به رم بالاتری احتیاج دارند. البته خرید ماژولهای رم مجهز به نورپردازی RGB میتواند هزینه بیشتری را به شما تحمیل کند. مقادیر فراتر از 32 گیگابایت نیز جهت اداره کردن پایگاههای اطلاعاتی، فایلهای ویدیویی حجیم، نرمافزارهای تحقیقاتی، شرکتی و یا دولتی کاربرد دارند.
برخی از بازیبازان تمایل به خرید 32 گیگابایت رم دارند، اما این میزان حتی در رایانههای رده بالا نیز تفاوت چندانی را ایجاد نخواهد کرد. تا زمانی که به حافظه بیشتر نیازی ندارید، بهتر است که بر روی سرعت متمرکز شوید.
ماژولهای رم، گرانقیمتترین سختافزارهای یک رایانه دسکتاپی نبوده و این را نیز باید به یاد داشت که ارتقای آنها سادهترین در نوع خود است. در هر صورت بهتر است که در این کار افراط نکنید. در حال حاضر دلیل خاصی وجود ندارد که یک گیمر مقدار رمی بیش از 32 گیگابایت را خریداری کند. همچنین اگر فقط از سرویسهای آنلاین تماشای ویدیو استفاده میکنید، آنگاه خرید بیش از 16 گیگابایت رم، توجیه منطقی ندارد. اگر هم در حال حاضر با کمبود رم مواجه هستید، فقط کافی است که ماژولهای جدید را در کنار ماژولهای قدیمی خود قرار دهید (البته با رعایت نکات مربوط به سازگاری قطعات با یکدیگر).
نوشته مقدار رم موردنیاز شما در تبلت، لپتاپ و رایانههای دسکتاپی چقدر است؟ اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.
