خرید امروز با درآمد فردا؛ پشت اعداد گزارش صنعت BNPL ایران به روایت اسنپ‌پی چه می‌گذرد؟

گزارش صنعت BNPL ایران به روایت اسنپ‌پی در نسخه پاییز ۱۴۰۵، اندازه بازار خرید اعتباری کشور در این سال را ۴۰۰ هزار میلیارد تومان پیش‌بینی می‌کند؛ بازاری که از خلأ اعتبار بانکی رشد کرده و حالا، علاوه بر شیوه پرداخت، مسیر رسیدن مشتری به فروشگاه را هم تغییر می‌دهد.

فاصله میان نیاز به خرید و رسیدن موعد حقوق، همان جایی است که خرید اعتباری، مشتری پیدا می‌کند. برای خریدار، امکان تقسیم مبلغ به چند قسط می‌تواند تفاوت میان خریدن و عقب انداختن باشد. برای فروشنده، تفاوت میان نهایی شدن سفارش و از دست دادن مشتری. کسب و کار اسنپ‌پی در همین فاصله شکل گرفته است؛ فاصله‌ای که داده‌های «گزارش صنعت BNPL ایران به روایت اسنپ‌پی» ابعاد آن را نشان می‌دهد.

این گزارش که در پاییز ۱۴۰۵ منتشر شده، مدل کسب و کار «الان بخر، بعداً پرداخت کن» یا BNPL، ظرفیت بازار ایران و تجربه کاربران و فروشندگان را بررسی می‌کند و در ادامه، به عملکرد اسنپ‌پی می‌پردازد. در برآورد آن، اندازه بازار BNPL ایران از چهار هزار میلیارد تومان در سال ۱۴۰۱ به ۱۳۲ هزار میلیارد تومان در سال ۱۴۰۴ رسیده است. پیش‌بینی برای سال ۱۴۰۵، رسیدن به عدد ۴۰۰ هزار میلیارد تومان است. این رقم هنوز عملکرد محقق شده یک سال کامل نیست، اما حتی مسیر طی شده تا سال گذشته هم پرسشی جدی پیش می‌کشد: چرا خرید قسطی دیجیتال در ایران چنین جایی باز کرده است؟

پاسخ را باید هم در محصول جست‌وجو کرد و هم در اقتصادی که این محصول در آن رشد می‌کند. پرداخت آسان‌تر، حذف ضامن و دسترسی سریع به اعتبار، بخشی از ماجراست. بخش دیگر، دشواری تأمین یک‌جای هزینه خرید و محدودیت دسترسی به اعتبار بانکی است. گزارش صنعت BNPL ایران، از این زاویه تصویری از نیازهای پاسخ نگرفته بازار هم به دست می‌دهد.

کارت بانکی داریم؛ اعتبار کمتر

کارت بانکی برای بسیاری از ایرانیان ابزاری روزمره است، اما داشتن کارت به معنای دسترسی به پولی فراتر از موجودی حساب نیست. گزارش سهم کارت اعتباری از ارزش خریدهای آنلاین و حضوری ایران را حدود ۱٫۳ درصد برآورد می‌کند؛ سهمی که در مقایسه با جایگاه این ابزار در بازارهای بزرگ جهان، محدود است.

در بخش دیگری از گزارش، با استناد به داده‌های بانک جهانی آمده که ۷۷ درصد بزرگسالان ایرانی در سال ۲۰۲۴ از مؤسسات مالی وام یا اعتبار دریافت نکرده‌اند. این عدد به معنای آن نیست که همه این افراد درخواست وام داده و رد شده‌اند؛ اما اندازه جمعیتی را نشان می‌دهد که در آن سال از اعتبار رسمی استفاده نکرده است. بنا بر همین گزارش، ۳۹ درصد کسانی که وام رسمی نگرفته‌اند، برای رفع نیاز مالی به خانواده و دوستان رجوع کرده‌اند.

خرید اعتباری دیجیتال در چنین بازاری، پیشنهادی قابل فهم دارد: دریافت کالا اکنون و پرداخت بهای آن در چند نوبت، بدون طی کردن مسیر متعارف دریافت وام. در مدل تشریح شده در گزارش، شرکت اعتباردهنده مبلغ خرید را پس از کسر کمیسیون با فروشنده تسویه می‌کند و ریسک بازپرداخت را می‌پذیرد.

در این ساز و کار، فروشنده هزینه دسترسی به خدمت را در قالب کمیسیون همکاری می‌پردازد؛ با این انتظار که مشتری بیشتری جذب کند یا سفارش‌های بیشتری به خرید نهایی برسند. خریدار نیز در سرویس چهارقسطه اسنپ‌پی، مبلغ خرید را بدون بهره و کارمزد پرداخت می‌کند. دوام این رابطه به آن بستگی دارد که فروش اضافه، هزینه حضور فروشنده در شبکه را جبران کند.

عدد ۴۰۰ همت چه می‌گوید و چه نمی‌گوید؟

طبق برآورد گزارش، سهم BNPL از خرده‌فروشی آنلاین ایران در سال ۱۴۰۴ به ۱۷ درصد رسیده است. پیش‌بینی برای سال ۱۴۰۵، افزایش این سهم به ۲۸ درصد است. در مقابل، سهم خرید اعتباری از خرده‌فروشی حضوری در مقایسه ارائه شده برای سال ۱۴۰۴، هنوز کمتر از نیم درصد است.

این اختلاف، برای فهم آینده بازار از خود عدد ۴۰۰ همت مهم‌تر است. خرید اعتباری در فروشگاه اینترنتی جای خود را باز کرده، اما بخش بزرگی از خریدهای حضوری هنوز خارج از دسترس آن قرار دارد. اگر شبکه پذیرندگان گسترش پیدا کند، رشد بعدی می‌تواند از خریدهایی بیاید که پشت صندوق فروشگاه انجام می‌شوند.

برای سنجش عمق این گسترش، ارزش تراکنش‌ها تنها شاخص نیست. تعداد سفارش‌ها، تعداد کاربران و دفعات خرید نشان می‌دهند چه تعداد مشتری به استفاده از اعتبار روی آورده‌اند و این روش تا چه اندازه در خریدهایشان تکرار می‌شود. کنار هم قرار گرفتن این شاخص‌ها، تصویر روشن‌تری از جایگاه خرید اعتباری در بازار می‌سازد.

سناریوی ۶٫۳ میلیارد دلاری گزارش برای سال ۲۰۳۰ نیز به چند فرض وابسته است: افزایش سهم خرده‌فروشی آنلاین و رسیدن نفوذ BNPL به الگوی پیش‌بینی شده برای سوئد. این عدد، ظرفیت بازار در یک سناریوی مشخص است؛ تحققش به توسعه شبکه فروش، تأمین منابع و توان بازپرداخت مشتریان بستگی دارد.

از پرداخت قسطی تا انتخاب فروشگاه

در بخش عملکرد اسنپ‌پی، عددی وجود دارد که تغییر نقش این شرکت را روشن‌تر از تعداد سفارش‌ها نشان می‌دهد: بنا بر گزارش، حدود ۸۷ درصد سفارش‌ها از صفحه اصلی اسنپ‌پی آغاز می‌شوند.

معنای این رفتار آن است که برای بخش بزرگی از سفارش‌ها، اسنپ‌پی پیش از مرحله پرداخت وارد خرید شده است. کاربر از محیط این پلتفرم حرکت می‌کند و سپس به فروشگاه می‌رسد. در چنین مسیری، شرکت اعتباردهنده بر دیده شدن کالاها و رسیدن مشتری به فروشنده هم اثر می‌گذارد.

ابعاد این نقش در آمار شهریور ۱۴۰۵ دیده می‌شود: بیش از ۱٫۶ میلیون بازدیدکننده یکتای روزانه و بیش از ۲٫۴ میلیون ترافیک ارسالی روزانه به شرکای تجاری، به روایت شرکت. سرویس جست‌وجوی اسنپ‌پی نیز در همان ماه ۱٫۸۵ میلیارد نمایش کالا و ۳۸ میلیون ارجاع به فروشگاه‌ها ثبت کرده است. نمایش و ارجاع، البته معادل خرید نیستند؛ اهمیتشان در فرصتی است که برای دیده شدن فروشنده ایجاد می‌کنند.

برای کسب و کاری کوچک، دسترسی به چنین شبکه‌ای می‌تواند هزینه و دشواری پیدا کردن مشتری را کاهش دهد. گزارش می‌گوید ۵۷ درصد سفارش‌های چهارقسطه از پذیرندگان کوچک و متوسط می‌آید. این سهم نشان می‌دهد استفاده از اعتبار به فروشگاه‌های بزرگ محدود نمانده است.

هم‌زمان، یک عدد دیگر نیاز به تأمل دارد: به گفته اسنپ‌پی، بیش از ۱۲ هزار پذیرنده آنلاین، بالای ۹۰ درصد فروش خود را از درگاه این شرکت انجام می‌دهند. چنین سهمی از یک سو نشانه اهمیت خدمت برای فروشگاه است و از سوی دیگر، میزان اتکای آن به یک کانال را نشان می‌دهد. تغییر در شرایط همکاری یا دسترسی کاربران به اعتبار، برای این فروشندگان می‌تواند مستقیماً بر فروش اثر بگذارد. قدرت شبکه برای کسب و کار فرصت می‌آورد، اما وابستگی به شبکه هم بخشی از همین رابطه است.

رشد فروش، با چند ملاحظه

اسنپ‌پی افزایش متوسط ارزش سفارش با پرداخت اقساطی را بین ۱۵ تا ۳۵ درصد برآورد می‌کند. در نظرسنجی پذیرندگان نیز حدود ۶۰ درصد گفته‌اند پس از فعال‌سازی اسنپ‌پی، فروششان بیش از ۵۰ درصد افزایش یافته است.

این یافته‌ها توضیح می‌دهند چرا فروشندگان حاضرند هزینه همکاری را بپذیرند. با این حال، برای شناخت سهم دقیق پرداخت اعتباری در رشد هر فروشگاه، باید عواملی مانند توسعه سبد محصولات، جذب مشتریان تازه و فعالیت‌های بازاریابی را هم بررسی کرد. مبلغ فروش، تعداد سفارش و سودآوری نیز شاخص‌های متفاوتی هستند؛ کنار هم قرار گرفتن آن‌ها نشان می‌دهد همکاری برای فروشنده چه نتیجه‌ای داشته است.

نمونه «باغ ایران» در گزارش، تصویر ملموس‌تری از فرصت پیش روی کسب و کارهای کوچک می‌دهد. این فروشگاه خانوادگی در قائنات، کارش را با زعفران و زرشک آغاز کرده و در دوره همکاری با اسنپ‌پی، تنوع محصولاتش را از ۲ به ۳۲۰ رسانده است. گزارش از ۵٫۵ برابر شدن تعداد کارکنان مستقیم آن نیز خبر می‌دهد. این تجربه، مسیر رشد یک پذیرنده را نشان می‌دهد؛ مسیری که برای سنجش فراگیری آن باید عملکرد مجموعه بزرگ‌تری از فروشگاه‌ها را بررسی کرد.

همین دقت درباره برآورد «۲۱۴ هزار شغل پشتیبانی شده» هم لازم است. این عدد با استفاده از داده‌های فروش، پرسشنامه پذیرندگان و ضرایب اشتغال محاسبه شده؛ بنابراین نباید آن را معادل استخدام ۲۱۴ هزار نفر توسط اسنپ‌پی یا ایجاد قطعی همین تعداد شغل تازه دانست.

رشد بعدی، بیرون از صفحه موبایل و پایتخت

گسترش خرید حضوری از روشن‌ترین روندهای گزارش است. در مقایسه شهریور ۱۴۰۵ با شهریور سال قبل، تعداد سفارش‌های چهارقسطه حضوری ۸٫۱ برابر و مبلغ آن‌ها ۱۰٫۳ برابر شده است. افزایش تعداد سفارش‌ها در کنار مبلغ آن‌ها، از گسترش استفاده از اعتبار در فروشگاه‌های حضوری خبر می‌دهد؛ بخشی از بازار که هنوز ظرفیت زیادی برای توسعه دارد.

جغرافیای خرید هم تغییر کرده است. سهم شهرهای خارج از تهران از سفارش‌های حضوری چهارقسطه، از ۴۷ درصد به ۶۲ درصد رسیده است. به این ترتیب، بخش بزرگ‌تری از سفارش‌ها در بیرون پایتخت ثبت می‌شود؛ تغییری که فرصت توسعه بازار را برای فروشندگان محلی هم قابل‌دسترس‌تر می‌کند.

راهکار تجارت اجتماعی، مسیر دیگری برای همین گسترش است. طبق گزارش، بیش از ۱۷ هزار پذیرنده فعال در شبکه‌های اجتماعی به این خدمت متصل شده‌اند. اهمیت این بخش در آن است که فروش اعتباری را به کسب و کارهایی می‌رساند که الزاماً وب‌سایت فروشگاهی ندارند.

در سوی دیگر، سرویس اعتبار بانکی، اسنپ‌پی را به بانک‌ها متصل کرده است. گزارش از همکاری با بانک ملت، بلوبانک و بانک صادرات و سقف اعتبار ۴۰۰ میلیون تومانی با بازپرداخت ۲۴ماهه خبر می‌دهد. این محصول را باید از خرید کوتاه‌مدت چهارقسطه جدا دید؛ شرایط و هزینه‌های یکی را نمی‌توان به دیگری تعمیم داد. گسترش هر دو مسیر نشان می‌دهد رابطه پلتفرم و بانک، به همکاری برای پاسخ دادن به نیازهای متفاوت خرید هم رسیده است.

قدرت خرید بیشتر، یا زمان بیشتر برای پرداخت؟

در پرسشنامه کاربران اسنپ‌پی، ۸۸ درصد پاسخ‌دهندگان گفته‌اند خدمت اعتباری در مدیریت نقدینگی و هزینه‌هایشان مؤثر بوده است. ۶۸ درصد توانسته‌اند کالایی گران‌تر از توان نقدی در دسترس خود بخرند و ۵۵ درصد از امکان تأمین کالاهای ضروری و مصرفی خبر داده‌اند. در پرسشی دیگر، ۳۴ درصد گفته‌اند در نبود درگاه اسنپ‌پی، خریدشان را عقب می‌اندازند.

این پاسخ‌ها نشان می‌دهد ارزش خدمت برای بسیاری از کاربران در تغییر زمان پرداخت است. خرید قسطی، درآمد تازه‌ای ایجاد نمی‌کند، اما اجازه می‌دهد هزینه یک خرید با دریافتیِ چند ماه هماهنگ شود. برای کسی که به کالایی نیاز دارد و پول کافی در لحظه ندارد، همین امکان می‌تواند تعیین‌کننده باشد.

اسنپ‌پی منفعت مالی کاربران از سرویس اقساطی تا شهریور ۱۴۰۵ را حدود ۶٫۱ همت برآورد کرده است. مطابق پیوست گزارش، این رقم از مقایسه خرید اعتباری با سناریوهایی مانند پس‌انداز و خرید در آینده، پرداخت نقدی و استفاده از وام‌های دیگر به دست آمده است. پس با مبلغی روبه‌رو هستیم که به مفروضات محاسبه وابسته است؛ نه وجهی که مستقیماً به حساب کاربران واریز شده باشد.

از سوی دیگر، داده‌های مصرف به تنهایی درباره فشار بدهی بر خانوار حکم قطعی نمی‌دهند. گزارش می‌گوید ۶٫۷ درصد کاربران تراکنش‌کننده اسنپ‌پی در ۱۲ ماه اخیر برای خرید مواد غذایی از اعتبار استفاده کرده‌اند. اما برای فهم وضعیت این گروه، باید دانست چه سهمی از درآمدشان صرف اقساط می‌شود و هم‌زمان چه بدهی‌های دیگری دارند. کم بودن سهم خرید خوراکی، به‌خودی خود نبود فشار مالی را ثابت نمی‌کند.

آزمون اصلی در سررسید قسط‌هاست

اسنپ‌پی برای دوره ۱۲ماهه منتهی به شهریور ۱۴۰۵ از ۱۷۵ میلیون سفارش اعتباری موفق خبر می‌دهد. تعداد کاربران تراکنش‌کننده در شهریور به ۴٫۷ میلیون نفر رسیده است. در چنین مقیاسی، کیفیت بازپرداخت اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

طبق داده‌های شرکت، بیش از ۸۹ درصد بازپرداخت‌ها به‌موقع یا پیش از سررسید انجام شده، نرخ عدم بازپرداخت ۹۰روزه اقساط کمتر از دو درصد بوده و بیش از ۹۸٫۵ درصد اقساط در نهایت بازپرداخت شده‌اند. این سه شاخص، سه وضعیت متفاوت را اندازه می‌گیرند؛ بازپرداخت نهایی بالا، تأخیرهای میان راه را از بین نمی‌برد.

با این حال، کنار هم گذاشتن این ارقام با داده دیگری از گزارش معنادار است: به گفته شرکت، ۹۵ درصد کاربرانش هنگام شروع فعالیت اسنپ‌پی در نظام اعتبارسنجی بانکی فاقد رتبه بوده‌اند. تجربه گزارش شده نشان می‌دهد نداشتن سابقه اعتباری، لزوماً به معنای ناتوانی یا بی‌میلی به بازپرداخت نیست و می‌توان برای بخشی از این جمعیت، راه دیگری برای سنجش ریسک پیدا کرد.

اما از این داده‌ها نمی‌توان نتیجه گرفت هر متقاضی اعتبار، با هر سقفی، خوش‌حساب خواهد بود. ارقام به کاربران پذیرفته شده، اعتبار تخصیص یافته و دوره بررسی شده مربوط هستند. حفظ همین کیفیت در دوره‌های بعد، به‌ویژه با گسترش شبکه و افزایش سقف‌ها، آزمون مهم‌تری خواهد بود.

گزارش صنعت BNPL ایران به روایت اسنپ‌پی، نشان می‌دهد خرید اعتباری توانسته فاصله‌ای واقعی میان نیاز مشتری و امکانات نظام مالی را پر کند. در این مسیر، اسنپ‌پی به جایگاهی رسیده که هم در تأمین اعتبار نقش دارد و هم در پیدا شدن فروشنده و نهایی شدن خرید. پرسش بعدی، فقط تعداد سفارش بیشتر نیست: آیا این رشد به فروش سودآورتر برای کسب و کار و اقساط قابل پرداخت‌تر برای خانوار می‌رسد؟ پاسخ را باید در ماه‌های پس از خرید جست‌وجو کرد؛ وقتی هیجان سفارش تمام شده و موعد پرداخت رسیده است.

برای روایت کامل و جزئیات بیشتر فایل گزارش را دانلود کنید.

دانلود نسخه کامل گزارش

نوشته خرید امروز با درآمد فردا؛ پشت اعداد گزارش صنعت BNPL ایران به روایت اسنپ‌پی چه می‌گذرد؟ اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

بن‌بست هزار میلیارد دلاری در سیلیکون‌ ولی؛ رازی که غول‌های هوش مصنوعی پنهان می‌کنند

تصور عمومی از هوش مصنوعی، یک صفحه چت ساده است که در چند ثانیه به پیچیده‌ترین سوال‌ها جواب می‌دهد؛ اما پشت این ویترین نرم‌افزاری، غول‌های فناوری وارد مسابقه‌ای فیزیکی و پرهزینه شده‌اند که حالا به یک مانع غیرمنتظره خورده است: کمبود برق. همین حالا در نقاط مختلف آمریکا، ساختمان‌هایی پر از پیشرفته‌ترین و گران‌قیمت‌ترین تراشه‌های دنیا ساخته شده‌اند که خاموش مانده‌اند. کار به جایی رسیده است که ساتیا نادلا، مدیرعامل مایکروسافت، به شکل علنی اعتراف می‌کند مشکل شرکتش دیگر کمبود تراشه نیست، بلکه انبارهایی پر از پردازنده دارد که هیچ پریزی برای روشن کردن آن‌ها پیدا نمی‌شود.

امسال نزدیک به هزار میلیارد دلار صرف زیرساخت‌های هوش مصنوعی می‌شود، اما موسسه گارتنر در تازه‌ترین گزارش خود هشدار داده است که تا سال ۲۰۳۰، بیش از ۳.۵ تریلیون دلار از این سرمایه‌گذاری‌ها ممکن است ارزش خود را از دست بدهد. در منطقه اشبرن ویرجینیا که به «کوچه دیتاسنترها» شهرت دارد، دیتاسنترهای در صف انتظار به ۴۰ گیگاوات برق نیاز دارند؛ عددی که معادل خروجی ۴۰ نیروگاه اتمی بزرگ و بسیار بیشتر از کل ظرفیت شبکه برق منطقه است. از سوی دیگر، زمان تحویل ترانسفورماتورهای غول‌پیکر قدرت به بیش از دو سال و نیم رسیده و کمبود نیروی متخصص در ایالتی مثل تگزاس، درآمد سالانه برخی برقکارهای جوانِ بدون مدرک دانشگاهی را به ۲۶۰ هزار دلار رسانده است؛ طنز تلخی که نشان می‌دهد انقلابی که قرار بود شغل برنامه‌نویس‌ها را بگیرد، در گام اول برقکارها را ثروتمندتر از مهندسان نرم‌افزار کرده است.

(مشاهده ویدیو در یوتیوب)

اما بحران زیرساخت و برق تنها یک روی این سکه است و روی دیگر آن به ترفندهای حسابداری، بدهی‌های پنهان و چرخش عجیب پول در وال‌استریت برمی‌گردد. مایکل بری، سرمایه‌گذار مشهوری که بحران مالی ۲۰۰۸ را پیش‌بینی کرده بود، به تازگی دست روی نحوه محاسبه «استهلاک سرورها» در دفاتر مالی شرکت‌هایی مثل متا، مایکروسافت، گوگل و اوراکل گذاشته است. این شرکت‌ها با طولانی‌تر کردن عمر مفید سرورها روی کاغذ، صدها میلیارد دلار از هزینه‌های واقعی خود را به آینده منتقل کرده‌اند تا سود امروزی‌شان بزرگ‌تر دیده شود؛ آن هم در شرایطی که انویدیا هر یک یا دو سال نسل جدیدی از تراشه‌ها را روانه بازار می‌کند و تراشه‌های قدیمی‌تر، ارزش اقتصادی خود را در تاریکی انبارها از دست می‌دهند.

در ویدیوی اختصاصی بالا که در تحریریه ویدیویی ما ماده شده است، پرونده این مسابقه هزار میلیارد دلاری را از زاویه‌ای متفاوت باز کرده‌ایم. از ساختار پیچیده بدهی ۲۷ میلیارد دلاری متا و چرخش پول میان انویدیا و OpenAI گرفته تا شباهت‌های ترسناک این روزها با حباب دات‌کام و تاثیر مستقیم سقوط سهام شرکت‌های تراشه بر بازار رمزارزها (که در ریزش پنجم ژوئن امسال بیش از ۱۳۰ میلیارد دلار از ارزش کریپتو را دود کرد)، همه‌چیز را با آمار و مستندات بررسی کرده‌ایم.

پیشنهاد می‌کنیم تماشای این ویدیوی مستند را از دست ندهید و پس از دیدن آن، نظر خودتان را در بخش دیدگاه‌ها با ما در میان بگذارید: به نظر شما ما در آستانه ترکیدن بزرگ‌ترین حباب تاریخ فناوری هستیم یا این‌ها تنها تکان‌های اولیه یک انقلاب صنعتی تازه است؟

نوشته بن‌بست هزار میلیارد دلاری در سیلیکون‌ ولی؛ رازی که غول‌های هوش مصنوعی پنهان می‌کنند اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

بن‌بست هزار میلیارد دلاری در سیلیکون‌ ولی؛ رازی که غول‌های هوش مصنوعی پنهان می‌کنند

تصور عمومی از هوش مصنوعی، یک صفحه چت ساده است که در چند ثانیه به پیچیده‌ترین سوال‌ها جواب می‌دهد؛ اما پشت این ویترین نرم‌افزاری، غول‌های فناوری وارد مسابقه‌ای فیزیکی و پرهزینه شده‌اند که حالا به یک مانع غیرمنتظره خورده است: کمبود برق. همین حالا در نقاط مختلف آمریکا، ساختمان‌هایی پر از پیشرفته‌ترین و گران‌قیمت‌ترین تراشه‌های دنیا ساخته شده‌اند که خاموش مانده‌اند. کار به جایی رسیده است که ساتیا نادلا، مدیرعامل مایکروسافت، به شکل علنی اعتراف می‌کند مشکل شرکتش دیگر کمبود تراشه نیست، بلکه انبارهایی پر از پردازنده دارد که هیچ پریزی برای روشن کردن آن‌ها پیدا نمی‌شود.

امسال نزدیک به هزار میلیارد دلار صرف زیرساخت‌های هوش مصنوعی می‌شود، اما موسسه گارتنر در تازه‌ترین گزارش خود هشدار داده است که تا سال ۲۰۳۰، بیش از ۳.۵ تریلیون دلار از این سرمایه‌گذاری‌ها ممکن است ارزش خود را از دست بدهد. در منطقه اشبرن ویرجینیا که به «کوچه دیتاسنترها» شهرت دارد، دیتاسنترهای در صف انتظار به ۴۰ گیگاوات برق نیاز دارند؛ عددی که معادل خروجی ۴۰ نیروگاه اتمی بزرگ و بسیار بیشتر از کل ظرفیت شبکه برق منطقه است. از سوی دیگر، زمان تحویل ترانسفورماتورهای غول‌پیکر قدرت به بیش از دو سال و نیم رسیده و کمبود نیروی متخصص در ایالتی مثل تگزاس، درآمد سالانه برخی برقکارهای جوانِ بدون مدرک دانشگاهی را به ۲۶۰ هزار دلار رسانده است؛ طنز تلخی که نشان می‌دهد انقلابی که قرار بود شغل برنامه‌نویس‌ها را بگیرد، در گام اول برقکارها را ثروتمندتر از مهندسان نرم‌افزار کرده است.

(مشاهده ویدیو در یوتیوب)

اما بحران زیرساخت و برق تنها یک روی این سکه است و روی دیگر آن به ترفندهای حسابداری، بدهی‌های پنهان و چرخش عجیب پول در وال‌استریت برمی‌گردد. مایکل بری، سرمایه‌گذار مشهوری که بحران مالی ۲۰۰۸ را پیش‌بینی کرده بود، به تازگی دست روی نحوه محاسبه «استهلاک سرورها» در دفاتر مالی شرکت‌هایی مثل متا، مایکروسافت، گوگل و اوراکل گذاشته است. این شرکت‌ها با طولانی‌تر کردن عمر مفید سرورها روی کاغذ، صدها میلیارد دلار از هزینه‌های واقعی خود را به آینده منتقل کرده‌اند تا سود امروزی‌شان بزرگ‌تر دیده شود؛ آن هم در شرایطی که انویدیا هر یک یا دو سال نسل جدیدی از تراشه‌ها را روانه بازار می‌کند و تراشه‌های قدیمی‌تر، ارزش اقتصادی خود را در تاریکی انبارها از دست می‌دهند.

در ویدیوی اختصاصی بالا که در تحریریه ویدیویی ما ماده شده است، پرونده این مسابقه هزار میلیارد دلاری را از زاویه‌ای متفاوت باز کرده‌ایم. از ساختار پیچیده بدهی ۲۷ میلیارد دلاری متا و چرخش پول میان انویدیا و OpenAI گرفته تا شباهت‌های ترسناک این روزها با حباب دات‌کام و تاثیر مستقیم سقوط سهام شرکت‌های تراشه بر بازار رمزارزها (که در ریزش پنجم ژوئن امسال بیش از ۱۳۰ میلیارد دلار از ارزش کریپتو را دود کرد)، همه‌چیز را با آمار و مستندات بررسی کرده‌ایم.

پیشنهاد می‌کنیم تماشای این ویدیوی مستند را از دست ندهید و پس از دیدن آن، نظر خودتان را در بخش دیدگاه‌ها با ما در میان بگذارید: به نظر شما ما در آستانه ترکیدن بزرگ‌ترین حباب تاریخ فناوری هستیم یا این‌ها تنها تکان‌های اولیه یک انقلاب صنعتی تازه است؟

نوشته بن‌بست هزار میلیارد دلاری در سیلیکون‌ ولی؛ رازی که غول‌های هوش مصنوعی پنهان می‌کنند اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

بن‌بست هزار میلیارد دلاری در سیلیکون‌ ولی؛ رازی که غول‌های هوش مصنوعی پنهان می‌کنند

تصور عمومی از هوش مصنوعی، یک صفحه چت ساده است که در چند ثانیه به پیچیده‌ترین سوال‌ها جواب می‌دهد؛ اما پشت این ویترین نرم‌افزاری، غول‌های فناوری وارد مسابقه‌ای فیزیکی و پرهزینه شده‌اند که حالا به یک مانع غیرمنتظره خورده است: کمبود برق. همین حالا در نقاط مختلف آمریکا، ساختمان‌هایی پر از پیشرفته‌ترین و گران‌قیمت‌ترین تراشه‌های دنیا ساخته شده‌اند که خاموش مانده‌اند. کار به جایی رسیده است که ساتیا نادلا، مدیرعامل مایکروسافت، به شکل علنی اعتراف می‌کند مشکل شرکتش دیگر کمبود تراشه نیست، بلکه انبارهایی پر از پردازنده دارد که هیچ پریزی برای روشن کردن آن‌ها پیدا نمی‌شود.

امسال نزدیک به هزار میلیارد دلار صرف زیرساخت‌های هوش مصنوعی می‌شود، اما موسسه گارتنر در تازه‌ترین گزارش خود هشدار داده است که تا سال ۲۰۳۰، بیش از ۳.۵ تریلیون دلار از این سرمایه‌گذاری‌ها ممکن است ارزش خود را از دست بدهد. در منطقه اشبرن ویرجینیا که به «کوچه دیتاسنترها» شهرت دارد، دیتاسنترهای در صف انتظار به ۴۰ گیگاوات برق نیاز دارند؛ عددی که معادل خروجی ۴۰ نیروگاه اتمی بزرگ و بسیار بیشتر از کل ظرفیت شبکه برق منطقه است. از سوی دیگر، زمان تحویل ترانسفورماتورهای غول‌پیکر قدرت به بیش از دو سال و نیم رسیده و کمبود نیروی متخصص در ایالتی مثل تگزاس، درآمد سالانه برخی برقکارهای جوانِ بدون مدرک دانشگاهی را به ۲۶۰ هزار دلار رسانده است؛ طنز تلخی که نشان می‌دهد انقلابی که قرار بود شغل برنامه‌نویس‌ها را بگیرد، در گام اول برقکارها را ثروتمندتر از مهندسان نرم‌افزار کرده است.

(مشاهده ویدیو در یوتیوب)

اما بحران زیرساخت و برق تنها یک روی این سکه است و روی دیگر آن به ترفندهای حسابداری، بدهی‌های پنهان و چرخش عجیب پول در وال‌استریت برمی‌گردد. مایکل بری، سرمایه‌گذار مشهوری که بحران مالی ۲۰۰۸ را پیش‌بینی کرده بود، به تازگی دست روی نحوه محاسبه «استهلاک سرورها» در دفاتر مالی شرکت‌هایی مثل متا، مایکروسافت، گوگل و اوراکل گذاشته است. این شرکت‌ها با طولانی‌تر کردن عمر مفید سرورها روی کاغذ، صدها میلیارد دلار از هزینه‌های واقعی خود را به آینده منتقل کرده‌اند تا سود امروزی‌شان بزرگ‌تر دیده شود؛ آن هم در شرایطی که انویدیا هر یک یا دو سال نسل جدیدی از تراشه‌ها را روانه بازار می‌کند و تراشه‌های قدیمی‌تر، ارزش اقتصادی خود را در تاریکی انبارها از دست می‌دهند.

در ویدیوی اختصاصی بالا که در تحریریه ویدیویی ما ماده شده است، پرونده این مسابقه هزار میلیارد دلاری را از زاویه‌ای متفاوت باز کرده‌ایم. از ساختار پیچیده بدهی ۲۷ میلیارد دلاری متا و چرخش پول میان انویدیا و OpenAI گرفته تا شباهت‌های ترسناک این روزها با حباب دات‌کام و تاثیر مستقیم سقوط سهام شرکت‌های تراشه بر بازار رمزارزها (که در ریزش پنجم ژوئن امسال بیش از ۱۳۰ میلیارد دلار از ارزش کریپتو را دود کرد)، همه‌چیز را با آمار و مستندات بررسی کرده‌ایم.

پیشنهاد می‌کنیم تماشای این ویدیوی مستند را از دست ندهید و پس از دیدن آن، نظر خودتان را در بخش دیدگاه‌ها با ما در میان بگذارید: به نظر شما ما در آستانه ترکیدن بزرگ‌ترین حباب تاریخ فناوری هستیم یا این‌ها تنها تکان‌های اولیه یک انقلاب صنعتی تازه است؟

نوشته بن‌بست هزار میلیارد دلاری در سیلیکون‌ ولی؛ رازی که غول‌های هوش مصنوعی پنهان می‌کنند اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

تفاوت بین پروکسی و VPN چیست؟ + جدول

اگر در حال خواندن این مطلب هستید، احتمالاً می‌خواهید به هر دلیلی آدرس IP خود را تغییر دهید، اما شاید بخواهید تمام فعالیت‌های فضای وب خود را نیز رمزگذاری کنید.

به نظر شما بهتر است از کدام یک استفاده کنید، VPN یا سرور پراکسی؟ هر کدام از این دو مزایا و معایب خود را دارند.

ادامه مطلب را بخوانید؛ ما به شما کمک خواهیم کرد تا تصمیمی آگاهانه و سریع بگیرید.

بیایید با اصول اولیه شروع کنیم، VPN چیست و سرور پروکسی چه چیزی است؟

VPN‌ها

VPN‌ها سرورهای خصوصی مجازی هستند که تمام فعالیت های وب کاربران و آدرس‌های IP دستگاه را رمزگذاری می‌کنند. به طور معمول، آنها به شکل یک برنامه یا یک افزونه مرورگر هستند.

سرورهای پروکسی

از طرف دیگر، سرور پروکسی رایانه‌ای است که بین کاربر و سرور او قرار می‌گیرد و فقط آدرس IP دستگاه او را پنهان می‌کند، نه تمام فعالیت‌های وب را. همچنین سرور پروکسی تنها در یک وب سایت یا برنامه کار می‌کند. ما اکثرا انواع سرورهای پروکسی زیر را می‌بینیم:

SOCKS5:

بسیاری از مردم ترجیح می‌دهند از SOCKS5 برای مواردی مانند اشتراک‌گذاری فایل، پخش ویدیو و بازی‌های آنلاین استفاده کنند، اما سرعت آن بسیار کندتر از HTTP است.

HTTP:

HTTP یک سرور پراکسی است که معمولاً برای دسترسی به وب‌سایت‌های دارای محدودیت جغرافیایی استفاده می‌شود. اگر در کشوری زندگی می‌کنید که سطح بالایی از سانسور اینترنت دارد، HTTP گزینه خوبی برای شما است.

Transparent:

سرورهای پروکسی فقط برای باز کردن قفل وب سایت‌های خاص استفاده نمی‌شوند. آنها همچنین‌ می‌توانند برای اهداف دیگری نیز به کار گرفته شوند. آیا نمی‌توانید با رایانه‌های موجود در کتابخانه عمومی دانشگاه  خود به فیس‌بوک بروید؟ خوب، به این دلیل است که کتابداران ممکن است از یک سرور پروکسی Transparent استفاده کرده باشند که از دسترسی به برخی وب سایت‌ها جلوگیری می‌کند. کالج‌ها و صاحبان کسب و کارها نیز اغلب از این سرورها استفاده می‌کنند.

پروکسی در مقابل VPN

بستگی به نیاز شما دارد که بخواهید از سرور پروکسی یا VPN استفاده کنید، اما به احتمال زیاد استفاده از VPN راحت‌تر خواهد بود. به جدول زیر توجه کنید.

ویژگی‌ها

پروکسی

VPN

هزینه
معمولا رایگان معمولا خریدنی
تعداد استفاده
۱ نا محدود
رمزگذاری آدرس IP
بله بله
رمزگذاری فعالیت‌های اینترنتی
خیر بله
فروش داده‌های کاربران
بله خیر
پوشش
یک وبسیایت یا اپلیکیشن تمامی وبسایت‌ها و اپلیکیشن‌ها
سازگاری با استریم و بازی
بله بله
می توان از آن برای دور زدن محدودیت های جغرافیایی استفاده کرد
بله بله
سرعت مرور را کاهش می دهد
بله بله

 

تفاوت های کلیدی

ابتدا، اجازه دهید در مورد تفاوت‌های عمده بین VPN و سرورهای پروکسی صحبت کنیم.

رمزگذاری:

تفاوت اصلی بین پروکسی و VPN رمزگذاری است. VPN‌ها نه تنها آدرس IP خصوصی شما، بلکه تمام فعالیت‌های وب شما مانند وب‌سایت هایی را که بازدید می‌کنید، با استفاده از رمزگذاری پنهان می‌کنند. از طرف دیگر، سرورهای پروکسی فقط آدرس IP شما را تغییر می‌دهند، اما فعالیت‌های آنلاین شما را رمزگذاری نمی‌کنند.

فروش داده‌ها:

اکثر سرورهای پروکسی رایگان هستند و برای جبران هزینه، بسیاری از آنها داده‌های کاربران را به تبلیغ کنندگان می‌فروشند. از طرف دیگر، بیشتر VPN ها پولی هستند و داده‌های ترافیک کاربر را ثبت یا به اشتراک نمی گذارند.

پولی در مقابل رایگان:

بسیاری از گزینه‌های VPN رایگان در دسترس هستند ولی محدودیت‌هایی در مورد میزان داده‌ای که می‌توانید در روز استفاده کنید، تعداد سرورهایی که می‌توانید به آنها تغییر دهید و موارد دیگر را دارند. بنابراین برای اکثر مردم، تکیه کردن روی گزینه پولی منطقی است، در حالی که اکثر سرورهای پروکسی رایگان هستند.

پوشش:

VPNها تمام فعالیت‌های وب کاربر را رمزگذاری می‌کنند، بدون توجه به وب سایت یا برنامه. در حالی که سرورهای پروکسی فقط یک وب‌سایت یا برنامه را در یک زمان پنهان می‌کنند.

شباهت‌های کلیدی

در جستجوی زمینه‌های مشترک به این موارد برخورد می‌کنیم:

پنهان کردن آدرس های IP:

هم VPN‌ها و هم سرورهای پروکسی آدرس IP دستگاه شما را مخفی می‌کنند.

پخش استریم و سازگاری با بازی:

هر دو با سرویس‌های استریم و کنسول‌های بازی کار می‌کنند، اگرچه برای پراکسی‌ها باید از SOCKS5 استفاده کنید.

کاهش سرعت مرور:

هر دو روش حداقل کمی سرعت مرور شما را کاهش می‌دهند ( اتصالات پراکسی معمولاً کندتر از اتصالات VPN هستند. )

دور زدن محدودیت‌های جغرافیایی:

اگر می‌خواهید محدودیت‌های اینترنت دولتی را دور بزنید، هم یک VPN و هم یک سرور پراکسی می‌توانند این کار را انجام دهند.

آیا به هر دو نیاز دارید؟

در یک کلام، نه، اگر از قبل VPN دارید، نیازی به دانلود پروکسی نیست. VPN‌ها قادر به انجام تمام  کارهایی هستند که سرورهای پروکسی انجام می‌دهند، بنابراین نیازی به آنها  نیست. با این حال، اگر یک سرور پروکسی Transparent دارید که وب سایت‌های خاصی را مسدود می‌کند، ممکن است برای دور زدن این محدودیت‌ها به یک VPN نیاز داشته باشید.

کدام یک را باید استفاده کنید؟

از کدام یک باید استفاده کنیم؟ VPN یا سرور پروکسی؟ مزایا و معایب هر کدام را بررسی می‌کنیم.

چرا باید از VPN استفاده کنید؟

پوشش همه وب‌سایت‌ها و برنامه‌ها:  اگر می‌خواهید بیش از یک وب‌سایت یا برنامه تحت پوشش قرار گیرد، VPN ساده‌ترین گزینه است.

رمزگذاری ترافیک وب: در صورتی که می‌خواهید وب سایت‌های بازدید شده رمزگذاری شوند و نه فقط آدرس IP دستگاه شما، VPN تنها گزینه‌‌ای است که دارید.

بدون ثبت ترافیک:  اکثر VPN‌ها  ترافیک شما را ثبت نمی‌کنند، که این موضوعدر مورد سرورهای پروکسی صدق نمی‌کند.

سرعت بهتر: سرعت‌ها از  یک VPN به VPN دیگر بسیار متفاو ت است اما به طور کلی، آنها سریعتر از سرورهای پروکسی هستند.

چرا نباید از VPN استفاده کنید؟

اگر فقط به یک بار استفاده نیاز دارید: اگر اینطور است، استفاده از سرور پروکسی احتمالا ساده‌تر و ارزان‌تر خواهد بود.

ممکن است مجبور به پرداخت شوید:  برخی از VPN ها وجود دارند که کاملاً رایگان هستند یا دوره آزمایشی رایگان دارند، اما به طور کلی، VPN‌ها معمولاً هزینه دارند در حالی که پروکسی‌ها کاملا رایگان هستند.

چرا باید از سرور پروکسی استفاده کنید؟

فقط نیاز به پنهان کردن یک وب سایت یا آدرس IP برنامه دارید: اگر به یک وب سایت یا یک برنامه نیاز دارید، دریافت یک سرور پروکسی برای پوشش یک وب سایت یا برنامه ساده‌تر از دانلود VPN است.
کاملا و همیشه رایگان: بدون پرداخت، بدون مشکل!

چرا نباید از سرور پروکسی استفاده کنید؟

ترافیک وب را رمزگذاری نمی‌کند: ارائه‌دهنده خدمات اینترنت شما همچنان می‌تواند دقیقاً آنچه را که آنلاین انجام می‌دهید، ببیند و فقط آدرس IP دستگاه شما تغییر می‌کند.
ترافیک وب را ثبت می‌کند و می‌فروشد: سرورهای پروکسی نه تنها فعالیت وب شما را ثبت می‌کنند، بلکه آن را به طور بالقوه به تبلیغ کنندگان شخص ثالث نیز می‌فروشند.
فقط روی یک وب‌سایت یا برنامه کار می‌کند: اکثر مردم می‌خواهند از تمام فعالیت‌های وب خود محافظت کنند.

در مجموع در حالی که سرورهای پروکسی مطمئناً کاربردهای مفید خودشان را دارند، VPN ها راه بسیار جامع و مؤثرتری برای فعالیت‌های خصوصی و محفوظ ماندن در فضای  آنلاین هستند.

نوشته تفاوت بین پروکسی و VPN چیست؟ + جدول اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

بررسی یک تصمیم بزرگ؛ بازار چندین هزار میلیاردی تجارت الکترونیک کشور در اینستاگرام و تلگرام

در این مقاله به بازار بزرگ تجارت الکترونیک در کشور می‌پردازیم و بررسی خواهیم کرد که تعداد کسب و کارها در پیام رسان های خارجی و بومی چقدر است؟

در هفته‌های اخیر آمار و اقدام بسیار متفاوتی از حجم معادلات و تراکنش‌های اقتصاد دیجیتال کشور در حوزه کسب و کارهای آنلاین و همچنین افرادی آسیب دیده در این حوزه از سمت مسئولین مختلف منتشر شد.

از طرفی قطع پلتفرم‌های محبوب خارجی و هدایت اجباری کاربران به پلتفرم‌های بومی باعث شده تا ارقام جالبی در خصوص استفاده مردم از پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی داخلی بیان شود.

اما سوال اصلی آن است که در حال حاضر حجم گردش مالی و تراکنش‌های کسب و کارهای آنلاین چه مقدار است و درواقع چه حجمی از اقتصاد آنلاین دچار خسارت شده است، همچنین مسئولینی که آدرس شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌های داخلی را به مردم می‌دهند آیا از میزان درآمد فعلی کسب و کارهای آنلاین در این پلتفرم‌ها خبر دارند و کوچ اجباری کاربران به پیام‌رسان و شبکه‌های اجتماعی داخلی یک حرکت هدفمند و تصمیمی عاقلانه است یا خیر؟

یکی از مهم‌ترین دلایلی که باعث می‌شود کسب و کارهای آنلاین تمایل نداشته باشند از اینستاگرام و تلگرام به شبکه‌های اجتماعی داخلی بیایند آن است که تاکنون استقبال خوبی از پلتفرم‌های بومی در این بخش نشده و کاربران زیادی در این شبکه‌ها فعال نیستند.

طبیعتا هر کسب و کاری نیاز به مشتری دارد، زمانی که شما در یک شبکه اجتماعی یا پیام‌رسان مشتری نداشته باشید، عملا کسب و کار شما شکست خورده است.

نمونه آن در سال‌های 97 و 98 و همزمان با فیلترینگ تلگرام و قطع اینترنت بین‌الملل رخ داد که بسیاری از کاربران و کسب و کارها به پلتفرم‌های بومی روی آوردند اما تجربه ناموفقی بود و با علت استقبال پایین مردم و فروش کم در این شبکه‌ها به تلگرام فیلتر شده و اینستاگرام بازگشتند.

در ادامه با بررسی آمارهای ارائه شده در گزارش جامع سالانه تجارت الکترونیک در سال 1400، به بررسی حجم گردش مالی و بزرگی این بازار و همچنین میزان استقبال مردم از شبکه‌های داخلی خواهیم پرداخت.

حجم بازار تجارت الکترونیک کشور چقدر است؟

در حوزه تجارت الکترونیک با بازار بسیار بزرگی طرف هستیم، بازاری که ارزش کل گردش مالی آن رقم عجیب 12 هزار و 369 هزار میلیارد ریال است! ارزش کل گردش مالی تجارت الکترونیک در سال 1400 برابر با 17 درصد تولید ناخالص داخلی بدون احتساب نفت است.

این بازار بزرگ بیش از یک ماه است که آسیب دیده و گردش مالی در آن به شکل فاحشی کاهش پیدا کرده است. البته برای نظر نهایی باید منتظر آمارهای رسمی بود اما بر اساس اخبار و بیانیه‌هایی که برندها، استارتاپ‌ها و کسب و کارهای مختلف آنلاین و دیجیتال در کشور ارائه می‌کنند، درآمد این شرکت‌های بزرگ و کوچک به شکل چشمگیری کاهش پیدا کرده و بسیاری از آن‌ها در معرض نابودی قرار گرفتند.

نکته بسیار مهم دیگر در خصوص این بازار آن است که بیش از 94 درصد سرمایه‌گذاری‌ها در حوزه تجارت الکترونیک توسط بخش خصوصی صورت گرفته و در واقع سرمایه توسط مردم عادی تامین شده است.

در این بخش سازمان‌ها و بخش‌های مختلف دولتی نقش بسزایی نداشتند و با آسیب دیدن این حوزه، سرمایه بخش خصوصی است که در معرض نابودی قرار می‌گیرد.

در گزارش مرکز توسعه تجارت الکترونیک اشاره شده که تنها یک درصد از سرمایه حوزه تجارت الکترونیک مربوط به دولت است و بیش از 94 درصد این سرمایه توسط بخشی خصوصی تامین شده است. این یعنی بازاری به بزرگی 12 هزار و 369 هزار میلیارد ریال توسط مردم تشکیل شده و قطعا با آسیب دیدن آن، در نگاه اول دولت ضرر مالی نخواهد دید، هر چند که عواقب آن غیرقابل جبران خواهد بود اما وابستگی این حوزه به بخش خصوصی و سرمایه‌گذاران این بخش موضوعی غیرقابل انکار است.

به همین دلیل است که با تصمیمات لحظه‌ای و غیرکارشناسی از سمت سازمان‌های مسئول، جو متشنج و غیرقابل پیش‌بینی در بخش تجارت الکترونیک به وجود آمده و سرمایه‌گذاری بخش خصوصی در این حوزه در حال کاهش است. اتفاقی که می‌تواند کل این تجارت عظیم را تحت تاثیر قرار دهد و موجب عقب ماندگی کشور شود.

اما این سرمایه عظیم بخش خصوصی در چه بستری فعال است؟ در همین مورد باز هم می‌توانیم به گزارش مرکز توسعه تجارت الکترونیک اشاره کنیم، در این گزارش سهم هر یک از روش‌های فروش کالا و ارائه خدمات (جدا از ارائه خدمات در بستر سایت) به تفکیک اپلیکیشن، پیام‌رسان و شبکه اجتماعی بیان شده است.

بر این اساس، جدا از سایت‌های اینترنتی، 80 درصد سهم فروش و ارائه خدمات تجارت الکترونیک ایران در شبکه‌های اجتماعی صورت می‌گیرد، همچنین 28 درصد از این خدمات در پیام‌رسان‌ها ارائه می‌شوند، یعنی سهم عمده این بازار در پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی صورت گرفته است.

تعداد کسب و کارها پیام رسان های بومی

اما کدام پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی بیشترین سهم را در این حوزه داشتند؟

در این جا می‌توان به خوبی دعوای میان اپلیکیشن‌های خارجی و بومی را بررسی کرد، اینکه آیا می‌توان به یکباره از پلتفرم‌های خارجی به پلتفرم داخلی منتقل شد و آیا اصلا باید این کار صورت بگیرد یا خیر؟

میزان استفاده از شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌های مختلف در بازار تجارت الکترونیک طبق جدول زیر است، بر همین اساس مشاهده می‌کنید که تاکنون آن بخش از خدمات و فروش کالا در حوزه تجارت الکترونیک که در بستر پیام‌رسان‌ها و شبکه اجتماعی بوده، به صورت گسترده در بستر شبکه‌های اجتماعی خارجی صورت گرفته است.

در این آمار، اینستاگرام بزرگ‌ترین نقش را دارد و 84 درصد فروشندگانی که در شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها فعال هستند، در اینستاگرام خدمت خود را عرضه می‌کنند. سهم بعدی مربوط به واتساپ است که 49 درصد بازار را در اختیار دارد و پس از آن تلگرام 42 درصد سهم بازار را در اختیار دارد.

در میان پیام‌رسان‌های داخلی، سروش با 4 درصد سهم در این بازار، محبوب‌ترین اپلیکیشن بومی محسوب می‌شود اما میزان سهم آن اصلا قابل توجه نیست. همچنین بله، ایتا، آی‌گپ و گپ هرکدام با سهم کمتر از 4 درصد در رتبه‌های بعدی قرار دارند.

تعداد کسب و کارها پیام رسان های بومی

به نظر می‌رسد آمار خود گویای همه چیز است، آیا با این شرایط می‌توان اینستاگرام را بست و توقع داشت که بخش خصوصی این حجم از سرمایه را بیخیال شود و بیاید در پلتفرم داخلی با تمام مشکلاتی که دارد و احتمالا در آینده به وجود خواهد آمد از صفر کار خودش را آغاز کند؟

اما بخش دیگری که باید برای مدیران و تصمیم‌گیران قابل توجه باشد، گروه سنی مالکین این کسب و کارها در بخش خصوصی هستند. بر اساس گزارش مرکز توسعه تجارت الکترونیک، 60 درصد از مالکین این کسب و کارهای در گروه سنی 20 تا 40 سال قرار دارند، درواقع بخش اعظمی از این بازار به دست مدیران جوان و آینده‌دار کشور است، همان‌هایی که با ناامید شدنشان خطر مهاجرت و خروج سرمایه از این بازار را متوجه کشور می‌شود.

از طرفی بازار هدف این کسب و کارها نیز گروه سنی جوان است، بر اساس داده‌های موجود، 60 درصد مخاطبین این بازار در گروه سنی جوانان قرار دارند.

در انتهای این آمارها می‌توانیم به این مورد اشاره کنیم که 14 درصد از مالکین بازار بزرگ کسب و کارهای حوزه تجارت الکترونیک خانم‌ها هستند، این در حالی است که خانم‌های مالکین کسب و کارهای حوزه تجارت الکترونیک در سال 96 تنها 9 درصد بودند.

تعداد کسب و کارها پیام رسان های بومی

درواقع بانوان توانستند حضور گسترده و قدرتمندی در این حوزه داشته باشند و پتانسیل‌های این بازار نیز کمک کرده تا خانم‌ها بتوانند به عنوان کارآفرین و مدیر در بخش تجارت الکترونیک فعالیت داشته باشند.

وقتی از تجارت الکترونیک صحبت می‌کنیم، یعنی بازاری 12 هزار و 369 هزار میلیارد ریالی که با 17 درصد تولید ناخالص داخلی بدون احتساب نفت برابر است. بازاری که بیش از 94 درصد سرمایه‌گذاری در آن توسط بخش خصوصی صورت گرفته و در اصل سرمایه مردم است. 80 درصد این بازار بزرگ بدون احتساب سایت‌ها، در بستر پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی برقرار است و در همین بسترها رشد کرده است.

در میان پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی بیشترین سهم با اختلاف فاحش برای اینستاگرام، واتساپ و تلگرام است. درواقع بخش اصلی سرمایه در گردش 12 هزار و 369 هزار میلیارد ریالی آن در اینستاگرام، واتساپ و تلگرام است، سه پلتفرمی که در حال حاضر بسته‌شده اند و احتمالا دیگر رفع فیلتر نمی‌شوند.

منطق مسئولین آن است که پلتفرم‌های خارجی ساخت دشمن را رها کنیم و به پلتفرم‌های داخلی روی بیاییم، اما قطعا با این حجم سرمایه در گردش این بازار آشنا نیستند. فیلترینگ این شبکه‌های اجتماعی یعنی تحمیل هزینه به مردم، مردمی که سال‌های تلاش کرده‌اند تا کسب و کار خود را راه بیندازند و درآمدی داشته باشند.

بستن شبکه‌های اجتماعی مشهور و فرستادن اجباری کسب و کارها به پیام‌رسان بومی، به معنای قطع درآمد کسب و کارها و شروع از نقطه ابتدایی است. علاوه بر این موارد باید بررسی کرد که تکلیف هزینه‌هایی که مردم در طی این سال‌های برای رشد و توسعه کسب و کار خود کشیده‌اند چه می‌شود؟ آیا به راحتی همه چیز را زیر پا می‌گذاریم و روز از نو روزی از نو؟

متاسفانه بخش خصوصی خود در این تفکر است که ضرر این تصمیمات گریبان‌گیرش نخواهد شد، زیرا تنها یک درصد سرمایه‌گذاری در این حوزه توسط بخش دولتی صورت گرفته، اما در طولانی مدت هزینه بسیار سنگینی بر گردن دولت تحمیل می‌شود، هزینه‌ای که برای جبران خسارت سنگین وارد شده به بخش خصوصی و تجارت الکترونیک است و باید از بیت‌المال تامین شود.

ضمن آنکه با پرداخت این هزینه‌ها و تامین خسارات، قطعا این بازار مانند گذشته سرپا نخواهد بود و آمار و ارقام رشد آن کاهش پیدا خواهد کرد.

نوشته بررسی یک تصمیم بزرگ؛ بازار چندین هزار میلیاردی تجارت الکترونیک کشور در اینستاگرام و تلگرام اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

بررسی یک تصمیم بزرگ؛ بازار چندین هزار میلیاردی تجارت الکترونیک کشور در اینستاگرام و تلگرام

در این مقاله به بازار بزرگ تجارت الکترونیک در کشور می‌پردازیم و بررسی خواهیم کرد که تعداد کسب و کارها در پیام رسان های خارجی و بومی چقدر است؟

در هفته‌های اخیر آمار و اقدام بسیار متفاوتی از حجم معادلات و تراکنش‌های اقتصاد دیجیتال کشور در حوزه کسب و کارهای آنلاین و همچنین افرادی آسیب دیده در این حوزه از سمت مسئولین مختلف منتشر شد.

از طرفی قطع پلتفرم‌های محبوب خارجی و هدایت اجباری کاربران به پلتفرم‌های بومی باعث شده تا ارقام جالبی در خصوص استفاده مردم از پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی داخلی بیان شود.

اما سوال اصلی آن است که در حال حاضر حجم گردش مالی و تراکنش‌های کسب و کارهای آنلاین چه مقدار است و درواقع چه حجمی از اقتصاد آنلاین دچار خسارت شده است، همچنین مسئولینی که آدرس شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌های داخلی را به مردم می‌دهند آیا از میزان درآمد فعلی کسب و کارهای آنلاین در این پلتفرم‌ها خبر دارند و کوچ اجباری کاربران به پیام‌رسان و شبکه‌های اجتماعی داخلی یک حرکت هدفمند و تصمیمی عاقلانه است یا خیر؟

یکی از مهم‌ترین دلایلی که باعث می‌شود کسب و کارهای آنلاین تمایل نداشته باشند از اینستاگرام و تلگرام به شبکه‌های اجتماعی داخلی بیایند آن است که تاکنون استقبال خوبی از پلتفرم‌های بومی در این بخش نشده و کاربران زیادی در این شبکه‌ها فعال نیستند.

طبیعتا هر کسب و کاری نیاز به مشتری دارد، زمانی که شما در یک شبکه اجتماعی یا پیام‌رسان مشتری نداشته باشید، عملا کسب و کار شما شکست خورده است.

نمونه آن در سال‌های 97 و 98 و همزمان با فیلترینگ تلگرام و قطع اینترنت بین‌الملل رخ داد که بسیاری از کاربران و کسب و کارها به پلتفرم‌های بومی روی آوردند اما تجربه ناموفقی بود و با علت استقبال پایین مردم و فروش کم در این شبکه‌ها به تلگرام فیلتر شده و اینستاگرام بازگشتند.

در ادامه با بررسی آمارهای ارائه شده در گزارش جامع سالانه تجارت الکترونیک در سال 1400، به بررسی حجم گردش مالی و بزرگی این بازار و همچنین میزان استقبال مردم از شبکه‌های داخلی خواهیم پرداخت.

حجم بازار تجارت الکترونیک کشور چقدر است؟

در حوزه تجارت الکترونیک با بازار بسیار بزرگی طرف هستیم، بازاری که ارزش کل گردش مالی آن رقم عجیب 12 هزار و 369 هزار میلیارد ریال است! ارزش کل گردش مالی تجارت الکترونیک در سال 1400 برابر با 17 درصد تولید ناخالص داخلی بدون احتساب نفت است.

این بازار بزرگ بیش از یک ماه است که آسیب دیده و گردش مالی در آن به شکل فاحشی کاهش پیدا کرده است. البته برای نظر نهایی باید منتظر آمارهای رسمی بود اما بر اساس اخبار و بیانیه‌هایی که برندها، استارتاپ‌ها و کسب و کارهای مختلف آنلاین و دیجیتال در کشور ارائه می‌کنند، درآمد این شرکت‌های بزرگ و کوچک به شکل چشمگیری کاهش پیدا کرده و بسیاری از آن‌ها در معرض نابودی قرار گرفتند.

نکته بسیار مهم دیگر در خصوص این بازار آن است که بیش از 94 درصد سرمایه‌گذاری‌ها در حوزه تجارت الکترونیک توسط بخش خصوصی صورت گرفته و در واقع سرمایه توسط مردم عادی تامین شده است.

در این بخش سازمان‌ها و بخش‌های مختلف دولتی نقش بسزایی نداشتند و با آسیب دیدن این حوزه، سرمایه بخش خصوصی است که در معرض نابودی قرار می‌گیرد.

در گزارش مرکز توسعه تجارت الکترونیک اشاره شده که تنها یک درصد از سرمایه حوزه تجارت الکترونیک مربوط به دولت است و بیش از 94 درصد این سرمایه توسط بخشی خصوصی تامین شده است. این یعنی بازاری به بزرگی 12 هزار و 369 هزار میلیارد ریال توسط مردم تشکیل شده و قطعا با آسیب دیدن آن، در نگاه اول دولت ضرر مالی نخواهد دید، هر چند که عواقب آن غیرقابل جبران خواهد بود اما وابستگی این حوزه به بخش خصوصی و سرمایه‌گذاران این بخش موضوعی غیرقابل انکار است.

به همین دلیل است که با تصمیمات لحظه‌ای و غیرکارشناسی از سمت سازمان‌های مسئول، جو متشنج و غیرقابل پیش‌بینی در بخش تجارت الکترونیک به وجود آمده و سرمایه‌گذاری بخش خصوصی در این حوزه در حال کاهش است. اتفاقی که می‌تواند کل این تجارت عظیم را تحت تاثیر قرار دهد و موجب عقب ماندگی کشور شود.

اما این سرمایه عظیم بخش خصوصی در چه بستری فعال است؟ در همین مورد باز هم می‌توانیم به گزارش مرکز توسعه تجارت الکترونیک اشاره کنیم، در این گزارش سهم هر یک از روش‌های فروش کالا و ارائه خدمات (جدا از ارائه خدمات در بستر سایت) به تفکیک اپلیکیشن، پیام‌رسان و شبکه اجتماعی بیان شده است.

بر این اساس، جدا از سایت‌های اینترنتی، 80 درصد سهم فروش و ارائه خدمات تجارت الکترونیک ایران در شبکه‌های اجتماعی صورت می‌گیرد، همچنین 28 درصد از این خدمات در پیام‌رسان‌ها ارائه می‌شوند، یعنی سهم عمده این بازار در پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی صورت گرفته است.

تعداد کسب و کارها پیام رسان های بومی

اما کدام پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی بیشترین سهم را در این حوزه داشتند؟

در این جا می‌توان به خوبی دعوای میان اپلیکیشن‌های خارجی و بومی را بررسی کرد، اینکه آیا می‌توان به یکباره از پلتفرم‌های خارجی به پلتفرم داخلی منتقل شد و آیا اصلا باید این کار صورت بگیرد یا خیر؟

میزان استفاده از شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌های مختلف در بازار تجارت الکترونیک طبق جدول زیر است، بر همین اساس مشاهده می‌کنید که تاکنون آن بخش از خدمات و فروش کالا در حوزه تجارت الکترونیک که در بستر پیام‌رسان‌ها و شبکه اجتماعی بوده، به صورت گسترده در بستر شبکه‌های اجتماعی خارجی صورت گرفته است.

در این آمار، اینستاگرام بزرگ‌ترین نقش را دارد و 84 درصد فروشندگانی که در شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها فعال هستند، در اینستاگرام خدمت خود را عرضه می‌کنند. سهم بعدی مربوط به واتساپ است که 49 درصد بازار را در اختیار دارد و پس از آن تلگرام 42 درصد سهم بازار را در اختیار دارد.

در میان پیام‌رسان‌های داخلی، سروش با 4 درصد سهم در این بازار، محبوب‌ترین اپلیکیشن بومی محسوب می‌شود اما میزان سهم آن اصلا قابل توجه نیست. همچنین بله، ایتا، آی‌گپ و گپ هرکدام با سهم کمتر از 4 درصد در رتبه‌های بعدی قرار دارند.

تعداد کسب و کارها پیام رسان های بومی

به نظر می‌رسد آمار خود گویای همه چیز است، آیا با این شرایط می‌توان اینستاگرام را بست و توقع داشت که بخش خصوصی این حجم از سرمایه را بیخیال شود و بیاید در پلتفرم داخلی با تمام مشکلاتی که دارد و احتمالا در آینده به وجود خواهد آمد از صفر کار خودش را آغاز کند؟

اما بخش دیگری که باید برای مدیران و تصمیم‌گیران قابل توجه باشد، گروه سنی مالکین این کسب و کارها در بخش خصوصی هستند. بر اساس گزارش مرکز توسعه تجارت الکترونیک، 60 درصد از مالکین این کسب و کارهای در گروه سنی 20 تا 40 سال قرار دارند، درواقع بخش اعظمی از این بازار به دست مدیران جوان و آینده‌دار کشور است، همان‌هایی که با ناامید شدنشان خطر مهاجرت و خروج سرمایه از این بازار را متوجه کشور می‌شود.

از طرفی بازار هدف این کسب و کارها نیز گروه سنی جوان است، بر اساس داده‌های موجود، 60 درصد مخاطبین این بازار در گروه سنی جوانان قرار دارند.

در انتهای این آمارها می‌توانیم به این مورد اشاره کنیم که 14 درصد از مالکین بازار بزرگ کسب و کارهای حوزه تجارت الکترونیک خانم‌ها هستند، این در حالی است که خانم‌های مالکین کسب و کارهای حوزه تجارت الکترونیک در سال 96 تنها 9 درصد بودند.

تعداد کسب و کارها پیام رسان های بومی

درواقع بانوان توانستند حضور گسترده و قدرتمندی در این حوزه داشته باشند و پتانسیل‌های این بازار نیز کمک کرده تا خانم‌ها بتوانند به عنوان کارآفرین و مدیر در بخش تجارت الکترونیک فعالیت داشته باشند.

وقتی از تجارت الکترونیک صحبت می‌کنیم، یعنی بازاری 12 هزار و 369 هزار میلیارد ریالی که با 17 درصد تولید ناخالص داخلی بدون احتساب نفت برابر است. بازاری که بیش از 94 درصد سرمایه‌گذاری در آن توسط بخش خصوصی صورت گرفته و در اصل سرمایه مردم است. 80 درصد این بازار بزرگ بدون احتساب سایت‌ها، در بستر پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی برقرار است و در همین بسترها رشد کرده است.

در میان پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی بیشترین سهم با اختلاف فاحش برای اینستاگرام، واتساپ و تلگرام است. درواقع بخش اصلی سرمایه در گردش 12 هزار و 369 هزار میلیارد ریالی آن در اینستاگرام، واتساپ و تلگرام است، سه پلتفرمی که در حال حاضر بسته‌شده اند و احتمالا دیگر رفع فیلتر نمی‌شوند.

منطق مسئولین آن است که پلتفرم‌های خارجی ساخت دشمن را رها کنیم و به پلتفرم‌های داخلی روی بیاییم، اما قطعا با این حجم سرمایه در گردش این بازار آشنا نیستند. فیلترینگ این شبکه‌های اجتماعی یعنی تحمیل هزینه به مردم، مردمی که سال‌های تلاش کرده‌اند تا کسب و کار خود را راه بیندازند و درآمدی داشته باشند.

بستن شبکه‌های اجتماعی مشهور و فرستادن اجباری کسب و کارها به پیام‌رسان بومی، به معنای قطع درآمد کسب و کارها و شروع از نقطه ابتدایی است. علاوه بر این موارد باید بررسی کرد که تکلیف هزینه‌هایی که مردم در طی این سال‌های برای رشد و توسعه کسب و کار خود کشیده‌اند چه می‌شود؟ آیا به راحتی همه چیز را زیر پا می‌گذاریم و روز از نو روزی از نو؟

متاسفانه بخش خصوصی خود در این تفکر است که ضرر این تصمیمات گریبان‌گیرش نخواهد شد، زیرا تنها یک درصد سرمایه‌گذاری در این حوزه توسط بخش دولتی صورت گرفته، اما در طولانی مدت هزینه بسیار سنگینی بر گردن دولت تحمیل می‌شود، هزینه‌ای که برای جبران خسارت سنگین وارد شده به بخش خصوصی و تجارت الکترونیک است و باید از بیت‌المال تامین شود.

ضمن آنکه با پرداخت این هزینه‌ها و تامین خسارات، قطعا این بازار مانند گذشته سرپا نخواهد بود و آمار و ارقام رشد آن کاهش پیدا خواهد کرد.

نوشته بررسی یک تصمیم بزرگ؛ بازار چندین هزار میلیاردی تجارت الکترونیک کشور در اینستاگرام و تلگرام اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

بازخوانی سخنان رئیسی پیش از انتخابات درباره اینترنت و فضای مجازی

در این مطلب، مروری بر صبحت‌های سید ابراهیم رئیسی، رئیس جمهور کشور، درباره اینترنت و فضای مجازی پیش از انتخابات ریاست جمهوری خواهیم داشت.

اختلالات، قطعی‌ها و محدودیت‌های گسترده در فضای اینترنت کشور ما و دنیای مجازی بیداد می‌کند. وضعیت کسب و کارهای بسیار زیادی که بر بستر پلتفرم‌هایی مانند اینستاگرام پایدار بودند، مانند وضعیت اقتصاد کشور اسفناک است.

در مقاله «در نکوهش یک اشتباه تکراری»، از ارز دیجیتال گرفته تا سفارت و اداره پست، به تمامی کسب و کارهایی که دچار مشکل شده و ضرر هنگفتی را تجربه کرده‌اند، پرداختیم.

با توجه به همین وضعیتی که از آن صحبت کردیم، یک سری وعده‌ها و صحبت‌های ابراهیم رئیسی، رئیس جمهور جمهوری اسلامی ایران را بازخوانی خواهیم کرد که ویدیوی آن‌ها را هم می‌توانید تماشا کنید. ابراهیم رئیسی تمامی این صحبت‌ها را قبل از انتخابات ریاست جمهوری 1400، در مناظرات و فیلم‌های تبلیغاتی خود زده بود.

«فضای مجازی: زمینه کسب و کار مردم»

ابتدا با ویدیوی تبلیغاتی ابراهیم رئیسی برای انتخابات ریاست جمهوری سال 1400 شروع کنیم. این ویدیو در دورانی که صحبت‌ها و اخباری پیرامون طرح صیانت از فضای مجازی و اینترنت پخش شده بود، ضبط شده است و ابراهیم رئیسی درباره همین موضوع اظهار نظر می‌کند.

رئیسی که خود را مخالف طرح صیانت از اینترنت نشان می‌دهد، فضای مجازی را «زمینه و ابزار کسب و کار مردم» می‌خواند و این موضوع را گوشزد می‌کند که مردم روی آن درآمد کسب می‌کنند. او این پرسش را منتقدانه مطرح می‌کند:

آخر کسی می‌آید محل درآمد مردم را تعطیل کند؟!

او از تجربه دخترانش در بستر اینترنت و راحتی آن‌ها برای خرید ارزان‌تر و مناسب‌تر کالاهای مورد نظرشان می‌گوید تا کاربرد اینترنت در زندگی روزانه را هم بازگو کرده باشد. همان‌طور که در ویدیوی زیر می‌بینید، او ادعا می‌کند که چند بار هم گفته است که فضای مجازی باید گسترش یابد.

رئیسی در ادامه این ویدیوی تبلیغاتی که برای انتخابات 1400 ضبط شده بود، از صفحه اینستاگرام خود می‌گوید و عنوان می‌کند که هرشب نگاهی به کامنت‌های خود می‌اندازد که طبق گفته خودش، برخی از آن‌ها درباره سخنرانی‌های او در جاهای مختلف و برخی درباره مشکلات است.

«در فضای مجازی عقبیم!»

ویدیوی بعدی که نگاهی به آن خواهیم داشت، قسمتی از مناظرات کاندیدهای ریاست جمهوری انتخابات سال 1400 است. ابراهیم رئیسی به عنوان یکی از کاندیدها درباره اینترنت و فضای مجازی صحبت می‌کند و معتقد است که کشور در این زمینه عقب بود، آنچنان که باید و شاید، کاری صورت نگرفته بود و زیرساخت‌ها هم مشکل داشت.

قسمت جالبی از صحبت‌های او، رو به نوجوانان و خصوصاً گیمرها است و به مشکلات پینگ بالا و سرعت اینترنت پایین اشاره می‌کند. او از گیمرها می‌پرسد که چه‌قدر هنگام بازی، به دلیل مشکلات و کندی اینترنت، به اصطلاح حالشان گرفته می‌شود و سپس نتیجه می‌گیرد که زیرساخت‌ها درست نیستند. پیشنهاد می‌کنیم سری به این مطلب بزنید: فیلتر بازی های آنلاین: کالاف دیوتی، فورتنایت، CS:GO و دوتا 2 قربانیان جدید فیلترینگ!

او در ادامه پژوهش‌گران را مورد هدف قرار می‌دهد و مشکلاتی که آن‌ها ممکن است با آن مواجه شوند، مثل قطع دسترسی به منابع خارجی که عمدتاً به دلیل فیلترینگ است، اشاره می‌کند. پیشنهاد می‌کنیم در این راستا مطلب «داستان ارزش‌هایی که در فیلترینگ می‌سوزد!» را بخوانید.

رئیسی از مشکل تولید محتوا در فضای مجازی و حقوق زنان که ضایع شده است، مانند زنان خانه‌داری که به تولید محتوای فضای مجازی در خانه می‌پردازند، سخن می‌گوید. همان‌طور که در ویدیوی زیر می‌توانید تماشا کنید، او از تجربه شخصی و 2 میلیون فالوور خود صحبت می‌کند تا بگوید با افراد فعال در فضای مجازی، ارتباط دارد و از این طریق به مشکلات آن‌ها آگاه می‌شود.

نوشته بازخوانی سخنان رئیسی پیش از انتخابات درباره اینترنت و فضای مجازی اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

در نکوهش یک اشتباه تکراری؛ وقتی با قطع اینترنت تمامی کسب‌و‌کارها با مشکل مواجه شده‌اند

در گزارشی که روزنامه شرق منتشر کرده است، به علت قطع اینترنت در هفته‌های اخیر، حدود 300 هزار فروشگاه اینترنتی تعطیل شده‌‌اند، بازاری که تقریبا به اندازه 750 بازار سنتی تجریش است.

رضا الفت نسب، عضو هیات مدیره اتحادیه کسب و کار‌های مجازی اعلام کرده بود که در ایران 300 هزار کسب و کار مجازی فعال هستند.

این در حالی است که حدود 400 باب مغازه در بازار سنتی تجریش که یکی از بزرگ‌ترین بازارهای سنتی در کشور است، فعالیت دارند و به این ترتیب بازاری به اندازه 750 بازار سنتی تجریش در کشور تعطیل شده است.

روزنامه شرق در گزارش خود به این موضوع اشاره کرده که حدود 9 میلیون ایرانی کرکره کسب و کار آنلاین خود را پایین کشیده‌اند.

این در حالی است که حدود 12 میلیون نفر به صورت مستقیم و غیرمستقیم از بازار ارز دیجیتال کشور درآمد دارند و این بازار نیز تقریبا تعطیل شده است.

بازار رمزارزها و کریپتوکارنسی

علی پاک‌باخته‌گان زنجانی، مدیر خانه بلاکچین ایران در خصوص اختلال بازار رمزارزها گفت: بستر اصلی بیت کوین و هر ارز دیجیتال دیگری اینترنت است. این اینترنت است که بیت کوین را به ارز دیجیتال تبدیل و امکان استخراج و معامله آن را فراهم کرده، بنابراین قطعی آن نیز ممکن است ضررهای جبران ناپذیری برای کاربران در پی داشته باشد.

پزشکان و سفارت‌خانه‌ها

در این گزارش به تاثیر قطع اینترنت بر روی دیگر کسب و کارها نیز پرداخته شده است، به عنوان مثال پزشکان اعلام کرده‌اند که برای نسخه‌نویسی الکترونیک دچار مشکل شده‌اند، حتی سفارتخانه‌ها اعلام کردند که علت کندی با توقیف صدور روادید برای ایرانی‌ها، اختلالات وسیع اینترنت است.

کاهش درآمد پست

محمود لیائی، مدیرعامل شرکت پست به تازگی اعلام کرده که به دلیل اختلالات به وجود آمده، درآمد این شرکت به یک سوم کاهش پیدا کرده است و این موضوع نشان می‌دهد که یک سوم مرسولات پستی و معاملات از طریق اینترنت بین‌الملل و پلتفرم خارجی انجام می‌گرفته است.

کاهش درآمد سایت‌های آنلاین

البته قطع اینترنت به طور کلی موجب شده تا استفاده مردم از برنامه‌ها و سرویس‌های مختلف به شدت قابل توجهی کاهش پیدا کند، اکثر رسانه‌های آنلاین دچار مشکل شده‌‌اند و به ویژه ورود کاربران از گوگل بسیار کاهش پیدا کرده است، این موردی است که سایت آی‌تی‌رسان و تمامی رسانه‌های آنلاین همکار ما با آن دست و پنجه نرم می‌کنند.

کاهش درآمد اپلیکیشن‌های مختلف

در همین خصوص بسیاری از سایت‌ها و اپلیکیشن‌ها نیز اعلام کرده‌اند که با کاهش درآمد مواجه شده‌‌اند، به عنوان مثال استارتاپ آی‌قصه که در حوزه کودکان فعالیت دارد اعلام کرده که در ماه اخیر 52 درصد درآمد خود را از دست داده است.

همچنین فروشگاه اینترنتی بیپ‌تونز نیز اعلام کرد که با کاهش 45 درصدی فروش مواجه شده است.

این موارد در حالی است که رسانه‌های آنلاین با پلتفرم‌های داخلی با محدودیت اینترنت مواجه نشدند ولی به طور کلی نوع استفاده مردم از اینترنت و سرویس‌های داخلی کاهش پیدا کرده است. تعطیلی پلتفرم‌های برزگی مانند اینستاگرام و واتساپ باعث شده تا تمایل مردم به استفاده از خدمات اینترنت کاهش پیدا کند.

آیا ضرر کسب و کارها جبران می‌شود؟

حسین سلاح ورزی، نایب رئیس اتاق بازرگانی ایران به تازگی اعلام کرده که به دلیل فیلترینگ گسترده نیز شاهد افزایش 30 درصدی استفاده از وی‌پی‌ان هستیم، کسب و کارهای بزرگ هم به دلیل قطعی اینترنت دچار آسیب شده‌اند و به گفته تجار نمی‌شود طرف‌های خارجی را مجبور به استفاده از پیام‌رسان‌های داخلی کرد.

وی گفت: قطعی مکرر اینترنت باعث افزایش مهاجرت نخبگان و استارتاپ‌ها و کاهش سرمایه‌گذاری می‌شود.

احسان خاندوزی، وزیر امور اقتصادی و دارایی در همین خصوص گفت: دولت بسته حمایتی را برای جبران لطمات قطعی اینترنت در هفته‌های گذشته برای فعالان اقتصادی آماده کرده که به زودی ابلاغ خواهد شد.

وزیر اقتصاد همچنین قول داد که خسارات وارد شده به کسب و کارها پرداخت می‌شود، البته این وعده‌ها معمولا برای همه کسب و کارها عملی نمی‌شود و مشخص نیست که وزیر چگونه می‌خواهد میزان دقیق ضرر وارد شده به تمامی کسب و کارها را محاسبه و به آن‌ها پرداخت کند؟ همچنین آیا وزارت اقتصاد واقعا توانایی پرداخت خسارات به این سنگینی را دارد؟ بر اساس تجربه‌های گذشته این گونه به نظر نمی‌رسد.

 

وزیر اقتصاد تاکید کرد که اتفاقات اخیر موجب شده تا صدمات واقعی به اقتصاد وارد شود، او در این مورد گفت: ما باید صدمات وارد شده به بخش‌های اقتصادی را به رسمیت بشناسیم زیرا امنیت کسب و کار و سرمایه گذاری، شاخص‌های مختلف اقتصادی و معیشت مردم شامل فعالان بخش حقیقی اقتصاد، تجار و اصناف تحت تاثیر قرار گرفته است.

خاندوزی در همین مورد گفت: امنیت کسب و کار و سرمایه گذاری مورد تفاهم دولت و بخش خصوصی است و بر همین اساس به دنبال بازگشت آرامش و امنیت به این بخش هستیم.

جولان فروشندگان فیلترشکن‌ها

فروش نرم‌افزارهای تغییر آی‌پی و دور زدن فیلترینگ در کشور ما، امری بسیار رایج، راحت و در دسترس است؛ به طوری که گردش مالی این بازار در سال 1392، به 100 میلیارد تومان می‌رسید!

صادقانه بگوییم، در عصر ارتباطات فیلترینگ هیچ‌وقت مردم را از استفاده از سرویس یا برنامه خاصی باز نداشته، بلکه نیاز آن‌ها را به صرف هزینه و تحمل دشواری بیش‌تر برای دور زدن آن بالا برده است. پس این مبلغ 100 میلیارد تومانی، طی سالیان اخیر و فیلتر شدن بسیاری دیگر از سرویس‌های محبوب (مانند تلگرام که 62 میلیون کاربر ایرانی داشت) و در نتیجه افزایش نیاز بیش‌تر به دور زدن فیلترینگ، به صورت چشم‌گیری افزایش یافت و به مبالغ بالاتر رسید.

گردش مالی این بازار هم‌اکنون طبق تخمین‌ها و گزارشات اخیر، به 1000 میلیارد تومان رسیده است؛ مبلغ هنگفتی که سود سرشاری برای دلالان دارد.

جریان‌سازی مسئولان برای تحمیل استفاده از پلتفرم‌های بومی

در همین حال وزیر ارتباطات از مردم خواسته است که به پیام‌رسان‌های داخلی کوچ کنند و در پلتفرم‌های بومی کسب و کارشان را توسعه دهند.

وزیر ارتباطات تا کنون سخنانی گفته که احتمال فیلتر ماندن اینستاگرام بعد از پایان اعتراضات را افزایش می‌دهد، او در این مورد گفت: برنامه‌ای برای فیلترینگ این اپلیکیشن وجود نداشت ولی با توجه به این که اینستاگرام به قواعد پایبند نبود، تصمیم مراجع‌ ذی‌صلاح بر این شد که در سیاست‌ها تجدید نظر شود.

با توجه به این سخنان زارع‌پور احتمال فیلتر ماندن اینستاگرام افزایش پیدا کرد.

با توجه به اتفاقات اخیر و هجمه‌های وارد شده به پلتفرم‌های خارجی، به نظر می‌رسد که انواع اتهامات به این پلتفرم‌ها وارد می‌شود تا از ادامه فعالیت آن‌ها جلوگیری شود. چندی پیش محمد جعفر منتظری، دادستان کل کشور در سخنان خود گفته بود: باید آن زمان که هنوز کسب و کار مردم در فضای مجازی نبود، دوراندیشی می‌کردیم تا به جای استفاده از برنامه خارجی، با کمک فکر و اندیشه جوانان، شبکه داخلی ایجاد می‌کردیم، این کوتاهی‌ها، تقصیرها و تعمد در توجه نکردن به تاکید مقام معظم رهبری، امروز ما را به اینجا رسانده که در واتساپ و اینستاگرام شاهد برگزاری کلاس‌هایی برای جرم و جنایت، بی‌عفتی و هرزگی باشیم.

همچنین مرتضی آقاتهرانی، رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس در خصوص مدیریت فضای مجازی اعلام کرد بود: ما باید بهتر از واتساپ و دیگر پلتفرم‌ها را بیاوریم تا مردم خودشان انتخاب کنند. بچه‌های این مرز و بوم باید سرورهای قوی را در داخل کشور ایجاد کنند، ایتا را 5 طلبه راه‌اندازی کرد.

داستان همچنان ادامه دارد…

اما مشکل بزرگ‌تر آن است که تمامی این مشکلات و ضررهای مالی که به واسطه قطع اینترنت به وجود آمده همچنان ادامه دارد و به پایان نرسیده است. بارها مقامات دولتی و وزیر ارتباطات در سخنان خود گفته‌اند که اتصال به اینترنت با تصمیم مراجع ذی‌صلاح اتفاق خواهد افتاد.

علی بهادری جهرمی، سخنگوی دولت در نشست خبری خود در خصوص زمان اتصال مجدد اینترنت خارجی گفت: طبیعتا تشخیص دهنده مسائل امنیتی، مسئولان دبیرخانه شورای امنیت ملی هستند که با رصد لحظه به لحظه شرایط، در این زمینه تصمیم‌گیری می‌کنند.

به این ترتیب نمی‌توان هیچ زمان خاصی را برای پایان این حوادث و ضررهای هنگفت اقتصادی در خصوص کسب و کارها تعیین کرد، این وضعیت همچنان ادامع دارد و تدبیر خاصی هم برای آن در نظر گرفته نشده است.

در پایان می‌توانیم به توییت محمد سرافراز، رئیس پیشین سازمان صدا و سیما و عضو فعلی شورای عالی فضای مجازی اشاره‌ای داشته باشیم.

سرافراز نوشت: دشمنی بنام فضای مجازی ساخته‌اید و خلاف‌ها و ناکارآمدی‌های خود را گردنش می‌اندازید. فضایی که مردم برای کسب و کار و امور جاری پولش را داده‌اند بنام امنیت و بطور نامحدود قطع می‌کنید! آیا نا امنی خلق نمی‌کنید؟

 

نوشته در نکوهش یک اشتباه تکراری؛ وقتی با قطع اینترنت تمامی کسب‌و‌کارها با مشکل مواجه شده‌اند اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

شش موردی که آیفون در آن سال‌ها از اندروید عقب‌تر است

جزیره پویا آیفون 14 پرو ممکن است پیشرفته به نظر برسد، اما هنوز هم سال‌ها از اندروید عقب‌تر است.

هر بار که اپل یک آیفون جدید را نمایش می‌دهد، تمام تلاش خود را می‌کند تا آن را به عنوان پیشرفته‌ترین گوشی هوشمند تاریخ به بازار عرضه کند اما در بسیاری از مواقع، اینطور نیست.

چه ناچ، فقدان آیفون تاشو، یا چه این واقعیت که ما هنوز با کانکتور لایتنینگ سروکار داریم،باعث می‌شود تا آیفون در مواردی به‌طور ناامیدکننده‌ای از اندروید عقب‌تر است.

در این مطلب به 6 موردی که آیفون در آن سال‌ها از اندروید عقب‌تر است خواهیم پرداخت، همراه ما باشید:

1. ناچ و جزیره پویا

ما در سال 2017 با عرضه آیفون X با ناچ بدنام اپل آشنا شدیم و بیش از نیم دهه بعد، هنوز زنده و سالم است و آن را در گوشی‌های آیفون می‌بینیم. اگرچه اپل در طول سال‌ها بریدگی آن را اندکی کاهش داده است، اگر امروز یک آیفون مدل پایه را انتخاب کنید، همچنان بریدگی ناچ مانند آیفون قبلی شما وجود خواهد داشت.

در سال 2022، اپل جزیره دینامیک را در آیفون 14 پرو و ​​پرو مکس رونمایی کرد. اپل به جای یک بریدگی قدیمی، بسته حسگر جلویی و دوربین سلفی را به یک بریدگی بزرگ به شکل قرص در بالای صفحه‌نمایش آیفون منتقل کرد.

اگرچه اپل تصمیم گرفت این ناچ را به یک جزیره تبدیل کند، اما در واقع کوچکتر نشد. از آنجایی که جزیره پویا اپل در مقایسه با ناچ بسیار پایین‌تر روی نمایشگر آیفون قرار دارد، در واقع از قبل ممکن است بیشتر به چشم بیاید.

این امر به ویژه در هر زمانی که آیفون شما در حالت افقی قرار دارد صادق است. بنابراین، در حالی که اکثر مردم هنگام تماشای فیلم یا بازی می‌توانستند بریدگی ناچ را نادیده بگیرند، در بسیاری از مواقع، جزیره دینامیک مانند یک خشکی بزرگ در دریا به ظاهر می‌شود.

حقیقت این است که اگرچه بسیاری از گوشی‌های اندرویدی سال‌هاست که دوربین‌های کوچک پانچ‌هول دارند، اما به نظر می‌رسد که آیفون سال‌ها از نمایشگر تمام صفحه فاصله دارد.

2. آیفون تاشو فعلا رویایی بیش نیست

بیایید با این حقیقت روبرو شویم، تلفن‌های تاشو دیگر جدید نیستند. گلکسی فولد اصلی در سال 2019 عرضه شد و تنها در چند سال، سامسونگ توانسته است گوشی‌های تاشو را از اسباب‌بازی‌های گران‌قیمت به دستگاه‌هایی تبدیل کند که تقریباً ممکن است به درد هر کسی بخورد.

گلکسی فولد در زمینه گوشی‌های تاشو پیشتاز است، اما این تنها دستگاهی نیست که در فضای تاشو سروصدا به‌پا کرده است. ما دیده‌ایم که دستگاه‌هایی مانند Motorola Razr و سری Samsung Galaxy Z Flip همچنان مرزها را جابجا و به شکل گسترده‌ای در مورد شکل گوشی هوشمند تجدید نظر ایجاد می‌کنند.

اما وقتی نگاهی به کاری که اپل با آیفون انجام می‌دهد بیندازید، همه چیز خیلی بیشتر از گذشته، سنتی به نظر می‌رسد. اپل هنوز یک آیفون تاشو عرضه نکرده است و به نظر نمی‌رسد برنامه‌ای برای عرضه آن در آینده نزدیک داشته باشد.

اپل همیشه در انجام کارها به روش منحصر به فرد خود قاطع بوده است، حتی اگر جایی که بیشتر صنعت به آن سمت نمی‌رود. هزاران لپ‌تاپ ویندوزی سال‌هاست که صفحه‌نمایش لمسی دارند، اما ما هنوز یک مک‌بوک با صفحه لمسی نداریم. بنابراین، اگرچه تلفن‌های تاشو روز به روز رایج‌تر می‌شوند، اما ممکن است هرگز آن فناوری را در آیفون مشاهده نکنیم.

3. آیفون هنوز هم USB-C ندارد

ناراحت کننده است که ما حتی این را می‌گوییم، اما USB-C هنوز در آیفون وجود ندارد. در حالی که اکثریت قریب به اتفاق گوشی‌های اندرویدی، سال‌ها پیش به USB-C روی آوردند، آیفون از زمان عرضه آیفون 5 در سال 2013 به کانکتور لایتنینگ وفادار مانده است.

بر کسی پوشیده نیست که نگه داشتن آیفون در ساختار لایتنینگ باعث درآمدزایی اپل می‌شود. اگر شرکت‌ها می‌خواهند کابل‌ها و لوازم جانبی لایتنینگ بسازند، مجبورند هزینه‌های مجوز را به اپل بپردازند. اگرچه این ممکن است یک پیروزی برای اپل باشد، اما قطعاً برای مصرف کنندگان یک برد نیست. هنگام مقایسه لایتنینگ با USB-C، کانکتور لایتنینگ کندتر شارژ می‌کند و سرعت انتقال داده آن نزدیک به USB-C هم نیست.

اگرچه اپل تاکنون در مورد حفظ آیفون لایتنینگ قاطعانه عمل کرده است، اما در سال 2022، اتحادیه اروپا قانونی وضع کرد که سازندگان را مجبور می‌کرد تا USB-C را به هر دستگاه جدیدی که در قلمرو آن‌ها فروخته می‌شود اضافه کنند. این بدان معناست که احتمالاً در آینده نزدیک شاهد آیفون با USB-C خواهیم بود.

4. فقدان قابلیت شارژ معکوس

شارژ بی‌سیم قابلیتی است که روزانه افراد زیادی از آن استفاده می‌کنند. اما در حالی که استفاده از پد شارژ برای شارژ کردن گوشی عالی است، بسیاری از گوشی‌های اندرویدی می‌توانند خودشان به یک پد شارژ بی‌سیم تبدیل شوند.

شارژ بی‌سیم معکوس به شما امکان می‌دهد از باتری تلفن خود به عنوان شارژر بی‌سیم قابل حمل استفاده کنید. یعنی می‌توانید هدفون‌های بی‌سیم، ساعت‌های هوشمند یا هر وسیله جانبی سازگار دیگری را مستقیماً از تلفن خود شارژ کنید.

متأسفانه کاربران آیفون به این ویژگی دسترسی ندارند. آیفون دارای برخی ویژگی‌های انحصاری شارژ بی‌سیم مانند MagSafe است، اما ما دوست داریم آیفونی ببینیم که بتواند دستگاه‌های دیگر شما را نیز شارژ بی‌سیم معکوس کند.

5. آیفون بهترین دوربین‌های جهان را ندارد

اپل هر سال دوربین آیفون را به عنوان یکی از بزرگترین نقاط فروش معرفی می‌کند. اما در حالی که دوربین آیفون بدون پیشرفت نیست، برخی از گوشی‌های اندرویدی در حال حاضر عملکرد بهتری از خود نشان می‌دهند، حداقل در برخی از زمینه‌ها اینگونه است.

اپل به‌روزرسانی‌های گسترده‌ای در دوربین آیفون 14 پرو انجام داد و وضوح دوربین اصلی را از 12 مگاپیکسل به 48 مگاپیکسل رساند. با این حال، این موضوع در مقایسه با سنسور عظیم 108 مگاپیکسلی که در گلکسی اس 22 اولترا قرار داده شده است، چیزی نیست.

و باید بدانید که این برتری چیزی بیش از یک عدد چشمگیر در برگه مشخصات است. در مقایسه با Galaxy S22 Ultra، رقیب آیفون رنگ‌های زنده‌تر، عملکرد بهتر در نور کم و قابلیت زوم دیجیتال 100 برابری باورنکردنی را ارائه می‌کند.

بر کسی پوشیده نیست که آیفون دوربین فوق‌العاده‌ای دارد. و بیشتر مردم از آن راضی خواهند بود. اما، اگر در مورد عکاسی جدی هستید و می‌خواهید بهترین دوربین ممکن را در تلفن هوشمند داشته باشید، احتمالاً آن را در آیفون پیدا نخواهید کرد.

6. اندروید انتخاب‌های بیشتری به شما می‌دهد

استیو جابز می‌گوید: مردم نمی‌دانند چه می‌خواهند، مگر اینکه آن را به آن‌ها بدهی. و اپل واقعاً به این دلیل که به خریداران خود حق انتخاب زیادی نمی‌دهد، شهرت پیدا کرده است.

اگر می‌خواهید یک آیفون جدید بخرید، واقعاً فقط چند گزینه برای انتخاب دارید. شما می‌توانید بین آیفون SE مقرون به صرفه، دو سایز آیفون پایه و دو سایز مدل آیفون پرو یکی را انتخاب کنید.

با این حال، اگر به دنبال یک گوشی اندرویدی هستید، تعداد زیادی گزینه برای انتخاب دارید. ممکن است یک تلفن هوشمند سنتی مانند دستگاهی از سری گلکسی سامسونگ یا یکی از تلفن‌های پیکسل گوگل را بخواهید، یا می‌توانید یک گوشی تاشو واقعاً پیشرفته مانند Galaxy Z Fold 4 یا Z Flip 4 را انتخاب کنید.

حتی می‌توانید گوشی‌هایی را بیابید که سبک و منحصربه‌فرد هستند، مانند Nothing Phone (1). نکته این است که رفتن به سمت اندروید یعنی انتخاب‌های بیشتر.

در نهایت دلیلی وجود دارد که آیفون پرفروش‌ترین گوشی هوشمند جهان است. iOS ساده است و برای استفاده آسان طراحی شده است. آیفون ادغام بسیار خوبی با مک و بقیه اکوسیستم اپل دارد و هر آیفون، شیک و خوش ساخت است.

در حالی که آیفون چیزهای زیادی برای ارائه دارد، اما وقتی صحبت از فناوری و ویژگی‌های پیشرفته به میان می‌آید، اپل سال‌ها از بسیاری از تولیدکنندگان اندروید عقب است.

بنابراین، اگر فردی هستید که عاشق فناوری است و در بیشتر مواقع به دنبال آخرین و بهترین‌ها هستید، انتخاب آیفون به معنای عقب ماندن است.

نوشته شش موردی که آیفون در آن سال‌ها از اندروید عقب‌تر است اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.