پیش از این در باره ربات gmailbot با شما صحبت کردیم و فرآیند تایید هویت و در ادامه دریافت ایمیل ها را با شما در میان گذاشتیم. اما در این مقاله قصد داریم روش ارسال ایمیل از طریق این برنامه را با شما در میان بگذاریم. با گویا آی تی همراه باشید.

در ابتدا ربات gmailbot را فعال کنید. برای این کار عبارت @gmailbot را در تلگرام نوشته و روی آن ضربه بزنید تا وارد صفحه خوش امد گویی ربات شوید. بعد از تایید هویت که در مقالات قبلی گویا آی تی به آن اشاره کرده اید، شما می توانید مجوز ارسال ایمیل را از این برنامه دریافت کنید.

برای شروع روی گزینه استارت start کلیک کنید:

با کلیک بر این گزینه شما می توانید امکانات جانبی این ربات برای جیمیل را مشاهده کنید که به صورت زیر است:

خب ما در این آموزش ابتدا با گزینه دوم یعنی Compose new email کار داریم. روی این گزینه کلیک کنید تا وارد مرحله بعدی شویم:

در این جا ربات تلگرام به شما اجازه می دهد که ابتدا با استفاده از بخش to مخاطب مورد نظر را انتخاب کنید. وقتی که روی این گزینه کلیک می کنید لیست تمام مخاطبینی که شما از آن ها پیامی دریافت کرده اید ( در جیمیل ) مشاهده خواهید نمود.

در این جا می توانید جلوی ربات هر ایمیلی را که می خواهید وارد کنید حتی اگر این ادرس در ادرس بوک شما وجود نداشته باشد.

وقتی ایمیلی را انتخاب کردید به شما اجازه داده می شود که برای cc و bcc هم مخاطبینی را انتخاب کنید:

پروسه انتخاب CC و BCC هم به صورت TO انجام می شود. شما به هر تعداد که بخواهید می توانید از این قابلیت استفاده کنید. حالا کافی است که عنوان را انتخاب کنید:

سند را بزنید تا عنوان تایید شود. در ادامه می توانید پیام اصلی را بنویسید. برای این کار روی دکمه Message کلیک کنید تا باکس مربوطه باز شود. این باکس به صورت زیر خواهد بود و شما می توانید آن را فعال و متن خود را بنویسید و در نهایت یک فایل ۱۵ مگابایتی ( حداکثر ) به آن اضافه کنید.

در نهایت سند را بزنید. حالا متن شما آماده است:

شما می توانید تغییرات زیادی را روی ایمیل انجام دهید مثلا متن و عنوان را ادیت کنید. بعد در نهایت اطمینان روی send کلیک کنید تا ایمیل ارسال شود.

بعد از ارسال پیام تایید ارسال برای شما آورده خواهد شد. حالا اگر سری به پنل اصلی ایمیل خود بزنید در بخش sent mail می توانید متن ارسالی خود را مشاهده کنید:

بنابراین نگران از دست رفتن ایمیل های ارسالی تان نباشید. حتی در انتها نشانه ی ربات مورد نظر قرار می گیرد.

اما وضعیت برای دریافت کننده چگونه است!؟

به این تصویر ها نگاه کنید:

همانطور که مشاهده می کنید عنوان به درستی نمایش داده می شود و دقیقا به صورت ایمیل های قبلی برای مخاطب ارسال می شود. حالا اگر شما این ایمیل را ( به عنوان دریافت کننده ) باز کنید:

بنابراین با خیال راحت می توانید متن مورد نظر خود را بنویسید و برای دوستان تان ارسال کنید. برای استفاده از این سرویس محدودیت شمار دریافت کننده وجود ندارد.

با استفاده از بخش استارت در همین سامانه می توانید امکانات دیگری مثل خاموش و روشن کردن نوتیفی ها، و تایید هویت را انجام داد.

دیدگاه ها و نظر خود را در رابطه با این سرویس تلگرام با گویا آی تی در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

کیبوردهای مکانیکی به خاطر صدای واضح خود معروف‌اند، اما این به معنای آن نیست که شما (یا کسانی که با شما در آن محل حضور دارند) لزوماً عاشق این صداها هستید. خوشبختانه به روشی بسیار ساده و کم هزینه، از طریق استفاده از سوئیچ‌های ضربه گیر می‌توانید صدای این کیبوردها را کم کنید.

سوئیچ‌های ضربه گیر به مثابه کمک فنر دکمه‌های کیبورد

کیبوردهای مکانیکی به دلیل طبیعت خود نسبت به کیبوردهای لاستیکی صدای بیشتری دارند. حرکت‌های خشک، واکنش‌گرایی عالی و ملموس بودن قابل توجه این کیبوردها در هنگام تایپ باعث می‌شود تا صدای خیلی بیشتری تولید کنند. بعضی‌ها مثل خود من، واقعاً عاشق صدای مسلسل-وار تایپ در این کیبوردها هستند. اما اگر هم اتاقی یا همسر شما از این صدا خوشش نمی‌آید، زمان آن است تا به فکر چاره‌ای برای این قضیه باشید.

بهترین راه برای ساکت کردن صدای کیبوردهای مکانیکی این است که در کلیدهای خود از حلقه‌های چنبری لاستیکی استفاده کنید. این حلقه‌ها مثل کمک فنر هر کلید کار می‌کند و مانع از برخورد مستقیم کلید با سطح زیرین آن می‌شود. البته این روش صدای کیبورد شما را به کلی قطع نمی‌کند، ولی صدای آن را تا حد صدای یک کیبورد لاستیکی کاهش می‌دهد.

البته این روش فقط برای کم کردن صدای زیر کلیدها مناسب است. اگر سوئیچ‌هایی دارید که در لحظه‌ی بکارگیری صدای «کلیک» می‌دهند، این حلقه‌ها در قبال آن‌ها نمی‌توانند کاری بکنند.

اما اگر این حلقه‌های چنبری به درستی جایگذاری شوند، در دکمه‌های غیر کلیکی عملکرد خوبی خواهند داشت. برخی از کاربران این کارها را انجام می‌دهند و بعد متوجه می‌شوند که ۱) آن صدای بلند از بین رفته و ۲) می‌فهمند که حالت طبیعی پایین رفتن دکمه‌ها که یکی از تجربه‌های لذت بخش کیبوردهای مکانیکی است از بین رفته، بنابراین دوباره حلقه‌ها بر می‌دارند. اگرچه قدردان حذف صدای دکمه‌ها هستیم، ولی اگر درست تایپ لمسی می‌کنید، تغییر حالت دکمه‌ها نباید چندان تاثیری روی شما داشته باشد، در واقع فکر می‌کنم این تغییر حتی باعث شد تا تایپ لمسی من بهبود پیدا کند. ضربه گیرها سطح اضافه‌ای از بازخورد نامحسوس را فراهم می‌کنند که حتی ما را تشویق می‌کند تا در هنگام تایپ کردن لمس‌های سبک‌تری داشته باشیم.

اگر از این ایده خوشتان آمده، بیایید با هم ببینیم که چگونه می‌توانیم سوئیچ‌های ضربه گیر مناسب برای کیبورد خود را پیدا کنیم و آن‌ها را به کار ببندیم.

انتخاب ضربه گیر مناسب برای شما

نصب ضربه گیرها کار چندان سختی نیست، اما انتخاب یک ضربه گیر مناسب نیاز به کمی تحقیق و بررسی دارد. سه عامل اصلی وجود دارد که باید مدنظر داشته باشید: قطر حلقه‌ی چنبری، ضخامت (یا عمق) حلقه و سختی مواد آن. ترکیب مختلف این‌ها در کنار یکدیگر می‌توانند تجربیات متفاوتی را برای شما رقم بزنند.

قطر: جایگزینی برای راحتی نیست

حلقه باید روی دکمه‌ها راحت باشد، اما نه آن قدر تنگ که جا زدن آن سخت باشد یا پاره شود. با توجه به این که سوئیچ‌های Cherry MX بازار دکمه‌های کیبورد را تسخیر کرده‌اند، انتخاب قطر صحیح حلقه معمولاً کار راحتی است. عملاً همه‌ی جستجوهای مربوط به keyboard dampeners به حلقه‌های چنبری سازگار با Cherry منتهی می‌شود و احتمال این که برد شما هم از دکمه‌های سازگار با Cherry استفاده بکند زیاد است.

با این وجود اگر حلقه‌ها را از فروشگاهی به جز فروشگاه‌های فروشنده‌ی کیبوردهای مکانیکی می‌خرید، بهتر است اندازه‌های دقیق را داشته باشید. قطر داخلی حلقه‌های چنبریِ دکمه‌های Cherry MX حدوداً برابر ۵ میلی متر است. سوئیچ‌های شرکت Topre کمی چاق‌ترند و قطری معادل ۷ میلی متر دارند. اگر شک دارید، برند سوئیچ مورد نظر خود را جستجو کنید و ببینید که بقیه‌ی مردم از چه مدل‌هایی استفاده کرده‌اند.

ضخامت: حلقه‌های چنبری فاصله‌ی کلیدها از سطح را تغییر می‌دهند

شما می‌توانید ضربه گیرهای حلقه‌ای را در اندازه‌های مختلف در بازار پیدا کنید، اما برخلاف تفاوت ظریفی که بین مدل‌های مختلف آن وجود دارد، این ضخامت‌ها در تغییر حس کاربردی کیبورد اثر قابل توجهی دارند. نازک‌ترین حلقه‌های موجود که ۰٫۲ میلی متر هستند آن قدر باریک‌اند که به ندرت فاصله‌ی بین دکمه و سطح کیبورد را تغییر می‌دهند. این تغییر خیلی خیلی دقیق است و تا زمانی که آن‌ها را در کنار هم امتحان نکنید، شاید اصلاً متوجه تفاوتشان نشوید.

تغییرات افزایشی ضخامت در حلقه‌های چنبری به سرعت فاصله‌ی دکمه را کاهش می‌دهد. بهتر است به سراغ حلقه‌هایی با ضخامت بیشتر از ۰٫۴ میلی متر نروید، اما به هر حال حلقه‌هایی با ضخامت ۲٫۰ میلی متر هم در بازار وجود دارد.

سختی: منعطف، سفت یا چیزی بین این دو

اگر می‌خواهید حلقه‌ی چنبری بخرید روی آن‌ها معمولاً برچسب‌هایی مثل ۵۰A یا ۸۰A می‌بینید. A به مقیاس سختی اشاره می‌کند که برای اندازه‌گیری میزان انعطاف مواد لاستیکی استفاده می‌شود. مقیاس‌های مختلفی مثل D و R هم برای کاربردهای گوناگون لاستیک‌ها به کار می‌رود، ولی حلقه‌های چنبری با مقیاس A اندازه‌گیری می‌شود.

در این مقیاس، ۰ یعنی فوق العاده منعطف و ۱۰۰ یعنی به سختی سنگ. اگر می‌خواهید از حلقه‌های چنبری در کیبورد استفاده کنید، بهتر است به دنبال سختی ۴۰-۵۰A باشید، چون اگر بیشتر از این مقدار باشد، ممکن است حلقه آن قدر سفت باشد که قابلیت حذف صدای خود را از دست بدهد.

ملاحظات جزئی: مواد، رنگ و تعداد

حلقه‌های چنبری از نظر جنس دو نوع اصلی دارند: EDPM و لاستیک نیتریل. این که چه جنسی را انتخاب کنید اهمیت خاصی ندارد، چون تفاوت‌هایی که این دو مدل با هم دارد (مثل مقاومت در برابر دما و تغییرات شیمیایی) تاثیری در استفاده‌ی عملی شما ندارد؛ بنابراین می‌توان گفت که هر دو ماده به خوبی از پس مقصود شما بر می‌آیند و دوام مناسبی دارند.

ملاحظه‌ی دوم رنگ است. در اکثر موارد رنگ حلقه‌ها هیچ اهمیتی ندارد، چون شما فقط زمانی آن‌ها را می‌بینید که در حال نصبشان هستید. بنابراین فرقی نمی‌کند که رنگ آن آبی، قرمز یا سیاه (که متداول‌ترین رنگ است) باشد.

با این حال اگر دکمه‌های کیبورد شما نیمه-شفاف یا شفاف است، بهتر است این نکته را در نظر بگیرید. در این صورت بهتر است از حلقه‌های بی‌رنگ استفاده کنید یا رنگی را انتخاب نمایید که با رنگ چراغ‌های LED کیبورد شما هماهنگ باشد.

در آخر، لازم نیست نگران تعدادی که روی بسته نوشته شده باشید، مگر این که بخواهید از یک فروشگاه تخصصی حلقه‌های چنبری خود را تهیه کنید. واضح است که باید به اندازه‌ی کافی حلقه بگیرید (بسته به این که کیبورد شما ۸۷ یا ۱۰۸ کلید داشته باشد)، ولی تقریباً همه‌ی بسته‌هایی که برای کیبورد عرضه می‌شود درون خود ۱۲۵ تا ۱۳۰ حلقه‌ی چنبری دارد و این مقدار از تعداد مورد نیاز هم بیشتر است.

نصب سوئیچ‌های ضربه گیر

نصب حلقه‌های چنبری در مقایسه با مراحل نسبتاً سخت انتخاب اندازه و میزان سختی، خیلی راحت است. برای نصب این ضربه گیرها به یک وسیله برای خارج کردن دکمه‌ها و کمی صبر نیاز دارید.

بعد از این که دکمه‌ها را خارج کردید، کافی است حلقه‌ها را روی ساقه‌ی دکمه قرار دهید. دقت کنید که حلقه‌ها را به درستی و بدون این که پیچ بخورند یا کج شوند در جای خود محکم کنید. اگر همه‌ی حلقه‌ها را به میزان مساوی درون بدنه فشار ندهید، بعد از این که دکمه‌ها را وصل کنید، فاصله‌ی دکمه‌ّهای مختلف با هم فرق می‌کند و حس نامطلوبی را به شما القا می‌کند.

بهتر است حلقه‌ها را مثل نمونه‌ی سمت راست موجود در تصویر بالا قرار دهید، یعنی آن‌ها را تا انتها فشار دهید. انجام این کار با انگشتان دست خیلی راحت است، اما اگر صلاح می‌دانید می‌توانید از یک وسیله مثل مداد برای فشار دادن آن استفاده کنید.

از حلقه‌های چنبری در دکمه‌هایی که جایی برای قرار دادن این سوئیچ‌ها ندارند استفاده نکنید. همان طور که در سمت چپ و راست دکمه‌ی موجود در تصویر زیر مشخص است، این دو بخش برخوردی با سطح کیبورد ندارند، اما نقش کوچکی در حالت فنری این دکمه بازی می‌کنند.

بعد از این که ضربه گیرها را نصب کردید، دکمه‌ها را دوباره در سر جای خود قرار دهید و آن‌ها را محکم فشار دهید. مراقب دکمه‌هایی مثل دکمه‌ی Space و Shift که حالت فنری دارند باشید.

کار تمام شد! حالا وقت این است که بدون اذیت کردن دیگران از تایپ کردن در کیبورد کم صدای جدید خود لذت ببرید. برای حل این مشکل آیا تا کنون به فکر راه و چاره ای بوده اید؟ دیدگاه ها و تجربیات خود را با گویا آی تی در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

در نگاه اول ایده‌ی این که بدافزارها بتوانند وارد موبایل‌ها و تبلت‌های ما شوند کمی نامحتمل است. چرا که ویروس‌ها چیزهایی هستند که صاحبان کامپیوتر باید نگرانشان باشند. یعنی چیزی به نام بدافزار در اندورید وجود ندارد، درست است؟

متاسفانه، دورانی که با شنیدن خبر نصب آنتی ویروس روی موبایل‌ها تعجب می‌کردیم گذشته و همه چیز دیگر به این سادگی‌ها نیست. توسعه دهندگان بدافزار معمولاً به دنبال مناسب‌ترین فناوری‌ هستند تا با انجام حملات خود بتوانند افراد زیادی را هدف قرار دهند. در گذشته که تلفن‌های هوشمند هنوز تازه به حساب می‌آمدند، لازم نبود آن قدرها نگران ویروس باشید. اما حالا که موبایل‌ها راه خود را به زندگی روزمره‌ی ما باز کرده‌اند، توسعه دهندگان ویروس هم اهداف خود را متناسب با این تغییر ترتیب داده و ما را هدف قرار داده‌اند.

با ما در ادامه‌ی مطلب همراه باشید تا به شما بگوییم که چگونه بفهمید که دستگاهتان چه زمانی آلوده شده است.

۱. عملکرد دستگاه افت می‌کند

اگر یک بدافزار بخواهد کارهای سنگینی را روی دستگاه شما اجرا کند، احتمال دارد که موبایلتان کند شود. در نتیجه بارگذاری برنامه‌ها آهسته می‌شود، اپلیکیشن‌ها هنگ می‌کنند و زمان راه‌اندازی سیستم طولانی می‌گردد. حتی ممکن است در هنگام تماس شاهد قطع و وصل شدن یا دیگر رخدادهای عجیب و غریب باشید.

اگر چنین مشکلاتی دارید، اول مطمئن شوید که دستگاه صرفاً به واسطه‌ی اپ‌ها و ویجت‌هایی که نصب کردید سنگین نشده باشد. این مشکل را به راحتی با حذف کردن یا غیر فعال کردن عوامل مربوطه می‌توان برطرف کرد. برای بررسی این حالت می‌توانید به تنظیمات اندروید و سپس بخش Apps بروید.

حالا در صفحه‌ی Downloaded به سمت چپ سوایپ کنید.

سپس میزان رم مصرفی هر اپلیکیشن را از بخش Running بررسی نمایید.

اگر یک اپلیکیشن خاص منابع زیادی مصرف کند، می‌توانید آن را از این بخش پیدا کنید. اگر چیز سنگینی در دستگاه شما در حال اجرا نیست یا مصرف کننده‌های سنگین را حذف کردید اما هنوز هم مشکل دارید، بهتر است احتمال آلوده شدن به بدافزار را در نظر بگیرید.

۲. باتری زودتر از قبل خالی می‌شود

همان طور که بالا گفتیم، بدافزارها گاهی اوقات برای انجام کارهای خود پروسه‌های سنگینی را اجرا می‌کنند. این اتفاق باعث کند شدن سیستم می‌شود، ولی یک اثر دیگر هم به دنبال دارد: همه‌ی توان پردازشی باید توسط باتری تامین شود. در نتیجه شارژ باتری زودتر از قبل خالی می‌شود و به این ترتیب به مراتب بیشتری باید آن را شارژ کنید.

البته باید گفت که دلایل زیادی برای خالی شدن سریع باتری وجود دارد، مثلاً اپلیکیشن سنگینی که خودتان آگاهانه آن را نصب کردید یا این که باتری دستگاه قدیمی شده باشد. برای این که ببینید یک اپلیکیشن در حال خالی کردن باتری شماست یا نه، باید به بخش تنظیمات و سپس قسمت Battery بروید.

در صفحه‌ای که باز می‌شود، می‌توانید اصلی‌ترین عوامل خالی شدن شارژ باتری را ببینید.

اگر مورد مشکوکی نمی‌بینید، و مطمئنید که باتری‌تان از نظر سخت افزاری هنوز سالم است، احتمال آلوده شدن به بدافزار را در نظر بگیرید.

۳. مصرف داده‌ی غیرمنطقی

بدافزارها اغلب فقط برای این که شما را اذیت کنند وارد دستگاه نمی‌شوند. این برنامه گاهی اوقات نصب می‌شوند تا مقصود توسعه دهنده‌ی خود را اجرا کنند. این هدف می‌تواند وصل شدن به یک سرور آنلاین باشد که در این صورت مصرف اینترنت را هم شامل می‌شود. یا این که با استفاده از سرویس‌های SMS پریمیوم که بابت ارسال هر پیام خرج زیادی روی دست شما می‌گذارند، برای ارسال پیام استفاده شود.

هر دوی این موارد بعد از این که زیان وارد شد، قابل شناسایی است. (در حالت ایده‌آل بهتر است مشکل از قبل از وقوع پیدا کنید!) همیشه مراقب مصرف داده و قبض موبایل خود باشید، و اگر افزایش مصرف داده‌ی مشکوک یا غیرمنتظره‌ای دیدید حتماً آن را جدی بگیرید. اگر با چنین موردی برخوردید و نتوانستید دلیل آن را پیدا کنید، به دنبال بدافزار بگردید.

۴. تبلیغات ناگهانی

علاوه بر این ممکن است شاهد افزایش میزان نمایش تبلیغات در بخش‌های مختلف موبایل خود باشید. همه می‌دانند که اپ‌های رایگان معمولاً برای تامین نیازهای مالی خود یک یا دو تبلیغ نشان می‌دهند، بنابراین نمایش این مقدار از آگهی طبیعی است. اما اگر دیدید که این تبلیغات راه خود را به نوار نوتیفیکیشن یا حتی خود صفحه‌ی موبایل باز کرده‌اند، احتمال این که یک بدافزار باعث به وجود آمدن چنین شرایطی شده باشد خیلی زیاد است.

۵. اپلیکیشن‌های غیر قابل توضیح

آیا روی گوشی خود اپلیکیشنی دارید که مطمئنید آن را نصب نکرده‌اید؟ یا از اپلیکیشن‌هایی که هیچ وقت رنگ آن‌ها را ندیده‌اید در نوار نوتیفیکیشن پیام‌های عجیب و غریب دریافت کرده‌اید؟ بدافزارهای اندروید بعضی وقت‌ها یک یا چند اپ را بدون اجازه‌ی شما وارد سیستم‌تان می‌کنند. در نتیجه شاهد هجوم اپ‌هایی خواهید بود که از وجود آن‌ها خبر ندارید. این اتفاق باعث می‌شود تا فضای زیادی از دستگاه شما هدر برود و برای اجرای اپلیکیشن‌های خود منابع کافی نداشته باشید.

کمک! فکر کنم منم آلوده شدم!

خب، حالا که نشانه‌های آلوده شدن دستگاه‌های اندرویدی را می‌دانیم، چگونه از شر آن‌ها خلاص شویم؟ یا حتی بهتر از این، چگونه از آلوده شدن به این بدافزارها پیشگیری کنیم؟ و در قبال ویروس‌هایی که به شکل نامحسوس و بدون نشانه فعالیت می‌کنند چه کار کنیم؟

اولین چیز این است که نترسید و اولین آنتی ویروسی که پیدا کردید را نصب نکنید. نصب و اجرای یک آنتی ویروس ناکارآمد اگر نگوییم بیشتر، به اندازه‌ی یک ویروس واقعی زیان بار است! اگر می‌خواهید از دستگاه خود محافظت کنید و آن را از صدمات در امان نگه دارید، باید مطمئن باشید که از یک آنتی ویروس مناسب استفاده می‌کنید.

اولین کار این است که از خودتان بپرسید که آیا نرم افزار آنتی ویروسی بوده که در کامپیوتر از آن استفاده کرده باشید و از آن خوشتان آمده باشد؟ اگر پاسخ مثبت است، احتمال این که شرکت سازنده‌ی آن آنتی ویروس نسخه‌ای از نرم افزار خود را برای دستگاه‌های موبایلی هم ارائه داده باشد زیاد است. پس در سایت شرکت سازنده‌ی آن آنتی ویروس به دنبال نسخه‌ی موبایل نرم افزار بگردید. اگر چنین نسخه‌ای داشتند، آن را نصب و اجرا کنید.

اگر آن شرکت راهکاری برای پلتفرم موبایل نداشت، یا آنتی ویروس خاصی را برای سیستم‌های موبایلی نمی‌شناسید، می‌توانید در اینترنت به دنبال یک آنتی ویروس مناسب که ویژگی‌های آن با نیازهای شما مطابقت داشته باشد بگردید.

مراقب باشید

با گسترش روز افزون دستگاه‌های موبایل، خطر بالقوه‌ی آسیب رسانی بدافزارها در این پلتفرم بیشتر شده است. اکنون شما نشانه‌های یک دستگاه آلوده و روش مقابله با آن را می‌دانید. حتی می‌دانید که چگونه باید از آلوده شدن دستگاه به این بدافزارها پیشگیری کنید.

آیا تا به حال دستگاه شما به بدافزار آلوده شده است؟ تجربیات خود را در بخش نظرات با ما در میان بگذارید. به ما بگویید که این اتفاق چه تبعاتی داشته و برای حل مشکل چه کار کرده‌اید؟ دیدگاه خود را با گویا آی تی در میان گذاشته و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.