منبع اینترنت کجاست و آیا می‌توانیم اینترنت اختصاصی برای خودمان داشته باشیم؟

منبع اینترنت

دسترسی به اینترنت ساده به نظر می‌رسد. فقط کافی است که با استفاده از گوشی و یا کامپیوتر، به روتر خود متصل شوید. اما شاید از خود پرسیده باشید که چگونه می‌توانم اینترنت خودم را ایجاد کنم؟ حتی شاید برخی‌ها بخواهند که جای شرکت ارائه دهنده خدمات اینترنت (ISP) خود را نیز بگیرند. بیایید تا نگاهی به منبع اینترنت انداخته و همچنین جوابی نیز برای پرسش‌های بالا، پیدا کنیم.

منبع اینترنت کجاست؟

شاید هر دفعه که به یاد اپراتور اینترنت خود می‌افتید، ناگهان عصبانی شوید. دلیل این موضوع نیز می‌تواند این باشد که با خود فکر می‌کنید که چنین شرکت‌هایی کار خاصی انجام نداده و فقط منتظر دریافت پول از مشتریان خود هستند. در هر صورت جهت ارائه اینترنت به کاربران، باید کارهای زیادی انجام شوند. با ردیابی منبع اینترنت می‌توانید این موضوع را بهتر درک کنید.

اتصال به ارائه دهنده خدمات اینترنت

در رابطه با منبع اینترنت مورد استفاده شما، پیش از هر چیز بحث زیرساخت‌ها به میان می‌آید. شما مستقیما به دنیای اینترنت وصل نمی‌شوید، زیرا ابتدا باید به ISP خود متصل شوید. با توجه به نام “ارائه دهنده خدمات اینترنت” نیز باید متوجه این موضوع بشوید.

جهت اتصال به ارائه دهنده خدمات اینترنت، باید روشی را در پیش گیرید. اتصال سیمی رایج‌ترین نوع اتصال است. در این روش یک کابل تمامی داده‌های میان شما و ISP را جابجا می‌کند. در اتصالات فیبر نوری، روتر خانگی شما با استفاده از یک کابل مسی به محفظه‌ای در بیرون از خانه متصل می‌شود. پس از رسیدن به این نقطه، فیبر نوری مسئولیت مابقی راه را برعهده می‌گیرد.

البته اتصال اینترنت برخی از خانه‌ها به‌صورت مستقیم ایجاد می‌شود. این نوع اتصال در قیاس با ترکیب فیبر/مس، سرعت بسیار بیشتری دارد. مورد اولی، فیبر به محدوده (FttC) و دومی نیز فیبر به محوطه (FttP) نامیده می‌شوند. اگر از دومی جهت برقراری اتصال از خانه تا ISP استفاده کنید، آنگاه FttH نامیده می‌شود.

به دست آوردن یک آدرس IP

پس از برقراری ارتباط بین شما و ارائه دهنده اینترنت، به یک آدرس IP نیاز دارید. این مورد توسط ISP شما تخصیص داده می‌شود. با استفاده از این ویژگی، سروری که به آن متصل می‌شوید، می‌تواند به شما داده ارسال کند. تخصیص آدرس IP به‌صورت اتفاقی رخ نمی‌دهد. ISP شما باید با سازمان مسئول آدرس IP کشور شما همکاری کرده تا بتواند بسته‌ای از آدرس‌های قابل تقسیم بین مشتریان خود را دریافت کند. هر منطقه جغرافیایی، سازمان آدرس IP مختص به خود را دارد. در آمریکای شمالی، شرکت‌های ارائه دهنده خدمات اینترنت باید با ARIN توافق کنند. شرکت‌های اروپا و آسیایی نیز باید به ترتیب با RIPE NNC و APNIC همکاری کنند.

ارسال وب‌سایت مورد درخواست به شما

در ادامه ردیابی منبع اینترنت و پس از عبور از ISP و دریافت آدرس IP، وقت آن فرا رسیده تا به دنیای اینترنت وارد شوید. اپراتور اینترنت شما، آدرس درخواستی اتصال شما را تشخیص داده و سپس آن را به شما ارسال می‌کند. جهت انجام این کار نیز ISP شما از یک سرور DNS (سیستم نام دامنه) استفاده می‌کند. این سرور، آدرس URL وب‌سایت‌ها را به یک آدرس IP ترجمه می‌کند. بدین ترتیب سرورها می‌توانند کاربران را به محل مورد تقاضا انتقال دهند.

همان‌طور که می‌بینید، اپراتورهای اینترنت باید کارهای زیادی را جهت آنلاین شدن شما انجام دهند. به هر حال اگر بخواهید، آیا می‌توانید اینترنت مختص به خود را ایجاد کنید؟

این مطلب را نیز بخوانید: بهترین اینترنت خانگی کدام است؟ بررسی جامع سرویس‌های اینترنتی 10 شرکت بزرگ ایران

چگونه یک اینترنت خصوصی ایجاد کنیم؟

بیایید فرض کنیم که روزی از خواب بیدار شده و تصمیم می‌گیرید که یک اتصال اینترنت خصوصی داشته باشید. این قضیه بدین معنا خواهد بود که دیگر نمی‌خواهید به ISP خود پولی پرداخت کنید و همچنین قصد دارید تا همه کارها را خودتان انجام دهید. جهت انجام این کار به یک سرور نیاز دارید که بتواند اتصال شما را به اینترنت هدایت کند. شما می‌توانید تجهیزات موردنیاز را خریداری کرده و یا اینکه آن را کرایه کنید.

در ادامه باید از سازمان مربوط به کشور خود، آدرس IP تهیه کنید. شوربختانه نمی‌توانید فقط یک آدرس را درخواست کنید، بلکه باید تعداد زیادی را خریداری کنید. سپس باید سرور خود را به خانه خود متصل کنید. بدین ترتیب می‌توانید به اینترنت دسترسی پیدا کنید. در این رابطه نیز می‌توانید از فیبر نوری اختصاصی استفاده کرده (که هزینه بالایی دارد) و یا اینکه از زیرساخت‌های شرکتی دیگر بهره ببرید.

تا به اینجای کار، احتمالا هزینه شما 5 رقمی (به دلار) شده است. شاید باید برخی از هزینه‌های جاری را نیز به این رقم اضافه کنیم. همان‌طور که می‌دانید، آدرس‌های IP زیادی را خریداری کرده‌اید. اگر نتوانید سایرین را مجاب کنید که از سرویس اینترنت شما استفاده کنند، آنگاه احتمالا ورشکست خواهید شد. فقط مسئله‌ای که در این بین وجود دارد، این است که شما نیز به همان چیزی که از آن نفرت داشتید، تبدیل شده‌اید؛ بله، یک ارائه دهنده خدمات اینترنت! شرکتی که از مشتریان خود، جهت پوشش هزینه‌ها استفاده می‌کند!

حال توانسته‌اید که خود را از شر صورتحساب اینترنت خلاص کنید، اما اکنون سکان یک کسب‌و‌کار را در دست دارید. شاید بهتر باشد که اجازه دهید یک اپراتور اینترنت این کار را برای شما انجام دهد!

این مطلب را نیز بخوانید: مقایسه تعرفه‌های اینترنت همراه اول، ایرانسل و رایتل: کدام‌یک به صرفه‌تر است؟

جزیره اورکاس؛ نمونه‌ای از یک ISP اشتراکی

شاید ایجاد یک ISP خصوصی، ایده چندان جالبی نباشد، اما مردمی وجود دارند که به کمک یکدیگر، یک ISP اشتراکی را ایجاد کرده‌اند. این مورد یکی از بارزترین موارد برقراری اتصال اینترنت جهت استفاده غیرتجاری است. جزیره اورکاس، 50 نفر جمعیت دارد. اهالی این جزیره پیش‌تر از خدمات یک اپراتور اینترنت برخوردار بودند، اما از آنجایی که اورکاس یک جزیره روستایی به حساب می‌آید، بنابراین اینترنت آن‌ها نیز کیفیت مطلوبی نداشت.

پس از مدتی، اهالی این جزیره تصمیم گرفتند که مشکل را به دست خود حل کنند. آن‌ها متوجه شدند که یک برج مایکروویو با پهنای باند وسیع، در یک ساحل با فاصله 10 مایلی از آن‌ها قرار دارد. این برج متعلق به شرکت StarTouch بود. تنها کاری که لازم بود انجام شود، اتصال به آن برج مخابراتی بود. اهالی جزیره اورکاس با پرداخت 11000 دلار، توانستند که حق استفاده از برج مخابراتی شرکت StarTouch را به دست آورند. در ادامه نیز این مردم توانستند که با استفاده از یک برج آب، دکل مخابراتی خود را نیز بسازند.

سیگنال‌ها به درختان کنار خانه‌های مردم فرستاده می‌شدند. سیگنال دریافتی این درختان از طریق سیم‌کشی به خانه‌های مردم انتقال داده می‌شد. سرانجام اهالی جزیره اورکاس توانستند که به سرعت دانلود پایدار 30 مگابیت بر ثانیه دسترسی پیدا کنند. بنابراین شما نیز می‌توانید اینترنت مختص به خود را داشته باشید. جهت تأمین هزینه‌های این کار بهتر است که از کمک افراد دیگر نیز استفاده کنید. در این صورت دیگر مجبور نخواهید بود که فشار مالی این کار را تحمل کنید.

چگونه به ایجاد اینترنت بپردازیم؟

در بالا سعی کردیم تا پاسخ پرسش “منبع اینترنت کجاست؟” را در اختیار شما قرار دهیم. شاید اطلاعات بالا برای کسانی که قصد راه‌اندازی اینترنت شخصی خود را دارند نیز مفید باشد، اما در هر صورت این اشخاص پاسخ صریحی را دریافت نمی‌کنند. اگر قصد چنین کاری را داشته باشید، آنگاه ظاهرا قصد نیل به یکی از این اهداف را دارید: یا می‌خواهید وب‌سایتی بسازید که دیگران بتوانند از آن بازدید کنند، و یا اینکه می‌خواهید “یک اینترنت کوچک” را برای خانه خود راه‌اندازی کنید.

ایجاد وب‌سایت بر روی اینترنت

در واقع با ایجاد وب‌سایت، یک اینترنت جدید ایجاد نکرده‌اید. کاری که شما انجام می‌دهید، این است که یک صفحه وب قابل دسترسی از طریق اینترنت را پدید می‌آورید. این قضیه مثل این است که در حالی که خواسته واقعی شما، خرید یک خانه برای خود باشد، پیش یک مشاور املاک رفته و کره زمین را از وی بخواهید! خوشبختانه ایجاد یک وب‌سایت در قیاس با کل اینترنت، بسیار آسان‌تر است. اگر با کدنویسی نیز میانه چندان خوبی ندارید، آنگاه می‌توانید با استفاده از وردپرس، وب‌سایت خود را پدید آورید.

راه‌اندازی اینترنت داخلی برای خانه خود

اگر می‌خواهید که رایانه‌های شما در خانه با استفاده از یک اینترنت داخلی به یکدیگر متصل شوند، آنگاه باید بگوییم که این قضیه، شدنی است. هر چند که دیگر نام این را نمی‌توان “اینترنت” گذاشت. در اصل اینترنت به‌معنای اتصال به دنیای خارج از خانه است، اما با این کار، شما فقط به دستگاه‌های خانگی خود متصل می‌شوید. این نوع از اینترنت را LAN (شبکه محلی) می‌نامند. واژه “محلی” در اینجا نقش کلیدی دارد. در شبکه‌های محلی، ما دستگاه‌هایی را به یکدیگر متصل کرده که می‌توانیم به‌صورت فیزیکی نیز به آن‌ها دسترسی پیدا کنیم.

کنترل را از ISP خود بگیرید

ایجاد یک اینترنت خصوصی، امکان‌پذیر است. فقط در صورتی این کار ارزشش را دارد که خودتان بخواهید به یک اپراتور اینترنت تبدیل شوید. بهتر است که در صورت همراهی جمع کثیری، این کار را انجام دهید. اگر هنوز می‌خواهید که از شدت کنترل اپراتور اینترنت خود بکاهید، آنگاه یکی از راه‌حل‌های پیشنهادی می‌تواند تعویض مودم شرکت ارائه دهنده اینترنت با یک مودم شخص ثالثی باشد.

نوشته منبع اینترنت کجاست و آیا می‌توانیم اینترنت اختصاصی برای خودمان داشته باشیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

روشن کردن یک تلویزیون قدیمی به مدت ۱۸ ماه دسترسی مردم به اینترنت را قطع کرد!

هنگامی که کلیه افراد ساکن روستایی کوچک با نام Aberhosan در نزدیکی شهر Machynlleth در کشور ولز بابت قطع روزانه اتصال اینترنت خود از ساعت 7 صبح طی مدت 18 ماه شکایت کردند؛ شرکت ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی پهن‌باند با نام Openreach ناچار به یافتن علت بروز این مشکل شد. شرکت Openreach روز سه‌شنبه اعلام کرد که این مشکل به‌دلیل تداخل الکتریکی ناشی از یک تلویزیون دست دوم قدیمی ایجاد شده است.

یک تلویزیون قدیمی موجب قطع کلیه سرویس‌های اینترنتی در یک روستا برای مدت 18 ماه شد

مایکل جونز؛ یکی از مهندسان محلی شرکت Openreach برای یافتن منبع بروز این مشکل ماه‌ها تلاش کرد و حتی بخش زیادی از کابل‌های مورد استفاده در روستا و مناطق اطراف آن نیز تعویض شد. اما نهایتا با شیوع فراگیر بیماری کووید 19 تیم مهندسی برای رفع این مشکل اسرارآمیز داخل یک اردوگاه مستقر شدند.

آقای جونز ضمن انتشار پستی در وبلاگ Openreach اعلام کرد: “ما با استفاده از دستگاهی موسوم به تحلیلگر طیفی (Spectrum Analyzer) در ساعت 6 صبح و زیر باران سیل‌آسا گردش در روستا را آغاز کردیم. این اقدام با هدف یافتن منشاء ایجادکننده نویز الکتریکی انجام شد. در ساعت 7 صبح این مشکل مجددا روی داد و دستگاه ما متوجه ایجاد نوعی تداخل الکتریکی بسیار بزرگ در روستا شد.”

این پدیده تحت‌عنوان SHINE یا نویز تکانشی سطح بالای منفرد شناخته می‌شود. در این‌حالت تداخل الکتریکی ایجاد شده توسط یک دستگاه بر اتصال پهن‌باند تاثیر می‌گذارد. به گفته آقای جونز “نهایتا مشخص شد که در ساعت 7 صبح هر روز یکی از اهالی روستا تلویزیون‌ قدیمی خود را روشن می‌کند. همان‌طور که احتمالا تصور می‌کنید؛ با اطلاع‌رسانی این موضوع به اهالی روستا آن‌ها از نقش تلویزیون دست دوم قدیمی در قطع ارتباط اینترنتی پهن‌باند شگفت‌زده شده و خانواده مذکور نیز بلافاصله پذیرفت که تلویزیون قدیمی خود را خاموش کرده و مجددا از آن استفاده نکند.

روستای Aberhosan در اواخر سال جاری از اتصال اینترنت در بستر فیبر نوری بهره‌مند خواهد شد.

نوشته روشن کردن یک تلویزیون قدیمی به مدت 18 ماه دسترسی مردم به اینترنت را قطع کرد! اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

کدام اپلیکیشن‌های گوشی مصرف اینترنت بیشتری دارند؟!

همه ما می‌دانیم که هزینه اینترنت همراه از اینترنت ثابت یا همان وای‌فای، بیشتر است. بنابراین در این مطلب قصد داریم تا به ردیابی مصرف دیتا در گوشی‌های اندروید بپردازیم. در ادامه با ما همراه باشید.

تمامی دستگاه‌های اندرویدی از ابزارهای پایه‌ای جهت ردیابی مصرف دیتا برخوردار هستند. بسیاری از این گجت‌ها می‌توانند آستانه اخطاری را در رابطه با استفاده بیش از حد از اینترنت همراه، ایجاد کنند. با بهره‌گیری از چنین قابلیت‌هایی می‌توانید بر هزینه‌های اینترنت سیم‌کارت خود، بهتر نظارت کنید.

شیوه ردیابی مصرف دیتا در اندروید

در اسمارتفون یا تبلت اندرویدی خود باید از بالای نمایشگر به سمت پایین سوایپ کرده تا بتوانید آیکون “چرخ‌دنده” را مشاهده کنید. با لمس این آیکون، وارد محیط تنظیمات خواهید شد.

ردیابی مصرف دیتا در اندروید

محل قرارگیری تنظیمات مصرف دیتا (Data Usage)، بسته به دستگاه‌های مختلف، متفاوت خواهد بود. این در حالی است که عملکرد این ویژگی در مدل‌های مختلف، یکسان است. در گوشی‌های گلکسی سامسونگ باید به “Connections > Data Usage > Mobile Data” بروید. این مطلب بر اساس یک گوشی گوگل پیکسل نوشته شده است.

در بالای منوی تنظیمات باید “Network & Internet” را لمس کنید.

گزینه “Mobile Network” را برگزینید.

ردیابی مصرف دیتا در اندروید

در بالای صفحه می‌توانید مقدار دیتای مصرف شده در ماه جاری را مشاهده کنید. با لمس “App Data Usage” می‌توانید بفهمید که کدام اپلیکیشن بیش از همه مصرف اینترنت همراه دارد.

در ادامه می‌توانید یک نمودار را به همراه لیستی از اپلیکیشن‌ها (به ترتیب مصرف دیتا)، مشاهده کنید. جهت توقف مصرف اینترنت اپلیکیشن خاصی، باید بر روی آن ضربه بزنید.

ردیابی مصرف دیتا در اندروید

کلید تغییر وضعیت “Background Data” را لمس کنید. با این اقدام می‌توانید از مصرف دیتای همراه در پس‌زمینه، جلوگیری کنید. البته اگر اپلیکیشن مدنظر را باز کنید، آنگاه همچنان می‌تواند از اینترنت سیم‌کارت شما استفاده کند.

حرکت بعدی شما می‌تواند اعمال محدودیت و اخطار بر مصرف دیتا باشد. به صفحه قبل بازگردید؛ یعنی جایی که در آن مصرف دیتای شما در بالای نمایشگر، نشان داده می‌شود. “Data Warning & Limit” را لمس کنید.

ردیابی مصرف دیتا در اندروید

ابتدا باید گزینه “Set Data Warning” را در حالت فعال قرار دهید.

سپس “Data Warning” را انتخاب کرده و در ادامه، عددی را جهت آستانه اخطار مصرف، وارد کنید. هنگامی‌که مصرف اینترنت سیم‌کارت شما به این عدد برسد، آنگاه اعلان هشدار را دریافت خواهید کرد. پس از اتمام کار، گزینه “Set” را لمس کنید.

ردیابی مصرف دیتا در اندروید

در نهایت اگر می‌خواهید که پس از رسیدن به محدوده مصرف دیتا، مصرف اینترنت همراه شما به کلی قطع شود، آنگاه باید گزینه “Set Data Limit” را فعال کنید. در ادامه پیغامی توضیح می‌دهد: پس از رسیدن به سقف مجاز، مصرف دیتای موبایلی نیز در حالت غیرفعال قرار خواهد گرفت.

گزینه “Data Limit” را لمس کنید. در ادامه باید عدد مربوط به سقف مجاز را وارد کرده و سپس بر روی “Set” ضربه بزنید.

ابزارهای داخلی ردیابی مصرف دیتا در اندروید می‌توانند به‌صورت ذکر شده در بالا، به شما کمک کنند. اگر خواهان امکانات بیشتر بوده و یا اینکه گوشی شما از چنین ابزارهایی نیز برخوردار نیست، آنگاه پیشنهاد ما، اپلیکیشن رایگان “GlassWire” است.

ردیابی مصرف دیتا در اندروید

GlassWire طراحی خوبی داشته و امکانات ذکر شده در بالا را نیز داراست. برخلاف ابزارهای داخلی گجت‌های اندرویدی، این اپلیکیشن می‌تواند مصرف وای‌فای شما را نیز نشان دهد. بنابراین جهت نظارت دقیق‌تر بر مصرف اینترنت خود، می‌توانید GlassWire را دانلود کنید.

نوشته کدام اپلیکیشن‌های گوشی مصرف اینترنت بیشتری دارند؟! اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

SpaceX راه‌اندازی آزمایشی اینترنت استارلینک با سرعت بیش از ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه را تایید کرد

یکی از مهندسان شرکت SpaceX با نام کیت تایس ضمن پخش اینترنتی یک برنامه در روز 3 سپتامبر (13 شهریورماه) با محوریت جدیدترین ماموریت ماهواره‌ای استارلینک جزئیات مربوط به تست آزمایشی سرویس اینترنت استارلینک را موردتائید قرار داد. به گفته خانم تایس میزان تاخیر در سرویس شرکت SpaceX به اندازه‌ای کم است که امکان اجرای سریع‌ترین بازی‌های چندکاربره آنلاین در بستر شبکه را فراهم می‌کند. همچنین سرعت دانلود این سرویس طی تست‌های انجام شده از مرز 100 مگابیت برثانیه نیز فراتر رفته است. به گفته وی سرعت دانلود این سرویس به اندازه‌ای سریع است که پخش همزمان چندین ویدیوی اچ‌دی را امکان‌پذیر نموده و کماکان بخشی از فضای پهنای باند به‌صورت آزاد در اختیار کاربران قرار خواهد گرفت.

ارتباطات اینترنتی فعلی در مناطق روستایی با پوشش‌دهی ضعیف معمولا از روش‌های ماهوار‌ه‌ای سنتی یا خدمات محدود مبتنی بر شبکه تلفن‌همراه استفاده می‌کنند. کلیه کاربران این سرویس‌ها اذعان می‌کنند که نیاز هر 2 پارامتر فوق بسیار فراتر از ظرفیت اکثر گزینه‌های موجود در مقطع فعلی است. هدف پروژه استارلینک ارسال ماهواره به فضای پایینی مدار زمین است. مزیت این ماهواره‌ نسبت به نمونه‌های قدیمی‌تر مستقر در فواصل دوردست از زمین این است که ماهواره جدید می‌تواند سیگنال‌های خود را از فواصل بسیار نزدیک‌تر به زمین ارسال نماید.

به گفته خانم تایس اگرچه تاکنون این سرویس طی تست‌های خصوصی و آزمایشی عملکرد چشمگیری از خود ارائه نموده است؛ اما کمپانی کماکان امیدوار است که با گذر زمان و اعمال برخی به‌روزرسانی‌ها این سامانه از امکانات و ظرفیت‌های بیش‌تری بهره‌مند شود. وی همچنین خاطرنشان کرد که SpaceX اخیرا نخستین ارتباط میان ماهواره و فضاپیمای استارلینک را با موفقیت برقرار نموده است. این ارتباط قادر به انتقال صدها گیگابایت داده میان ماهواره‌ها از طریق لیزر نوری است. این ارتباط رکورد سریع‌ترین اتصال بین ماهواره‌ای در جهان را به خود اختصاص داد. این ارتباط یک قابلیت کلیدی برای شبکه به‌شمار می‌رود؛ شبکه‌ای که عملکرد آن بر حفظ ارتباط میان ماهواره‌های استارلینک در مدار اطراف زمین متکی خواهد بود.

تست خصوصی و آزمایشی این سرویس اساسا برای کارمندان SpaceX مقدور بوده و این فرآیند با هدف کمک‌ به کارکنان جهت تنظیم نمودن دقیق شبکه هنگام آنلاین شدن آن برای نخستین بار اجرا می‌شود. اما به گفته کیت تایس برنامه تست عمومی پروژه استارلینک احتمالا در اواخر سال جاری کلید خواهد خورد. شرکت SpaceX از علاقه‌مندان به مشارکت در این برنامه درخواست کرده تا از طریق مراجعه به وبسایت استارلینک درخواست خود را ثبت نمایند. اطلاعات لو رفته از وبسایت مذکور در اوایل سال جاری به تشریح سازوکار تست عمومی سرویس هنگام را‌ه‌اندازی آن پرداخته بود.

نوشته SpaceX راه‌اندازی آزمایشی اینترنت استارلینک با سرعت بیش از ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه را تایید کرد اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

SpaceX راه‌اندازی آزمایشی اینترنت استارلینک با سرعت بیش از ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه را تایید کرد

یکی از مهندسان شرکت SpaceX با نام کیت تایس ضمن پخش اینترنتی یک برنامه در روز 3 سپتامبر (13 شهریورماه) با محوریت جدیدترین ماموریت ماهواره‌ای استارلینک جزئیات مربوط به تست آزمایشی سرویس اینترنت استارلینک را موردتائید قرار داد. به گفته خانم تایس میزان تاخیر در سرویس شرکت SpaceX به اندازه‌ای کم است که امکان اجرای سریع‌ترین بازی‌های چندکاربره آنلاین در بستر شبکه را فراهم می‌کند. همچنین سرعت دانلود این سرویس طی تست‌های انجام شده از مرز 100 مگابیت برثانیه نیز فراتر رفته است. به گفته وی سرعت دانلود این سرویس به اندازه‌ای سریع است که پخش همزمان چندین ویدیوی اچ‌دی را امکان‌پذیر نموده و کماکان بخشی از فضای پهنای باند به‌صورت آزاد در اختیار کاربران قرار خواهد گرفت.

ارتباطات اینترنتی فعلی در مناطق روستایی با پوشش‌دهی ضعیف معمولا از روش‌های ماهوار‌ه‌ای سنتی یا خدمات محدود مبتنی بر شبکه تلفن‌همراه استفاده می‌کنند. کلیه کاربران این سرویس‌ها اذعان می‌کنند که نیاز هر 2 پارامتر فوق بسیار فراتر از ظرفیت اکثر گزینه‌های موجود در مقطع فعلی است. هدف پروژه استارلینک ارسال ماهواره به فضای پایینی مدار زمین است. مزیت این ماهواره‌ نسبت به نمونه‌های قدیمی‌تر مستقر در فواصل دوردست از زمین این است که ماهواره جدید می‌تواند سیگنال‌های خود را از فواصل بسیار نزدیک‌تر به زمین ارسال نماید.

به گفته خانم تایس اگرچه تاکنون این سرویس طی تست‌های خصوصی و آزمایشی عملکرد چشمگیری از خود ارائه نموده است؛ اما کمپانی کماکان امیدوار است که با گذر زمان و اعمال برخی به‌روزرسانی‌ها این سامانه از امکانات و ظرفیت‌های بیش‌تری بهره‌مند شود. وی همچنین خاطرنشان کرد که SpaceX اخیرا نخستین ارتباط میان ماهواره و فضاپیمای استارلینک را با موفقیت برقرار نموده است. این ارتباط قادر به انتقال صدها گیگابایت داده میان ماهواره‌ها از طریق لیزر نوری است. این ارتباط رکورد سریع‌ترین اتصال بین ماهواره‌ای در جهان را به خود اختصاص داد. این ارتباط یک قابلیت کلیدی برای شبکه به‌شمار می‌رود؛ شبکه‌ای که عملکرد آن بر حفظ ارتباط میان ماهواره‌های استارلینک در مدار اطراف زمین متکی خواهد بود.

تست خصوصی و آزمایشی این سرویس اساسا برای کارمندان SpaceX مقدور بوده و این فرآیند با هدف کمک‌ به کارکنان جهت تنظیم نمودن دقیق شبکه هنگام آنلاین شدن آن برای نخستین بار اجرا می‌شود. اما به گفته کیت تایس برنامه تست عمومی پروژه استارلینک احتمالا در اواخر سال جاری کلید خواهد خورد. شرکت SpaceX از علاقه‌مندان به مشارکت در این برنامه درخواست کرده تا از طریق مراجعه به وبسایت استارلینک درخواست خود را ثبت نمایند. اطلاعات لو رفته از وبسایت مذکور در اوایل سال جاری به تشریح سازوکار تست عمومی سرویس هنگام را‌ه‌اندازی آن پرداخته بود.

نوشته SpaceX راه‌اندازی آزمایشی اینترنت استارلینک با سرعت بیش از ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه را تایید کرد اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

آموزش استفاده از سامانه نت سنج پلاس

بهترین شرکت‌های ارائه‌دهنده خدمات اینترنت در کشورمان کدام‌ها هستند؟ این پرسشی است که یافتن پاسخ آن یکی از دغدغه‌های مهم مشترکین اینترنت ثابت و همراه محسوب می‌شود. بعلاوه بسیاری از کاربران اینترنت در کشورمان از کیفیت سرویس فعلی خود رضایت نداشته و به‌دنبال خریداری سرویس از یک ISP جایگزین هستند. پرسش فوق فاقد پاسخی واحد و مشخص بوده و کاربران بسته به سلیقه خود گزینه‌های مختلفی را پیشنهاد می‌کنند.

اما در راستای پاسخگویی به این مطالبه کاربران، وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات با همکاری سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی اقدام به راه‌اندازی سامانه جامع ارزیابی عملکرد شرکت‌های ارائه‌دهنده خدمات اینترنت  بر اساس شاخص‌ها و آمارهای رسمی نموده است. این سامانا جدید نت سنج پلاس نام دارد و به کاربران امکان می‌دهد تا در هر موقعیت جغرافیایی کشور از کیفیت سرویس اینترنت خود در مقایسه با سایر ISPها مطلع شوند.

محمدجواد آذری جهرمی؛ وزیر ارتباطات روز 24 بهمن ضمن انتشار پستی در شبکه اجتماعی توئیتر از سامانه نت سنج پلاس رونمایی کرد. به گفته وی این سامانه به‌صورت لحظه‌ای وضعیت پوشش و کیفیت اینترنت را رصد نموده و گزارش شکایات مردمی از خدمات شرکت‌های ارائه‌دهنده اینترنت را در اختیار کلیه کاربران قرار می‌دهد. بعلاوه در این سامانه هر روزه به 50 نفر از افراد مراجعه‌کننده که در فرآیند نظارت مشارکت داشته باشند؛ بسته اینترنت 1 ساله رایگان اهدا می‌شود.

نت سنج پلاس امکان تست کیفیت و وضعیت دسترسی کاربران به خدمات اینترنت اپراتورهای تلفن‌همراه، اینترنت ثابت TD-LTE و سرویس‌های ADSL را فراهم می‌کند. در حال حاضر 3 اپراتور موبایلی در کنار بیش از 17 شرکت ISP مشغول ارائه خدمات اینترنتی به کاربران هستند. کاربران به منظور بهره‌گیری از خدمات نت سنج پلاس بایستی به وبسایت www.netsanjplus.ir  مراجعه نمایند. پس از ورود کاربر، سامانه به منظور ردیابی موقعیت مکانی وی درخواست مجوز می‌کند. در صورت اعطای مجوز توسط کاربر موقعیت جغرافیایی وی به‌صورت خودکار شناسایی شده و روی نقشه نمایش داده می‌شود. اکنون کاربر از میان 3 گزینه موجود (اینترنت همراه، ADSL و اینترنت بی‌سیم TD-LTE) سرویس موردنظر خود را انتخاب کرده و بر روی دکمه “مشاهده گزارش” کلیک کنید.

نت سنج پلاس به بررسی کیفیت اینترنت در 5 زیرگروه مختلف شامل کاربران تجاری، بازی، تماس اینترنتی، دانلود حجیم و وبگردی می‌پردازد. البته شاخص‌ها و فرمول‌های امتیازدهی به شرکت‌ها به شکل دقیق و شفاف بیان نشده است. با این‌حال به‌نظر می‌رسد که این رتبه‌بندی هر ماهه دستخوش تحول می‌شود. به‌عنوان مثال بر اساس آخرین اطلاعات مربوط به سرویس‌های ADSL و در بخش کاربران تجاری شرکت‌های پارس آنلاین، شاتل، مخابرات ایران، های‌وب و پیشگامان به‌ترتیب عنوان 5 سرویس‌دهنده برتر را به خود اختصاص داده‌اند. در بازی‌های آنلاین مقادیر پایین زمان پینگ از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. در این حوزه نیز شرکت‌های پارس آنلاین، مخابرات ایران، شاتل، پیشگامان و آسیاتک در صدر فهرست برترین ISPها قرار گرفتند. در حوزه تماس اینترنتی بهترین خدمات به ترتیب متعلق به شرکت‌های پارس آنلاین، شاتل، مخابرات ایران، پیشگامان و آسیاتک است. به علاقه‌مندان به دانلود فایل‌های حجیم توصیه می‌شود تا ترجیحا سرویس خود را از یکی از شرکت‌های پارس آنلاین، شاتل و های‌وب خریداری نمایند. نهایتا افرادی که عمدتا به گشت‌وگذار در اینترنت می‌پردازند نیز بهتر است به سراغ شرکت‌های پارس آنلاین و شاتل بروند. 

همچنین کاربران با مراجعه به تب شکایات می‌توانند از جزئیات شکایات مطرح شده از اپراتورها و شرکت‌های ارائه‌دهنده خدمات اینترنت مطلع شوند. همچنین مشترکین در صورت هرگونه شکایت بابت کیفیت سرویس و خدمات پشتیبانی ISP طرف قرارداد خود می‌توانند متن شکایت خود را به‌صورت مکتوب در سامانه ثبت نمایند. نهایتا با کلیک کردن روی تب تعرفه می‌توان از قیمت‌گذاری سرویس‌های اینترنت ISP منتخب خود اطلاع پیدا کرد.

در بخش اینترنت موبایل، حوزه پوشش به‌عنوان یکی از فاکتورهای کلیدی مدنظر قرار گرفته و بر اساس ارزیابی رگولاتوری در استان تهران هر 3 اپراتور همراه اول، ایرانسل و رایتل از این منظر عملکرد قابل‌قبولی دارند. در بخش اینترنت TD-LTE نیز خدمات شرکت‌های ایرانسل و مبین نت مورد ارزیابی قرار گرفته است.  بر این اساس در استان سمنان شرکت مبین‌نت در تمامی حوزه‌های پنج‌گانه برتر از اپراتور رقیب ظاهر شده است. نهایتا بایستی به‌خاطر داشت که ارزیابی‌ها به‌صورت منطقه‌ای انجام شده و جایگاه هر ISP یا اپراتور در شهرهای مختلف کشور با یکدیگر متفاوت خواهد بود.

نوشته آموزش استفاده از سامانه نت سنج پلاس اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

۵ روش برای تست سرعت اینترنت

دسترسی به اینترنت پرسرعت یکی از ضروریات زندگی مدرن است. سازمان ملل ارتباطات را به‌عنوان بخشی از حقوق بشر تعریف نموده است. امروزه بسیاری از مدارس و دانشگاه‌ها نیازمند ارتباط اینترنتی با پهنای باند بالا هستند. سرعت اینترنت احتمالا تعیین‌کننده مدت زمان لازم برای انجام کارهای حیاتی به‌صورت آنلاین است.

بسیاری از کاربران خصوصا مشترکان خانگی اقدام به تهیه سرویس‌های اینترنت پرسرعت از ISPهای مختلف می‌کنند. این افراد بعضا از سرعت سرویس خود گلایه داشته و شرکت‌های ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی را به فریبکاری متهم می‌کنند. در این مواقع دسترسی به ابزارهایی جهت تست سرعت دانلود، آپلود و مدت زمان پینگ به شما کمک می‌کند تا از کیفیت سرویس خریداری شده خود اطمینان پیدا کنید.

تست سرعت اینترنت از طریق یک وبسایت یا نرم‌افزار انجام می‌شود. در این پروسه چندمرحله‌ای ابتدا بر اساس آدرس IP کاربر موقعیت مکانی وی و نزدیک‌ترین سرور به آن مشخص خواهد شد. برخی وبسایت‌ها و سرورها امکان انتخاب دستی سرور تست توسط کاربر را فراهم می‌کنند. با آغاز تست یک سیگنال ساده موسوم به HTTP Request به سرور ارسال شده و طی مدت چند میلی ثانیه سیگنال پاسخ یا اصطلاحا HTTP Response دریافت می‌شود. پس از آغاز تست ارتباط با چندین سرور مختلف برقرار شده و میانگین سرعت تبادل دیتا و پهنای باند اینترنت مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. با این‌حال سرور سایت‌ها همواره در نزدیکی محل اقامت شما قرار ندارند؛ لذا برآورد سرعتی انجام شده احتمالا تا حدودی فراتر از نرخ عملیاتی خواهد بود.

در ادامه به معرفی و بررسی چند نرم‌افزار و وبسایت برتر در زمینه تست سرعت اینترنت می‌پردازیم:

نرم افزار SpeedSmart

این سرویس به 2صورت وبسایت و نرم‌افزار قابل استفاده است. نسخه وبسایت بر پایه زبان HTML 5 طراحی شده و از قابلیت سازگاری با دستگاه‌های مختلف و سرعت اجرای بالا برخوردار بوده و اطلاعاتی نظیر سرعت آپلود، دانلود و مدت زمان پینگ را اندازه‌گیری می‌کند. نسخه نرم‌افزاری SpeedSmart در کنار سنجش سرعت اینترنت، سوابق کلیه تست‌های پیشین را نیز نگهداری می‌کند.

نرم‌افزار V-Speed

قابلیت شخصی‌سازی یکی از ویژگی‌های شاخص سرویس تست سرعت V-Speed به‌شمار می‌رود. این برنامه قادر به سنجش مولفه‌های پهنای باند و تست‌های پیشرفته VoIP (انتقال صدا در بستر IP یا شبکه‌های کامپیوتری) است. در این نرم‌افزار کاربر می‌تواند مدت زمان اجرای تست و تعداد کانکشن‌های مورد استفاده را به دلخواه خود تغییر دهد.

نرم‌افزار تست سرعت Ookla

فناوری به‌کارگیری شده در این نرم‌افزار از سرعت بالا و هوش مصنوعی کارآمدی برخوردار است. نرم‌افزار Ookla ابتدا نزدیک‌ترین سرور به موقعیت جغرافیایی کاربر را شناسایی نموده و پس از اجرای تست اطلاعات مربوط به سرعت آپلود، دانلود، زمان تاخیر و داده‌های اتلاف شده (Packet Loss) را گزارش می‌دهد. در انتها پرسشنامه‌ای پیرامون سرعت سرویس خریداری شده از ISP پیش روی کاربر قرار می‌گیرد. بدین‌ترتیب شرکت توسعه‌دهنده به پایگاه داده گسترده‌ای از اطلاعات کاربران اینترنت دست خواهد یافت. این نرم‌افزار در نسخه‌ تحت وب و به‌صورت اپلیکیشن اندرویدی و iOS نیز قابل دسترس است.

وبسایت SpeedOf.me

این وبشایت بر پایه زبان HTML 5 طراحی شده و به لطف قالب ساده خود با سرعتی بالا بارگذاری می‌شود. SpeedOf.me چندین فایل مختلف با حجم‌های متفاوت را دانلود نموده و میانگین سرعت دانلود آن‌ها را اندازه‌گیری می‌کند. نمودار تعبیه شده در وبسایت سرعت لحظه‌ای را به‌صورت گرافیکی نمایش داده و امکان مقایسه نتایج آخرین تست با نمونه‌های پیشین را فراهم می‌کند. این وبسایت دارای حدودا 90 سرور مختلف بوده و در عوض گزینش نزدیک‌ترین سرور مطمئن‌ترین و سریع‌ترین آن‌ها را انتخاب می‌کند.

در این‌حالت برخلاف سایر تست‌ها فایل‌ها به‌صورت همزمان آپلود و دانلود نشده و این فرآیند به شکل مورد به مورد انجام می‌شود.

وبسایت TestMy.net

چنان‌چه به‌دنبال دریافت اطلاعاتی فراتر از سرعت آپلود و دانلود سرویس اینترنت خود هستید؛ در این‌صورت می‌توانید به وبسایت TestMy.net سر بزنید. پس از انجام تست نتایج آن با آخرین نمونه‌های اجرا شده مقایسه می‌شود و نهایتا در ازای کیفیت سرویس نسبت به سایر کاربران نمره‌ای تخصیص داده می‌شود. همچنین یک نمودار گرافیکی وضعیت لحظه‌ای اتصال اینترنت را نمایش داده و کاربران را از کیفیت ارتباط با سرور مطلع می‌کند.

نوشته 5 روش برای تست سرعت اینترنت اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

گوفر (Gopher) چیست و چرا خاص است؟

گوفر

پیش از رشد سریع شبکه جهانی وب (World Wide Web) در دهه 1990 میلادی، پروتکلی که گوفر (Gopher) نامیده می‌شد، با ترکیب منابع آنلاین، استفاده از اینترنت را آسان کرد. در این مطلب به دلایل خاص بودن این پرتکل و همچنین جایگزینی شدن آن با شبکه جهانی وب می‌پردازیم.

گوفر چیست؟

گوفر یک دایرکتوری سرور/کاربری است که در سال 1991 روی کار آمد. این پرتکل به مردم اجازه می‌داد تا به‌سرعت، منابع موجود در اینترنت را مورد کاوش قرار دهند. هنگامی‌که کاربران از گوفر استفاده می‌کردند، با یک منوی سلسله مراتبی مواجه می‌شدند که در آن لینک‌های اسناد، اپلیکیشن‌های مبتنی بر تلنت، سایت‌های FTP و سایر سرورهای گوفر موجود بودند. شما همچنین می‌توانستید در سرتاسر فضای گوفر (Gopherspace) به جست‌و‌جو اسناد موردنظر پرداخته و دیگر مجبور نبودید که سرورهای FTP را یکی یکی بگردید.

گروهی از برنامه‌نویسان به رهبری مارک پی مک‌کاهیل (Mark P. McCahill) و با عضویت فرهاد آنکلساریا (Farhad Anklesaria)، پل لیندر (Paul Lindner)، دنیل توری (Daniel Torrey) و باب آلبرتی (Bob Alberti)، هنگامی‌که مشغول کار در واحد پشتیبانی ریزکامپیوتر دانشگاه مینه‌سوتا بودند، گوفر را به وجود آوردند.

این افراد مأموریت یافتند تا بر مبنای راهنمایی‌های مبهم مدیران، یک سیستم اطلاعاتی را در سرتاسر محوطه دانشگاه ایجاد کنند که البته ترجیح داده می‌شد این سیستم مبتنی بر رایانه‌های مین‌فریم (mainframe) بزرگ باشد. در یک اقدام عجیب، این تیم توانست که پرتکلی سبک‌تر را توسعه دهد و البته سیستم ابداعی آن‌ها، در عوض بر روی رایانه‌های شخصی ارزان‌قیمت اجرا می‌شد.

توسعه‌دهندگان، نام سیستم جدید خود را گوفر گذاشتند (“Golden Gophers” نام تیم ورزشی دانشگاه بود) تا بدین ترتیب بتوانند حمایت رؤسای شکاک خود را به دست آورند. البته گوفر همنام واژه “gofer” نیز هست. دومی به‌معنای کسی است که کاری را برای سایرین انجام می‌دهد. این دقیقا همان چیزی بود که گوفر جهت انجام دادنش طراحی شده بود.

اکنون پیدا کردن منابع اینترنتی آسان‌تر شده بود

گوفر

پیش از گوفر، مردم از طریق جست‌و‌جو در سرورهای FTP مختلف در سرتاسر جهان، سعی می‌کردند تا اسناد و برنامه‌های موردنظر خود را از اینترنت جمع‌آوری کنند. البته اپلیکیشن‌های تلنت مبتنی بر متن، همانند برگه‌دان‌های کارت‌های کتابخانه، راهنمای دانشجویان، رابط‌های کاربری پایگاه‌های اطلاعاتی و همچنین بازی‌های MUD نیز وجود داشتند. به هر حال، سیستمی یکپارچه وجود نداشت تا بتواند تمامی این منابع را گردهم آورد.

گوفر تمامی این منابع اینترنتی را به شیوه‌ای کاربر پسندانه با یکدیگر ترکیب کرده و البته نیازی هم نبود تا هیچ داده‌ای در یک پایگاه اطلاعاتی متمرکز و منسجم وارد شود. این سیستم یک موفقیت حقیقی به شمار می‌آمد. شما می‌توانستید در سرتاسر فضای گوفر به جست‌و‌جو پرداخته و یا اینکه فقط منوها را مرور کرده تا ببینید که سرانجام به کجا می‌رسید.

البته گوفر چنان انعطاف‌پذیر بود که می‌توانست نیازهای مشابه سازمان‌های دیگر را نیز پوشش دهد. بنابراین هنگامی‌که دانشگاه مینه‌سوتا، نرم‌افزار گوفر را به‌صورت رایگان به عموم عرضه کرد، استفاده از این سیستم در جهان، رشد سریعی را تجربه کرد. مک‌کاهیل می‌گوید: “ما راه‌کاری درست و ساده را برای یک نیاز در حال گسترش ارائه دادیم.”

گوفر محبوبیت زودهنگام‌‎تری نسبت به وب پیدا کرد

دیگر فناوری اینترنت یعنی شبکه جهانی وب نیز در سال 1991 روی کار آمد. این فناوری توسط تیم برنرز لی (Tim Berners-Lee) در سرن (CERN) واقع در سوئیس توسعه داده شد. همانند گوفر، شبکه جهانی وب نیز که در حال حاضر از آن استفاده می‌کنیم، می‌توانست منابع غیرمتمرکز اینترنت را در سرتاسر جهان کنار هم قرار دهد. البته شبکه جهانی وب برخلاف گوفر، از یک مدل سند محور استفاده می‌کرد.

در قیاس با منوی سلسله مراتبی، هر سرور (در شبکه جهانی وب)، یک سری از اسناد متنی پر از لینک‌های فوق‌متنی (hypertext links) را ارائه داده و بدین ترتیب آن‌ها را به یکدیگر متصل می‌کرد. این روش در واقع گام جدیدی جهت غیرمتمرکز کردن اسناد و توزیع پرونده‌ها بود. در هر صورت، سودمندی شبکه جهانی وب در جهانی آنلاین که مبتنی بر متن بوده و اکثرا نیز از طریق پایانه‌های سریالی قابل دسترسی بود، سریع مشهود نبود.

شبکه جهانی وب به‌صورت عمومی در اوت 1991 راه‌اندازی شد و البته شهرت چندانی را نیز به دست نیاورد. مک‌کاهیل از طریق کنفرانس و بررسی‌های شبکه جهانی وب، تیم برنرز لی را می‌شناخت، اما در آن برهه از زمان، فناوری ابداعی لی را چندان شایسته نمی‌دانست.

در همین حال، گوفر سریعا توانسته بود که جای پای خود را در محیط‌های آکادمیک و مؤسسات دولتی (کاربران اصلی اینترنت در آن زمان) محکم کند. این فناوری سریعا به رقیبی جدی برای سیستم‌های کتابخانه‌ای دانشگاهی (که بسیار به داده‌های منسجم وابسته بودند) تبدیل شد.

اینترنت در آن زمان کاملا یک فناوری غیرتجاری بود. مک‌کاهیل توضیح می‌دهد: “در آن زمان که ما بر روی گوفر کار می‌کردیم، قوانین استفاده ثانویه وجود داشتند که به ما این اجازه را نمی‌دادند تا بر روی شبکه بنیاد ملی علوم که تمامی دانشگاه‌ها را به یکدیگر متصل می‌کرد، به فعالیت تجاری بپردازیم. بنابراین ممنوعیت‌هایی در رابطه با امور تجاری وجود داشتند.”

در این محیط ساختارمند و غیرانتفاعی، گوفر توانست که رونق بگیرد. به دلیل محدودیت‌های پهنای باند، اینترنت هنوز به یک تجربه رسانه‌ای تبدیل نشده بود، بنابراین گوفر در زمینه کاوش نسخه اولیه متن محور این قلمرو، یک ابزار کامل به شمار می‌آمد.

حتی تا سال 1993 که اینترنت توانسته بود در خارج از محیط‌های آکادمیک نیز توجهاتی را به خود جلب کند، همچنان بسیاری از رسانه‌ها، گوفر را باثبات‌ترین و کاربرپسندترین عنصر این فضای دیجیتال می‌دانستند. در آن زمان هنوز شبکه جهانی وب به‌عنوان فناوری اصلی اینترنت شناخته نشده بود، هر چند که این موضوع به‌سرعت تغییر کرد.

چگونه شبکه جهانی وب از گوفر پیشی گرفت؟

در طول سال‌های 1992 تا 1993، گوفر به‌سرعت محبوبیت پیدا کرد. تیم اولیه به همراه چندین داوطلب، به توسعه و نگهداری از این شبکه ادامه دادند، اما خبر نداشتند که به‌زودی غافل‌گیر خواهند شد!

جهت جبران هزینه‌ها، دانشگاه تصمیم گرفت تا حق گواهینامه‌‎ای را از سرورهای انتفاعی گوفر دریافت کند. این تصمیم باعث سردرگمی و بروز اعتراض‌هایی هم شد. این موضوع نام گوفر را لکه‌دار کرد و در واقع آغازی بر پایان رشد این سیستم بود.

در همین حال، شبکه جهانی وب نیز همزمان با تکامل خود، سریعا محبوبیت پیدا می‌کرد. در سال 1993، NCSA مرورگر Mosaic را منتشر کرد؛ اولین مرورگر وبی که از جلوه‌های گرافیکی پشتیبانی می‌کرد و این موضوع نیز مصادف با استفاده گسترده از ویندوز، در رایانه‌های شخصی بود. برخلاف گوفر که بیشتر یک پلتفرم جمع‌آوری و سازماندهی منابع بود، شبکه جهانی وب یک سیستم انتشار محتوا به شمار می‌آمد. حال با وجود جلوه‌های گرافیکی، پتانسیل‌های تجاری زیادی در این پلتفرم خود را نمایان می‌کردند.

محبوبیت فوق‌العاده گوفر در زمینه کتابخانه‌ها باعث شد تا تیم توسعه‌دهنده آن، به‌زودی در مسیر اشتباهی قدم بردارد. قصد تیم گوفر آن بود که بتوانند تمامی منابع اطلاعاتی غیرتجاری سرتاسر جهان را در یک سیستم یکپارچه کنار هم قرار دهند. مک‌کاهیل می‌گوید: “در حقیقت، بسیاری از مردم خواسته‌ای خلاف نیت ما داشتند. آن‌ها می‌خواستند که به کتابخانه بروند. درواقع ما کمی دیر متوجه اهمیت مبحث تجاری‌سازی در پلتفرم خود شدیم.”

در واقع آن‌ها نمی‌توانستند سرعت به‌کارگیری شبکه جهانی وب را برای مقاصد تجاری، درک کنند. در ادامه وب توانست که در میان کسب‌و‌کارها و عموم مردم، به محبوبیت سریعی دست یابد. تا آن زمان گوفر بیشتر محبوبیت داشت، اما از آن موقع به بعد، اوضاع برای پروتکل دانشگاه مینه‌سوتا تغییر کرد و در نتیجه رشد آن در اواسط سال 1994 شروع به توقف کرد و از طرفی دیگر نیز، شبکه جهانی وب، رشد انفجارگونه‌ای را تجربه می‌کرد.

شاید میخ آخر بر تابوت گوفر این بوده باشد که مرورگرهای جدید وب همانند Mosaic، از ابتدا از پروتکل گوفر پشتیبانی می‌کردند. این موضوع باعث شد تا گوفر همانند یک زیرمجموعه از پلتفرم شبکه جهانی وب به نظر برسد. کاربران می‌توانستند در یک صفحه وب، به‌راحتی منویی از لینک‌ها را ایجاد کنند. بنابراین در آن زمان، گوفر توانایی‌هایی فراتر از وب را ارائه نمی‌کرد.

موفقیت وب، هزینه‌هایی هم دارد

همزمان با اینکه وب از گوفر پیشی گرفت، برنرز لی نیز در کنار سایر مخترعین مطرح جهان قرار گرفت. وی حتی در سال 2004 برنده عنوان شوالیه نیز شد. مک‌کاهیل همچنان شغل کامپیوتری آکادمیک خود را ادامه داد و اکنون در دانشگاه دوک مشغول به کار است. وی فکر می‌کند که با توجه به ماهیت تجاری شبکه جهانی وب، موفقیت آن اجتناب‌ناپذیر بوده و البته مشکلی نیز با این موضوع ندارد.

سایر پیشگامان اینترنت همانند سازنده Mosaic یعنی مارک آندرسن (Marc Andreessen)، از دانشگاه جدا شده و به سیلیکون ولی رفتند تا راه پول را در پیش گیرند. اما مک‌کاهیل همچنان از انتخاب خود راضی است: “من به این موضوع نگاهی انداخته و سپس تصمیم خود را گرفتم. می‌دانید، در حقیقت من از خدمت کردن به پژوهش و آموزش، بیشتر از فروش آگهی‌های تبلیغاتی خوشحال می‌شوم.”

البته برنرز لی هم به‌نوعی به عموم خدمت می‌کند، اما مک‌کاهیل می‌گوید که موفقیت شبکه جهانی وب، باری سنگین را بر دوش وی گذاشته است. مک‌کاهیل می‌گوید: “شاید این نیز یکی دیگر از دلایلی باشد که من از شکست خوردن گوفر ناراحت نیستم. وجدان من به‌طور مستقیم تحت تأثیر مواردی همچون فیسبوک و پلتفرم نظارتی شدید آن قرار نمی‌گیرد.”

درست است که می‌گویند لایه جدید اینترنت یعنی همان شبکه‌های اجتماعی، زندگی اجتماعی ما را تغییر داده‌ است. مک‌کاهیل می‌گوید: “هیچ‌کدام از افرادی که این فناوری را اختراع کرده‌‌اند، از سازوکار رسانه‌های اجتماعی راضی نیستند.”

گوفر کاملا از بین نرفته است!

شاید باور نکنید، اما همچنان سرورهای گوفر در اینترنت یافت می‌شوند. البته این موضوع بیشتر جنبه نوستالژیک دارد. مرورگرهای مدرن از این پروتکل پشتیبانی نمی‌کنند، بنابراین اگر شما بخواهید از این فضا بازدید کنید، آنگاه باید کلاینت و یا افزونه‌ای جداگانه را برای این موضوع تهیه کنید.

یکی از بهترین مکان‌ها برای شروع، پروژه Overbite است. در اینجا می‌توانید پلاگین‌های گوفر را برای اکثر مرورگرهای مدرن پیدا، و حتی کلاینت گوشی‌های اندرویدی را نیز بیابید. پس از نصب، بهترین سرور جهت بررسی کردن، “gopher://gopher.floodgap.com” خواهد بود.

نوشته گوفر (Gopher) چیست و چرا خاص است؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

راه‌کارهای ناشناس ماندن در فضای آنلاین

راه‌کارهای ناشناس ماندن در فضای آنلاین

اکثر کاربران فضای آنلاین در هنگام استفاده از اینترنت، ناشناس باقی نمی‌مانند. اگر به دنبال دستیابی به چنین هدفی هستید، آنگاه راه‌کارهای ناشناس ماندن در زیر می‌توانند به شما در این باره یاری برسانند.

در فضای آنلاین، اگر نهادی تبلیغاتی شما را هدف قرار ندهد، آنگاه شاید هکری بخواهد که گذرواژه شما را به سرقت ببرد. هر چند که این روزها ناشناس ماندن در فضای آنلاین نسبت به گذشته سخت‌تر شده، اما در هر صورت همچنان راه‌کارهای گوناگونی جهت نیل به این هدف وجود دارند. در ادامه به 5 راه‌کار متفاوت جهت محافظت از هویت و اطلاعات حساس شما در فضای اینترنت می‌پردازیم.

هر وقت که توانستید از حالت خصوصی مرورگر خود استفاده کنید

راه‌کارهای ناشناس ماندن در فضای آنلاین

وب‌گردی در حالت خصوصی یکی از ساده‌ترین راه‌کارهایی است که با استفاده از آن می‌توانید تا حدودی ترافیک اینترنتی خود را ناشناس نگه دارید. حال سؤال اینجا است که این ویژگی چگونه کار می‌کند؟ هر زمان که از یک وب‌سایت استفاده می‌کنید، در واقع کوکی‌هایی را از خود به جای می‌گذارید. این کوکی‌ها بر روی رایانه شما ذخیره شده و بسته به نوع وب‌سایت‌هایی که از آن‌ها بازدید می‌کنید، حجم متفاوتی نیز خواهند داشت. کوکی‌ها به صفحات وب اجازه می‌دهند تا تجربه‌ای متناسب با شما را ارائه دهند. مثلا فیسبوک می‌تواند تبلیغاتی را در رابطه با مک‌بوک جدیدی که شما در گوگل جست‌و‌جو کرده‌اید، به شما نمایش داده یا اینکه یوتیوب می‌تواند تشخیص دهد که شما پیش‌تر به دنبال ویدیوهای مربوط به گلکسی نوت 9 گشته‌اید. در نهایت اینکه وب‌سایت‌ها می‌توانند از طریق کوکی‌ها، فعالیت‌های شما را در فضای آنلاین زیر نظر داشته باشند.

جهت جلوگیری از موارد بالا، می‌توانید از حالت خصوصی مرورگر خود بهره ببرید. تمامی مرورگرهای امروزی از این ویژگی هم در نسخه موبایل و هم در نسخه دسکتاپ برخوردار هستند. این مرورگرها به شما هشدار می‌دهند که شاید اپراتورهای اینترنت و یا سایرین، همچنان بتوانند فعالیت شما را زیر نظر داشته باشند، اما در هر صورت حالت خصوصی همانند “Icognito” گوگل کروم می‌تواند شما را در مقابل خود وب‌سایت‌ها و همچنین مشاهده تاریخچه وب‌گردی از جانب سایر کاربران، تا حدود زیادی محفوظ نگه دارد.

از موتورهای جست‌و‌جوی گوگل، یاهو و یا بینگ استفاده نکنید

گوگل، بینگ و یاهو را می‌توان سه موتور جست‌وجوی پرطرفدار به حساب آورد، اما این سه گزینه جهت نمایش تبلیغات مرتبط و ارائه سرویس‌های شخصی‌سازی شده، بیشترین اطلاعات را نیز از کاربران خود جمع‌آوری می‌کنند. اگر هم به حساب خود وارد شده باشید، آنگاه این موتورها می‌توانند نام، آدرس ایمیل، تاریخ تولد، جنسیت و شماره تلفن شما را نیز گردآوری نمایند. علاوه بر این‌ها، گوگل و بینگ می‌توانند  اطلاعاتی مهم همانند موقعیت مکانی دستگاه، اطلاعات دستگاه، آدرس IP و داده‌های کوکی را نیز جمع‌آوری کنند.

بدین ترتیب، یکی از راه‌کارهای ناشناس ماندن در فضای آنلاین می‌تواند استفاده از سرویس‌هایی همانند DuckDuckGo باشد. این سرویس یک موتور جست‌و‌جوی مستقل بوده و نتایج جست‌و‌جوی شخصی‌سازی شده را نیز به شما نمایش نمی‌دهد. نتایج جست‌و‌جو در این سرویس برای افراد مختلف، تفاوتی نداشته و همچنین عبارات مورد جست‌و‌جوی شما نیز جمع‌آوری و یا ذخیره نمی‌شوند. این موتور جست‌و‌جو ادعا کرده که هیچ اطلاعاتی را به تبلیغ‌کنندگان نمی‌فروشد که این موضوع نیز بدین معنا است که دیگر، کاربران مورد هدف تبلیغات هدفمند (همانند آنچه که در گوگل یا سایر وب‌سایت‌ها نمایش داده می‌شود) قرار نمی‌گیرند.

اگر بنا به دلایلی نمی‌توانید از موتور جست‌و‌جوی گوگل دست بکشید، آنگاه می‌توانید حداقل با اعمال تنظیماتی، کمتر مورد هدف قرار بگیرید. جهت انجام این کار به حساب گوگل خود وارد شده و به بخش “Privacy & Personalization” بروید. در اینجا باید بر روی گزینه “Ad personalization” کلیک کنید. اگر گزینه “Ad personalization” بر روی “ON” قرار دارد، آن را به “OFF” تغییر دهید. البته می‌توانید تمامی وب‌سایت‌ها و برندهایی را نیز که شما را ردیابی می‌کنند، مشاهده کنید و به‌جای غیرفعال کردن کلی این ویژگی، این کار را به‌صورت انتخابی انجام دهید.

آدرس IP و موقعیت مکانی خود را مخفی کنید

راه‌کارهای ناشناس ماندن در فضای آنلاین

یکی دیگر از راه‌کارهای ناشناس ماندن در فضای آنلاین، مخفی کردن آدرس IP است. این آدرس آسان‌ترین راه جهت پیگیری فعالیت‌های شما است. اگر شخصی از آدرس IP شما اطلاع داشته باشد، آنگاه می‌تواند موقعیت جغرافیایی سرور میزبان آن آدرس را پیدا کرده و بدین ترتیب نیز می‌تواند تا حدودی به یافتن موقعیت مکانی شما نزدیک‌تر شود. راه‌کارهای مختلفی جهت مخفی کردن آدرس IP و موقعیت مکانی شما وجود دارد.

راه‌کار اول این است که از یک VPN استفاده کنید. در واقع یک VPN می‌تواند آدرس IP شما را مخفی کند که البته یک پراکسی نیز چنین کاری را انجام می‌دهد (حتی گاهی اوقات، بهتر). VPN در واقع یک شبکه خصوصی و رمزنگاری شده است که نقش یک تونل را در شبکه عمومی اینترنت ایفا کرده و می‌تواند وب‌سایت و کاربران را به یکدیگر متصل کند. به هر حال، VPN‌های امروزی کاری بیش از رمزنگاری داده‌های شما را انجام می‌دهند. با استفاده از VPN می‌توانید سرور موردنظر خود جهت اتصال را در سرتاسر جهان انتخاب کنید. بدین ترتیب می‌توانید منشاء داده‌های خود را به‌صورت مجازی تغییر دهید. بهترین VPN‌ها از ردیابی فعالیت‌های شما خودداری می‌کنند (برخی‌ها تاریخچه اقدامات شما را ذخیره می‌کنند). برخی دیگر نیز از قابلیت‌هایی همانند از بین بردن تعویض‌ها (kill switches) برخوردار هستند؛ با استفاده از این ویژگی، اگر تغییراتی در رمزنگاری مشاهده شود، آنگاه اتصال شما نیز قطع خواهد شد.

البته می‌توانید از TOR نیز استفاده کنید. TOR یا همان The Onion Router یک شبکه از تونل‌های مجازی است که به مردم و گروه‌های مختلف اجازه می‌دهد تا حریم خصوصی و امنیت خود را در فضای آنلاین بهبود بخشند. وب‌گردی با استفاده از TOR شبیه این است که به‌طور همزمان از صدها پراکسی مختلف که به‌صورت دوره‌ای و تصادفی تغییر می‌کنند، استفاده کنید.

از ایمیل و ارتباطات ناشناس استفاده کنید

استفاده از VPN، پراکسی و TOR می‌تواند آدرس IP شما را تا حدودی مبهم نگه دارد، اما ارسال ایمیل‌ها چالشی متفاوت‌تر است. فرض کنیم که می‌خواهید ایمیلی را به شخصی ارسال کنید، اما نمی‌خواهید که آن شخص از آدرس ایمیل شما مطلع شود. در حالت کلی در این باره دو راه وجود دارند.

راه‌حل اول این است که از یک نام مستعار استفاده کنید. در اینجا منظور از نام مستعار، یک آدرس ارسال است. هنگامی‌که از طریق یک نام مستعار به ارسال ایمیل می‌پردازید، گیرنده تنها آدرس ارسال را مشاهده خواهد کرد، نه ایمیل واقعی شما را. از آنجایی که تمامی ایمیل‌ها به صندوق ورودی عادی شما ارسال می‌شوند، پس این روش می‌تواند آدرس ایمیل واقعی شما را مخفی نگه دارد. البته این رویه شما را از دریافت ایمیل‌های ناخواسته (اسپم) محافظت نخواهد کرد.

راه‌حل دوم نیز این است که از یک حساب ایمیل نه چندان مهم استفاده کنید. این کار به دو طریق انجام می‌شود: یکی اینکه می‌توانید حساب ایمیل جدیدی را با استفاده از یک نام تقلبی ایجاد کرده و آن را جهت رفع نیازهای خود به‌کار گیرید. راه دیگر نیز این است که از یک سرویس ایمیل موقت استفاده کنید. این سرویس‌ها، آدرس‌های ایمیل موقتی را برای شما ایجاد کرده و پس از مدتی نیز نسبت به حذف آن‌ها اقدام می‌کنند. بنابراین جهت ثبت‌نام در وب‌سایت‌هایی که به آن‌ها اعتماد ندارید و یا جهت جلوگیری از دریافت اسپم‌های فراوان، می‌توانید از چنین سرویس‌هایی بهره جویید.

استفاده از VPN و آدرس ایمیل‌های ناشناس می‌تواند هویت شما را مخفی نگه دارد، اما همچنان این احتمال وجود دارد که ایمیل‌های شما از طریق یک واسطه رهگیری شوند. جهت جلوگیری از این موضوع، می‌توانید ایمیل‌های خود را پیش از ارسال با استفاده از پروتکل HTTPS رمزنگاری کنید. از این طریق، رمزنگاری SSL/TLS به تمامی مکاتبات شما اضافه خواهد شد. جهت انجام گفتگوهای مبتنی بر وب نیز می‌توانید از TOR Chat یا Crytopchat استفاده کنید. شکستن رمزنگاری این سرویس‌ها بسیار مشکل است.

با استفاده از TAILS، ردی از خود به جای نگذارید

آیا می‌خواهید که هیچ ردی را بر روی کامپیوتر خود به جای نگذارید؟ راه‌کاری وجود دارد که با استفاده از آن می‌توانید پشت رایانه خود نشسته، آنلاین شده، به انجام امورات خود پرداخته و سپس بدون برجای گذاشتن هیچ ردی، رایانه خود را ترک کنید. شما می‌توانید هر کامپیوتر متصل به اینترنتی را مورد استفاده قرار داده و البته هیچ ردی را چه آنلاین و چه آفلاین از خود به جای نگذارید. این راز، یک سیستم‌عامل لینوکس است که TAILS یا همان The Amnesiac Incognito Live System نامیده می‌شود. TAILS به‌گونه‌ای طراحی شده تا بر روی یک حافظه ساده همانند یک درایو USB قرار گیرد. بدین ترتیب شما می‌توانید آن را به هر کامپیوتری متصل کرده و سپس به اجرای آن بپردازید.

پس از اتصال به رایانه، TAILS به‌صورت اتوماتیک TOR را بارگذاری کرده و صفحه اصلی سیستم‌عامل را نیز باز می‌کند. بدین ترتیب می‌توانید امورات موردنظر خود را به انجام برسانید. از آنجایی که همه چیز از طریق درایو فلاش شما بوت شده، پس هیچ ردی از شما بر روی کامپیوتر مورد استفاده باقی نمی‌ماند. به علاوه، رمزنگاری TOR باعث می‌شود تا تمامی فعالیت‌های آنلاین شما از جمله فایل‌ها، ایمیل‌ها و پیغام‌های فوری نیز غیرقابل ردیابی باقی بمانند. در اصل می‌‎توانید زندگی دیجیتال خود را در داخل جیب خود قرار داده و هیچ کس نیز از آن اطلاعی پیدا نکند.

هر زمان که خواستید می‌توانید TAILS را مستقیما از طریق این آدرس دانلود کنید. علاوه بر این‌ها، TAILS به‌صورت خودکار به‌روزرسانی می‌شود تا امنیت خود را بهبود بخشیده و مطمئن شود که ردی از کاربران آن به جای نمی‌ماند. شاید این سیستم‌عامل قدرت و یا قابلیت‌های ذخیره‌سازی مشابه ویندوز را نداشته باشد، اما در هر صورت امن‌ترین سیستم‌عامل است.

نوشته راه‌کارهای ناشناس ماندن در فضای آنلاین اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چرا خدمات اینترنت ثابت خانگی به صرفه‌تر از اینترنت همراه است؟

موضوع مقایسه اینترنت ثابت و اینترنت همراه موبایل همواره یکی از بحث‌های داغ میان مشترکان این دو نوع سرویس بوده است. سیاست‌های وزارت ارتباطات به سمتی حرکت می‌کند که اینترنت ثابت خانگی با سرعت و حجم بالا و البته قیمت مناسب در اختیار کاربران قرار دهد.

البته همچنان با مقرون‌به‌صرفه بودن اینترنت ثابت خانگی نسبت به اینترنت همراه، اقبال مردم به خرید بسته‌های اینترنت همراه موبایلی بیشتر است. دلیل این انتخاب از طرف مردم هم واضح است، اینترنت همراه در تمام مکان‌هایی که اپراتور مورد نظر در دسترس باشد، قابل استفاده است.

اما با افزایش کیفیت و سرعت اینترنت ثابت خانگی، مشترکان این سرویس‌ها نیز در حال افزایش است. محمد جواد آذری جهرمی وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات سال گذشته در صفحه مجازی خود با برگزاری یک نظرسنجی از مردم در مورد انتخابشان میان اینترنت ثابت و همراه پرسید.

در نتیجه این نظرسنجی 62 درصد کاربران اعلام کردند که از اینترنت خانگی استفاده می‌کنند، همچنین در نظرسنجی دیگری 72 درصد اعلام کردند که هزینه‌های اینترنت ثابت برایشان به صرفه‌تر است. البته با این وجود طی سال گذشته سهم استفاده مشترکان از اینترنت همراه نسبت به اینترنت ثابت افزایش پیدا کرد.

در همین راستا مهندس بنابی نایب‌ رئیس هیات مدیره شرکت ارتباطات زیرساخت در مورد طرح‌های این شرکت برای ترغیب کاربران به استفاده از اینترنت ثابت گفت: ما به دنبال آن هستیم تا مصرف مشترکان را به سمت اینترنت ثابت ببریم و به این ترتیب تا پایان سال حدود 5 میلیون کاربر جدید اینترنت ثابت داشته باشیم.

وی با اشاره به تاثیر کیفیت ارائه سرویس‌های اینترنت ثابت در جذب مردم افزود: اینترنت ثابت در حجم‌های بالا و سرعت مشخص ارائه می‌شوند. به عنوان مثال  شما می‌توانید طی یک سال 3600 گیگابایت حجم اینترنت ثابت داشته باشید که در مقایسه با بسته‌های اینترنت موبایل، حجم بسیار بیشتری است. به این ترتیب با افزایش کیفیت سرویس‌های اینترنت ثابت مردم به استفاده از اینترنت خانگی تمایل پیدا می‌کنند، زیرا قیمت‌های ارائه شده بسیار مناسب‌تر از بسته‌های اینترنت همراه است.

بهبود خدمات اینترنت ثابت

بهبود ارائه خدمات اینترنت ثابت خانگی

نایب‌ رئیس هیات مدیره شرکت ارتباطات زیرساخت ادامه داد: ما بهبود کیفیت خدمات اینترنت ثابت را با ارائه VDSL و FTTH آغاز کرده‌ایم. همچنین وزارت ارتباطات از سال گذشته با راه‌اندازی سامانه xdslplus ثبت نام کاربران ADSL را تسهیل بخشید و زمان ثبت نام از یک هفته به 48 ساعت رسید.

 مهندس بنابی در خصوص مشکلات FCPها (شرکت‌های ارتباطات ثابت) در ارائه خدمات اینترنت ثابت افزود: ما از طرفی به توسعه ثابت وسرمایه‌گذاری FCP‌ها نیاز داشتیم، اما به دلیل درآمد محدود این شرکت‌ها، علاقه‌ای به سرمایه‌گذاری وجود نداشت و کیفیت خدماتشان نیز همچنان ضعیف بود. اما با شیوع کرونا و قرنطینه خانگی اوضاع تغییر کرد.

وی با اشاره به افزایش تقاضا در ماه‌های اخیر و توجیه اقتصادی برای سرمایه‌گذاری FCP‌ها اعلام کرد: با افزایش تقاضا و درخواست مردم برای دریافت خدمات بهتر و سرعت بیشتر از 20 مگ، سرمایه‌گذاری برای راه‌اندازی خدمات VDSL و FTTH توجیه اقتصادی پیدا کرد و با پیگیری‌های سازمان تنظیم مقررات برای رفع انحصار مخابرات، FCP‌ها با استفاده از فیبرهای مخابرات در شهرها، خدمات جدید خود را ارائه کردند.

نوشته چرا خدمات اینترنت ثابت خانگی به صرفه‌تر از اینترنت همراه است؟ اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.