اگر می‌خواهید بیشترین استفاده را از یک دوربین DSLR ببرید، بهتر است به جای این که همیشه از حالت خودکار استفاده کنید، یاد بگیرید که هر حالت را در چه موقعیتی به کار بگیرید. معمولاً مشکل کاربران این است که درک درستی از حرف‌ها و علائم حالت‌های مختلف ندارند، به همین دلیل گیج می‌شوند. با ما در ادامه‌ی مطلب همراه باشید تا با معرفی حالت‌های مختلف به تجربه‌ی عکاسی بهتری دست یابیم.

شناخت علائم دوربین

بگذارید ابتدا با صحبت درباره‌ی متداول‌ترین حالت‌هایی که در دوربین پیدا می‌کنید و نحوه‌ی کارکرد آن‌ها صحبت کنیم. اگر با دیافراگم، سرعت شاتر، ISO و موارد این چنینی آشنایی ندارید، در وهله‌ی اول باید آن‌ها را درک کنید، چون برای فهم چگونگی کارکرد این حالت‌ها به این مفاهیم نیاز داریم.

مودهای دستی: M، Av، Tv و P

حروف موجود نشانگر حالت‌های مختلف دستی و تقریباً دستی دوربین است که اگر واقعاً به دنبال عکاسی جدی هستید بهتر است با آن‌ها آشنا شوید. این حروف شامل موارد زیر است:

 

 

– دستی (M): حالت دستی همان طور که از نام آن پیداست، کنترل کامل دستگاه را به شما واگذار می‌کند. در این حالت خودتان باید میزان دیافراگم، سرعت شاتر و ISO را وارد کنید. پس از تعیین این مقادیر دوربین یک عکس آزمایشی می‌گیرد تا ببینید از نتایج راضی هستید تا نه.

 

 

– اولویت دیافراگم (Av یا A): در این حالت باید دیافراگرام و ISO را خودتان تنظیم کنید، اما دوربین به طور خودکار سرعت شاتر را مشخص می‌کند. با استفاده از جبران نوردهی می‌توانید نور عکس‌هایی که می‌گیرید را کم یا زیاد کنید.

 

 

– اولویت سرعت شاتر (Tv یا S): در این حالت دیافراگم لنز به طور خودکار تنظیم می‌شود، ولی سرعت شاتر و ISO را باید به صورت دستی مشخص کنید. مانند حالت اولویت دیافراگم، در این حالت هم با استفاده از جبران نوردهی می‌توانید نور تصاویر را عکس یا زیاد کنید.

 

– برنامه(P): در این حالت تنظیم ISO و جبران نوردهی به شما، و سرعت شاتر و دیافراگم به دوربین واگذار می‌شود.

 

حالت‌های خودکار: A+، CA و گزینه‌های دیگر

بقیه‌ی آیتم‌های موجود بر روی دوربین حالت‌های خودکاری هستند که خودشان کار بهینه سازی صحنه‌های مختلف را بر عهده می‌گیرند. این گزینه‌ها اگرچه نه لزوماً، ولی شامل گزینه‌های زیر هستند:

 – خودکار (A+): در حالت خودکار کامل، دوربین همه‌ی وظایف را بر عهده می‌گیرد. شما فقط باید دکمه‌ی شاتر را فشار دهید، تا بهترین نتیجه‌ی ممکن برای شما به ثبت برسد.

 

 – بدون فلش: این حالت مانند حالت خودکار است، منتهی از فلش استفاده نمی‌کند.

 – خودکار خلاق: این حالت در بعضی از دوربین‌های Canon وجود دارد که به شما اجازه می‌دهد تا میزان محو شدن فضای پس‌زمینه‌ی تصویر را مشخص کنید.

– پرتره: این حالت یک حالت خودکار است که در آن دیافراگم وسیعی را برای ثبت عمق کمی از محیط در نظر می‌گیرد.

 – منظره: این حالت هم یک حالت خودکار است که در آن دیافراگم باریکی را برای ثبت تصاویر عمیق از محیط در نظر می‌گیرد.

 – کلوزآپ: این حالت برای اشیا نزدیک طراحی شده تا با تنظیم همه چیز توسط خود دوربین، بتواند تصاویر را در نزدیک‌ترین حالت ممکن بدون استفاده از فلش ثبت کند.

 – ورزشی: در این حالت دوربین اولویت سرعت شاتر را از بقیه‌ی تنظیمات بالاتر در نظر می‌گیرد. مقدار ISO در این حالت از حالت پرتره بیشتر است.

 – پرتره شبانه: این حالت برای محیط‌های کم نور طراحی شده که در آن دوربین کیفیت تصویر را فدای افزایش سرعت شاتر و مقدار ISO می‌کند.

 – راهنما: حالتی که در بعضی از دوربین‌های Nikon وجود دارد و شما را برای گرفتن عکس راهنمایی می‌کند.

البته در بعضی از دوربین‌ها حالت‌های دیگری هم وجود دارد که خیلی متداول نیستند. دوربین‌های حرفه‌ای حالت‌های سفارشی‌ای دارند که تنظیمات زیادی در آن‌ها قابل انجام است. حالت ویدیو یا HDR هم یکی دیگر از حالت‌هایی است که در دوربین‌های زیادی وجود دارد.

اگر معنای علامت‌های روی دوربین خود را به درستی نمی‌دانید، بهتر است دفترچه راهنمای آن را بررسی کنید.

از چه حالتی باید استفاده کنیم؟

حالا که معنی همه‌ی علامت‌ها را می‌دانید، سوال این است که چه زمانی باید از چه حالتی استفاده کنیم؟ پاسخ از آن چیزی که فکر می‌کنید ساده‌تر است.

اکثر اوقات از حالت اولویت دیافراگم استفاده کنید

اکثر مردم فکر می‌کنند که اگر حالت خودکار را رها کنند، دیگر همیشه باید از حالت دستی استفاده نمایند. آن‌ها گمان می‌کنند که اگر برای هر تصویر دیافراگم، سرعت شاتر و ISO را به طور دستی تنظیم نکنند، اصلاً کاری نکرده‌اند.

اما نکته این جاست که عکاسان حرفه‌ای هم معمولاً از حالت دستی استفاده نمی‌کنند. آن‌ها از حالت اولویت دیافراگم (Av یا A) استفاده می‌کنند.

سرعت شاتر به جز در هنگام ضبط چیزهای متحرک باید بین یک صدم ثانیه تا یک هشت هزارم ثانیه باشد. اما چیزی که در ظاهر تصاویر شما خیلی تاثیرگذار است، دیافراگم می‌باشد. تفاوت اصلی بین عمق کم پرتره و عمق زیاد یک منظره در فوکوس آن است. پس چرا باید به چیزهای بی‌اهمیت توجه کنیم؟

دوربین را بر روی A یا Av قرار دهید، دیافراگمی که می‌خواهید را انتخاب کنید، و عکاسی را آغاز نمایید. در این حالت، اگرچه به طور مستقیم سرعت شاتر را تعیین نمی‌کنید، اما با تنظیم جبران نوردهی آن را هم کنترل می‌کنید.

هنگامی که یک عکس می‌گیرید، دوربین بهترین مقدار نوردهی را برای تصویر شما حدس می‌زند. در حالت اولویت دیافراگم، دوربین سرعت شاتری که به نظر مناسب است را انتخاب می‌کند (و ۹۰ درصد اوقات واقعاً به حد مناسب نزدیک است). اگر می‌خواهید سرعت شاتر کمی بالاتر باشد، مقدار جبران نوردهی را کمتر کنید. با این کار تصویر شما اندکی تاریک‌تر می‌شود. اگر دوربین نوردهی را خیلی کم در نظر گرفته است، آن را مقداری بیشتر کنید تا در کنار سرعت شاتر کندتر، تصویری روشن‌تری داشته باشید.

در حالت اولویت دیافراگم، نه تنها دیافراگم، بلکه ISO را هم کنترل می‌کنید. در حالت کلی، باید با کمترین میزان ISO تصویربرداری کنید، اما اگر می‌خواهید بدون تغییر دیافراگم سرعت شاتر بیشتری داشته باشید، می‌توانید آن را مقداری افزایش دهید.

عکاسان حرفه‌ای از حالت اولویت دیافراگم استفاده می‌کنند چون بدون احتمال خراب‌کاری و دردسر، تقریباً به همه‌ی امکانات حالت دستی دسترسی دارند. اگر در حالت دستی سرعت شاتر اشتباهی را انتخاب کنید، تصاویرتان غیرقابل استفاده خواهد شد.

چه زمانی از حالت کاملاً دستی استفاده کنیم؟

اگرچه استفاده از حالت دستی معمولاً ضروری نیست، ولی کاربردهای فراوانی دارد. به طور کلی باید از این حالت استفاده کنید اگر:

• بین تصاویر مختلف سازگاری می‌خواهید. دلیل اصلی استفاده از حالت دستی سازگاری است. اگر می‌خواهید از شرایطی عکس بگیرید که زیاد تغییر نمی‌کند -مثلاً یک کنسرت در فضای سرپوشیده- و می‌خواهید کار پس پردازش (Post Processing) خود را تا حد ممکن ساده کنید، باید از حالت دستی استفاده کنید.
• همه‌ی تنظیمات اهمیت داشته باشد. در بعضی از تصاویر همه‌ی تنظیمات مهم است. اگر در شرایط پرنور یا موقعیت‌های متحرک تصویربرداری می‌کنید، بهتر است همه چیز را خودتان در دست بگیرید.
• از سه پایه استفاده می‌کنید. اگر زحمت نصب سه پایه و تنظیم شرایط عکاسی را به جان خریده‌اید، شاید بهتر باشد تا چند ثانیه هم برای تنظیمات دوربین وقت بگذارید.

چرا از حالت اولویت سرعت شاتر استفاده نکنیم؟

این حالت مشابه حالت اولویت دیافراگم است، با این تفاوت که در آن، دیافراگم توسط خود دوربین تنظیم می‌شود و شما باید سرعت شاتر و ISO را مشخص کنید. این حالت در اکثر موقعیت‌ها خیلی مفید نیست. تفاوت چندانی بین سرعت زیاد و کم شاتر وجود ندارد، بنابراین معمولاً حالت اولویت شاتر نسبت به این حالت برتری دارد.

مقدار دیافراگم، سرعت شاتر و ISO باید چقدر باشد؟

دیافراگم

اهمیت کنترل دیافراگم از بقیه‌ی چیزها بیشتر است. شکل کلی بخش اعظمی از تصاویر شما توسط این ویژگی مشخص می‌شود. در انتخاب مقدار دیافراگم آزادی عمل زیادی وجود دارد تا هر کس با توجه به نیاز خود بتواند آن را تنظیم کند.

اگر پس‌زمینه‌ی محو یا سرعت شاتر بیشتری می‌خواهید، هر چه دیافراگم وسیع‌تر باشد بهتر است. مقدار ایده‌آل آن بین f/1.8 و f/5.6 است (البته اگر لنز شما از این مقدارها پشتیبانی کند). به این صورت ضمن محو شدن پس‌زمینه، بالاترین سرعت شاتر را خواهید داشت.

اگر تصویری می‌خواهید که بدون از دست دادن سرعت شاتر، بر همه‌ی نقاط قاب فوکوس داشته باشد، بهتر است دیافراگم را بین f/8 و f/16 انتخاب کنید. در این محدوده هر چه دیافراگم وسیع‌تر باشد عمق تصویر کمتر شده اما سرعت شاتر افزایش می‌یابد، ولی هر چه دیافراگم باریک‌تر باشد، عمق تصویر بیشتر شده و سرعت شاتر هم کاهش می‌یابد.

اگر به دنبال سرعت شاتر خیلی کم هستید یا می‌خواهید مطلقاً همه چیز فوکوس داشته باشد، باید از یک دیافراگم باریکتر از f/16 استفاده کنید. تنها چیزی که باید مراقبش باشید این است که اکثر لنزها در حداکثر دیافراگم در بهترین حالت خود قرار نمی‌گیرند، پس با گذشتن از f/22 ممکن است شاهد افکت‌های عجیب و غریبی باشید.

سرعت شاتر

سرعت شاتر معمولاً به اندازه‌ی دیافراگم حیاتی نیست، اما باز هم نقش مهمی در خروجی تصویر شما دارند.

هر سرعت شاتری که سریع‌تر از یک هزارم ثانیه باشد، باعث فریز شدن حرکت می‌شود. اگر می‌خواهید از حرکات ورزشی، مثلاً ضربه‌ی شوت یک فوتبالیست یا پرش یک اسکی باز عکس بگیرید، سرعت شاتر باید در حد هزارم ثانیه باشد.

 

فریز شدن حرکت در بازه‌ی مقداری یک صدم و یک هزارم ثانیه یکسان نیست. اگر با سرعت شاتر یک پانصدم ثانیه از چیز متحرکی با سرعت ۹۵ کیلومتر در ساعت عکس بگیرید، آن چیز در حین عکس گرفتن، پنج سانتی متر حرکت می‌کند، که همین مقدار برای محو شدن حرکت کافی است. در عوض این بازه برای تصویربرداری دستی از چیزهای متحرک اما کند (مثل انسان‌ها یا حیوانات خانگی) مناسب است. اکثر پرتره‌هایی که من می‌گیرم در این رنج قرار دارند.

بازه‌ی یک صدم تا یک دهم ثانیه، به نوعی منقطه‌ی مرگ است. این حالت برای دوربین‌های دستی خوب است، اما خروجی کار چندان واضح نخواهد شد. حرکت‌های کند محو شده، ولی به اندازه‌ی کافی خوب نیستند. اگرچه این حالت به طور کلی توصیه نمی‌شود، اما از آن می‌توانید برای تصویربرداری از مناظر یا در شب استفاده کنید.

برای استفاده از بازه‌ی یک دهم ثانیه یا ۳۰ ثانیه به سه پایه نیاز دارید. در این حالت نمی‌توانید بدون هیچ مشکل جدی دوربین را بر روی دست نگه دارید. این نقطه همان جایی است که شما را وارد منطقه‌ی تصویربرداری پرنور و محو شدن تعمدی حرکت می‌کند. البته می‌توانید تصاویر خوبی در شب بگیرید. تصاویر آب و ابرها با توجه به این که هر بخش آن وارد بخش دیگر می‌شود زیبا به نظر می‌رسند. اکثر تصاویر خیره کننده با این سرعت‌های کم شاتر گرفته می‌شوند.

اگر سرعت شاتر کندتر از ۳۰ ثانیه باشد، تصویربرداری شما فوق العاده پرنور می‌شود، و حرکت چیزها در تصویر شما اصلاً مشخص نخواهد شد. می‌توانید از یک صحنه‌ی خیابان عکس بگیرید در حالی که از هر شخص فقط هاله‌ای از چند رنگ باقی خواهد ماند.

ISO

ISO به نوعی عجیب و غریب است چون اکثر اوقات خیلی کم اهمیت دارد، مگر این که باعث خراب شدن تصاویرتان شود. همان طور که بالاتر گفتیم، بهتر است از کمترین حد ISO استفاده کنید.

در یک دوربین DSLR مدرن، تصاویری که با ایزوی بین ۱۰۰ تا ۴۰۰ گرفته می‌شوند تقریباً غیرقابل تشخیص هستند. در این حالت با اغماض می‌توان گفت که هیچ نویزی در تصاویر وجود نخواهد داشت. اگرچه ۱۰۰ بهتر است و هر چیزی در این رنج منجر به تصاویر فوق العاده می‌شود.

تصاویر در رنج ۴۰۰ تا ۱۶۰۰ هنوز هم خوب هستند، ولی مقداری نویز دیده می‌شود. دوربین‌های جدید (و مدل بالا) تا حد ۱۶۰۰ تصاویر را به شکل قابل قبولی تمیز ثبت می‌کنند، اما این تصاویر باز هم به خوبی ایزوهای پایین‌تر نیست.

تصاویر گرفته شده در بازه‌ی ۱۶۰۰ تا ۳۲۰۰ هنوز هم از نظر فنی قابل استفاده هستند، اما نویز در آن‌ها کاملاً مشهود است. این مقدار باعث نابودی تصویر نمی‌شود، ولی اگر مجبور به استفاده از این مقدار نیستید، بهتر است از آن استفاده نکنید. تصویر زیر کلوزآپی از یک چهره است که توسط دوربین ۵DIII با ایزوی ۶۴۰۰ به ثبت رسیده است.

 

مقدارهای بالاتر از این اصلاً توصیه نمی‌گردد، چون باعث می‌شود تا تصویر خیلی نویزی شده و جزئیات در آن مخدوش گردد.

برای شروع، دانستن همین چیزها کافی است. همان طور که دیدید کنترل دستی دوربین به طرز شگفت انگیزی ساده بود. اگر بدانید که دیافراگم، سرعت شاتر و ISO چه چیزهایی هستند و چطور باید آن‌ها را در حالت اولویت دیافراگم کنترل کنید، می‌بینید که تجربه‌ی عکاسی با تنظیمات که خودتان آن‌ها را تعیین کرده‌اید چقدر لذت‌بخش‌تر است.

منبع: howtogeek

گفتگو در میان اعضای تیم همیشه با تفاهم و آرامش پیش نمی رود و گاهی با بوجود آمدن اختلاف نظر میان اعضای تیم ممکن است جلسه به تنش کشیده شود.. هرچند گاهی این اختلاف نظر ها می توانند موثر و کارآمد باشند و منجر به پیشرفت شوند اما اگر نقطه مقابل رخ دهد و کار به بحث و جدل بکشد چه باید کرد؟ آیا تدبیر خاصی را در این مواقع باید اندیشید؟

امی جین سو Amy Jen Su که یکی از صاحبان موسسه آموزش رهبری، مربی گری و توسعه می باشد در مقاله ای به بررسی روش هایی برای حفظ آرامش در لحظات حساس و تنش زا اشاره نموده است. در این مقاله به ۸ عامل اساسی اشاره شده که قصد داریم مختصرا به آن بپردازیم با گویا آی تی همراه باشید.

حتما تا کنون برایتان پیش آمده که در جلسات کاری، دوستانه و خانوادگی  به دلیل وجود اختلاف نظرات بحث ها بالا گرفته است. در بسیاری از مواقع بالا گرفتن بحث باعث می شود حرفایی بیان شود که به طور کلی صدمات جبران ناپذیری به روابط فردی و اجتماعی افراد وارد نماید تتا آنجا که فرد آرزو میکند کاش قادر بود زمان را به عقب بازگرداند و جور دیگری بحث را کنترل نماید. در این مطلب قصد داریم به ۸ روش بپردازیم که با اتکا به آنها شما قادر خواهید بود تا بحث های بالا گرفته را به صورت اصولی مدیریت نموده و آنها را به سمتی سازنده پیش ببرید.

مراقب لحظه اوج بحث ها باشید:

در اولین گام شما باید با عوامل اصلی روانشناختی خودتان آشنا شوید به عنوان مثال با کنکاش در خودتان بدانید که چه موقع نشانه های دعوا و پرخاشگری در شما پدیدار می شود امی گالو (Amy Gallo)، نویسنده کتاب مدیریت تضاد در کار معتقد است بهترین روش برای دست یابی به این شناخت بررسی واکنش ها فیزیکیتان است که به شما در فهم شرایط کمک خواهد نمود به عنوان مثال زمانی که ضربان قلب افزایش می یابد، رتگ چهره سرخ می شود و تنفس با کندی همراه می شود فرد به مرحله ای از عصبانیت رسیده که می دیگری قادر به دسترسی به بخش منطق خود که در قسمت کرتکس مغز واقع شده است ندارد بنابراین قادر نیست تعادل فکری خود را کنترل نماید و این خود او نیست که این حرف ها را بیان می کند و آنجاست که بحث های سالم و سازنده شما به سادگی نابود شده و به سمتی مخرب و آسیب رسان پیش خواهد رفت.

ریک جونژا (Rick Juneja)، یکی از مسئولین ارشد در او پاور (SVP, Opower) می باشد که مسئولیت هدایت یک تیم ۱۴۵ نفره را بر عهده دارد. وظیفه این تیم تولید نرم افزار و ارائه خدمات به برای مشتریانی جهانی است. بنابراین در صورت بروز مشکل نیاز است که تیم به سرعت و به دور از هر نوع درگیری بتوانند با روشی ماسلمت آمیز کار را پیش برده و به نتیجه ای منطقی برسند از این رو وی همواره کارمندان خود را به مدیریت رفتار خود و فرد مقابل ترغیب می نماید زیرا وی معتقد است که برخورد های احساسی واگیردار هستند و اگر فردی دچار خشونت شود به سادگی آن را به نفر مقابل انتقال داده و انتظار درگیری اصلا چیز عجیبی نخواهد بود.

به وضعیت و موقعیت فیزیکی خود توجه کنید و با دریافت علائم خطرزا سعی کنید به خود تسلط یافته و به دیدگاه اصلی خود بازگردید:

شما باید در تمامی طول مذاکره با توجه به درون خود علائم و رخداد های هشدار دهنده را جستجو نمایید و در صورتی که به وضوح آنها را در خود حس نمودید با نفس کشیدن به شکل عمیق تلاش نمایید تا آنها را از خود دور نمایید گالو برای این مرحله یک سیستم کار آمد به نام ۴-۷-۸ را پیشنهاد می کند که روند آن به صورت زیر است:
در این تکنیک به اندازه ۴ ثانیه تنفس کنید(دم) ، ۷ ثانیه نفس خود را نگه دارید و در مدت ۸ ثانیه هم نفس خود را بیرون دهید(بازدم)
آندرو ویل ( Andrew Weil) که یکی از معروف ترین پزشکان و نویسنده بسیاری از کتب مطرح پزشکی است عقیده دارد که این روش “آرامش دهنده طبیعی سیستم عصبی” است و می تواند شما را از برخوردهای بعدی نجات دهد. بنابراین وی معتقد است درست در زمانی که احساس خطر کردید از این تکنیک بهره بگیرید، پیش از آنکه اتفاقی رخ دهد مه همه چیز را نابود نماید
گالو همچنین بیان می کند در کنار بهره مندی از این تکنیک باید هر از چند گاهی به لمس اشیاء اطراف و نگاه کردن به زوایای مختلف(اجتناب از خیره شدن به یک نقطه)،قرار دادن پاها به طور مستقیم بر روی زمین و حس کامل کشیدگی آن(منظور توجه به خود است) توجه به اشیاء هنری اطراف و هرچیز دیگری که میتواند شما را در موقعیت مکانی خودتان حفظ کند توجه نمایید. این کار به شما کمک می کند تا بتوانید با درک موقعیت خود بیشتر از پیش کنترل رفتار خود را در دست بگیرید.

گالو می گوید با حفظ تعادل فیزیکی خود می توانید شرایط را در دست بگیرید و در ک نمایید که این جلسه برای اثبات هوش و ذکاوت فردی شما نیست و تنها جلسه ایست که قرار است به حل مشکل پیش روی شما کمک نماید نه اینکه بیشتر از پیش به آن دامن زده و اوضاع را وخیم تر کند. بنابراین سعی کنید مساله را شخصی نکرده و با تمرکز به موضوع اصلی گاهی خود را از جمع بیرون کشیده و تنها نظاره گر باشید.
جونژا معتقد است شما باید همیشه دیدگاه اصلی خود را حفظ نمایید . وی می گوید همواره روز خود را با این تفکر آغاز نمایید که شاید موضوع اشتباهی رخ دهد و نیاز است شما  با گفتگویی دشوار به آن رسیدگی نموده و معضل پیش رو را حل نمایید.

با ایجاد همدلی میان اعضا یک پل ارتباطی بسازید:

با ایجاد یک دیدگاه وسیع و عینی در خودتان می توانید همدلی بیشتری را در میان اعضا به وجود آورید. جونژا معتقد است که باید به اعضای تیم فرصت داده تا گله ها و شکایات خود را بیان نمایند و به آنها نشان دهید که به صحبت هایشان گوش می کنید. وی معتقد است اغلب تنش ها درست از جایی شروع می شود که شما احساس می کنید باید حرف طرف مقابلتان را قطع نموده و خودتان نظرتان را مطرح نماید. اما اگر این حس را در خود سرکوب کنید و به درستی صحبت های طرف مقابل را گوش کنید از تنش و بحث های   بی مورد جلوگیری می شود. البته این موضوع به آن معنا نیست که شما در بحث کوتاه بیاید و بگذارید نظر دیگران انجام شود! منظور این است که به همدیگر فرصت دهید تا صحبت ها، نظرات و دیدگاه ها به طور کامل بیان شوند آنگاه با همدلی به بررسی و مقایسه آنها بپردازید و آنگاه نتیجه گیری نموده و تصمصم درست را با هم اتخاذ کنید.

با رفتار خود به فرد مقابل نشان دهید که به صحبت های او اهمیت می دهید:

در بحث و همواره این موضوع را به خاطر داشته باشید که آرام بودن شما به معنی منفعل بودنتان نیست. باید بدانید که گاهی طرف مقابل نیاز دارد که حرفها و نظرات شما را بشنود ز این رو نیاز است که با ایجاد ارتباط از طریق صحبت ها و همچنین بهره گیری از زبان بدن به فرد مقابل نشان دهید که نظرات و دغدغه های مشترکی دارید و هر دو در تلاش هستید که به رفع یک مشکل بپردازید از این رو جدال بی مورد است و باید د رکنار هم به رفع این مشکل پرداخت.

سهم خود را به جا آورید:

اگر در طول جلسه و در حین صحبت های فرد مقابل و با بهره گیری از تکنیک درست شنیدن به این نتیجه رسیدید که تا کنون اشتباه می کردید و صحبت های فرد مقابل درست است، این موضوع را بیان کنید و به وی بگویید که من با بررسی صحیح و کامل حرفهای شما به این نتیجه رسیدم که حرف و نظر شما کاملا صحیح است پس حالا لازم است تا با تحلیل این موضوع به راه حلی مشترک برای رفع آن بپردازیم.

دلایل بیشتری را ارائه دهید:

به عقیده جونژا حالا که بر سر موضوع اصلی به تفاهم رسیده اید بهتر است که با شفاف سازی بیشتر سعی کنید تا اعتماد از دست رفته طر ف مقابل را مجددا بازگردانید برای این کار بهتر است شواهد، مدارک و دلایل بیشتری را ارائه دهید. اغلب افراد از ترس زیر سوال رفتن خودشان از ارائه دلایل و مدارک پرهیز می کنند اما شما باید با شفاف سازی مشکل را مرتفع سازید به عنوان مثال بیان کنید که به دلایل زیر من نتوانستم این کار را بیشتر پیش ببرم و یا مشکلاتی مانند اینها پیشرفت پروژه را به تاخیر انداخته است.

همواره احترام را سرلوحه کار خود قرار دهید:

بسیار پیش می آید که بین شما و همکارانتان بر سر یک موضوع خاص اختلاف نظر وجود دارد. مهمترین موضوع در این مواقع حفظ احترام متقابل است شما باید به فرد رو به رو نشان دهید که چقدر برای او ارزش و احترام قائل هستید اما این موضوع دلیل نمی شود که از موضع خود در این باره کوتاه بیایید. به عنوان مثال به او بگویید که من همیشه برای نظرات و دیدگاه های شما ارزش و احترام خاصی قائل هستم اما در این موضوع به نظرم دیدگاهمان تا حدودی با هم متفاوت است .

به طورکلی می توان گفت در شرایطی که بحث از دست شما خارج شده و کاری که نباید اتفاق بیفتد رخ داده به جای حسرت خوردن و آرزو نمودن برای بازگشت و حل مشکل باید چه کرد؟ پاسخ ساده است شما می توانید با بهره گیری از تکنیک تنفسی ارائه شده و سپس همدلی و ایجاد پل ارتباطی به فرد مورد نظر رجوع نمایید و به طور مستقیم و با پذیرش اشتباه خود از او معذرت خواهی نمایید. سپس با ایجاد ارتباطی متعهدانه و صحیح تلاش نمایید تا مذاکرات را به سمت درست و منطقی آن هدایت نمایید.