آیا می‌دانید اولین ساعت هوشمند جهان چه زمانی عرضه شد؟

/در , , , /توسط
آیا می‌دانید اولین ساعت هوشمند جهان چه زمانی عرضه شد؟

گجتی که به دست خود می‌بندید برای شما چه‌کاری می‌کند؟ فعالیت بدنی‌تان را نشان می‌دهد؟ به فرمان‌های صوتی شما پاسخ می‌دهد؟ نوتیفیکشن‌ها را به یاد شما می‌آورد؟ یا تنها ساعت را نمایش می‌دهد؟

بله تمام این ویژگی‌ها در یک ساعت هوشمند وجود دارد! محبوبیت این گجت طی این سال‌ها بسیار افزایش یافته و توانسته است همانند اسمارت فون‌ها در سبد خرید بسیاری از کاربران قرار گیرد. این موضوع تا بدان جا افزایش یافت که کمپانی اپل نیز وارد این روند شده و اولین مدل اسمارت واچ خود را عرضه کرد.

ساعت‌های هوشمند این روزها طرفداران زیادی پیدا کرده و به همین دلیل مدل‌های زیادی توسط برندهای بازار عرضه شده است؛ اما شاید برایتان جالب باشد که بدانید اولین نمونه این نوع ساعت‌ها چه زمانی وارد بازار شد.

محصولی که امروزه بر دستان شما بسته شده است، حاصل کارهای تحقیقاتی است که سال‌هایی دور بر روی این گجت انجام شده است. اولین تلاش‌ها برای افزودن توانایی هایی خاص به ساعت‌های مچی، به اوایل دهه ۸۰ میلادی باز می‌گردد. با این که در آن زمان، این نوع ساعت‌ها به زیبایی محصولات کنونی بازار نظیر ساعت هوشمند اپل نبودند ولی در نوع خود جذاب و خاص به شمار می‌رفتند.

باز می‌گردیم به سال ۱۹۸۳، زمانی که برای اولین بار کمپانی قدیمی Seiko اولین ساعت دیجیتالی خود را با نام Data-2000 وارد بازار کرد. اولین ویژگی ساعت‌های دیجیتال در آن زمان، ذخیره یادداشت در حافظه داخلی آن‌ها بود. حافظه آن محصول، توانایی ذخیره سازی تا ۲۰۰۰ کارکتر را داشت. با این که این میزان هم اکنون بسیار ناچیز به شمار می‌رود، اما در آن زمان برای ذخیره سازی یک متن ضروری، شماره تلفن دوستان و یا حتی ذخیره زمان یک قرار مهم بسیار کاربرد داشت. این متون توسط دستورات صوتی ذخیره می‌شد.

مدل Sekio Data-2000

در سال ۱۹۸۴، کمپانی سیکو این بار مدل RC-1000 را روانه بازار نمود. این مدل ظاهری شبیه به یک کامپیوتر کوچک داشت که به راحتی اجازه می‌داد با شنیدن صدای ما، متن مورد نظر را ثبت کند. در آن زمان این ساعت می‌توانست توسط یک سیم با کامپیوتر Apple II یا IBM PC ارتباط برقرار کند.

مدل Seiko RC 1000

ده سال بعد، Timex Datalink وارد بازار شد. این محصول با همکاری ویژه کمپانی مایکروسافت عرضه شده و جایگزینی برای PDAها به شمار می‌رفت. این ساعت می‌توانست تا ۱۵۰ مخاطب (Contact) را ذخیره ساخته و اطلاعات مورد نیاز خود را از کامپیوتر دریافت کند.

در سال ۲۰۰۱، IBM WatchPad با امکاناتی بسیار پیشرفته‌تر از ساعت‌های موجود تا آن زمان تولید و به بازار عرضه شد. این ساعت از یک صفحه نمایش با وضوح ۳۲۰ در ۲۴۰ پیکسل استفاده کرده و یک پردازنده ۷۴ مگاهرتزی داشت! این ساعت از ۸ مگابایت رم بهره برده و سیستم عامل آن لینوکس بود که نرم‌افزارهای خاصی را بر روی خود به صورت پیش‌فرض داشت.

این ساعت IBM، از بلوتوث نیز بهره برده و برای امنیت بیشتر مجهز به یک حسگر اثر انگشت نیز شده بود! در سال ۲۰۰۴، مایکروسافت با یک ساعت دیگر به دنیای تکنولوژی بازگشت. این ساعت با نام SPOT شناخته شده که در زمان عرضه بسیار پیشرفته به شمار می‌رفت. این گجت پوشیدنی می‌توانست به صورت بی‌سیم به شبکه MSN Direct Network متصل شده و اطلاعاتی نظیر اخبار، پیش‌بینی‌های هواشناسی، به‌روزرسانی‌های نرم افزاری و مسایلی از این قبیل را دریافت کند.

اما Spot مایکروسافت معایبی نیز داشت. یکی از این موارد، قیمت بالایش بود که باعث شد ظرف چند سال خط تولید آن به کل متوقف شود.

بله این ساعت‌های هوشمند، پدربزرگ‌ها و مادر بزرگ‌های اسمارت واچ‌های امروز بازار هستند. آن‌ها در زمان خود نتوانستند تحول عظیمی در صنعت موبایل ایجاد کنند، این موضوع دلایل زیادی می‌تواند داشته باشد. شاید به این دلیل که آن‌ها جلوتر از زمان خود بودند، شاید به این دلیل که دارای امکانات محدودی بودند و نهایتا شاید به دلیل اینکه آن‌ها محصولاتی بودند که چندان با نیازهای آن روزهای جامعه همخوانی نداشتند!

اما باید پذیرفت که این محصولات، راه را برای اسمارت واچهای امروز باز کردند و نیمی از مسیر را طی نمودند. به همین دلیل است که امروز می‌توانیم به راحتی یک ساعت هوشمند اندرویدی یا محصول جدید اپل را به دستان خود بسته و با آن موزیک گوش دهیم، یا ضربان قلب خود را بیازماییم و حتی به تماس‌ها و پیامک‌ها به راحتی پاسخ دهیم!

نوشته آیا می‌دانید اولین ساعت هوشمند جهان چه زمانی عرضه شد؟ اولین بار در پدیدار شد.

چگونه تاثیرات مخرب کارمندان منفی نگر را کاهش دهیم؟

/در , , , , , , , , , , , , /توسط

گاهی در میان اعضای تیم با افرادی مواجه می شوید که همیشه فکرهای منفی را به تیم تزریق می کنند ودر واقع روی اعصاب اعضای تیم سورتمه می روند. این افراد هرگز زندگی کاری خوبی ندارند . حال اگر این فرد با مشخصات عنوان شده یکی از اعضای اصلی تیم شما باشد و امکان اخراج نمودن او برای شما وجود نداشته باشد چگونه آسیب های اجباری رسیده از سمت وی را خنثی مینمایید و چه بازخوردی به رفتار این شخص نشان خواهید داد؟

نظرات کارشناسی شده

دیلان مینور استادیار دانشکده مدیریت جورج تاون معتقد است کارمندانی با ویژگی های عنوان شده در بالا کارمندانی سمی هستند زیرا نه تنها خودشان با رفتار غلط و افکار منفی افرادی آزار دهنده هستند بلکه این رفتار غلط و اشتباه را به دیگران نیز منتقل می نمایند.

کریستین پوراث استادیار دانشگاه نیز در این باره بیان می کند:«این افراد تنها به خسته کردن و پایین کشیدن همکاران خود مشغولند و انرژی اعضای تیم را زایل می کنند .این افراد مهم ترین عامل برای رنج دادن همکاران خواهند بود. »

به طور کلی باید گفت با یک مدیریت درست و اصولی افرادی این چنینی نباید از ابتدا به تیم ره پیدا نموده و استخدام شوند اما اگر به هردلیلی یک یا چند کارمند سمی در اعضای تیم شما وجود دارند با توجه به این که اغلب اوقات به خاطر برخی قوانین دست و پا گیر شما امکان اخراج آنها را ندارید باید روشی را مورد استفاده قرار دهید که به کمک آن آسیب های رسیده از طرف فرد مورد نظر به حداقل برسد در ادامه با گویا آی تی همراه باشید تا این راهکار های مفید و موثر را با شما درمیان بگذاریم.

رفتار کارمندان سمی خود را زیر ذره بین بگیرید.

برای اولین گام بایستی به شما توصیه نماییم تا با بررسی دقیق و موشکافانه در رفتار فرد مورد نظر به سوالاتی چون، آیای این فرد از شغل خود رضایت دارد؟ آیا این فرد از همکاران خود رضایت دارد؟ آیای ریشه مشکلات وی در زندگی شخصی اوست؟

برای پاسخ دادن به این سوالات می توانید به سادگی با فرد مورد نظر وارد صحبت شوید و با ارتباطی نزدیک تر مشکلات وی را ریشه یابی نمایید سپس به او در رفع مشکل مورد نظر کمک رسانی نمایید به عنوان مثال شاید ریشه مشکلات رفتاری این فرد در درگیری های فعلی اوست و این شخص درگیر دادگاه طلاق است از این رو بهتر است او را به یکی از روانشناساس و یا مشاوران خانواده ارجاع دهید تا بتواند با بهره گیری از صحیت ها و حمایت های آن مشکلات را حل نموده و با فکری آزادتر در محل کار حاضر شود. حتی در صورت نیاز و در موارد بغرنج شما می توانید مدتی را به فرد مرخصی دهید تا بتواند پس از رفع مشکلات و بحران روحی فعلی با روحیه ای جدید کار را از سر بگیرد.

بازخورد رفتار فرد را به طور مستقیم با او در میان بگذارید.

در بسیاری از موارد این چنینی مشاهده شده است که فرد از میزان مخرب بودن رفتار خود و تاثیری آسیب رسان آن هیچ اطلاعی ندارد و در صورتی که شما با رفتار صحیح و درست این مشکل را با وی در میان بگذارید قطعا تاثیرات جالبی را مشاهده خواهید نمود. از این رو بیان صادقانه و مستقیم نظرات و بازخورد های رفتاری فرد بسیار با اهمیت است. به صورت استاندارد باید به صورت زیر این بازخورد را به فرد مورد نظر ارائه دهید:

به صورت خاص رفتار مورد نظر را به همراه تاثیرات آن با بهره گیری از مثال ها بیان نمایید. قطعا بیان این موضوع که شما برای همه آزاردهنده هستید، سودمند نخواهد بود.  بنابراین در مورد اینکه چه رفتاری را بجای آن از ایشان انتظار دارید بحث کنید و طرح توسعه و بهبود کارمند را ارائه دهید. تلاش کنید انتظارات خود از تغییر رفتار ایشان را به روشنی و با اهداف قابل اندازه گیری بیان کنید. شما با اینکار به آنها فرصتی برای داشتن یک تاثیر مثبت بر افراد می دهید .

how-to-manage-toxic-employee4

عواقب کار را به او نشان دهید.

اگر نرمش و رفتار آرام پاسخگوی مشکل فعلی شما نشد و نتوانستید فرد مورد نظر را نسبت به تغییر رفتار خود متقاعد نمایید لازم است نرمش را کنار گذاشته و واکنش شدیدی تری از خود به نمایش بگذارید به عنوان مثال می توانید با استفاده از نشان دادن ضرر های احتمالی ادامه این رفتار و ارتباط مستقیم آن با کاهش مزایا و پاداش های شغلی آنها صحبت نمایید. این گونه افراد اغلب به مسائلی که مربوط کیف پولشان باشد به سرعت عکس العمل نشان می دهند و شما خواهید توانست تاثیرات مثبتی را از رفتار فرد مقابل دریافت نمایید.

برخی افراذ تغییر ناپذیرند.

تحقیقات نشان می دهد که بخشی از افراد به هیچ کدام ازاین روش ها پاسخ مثبتی نشان نمی دهند و این افراد علاقه ای به تغییر ندارند. هرچند شما هرگز نباید امید خود را از دست بدهید و همواره باید به تلاش خود در جهت تغییر رفتار فرد مورد نظر ادامه دهید. براساس این تحقیقات حدود ۴۰ درصد افراد تنها برای سرگرمی دست به چنین رفتار هایی می زنند و معتقدند که قادر به ترک آن هستند. به هر صورت رفتارهای این چنینی نیاز به تحقیق و موشکافی بیشتری دارد تا با کشف دلایل جدید بتوان به رفع آنها کمک نمود.

how-to-manage-toxic-employee5

مستند سازی کنید.

اگر با توجه به تمامی تلاش های صورت گرفته فرد مورد نظر هیچ تلاشی برای بهبود رفتار خود نداشت بهتر است به کمک مستند سازی تمامی وقایع رخ داده در این مدت و تلاش های صورت گرفته برای تغییر رویه فرد مورد نظر راه را  برای اخراج وی تسهیل نمایید.

از این رو لازم است تمامی تخلفات، رفتارها و پاسخ هایی را که تا کنون دریافت نموده اید مستند کنید. مستندات همچنین شامل ملزومات حمایتی نیز می شود : شکایات رسمی، اطلاعات مربوط به ارزیابی عملکرد مانند نتایج ارزیابی ۳۶۰ درجه یا سایر ارزیابی های انجام شده. لازم است که شما به همکارنتان نشان دهید که چرا برخی مجبور به ترک سازمان می شوند.

کارمند سمی را از اعضای دیگر تیم جدا کنید.

در برخی مواقع و حتی به کمک مستند سازی ها قانون باز هم اجازه اخراج چنین افرادی را به شما نمی دهد در این مرحله راه چاره چیست؟ چطور می توان آسیب های ناشی از برخورد این فرد سمی را با دیگر اعضای تیم کاهش داد؟ پاسخ ساده است اگر شما نمی توانید وی را برای همیشه از سازمان حذف کنید، لازم است تا وی را از دیگر افراد تیم جدا نمایید. به این منظور لازم است با انجام کارهایی مثل جدا سازی میز کار، جدا نمودن پروژه، کاهش حضور فرد در جلسات و یا حتی ترغیب فرد مورد نظر به دورکاری ارتباطات وی را با سایر افراد تیم کاهش دهید. خوشبختانه به محض جدا سازی فرد مورد نظر تاثیرات بر روی سایر اعضای تیم نمود پیدا خواهد کرد و دیگر نیازی نیست تا نگران مسموم شدن دیگر اعضای تیمتان باشید.

شما در واقع سعی در محافظت افراد از یک بیماری دارید و تعداد مبتلایان و زیان های شناخته شده را کاهش می دهید. اما مطمئن باشید که این کار را سنجیده انجام می دهید. اجازه دهید کارکنان شکایات خود را در مورد همکار سمی نزد شما بیاورند و برای مربی گری آنها در مورد چگونگی به حداقل رساندن اثر متقابل آنها از یک گفتگوی یک به یک استفاده کنید .

how-to-manage-toxic-employee1

مراقب خودتان نیز باشید.

تلاش برای مدیریت نمودن رفتار غلط یک کارمند سمی می توان برای خود شما هم آسیب رسان باشد و علاوه بر این که انرژی و وقت زیادی را از شما سلب می کند ممکن است شما را از وظایف اصلی و اولویت هایتان دور سازد از این رو تمرکز خود بر روی فرد مذکور را کنترل نمایید و اولویت ههای خود را فراموش نکنید.

همچنین با رسیدگی به خود و سرو سامان دادن به وضعیتتان از آسیب های احتمالی و کاهش انرژی مثبت خود جلوگیری نمایید از این رو می توانید با تغذیه سالم، ورزش، مسافرت، مرخص کوتاه مدت و خواب کامل و درست خودسازی را آغاز نمایید.

آگاه باشید که سالم و فعال بودن می تواند تاثیرات فرد سمی را خنثی نماید.

جمع بندی نهایی:

بایدها:
  • با فرد مورد نظر صحبت کنید تا علت رفتار وی را درک نمایید.
  • با انتقال مستقیم بازخورد و ارائه فرصت به آنها پیشنهاد تغییر دهید.
  • به وسیله  روش های بیان شده تاثیرات رفتار وی بر روی سایر اعضای تیم را کاهش دهید.
نبایدها:
  • شرایط را به هیچ عنوان با دیگر اعضای تیم در میان نگذارید، اجازه دهید آنها این موضوع را عنوان کنند و به بیان پیشنهادات بپردازند.
  • هرگز بدون مستند سازی رفتار و بازخوردهای فرد مقابل اقدامی در جهت احراج وی انجام ندهید.
  • فراموش نکنید که شما مسئولیت های مهمتری نیز دارید بنابراین برای رفع این مشکل از آنها غافل نشوید.

چگونه تاثیرات مخرب کارمندان منفی نگر را کاهش دهیم؟

/در , , , , , , , , , , , , /توسط

گاهی در میان اعضای تیم با افرادی مواجه می شوید که همیشه فکرهای منفی را به تیم تزریق می کنند ودر واقع روی اعصاب اعضای تیم سورتمه می روند. این افراد هرگز زندگی کاری خوبی ندارند . حال اگر این فرد با مشخصات عنوان شده یکی از اعضای اصلی تیم شما باشد و امکان اخراج نمودن او برای شما وجود نداشته باشد چگونه آسیب های اجباری رسیده از سمت وی را خنثی مینمایید و چه بازخوردی به رفتار این شخص نشان خواهید داد؟

نظرات کارشناسی شده

دیلان مینور استادیار دانشکده مدیریت جورج تاون معتقد است کارمندانی با ویژگی های عنوان شده در بالا کارمندانی سمی هستند زیرا نه تنها خودشان با رفتار غلط و افکار منفی افرادی آزار دهنده هستند بلکه این رفتار غلط و اشتباه را به دیگران نیز منتقل می نمایند.

کریستین پوراث استادیار دانشگاه نیز در این باره بیان می کند:«این افراد تنها به خسته کردن و پایین کشیدن همکاران خود مشغولند و انرژی اعضای تیم را زایل می کنند .این افراد مهم ترین عامل برای رنج دادن همکاران خواهند بود. »

به طور کلی باید گفت با یک مدیریت درست و اصولی افرادی این چنینی نباید از ابتدا به تیم ره پیدا نموده و استخدام شوند اما اگر به هردلیلی یک یا چند کارمند سمی در اعضای تیم شما وجود دارند با توجه به این که اغلب اوقات به خاطر برخی قوانین دست و پا گیر شما امکان اخراج آنها را ندارید باید روشی را مورد استفاده قرار دهید که به کمک آن آسیب های رسیده از طرف فرد مورد نظر به حداقل برسد در ادامه با گویا آی تی همراه باشید تا این راهکار های مفید و موثر را با شما درمیان بگذاریم.

رفتار کارمندان سمی خود را زیر ذره بین بگیرید.

برای اولین گام بایستی به شما توصیه نماییم تا با بررسی دقیق و موشکافانه در رفتار فرد مورد نظر به سوالاتی چون، آیای این فرد از شغل خود رضایت دارد؟ آیا این فرد از همکاران خود رضایت دارد؟ آیای ریشه مشکلات وی در زندگی شخصی اوست؟

برای پاسخ دادن به این سوالات می توانید به سادگی با فرد مورد نظر وارد صحبت شوید و با ارتباطی نزدیک تر مشکلات وی را ریشه یابی نمایید سپس به او در رفع مشکل مورد نظر کمک رسانی نمایید به عنوان مثال شاید ریشه مشکلات رفتاری این فرد در درگیری های فعلی اوست و این شخص درگیر دادگاه طلاق است از این رو بهتر است او را به یکی از روانشناساس و یا مشاوران خانواده ارجاع دهید تا بتواند با بهره گیری از صحیت ها و حمایت های آن مشکلات را حل نموده و با فکری آزادتر در محل کار حاضر شود. حتی در صورت نیاز و در موارد بغرنج شما می توانید مدتی را به فرد مرخصی دهید تا بتواند پس از رفع مشکلات و بحران روحی فعلی با روحیه ای جدید کار را از سر بگیرد.

بازخورد رفتار فرد را به طور مستقیم با او در میان بگذارید.

در بسیاری از موارد این چنینی مشاهده شده است که فرد از میزان مخرب بودن رفتار خود و تاثیری آسیب رسان آن هیچ اطلاعی ندارد و در صورتی که شما با رفتار صحیح و درست این مشکل را با وی در میان بگذارید قطعا تاثیرات جالبی را مشاهده خواهید نمود. از این رو بیان صادقانه و مستقیم نظرات و بازخورد های رفتاری فرد بسیار با اهمیت است. به صورت استاندارد باید به صورت زیر این بازخورد را به فرد مورد نظر ارائه دهید:

به صورت خاص رفتار مورد نظر را به همراه تاثیرات آن با بهره گیری از مثال ها بیان نمایید. قطعا بیان این موضوع که شما برای همه آزاردهنده هستید، سودمند نخواهد بود.  بنابراین در مورد اینکه چه رفتاری را بجای آن از ایشان انتظار دارید بحث کنید و طرح توسعه و بهبود کارمند را ارائه دهید. تلاش کنید انتظارات خود از تغییر رفتار ایشان را به روشنی و با اهداف قابل اندازه گیری بیان کنید. شما با اینکار به آنها فرصتی برای داشتن یک تاثیر مثبت بر افراد می دهید .

how-to-manage-toxic-employee4

عواقب کار را به او نشان دهید.

اگر نرمش و رفتار آرام پاسخگوی مشکل فعلی شما نشد و نتوانستید فرد مورد نظر را نسبت به تغییر رفتار خود متقاعد نمایید لازم است نرمش را کنار گذاشته و واکنش شدیدی تری از خود به نمایش بگذارید به عنوان مثال می توانید با استفاده از نشان دادن ضرر های احتمالی ادامه این رفتار و ارتباط مستقیم آن با کاهش مزایا و پاداش های شغلی آنها صحبت نمایید. این گونه افراد اغلب به مسائلی که مربوط کیف پولشان باشد به سرعت عکس العمل نشان می دهند و شما خواهید توانست تاثیرات مثبتی را از رفتار فرد مقابل دریافت نمایید.

برخی افراذ تغییر ناپذیرند.

تحقیقات نشان می دهد که بخشی از افراد به هیچ کدام ازاین روش ها پاسخ مثبتی نشان نمی دهند و این افراد علاقه ای به تغییر ندارند. هرچند شما هرگز نباید امید خود را از دست بدهید و همواره باید به تلاش خود در جهت تغییر رفتار فرد مورد نظر ادامه دهید. براساس این تحقیقات حدود ۴۰ درصد افراد تنها برای سرگرمی دست به چنین رفتار هایی می زنند و معتقدند که قادر به ترک آن هستند. به هر صورت رفتارهای این چنینی نیاز به تحقیق و موشکافی بیشتری دارد تا با کشف دلایل جدید بتوان به رفع آنها کمک نمود.

how-to-manage-toxic-employee5

مستند سازی کنید.

اگر با توجه به تمامی تلاش های صورت گرفته فرد مورد نظر هیچ تلاشی برای بهبود رفتار خود نداشت بهتر است به کمک مستند سازی تمامی وقایع رخ داده در این مدت و تلاش های صورت گرفته برای تغییر رویه فرد مورد نظر راه را  برای اخراج وی تسهیل نمایید.

از این رو لازم است تمامی تخلفات، رفتارها و پاسخ هایی را که تا کنون دریافت نموده اید مستند کنید. مستندات همچنین شامل ملزومات حمایتی نیز می شود : شکایات رسمی، اطلاعات مربوط به ارزیابی عملکرد مانند نتایج ارزیابی ۳۶۰ درجه یا سایر ارزیابی های انجام شده. لازم است که شما به همکارنتان نشان دهید که چرا برخی مجبور به ترک سازمان می شوند.

کارمند سمی را از اعضای دیگر تیم جدا کنید.

در برخی مواقع و حتی به کمک مستند سازی ها قانون باز هم اجازه اخراج چنین افرادی را به شما نمی دهد در این مرحله راه چاره چیست؟ چطور می توان آسیب های ناشی از برخورد این فرد سمی را با دیگر اعضای تیم کاهش داد؟ پاسخ ساده است اگر شما نمی توانید وی را برای همیشه از سازمان حذف کنید، لازم است تا وی را از دیگر افراد تیم جدا نمایید. به این منظور لازم است با انجام کارهایی مثل جدا سازی میز کار، جدا نمودن پروژه، کاهش حضور فرد در جلسات و یا حتی ترغیب فرد مورد نظر به دورکاری ارتباطات وی را با سایر افراد تیم کاهش دهید. خوشبختانه به محض جدا سازی فرد مورد نظر تاثیرات بر روی سایر اعضای تیم نمود پیدا خواهد کرد و دیگر نیازی نیست تا نگران مسموم شدن دیگر اعضای تیمتان باشید.

شما در واقع سعی در محافظت افراد از یک بیماری دارید و تعداد مبتلایان و زیان های شناخته شده را کاهش می دهید. اما مطمئن باشید که این کار را سنجیده انجام می دهید. اجازه دهید کارکنان شکایات خود را در مورد همکار سمی نزد شما بیاورند و برای مربی گری آنها در مورد چگونگی به حداقل رساندن اثر متقابل آنها از یک گفتگوی یک به یک استفاده کنید .

how-to-manage-toxic-employee1

مراقب خودتان نیز باشید.

تلاش برای مدیریت نمودن رفتار غلط یک کارمند سمی می توان برای خود شما هم آسیب رسان باشد و علاوه بر این که انرژی و وقت زیادی را از شما سلب می کند ممکن است شما را از وظایف اصلی و اولویت هایتان دور سازد از این رو تمرکز خود بر روی فرد مذکور را کنترل نمایید و اولویت ههای خود را فراموش نکنید.

همچنین با رسیدگی به خود و سرو سامان دادن به وضعیتتان از آسیب های احتمالی و کاهش انرژی مثبت خود جلوگیری نمایید از این رو می توانید با تغذیه سالم، ورزش، مسافرت، مرخص کوتاه مدت و خواب کامل و درست خودسازی را آغاز نمایید.

آگاه باشید که سالم و فعال بودن می تواند تاثیرات فرد سمی را خنثی نماید.

جمع بندی نهایی:

بایدها:
  • با فرد مورد نظر صحبت کنید تا علت رفتار وی را درک نمایید.
  • با انتقال مستقیم بازخورد و ارائه فرصت به آنها پیشنهاد تغییر دهید.
  • به وسیله  روش های بیان شده تاثیرات رفتار وی بر روی سایر اعضای تیم را کاهش دهید.
نبایدها:
  • شرایط را به هیچ عنوان با دیگر اعضای تیم در میان نگذارید، اجازه دهید آنها این موضوع را عنوان کنند و به بیان پیشنهادات بپردازند.
  • هرگز بدون مستند سازی رفتار و بازخوردهای فرد مقابل اقدامی در جهت احراج وی انجام ندهید.
  • فراموش نکنید که شما مسئولیت های مهمتری نیز دارید بنابراین برای رفع این مشکل از آنها غافل نشوید.

چگونه چند پورت‌ (Port) را روی روتر ( Router ) منتقل ( forward ) کنیم؟  

/در , , , , , , , , , , , , , , , , /توسط

اگرچه امروزه بسیاری از روترها این کار را به صورت خودکار انجام می‌دهند، اما فوروارد (Forward) کردن پورت (Port) برای بعضی از اپلیکیشن‌ها یا دستگاه‌ها باید به صورت دستی انجام شود. خوشبختانه اگر بدانید باید کجا بروید، انجام این کار خیلی آسان است.

فوروارد کردن پورت

فوروارد کردن پورت چیست؟

برای انجام بسیاری از کارها باید کامپیوتر خود را به سرویس دهنده‌ی دستگاه‌های دیگر تبدیل کنید. اکثر چیزها زمانی که داخل شبکه‌ی خودتان هستید، به درستی کار می‌کند. اما اگر می‌خواهید از بیرون از این شبکه به بعضی از اپلیکیشن‌ها دسترسی داشته باشید، قضیه سخت‌تر می‌شود. پس ابتدا بگذارید نگاهی به دلیل این ماجرا بیاندازیم.

روتر چگونه درخواست‌ها را مدیریت کرده و از پورت‌ها استفاده می‌کند؟

تصویر زیر نقشه‌ای ساده از شبکه‌ی خانگی شماست. ابر همان اینترنت و اتصال عمومی شما، یا آدرس پروتکل اینترنت (IP) است. این آدرس IP کل شبکه‌ی خانگی شما را به جهان خارج نشان می‌دهد.

آدرس قرمز، آدرس روتر در داخل شبکه‌ی شماست. آدرس‌های دیگری که در پایین تصویر وجود دارد همه متعلق به دستگاه‌های موجود در شبکه است. اگر آدرس IP عمومی شما مثل آدرس یک خیابان باشد، به آدرس‌های داخلی مثل شماره‌ی آپارتمان‌های آن خیابان نگاه کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

 

این شکل در خود سوالی دارد که شاید تا به حال به آن فکر نکرده باشید. چگونه اطلاعاتی که از اینترنت می‌آید به دستگاه موردنظر ما در شبکه می‌رسد؟ اگر درخواست باز کردن سایت گوگل را داشته باشید، چگونه پاسخ به جای لپتاپ برادرتان به سیستم شما فرستاده می‌شود؟ مگر آدرس IP عمومی در همه‌ی دستگاه‌ها یکسان نیست؟

این مسئله به لطف قابلیت فوق العاده‌ای در روتر به نام ترجمه‌ی آدرس شبکه (NAT) حل می‌شود. این قابلیت در سطح روتر مثل یک پلیس راهنمایی و رانندگی عمل می‌کند، یعنی ترافیک را از میان روتر به دستگاه صحیح هدایت می‌کند، بنابراین از یک آدرس IP عمومی می‌توان در چندین دستگاه استفاده کرد. به واسطه‌ی همین NAT، درخواست‌های هر دستگاهی مشخص بوده و پاسخ فقط برای همان دستگاه ارسال می‌شود.

پس نقش پورت‌ها این وسط چه می‌شود؟ پورت‌ها بخشی قدیمی اما مفید از روزهای ابتدایی پردازش شبکه هستند. در آن زمان‌ها که هر کامپیوتر در یک زمان فقط می‌توانست یک اپلیکیشن اجرا کند، تنها کاری که باید صورت می‌گرفت این بود که یک کامپیوتر را به کامپیوتر دیگری که در همان شبکه همان اپلیکیشن را اجرا کرده بود، وصل کنیم. اما بعدها که کامپیوترها به صورت همزمان قادر به اجرای چندین اپلیکیشن شدند، متخصصان علوم کامپیوتری باید با مشکل وصل کردن اپلیکیشن‌های مرتبط به هم دست و پنجه نرم می‌کردند. این‌جا بود که پورت‌ها متولد شدند.

بعضی از پورت‌ها اپلیکیشن‌های مشخصی دارند که در صنعت کامپیوتر استاندارد هستند. برای مثال، زمانی که یک صفحه‌ی اینترنتی را باز می‌کنید، سیستم از پورت ۸۰ استفاده می‌کند. نرم‌افزار کامپیوتر گیرنده می‌داند که از پورت ۸۰ برای بارگذاری اسناد http استفاده می‌شود، پس گوش به زنگ می‌ماند و بر همین اساس پاسخ می‌دهد. اگر درخواست http خود را بر روی پورت دیگری -مثلاً پورت ۱۴۳- بفرستید، سرویس دهنده‌ی وب آن را شناسایی نمی‌کند، چون به این پورت گوش نمی‌دهد (البته چیز دیگری مثل سرویس دهنده‌ی ایمیلی IMAP ممکن است از آن پورت استفاده کند).

بعضی از پورت‌ها به طور پیشفرض برای چیزی تعریف نشده‌اند، بنابراین برای هر کاری می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. به منظور جلوگیری از به وجود آمدن تداخل در استفاده از یک پورت بهتر است از اعداد طولانی‌تر استفاده نمایید. مثلاً Plex Media Server از پورت ۳۲۴۰۰ و سرورهای بازی Minecraft از پورت ۲۵۵۶۵ استفاده می‌کنند.

از هر پورت می‌توان در هر دو پروتکل TCP یا UDP استفاده کرد. TCP یا پروتکل کنترل انتقال، پروتکلی است که اغلب استفاده می‌شود. UDP یا پروتکل داده‌گرام کاربر توسط اپلیکیشن‌های خانگی کمتر استفاده می‌شود، مگر برای یک استثنا بزرگ که BitTorrent باشد.

چرا باید بخواهید پورت‌ها را فوروارد کنید؟

حالا اصلاً چرا باید بخواهیم پورت‌ها را فوروارد کنیم؟ با وجود این که بسیاری از اپلیکیشن‌ها برای تنظیم پورت‌های خود از NAT استفاده می‌کنند و خودشان پیکربندی‌های لازم را انجام می‌دهند، اما هنوز اپلیکیشن‌هایی وجود دارند که به طور خودکار این کار را انجام نمی‌دهند و باید به صورت دستی این تنظیمات را تعریف کنید.

در نمودار زیر با یک مثال ساده شروع می‌کنیم. فرض کنید در جایی از جهان در حال استفاده از لپتاپ‌تان هستید (با آدرس ۲۲۵٫۲۱۳٫۷٫۴۲)، و برای دسترسی به چند فایل که در کامپیوتر خانگی‌تان قرار دارد می‌خواهید به شبکه‌ی منزل وصل شوید. اگر آدرس IP خانگی خود (۱۲۷٫۳۴٫۷۳٫۲۱۴) را در یکی از ابزارهای مرتبط (مثلاً یک کلاینت FTP یا یک نرم‌افزار اتصال از راه دور) وارد کنید، و این ابزار از ویژگی‌های روتر که پیش‌تر اشاره کرده استفاده نکند، شانسی برای وصل شدن ندارید. برنامه نمی‌داند درخواست شما را به کجا بفرستد، و در نتیجه اتفاقی نمی‌افتد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

البته این امر قابلیت امنیتی بسیار خوبی است. اگر کسی بدون استفاده از پورت‌های معتبر بخواهد به شبکه‌ی خانگی شما وصل شود، نباید قادر به انجام چنین کاری باشد. رد این درخواست‌ها توسط فایروال روتر انجام می‌شود.

برای حل این مشکل باید به روتر بگویید که اگر درخواستی از طرف این برنامه فرستاده شد آن را به این دستگاه در این پورت ارسال کند. با دستورالعمل‌های لازم، روتر شما را به سمت کامپیوتر و اپلیکیشن مربوطه هدایت خواهد کرد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

پس در این مثال، اگر می‌خواهید از خارج شبکه به داخل شبکه دسترسی داشته باشید باید از پورت‌های مختلف استفاده کنید. هنگامی که با استفاده از پورت ۲۲ به آدرس IP شبکه‌ی خانگی خود دسترسی پیدا کردید، روتر شما در خانه می‌داند که این درخواست باید به سمت ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱۰۰ برود. سپس رابط SSH در آن دستگاه پاسخ خواهد داد. در عین حال می‌توانید درخواستی از طریق پورت ۸۰ ارسال کنید تا روتر آن را به سرویس دهنده‌ی وب در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ هدایت کند. یا از طریق آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۲۰۰ با استفاده از VNC به صورت از راه دور لپتاپ خواهرتان را کنترل کنید.

کارایی فوروارد کردن پورت‌ها به همین‌جا ختم نمی‌شود! برای راحتی و شفافیت بیشتر می‌توانید پورت‌های سرویس‌های موجود را با استفاده از فوروارد کردن پورت‌ها تغییر دهید. برای مثال فرض کنید در شبکه‌ی خانگی خود دو سرویس دهنده‌ی وب دارید و می‌خواهید یکی از آن‌ها به راحتی قابل دستیابی باشد، و دیگری فقط برای استفاده‌ی شخصی در دسترس باشد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

زمانی که از پورت ۸۰ به شبکه‌ی خانگی‌تان دسترسی پیدا می‌کنید، می‌توانید به روتر خود بگویید درخواست‌ها را به یکی از سرورهای موجود در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ که پورت ۸۰ را گوش می‌کند بفرستد. می‌توانید به روتر بگویید که اگر از طریق پورت ۱۰۰۰۰ به آن وصل شدید، باید به پورت ۸۰ سرور شخصی شما برود. از این طریق، کامپیوتر دوم حتی برای استفاده از یک پورت متفاوت هم نباید دوباره پیکربندی شود، ولی شما هنوز می‌تواتید ترافیک آن را مدیریت کنید.

اکنون که می‌دانیم انتقال پورت چیست و چرا باید بخواهیم از آن استفاده کنیم، بگذارید پیش از پیکربندی اصلی آن، چند نکته‌ی کوچک را در این رابطه بگوییم.

نکاتی پیش از پیکربندی روتر

پیش از پیکربندی حقیقی روتر و شروع به کار جدی برای جلوگیری از به وجود آمدن مشکل بهتر از چند نکته‌ی کوچک را بدانید.

تنظیم آدرس IP ایستا برای دستگاه‌ها

اگر دستگاه‌های شما آدرس IP خود را به صورت پویا از سرویس DHCP روتر دریافت می‌کنند، هیچ کدام از این کارها فایده‌ای نخواهد داشت. ما در این جا به طور خلاصه به این موشوع اشاره خواهیم کرد.

روتر شما مجموعه‌ای از آدرس‌های آماده دارد که با وارد شدن دستگاه‌های جدید به شبکه این آدرس‌ها را به آن‌ها اختصاص می‌دهد. مثلاً هنگامی که لپتاپ شما وارد شبکه می‌شود با آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۸، آیفون‌تان با ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۹ و بقیه‌ی دستگاه‌ها هم به همین صورت آدرس‌دهی می‌شوند. اگر این دستگاه‌ها برای مدتی خاموش شوند یا روتر دوباره راه‌اندازی شود، کل آدرس‌ها دوباره بازنشانی می‌شوند.

در شرایط معمولی این امکان فوق العاده خوب است، چون دیگر نیازی نیست که نگران IP های داخلی باشید. اما اگر می‌خواهید قاعده‌ی (Rule) فوروارد پورتی بسازید که آدرس سرویس دهنده‌ی بازی شما را مشخص می‌کند، و بعد روتر آدرس جدیدی به آن بدهد، این قاعده دیگر کار نخواهد کرد، و دیگر کسی نمی‌تواند به آن وصل شود. برای جلوگیری از این اتفاق باید به هر دستگاه در شبکه که در آن پورت فوروارد کرده‌اید، آدرس IP ایستا بدهید. بهترین روش برای انجام این کار از طریق روتر است.

آدرس IP خود را بدانید (و یک آدرس DNS پویا تعریف کنید)

علاوه بر رعایت نکته‌ی قبلی، باید آدرس IP خارجی خود را هم بدانید. می‌توانید این آدرس را با مراجعه به سایت whatismyip.com مشاهده کنید. اگرچه یک آدرس IP عمومی می‌تواند تا ماه‌ها یا حتی یک سال ثابت بماند ولی امکان تغییر آن هم وجود دارد (مگر این که به طور مشخص از سرویس دهنده‌ی اینترنت خود IP ثابت گرفته باشید). به عبارت دیگر یعنی با اعتماد کامل نمی‌توانید آدرس IP شبکه‌ی خود را در نرم‌افزارهای اتصال از راه دور وارد کنید و انتظار وصل شدن داشته باشید.

بنابراین قویاً پیشنهاد می‌کنیم که یک سرویس DNS پویا تنظیم کنید تا آدرس متغیر شما را به یک آدرس به یاد ماندنی‌تر مثل mysuperawesomeshomeserver.dynu.net پیوند دهد.

به فایروال‌های محلی توجه کنید

زمانی که یک پورت را در سطح روتر فوروارد می‌کنید، به احتمال خیلی زیاد باید دستی هم در قوانین فایروال کامپیوتر خود ببرید. آگاه باشید که در کامپیوترهایی که علاوه بر فایروال محلی از فایروال موجود در نرم‌افزارهای آنتی ویروس هم استفاده می‌کنند، باید در هر دو جا بگویید که اتصالات این پورت‌ها را مورد تایید شماست.

گام اول: یافتن قواعد فوروارد کردن پورت‌ها در روتر

اگرچه ما دوست داریم برای روتر شما دستورالعمل مخصوص بنویسیم، ولی حقیقت این است که هر روتر نرم‌افزار مخصوص به خود را دارد، و عملکرد هر نرم‌افزار هم بسته به مدل روتر متفاوت است. پس به جای این که همه‌ی مدل‌های موجود را تحت پوشش قرار دهیم (که کار بی‌نهایت سختی است)، سعی می‌کنیم تا با ارائه‌ی اطلاعاتی درباره‌ی ظاهر منوها، تشویق‌تان کنیم تا دفترچه‌ی راهنما را مطالعه کرده یا به دنبال راهنماهای آنلاین مربوط به مدل روتر خود باشید.

در حالت کلی باید به دنبال بخشی به نام Port Forwarding باشید. برای پیدا کردن آن شاید لازم باشد تا دسته‌بندی‌های مختلف را بررسی کنید. برای مثال این بخش در روتر D-Link DIR-890L به شکل زیر است:

فوروارد کردن پورت روی روتر

و همین بخش در روتری مشابه که از فرم‌ور محبوب شخص ثالث DD-WRT استفاده می‌کند هم به صورت زیر می‌باشد:

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که می‌بینید، پیچیدگی بین این دو مدل، علی‌رغم سخت‌افزار یکسان مشهود است. به علاوه، موقعیت آن هم به طور کامل با یکدیگر تفاوت دارد. به همین خاطر بهتر است برای هر دستگاه و هر رابط کاربری راهنمای مخصوص آن را مطالعه کنید.

هنگامی که منوی آن را پیدا کردید، زمان آن است تا قاعده‌ی موردنظر خود را تنظیم کنید.

گام دوم: ایجاد یک قاعده‌ی فوروارد پورت

برخلاف همه‌ی توضیحات احتمالاً پیچیده و مراحل قبلی تعریف خود قاعده بسیار ساده است. ما می‌خواهیم دو قاعده برای فوروارد کردن پورت تعریف کنیم؛ یکی برای سرویس دهنده‌ی موسیقی Subsonic و دیگری برای سرویس دهنده‌ی بازی Minecraft.

فوروارد کردن پورت روی روتر

با وجود تفاوت‌هایی که در نرم‌افزار هر روتر وجود دارد، فرآیند کلی یکسان است. تقریباً در همه جا ابتدا باید نام قاعده‌ی فوروارد پورت را بنویسید. بهتر نامی مرتبط با کاربرد سرویس یا سرور برای آن انتخاب کنید. اکنون باید مشخص کنید که این قاعده از پروتکل TCP، UDP یا هر دوی آن‌ها استفاده کند. بعضی از کاربران در زمینه‌ی انتخاب دقیق پروتکل موردنیاز برای هر اپلیکیشن یا سرویس وسواس دارند و آن را به پای مسائل امنیتی می‌گذارند. اگر راستش را بگویم من همیشه در این زمینه تنبلی می‌کنم، و خیلی راحت گزینه‌ی Both یا هر دو را انتخاب می‌کنم.

در برخی از فرم‌ورهای نرم‌افزاری مثل DD-WRT که در تصویر بالا هم آن را آوردیم، با تعیین مقدار Source یا منبع می‌توانید دسترسی لیستی از آدرس‌های IP را به دلایل امنیتی به این قاعده‌ی انتقال پورت محدود کنید. اگر بخواهید می‌توانید از چنین قابلیتی استفاده کنید، اما بدانید که با این کار دردسرهای جدیدی برای خود ایجاد می‌کنید، چرا که روتر فرض می‌کند که کاربران از راه دور (از جمله شما و دوستان‌تان) آدرس‌های ایستا دارند.

سپس باید پورت خارجی را مشخص کنید. این همان پورتی است که بر روی روتر و اینترنت باز خواهد ماند. شما می‌توانید از بین ۱ تا ۶۵۳۵۳ یک عدد انتخاب کنید، اما اکثر اعداد پایین توسط سرویس‌های استاندارد (مثل ایمیل و سرورهای وب) و عددهای بالا هم توسط اپلیکیشن‌های متداول اشغال شده‌اند. با این اوصاف پیشنهاد می‌کنیم عددی بالاتر از ۵۰۰۰ انتخاب کنید. برای اطمینان خاطر می‌توانید در میان لیست طویل پورت‌های TCP/UDP بگردید تا مطمئن شوید که پورت انتخابی شما با سرویس دیگری تداخل نداشته باشد.

در انتها آدرس IP داخلی و پورت دستگاه موردنظر خود را وارد کرده، و سوئیچ این قاعده را روشن کنید. فراموش نکنید که تنظیمات را هم ذخیره نمایید.

گام سوم: آزمایش قاعده‌ی فوروارد پورت

ساده‌ترین راه برای آزمایش فوروارد پورت این است که از یک دستگاه خارج از شبکه به کامپیوتر داخل شبکه وصل شوید. اما اگر خارج از خانه نباشید شاید انجام این آزمایش برای شما کمی مشکل باشد. خوشبختانه به لطف وبسایت YouGetSignal.com می‌توانید به راحتی ببینید که آیا قاعده‌ی فوروارد کردن پورت شما به درستی کار می‌کند یا نه. برای انجام این آزمایش کافی است آدرس IP خود را به همراه پورت‌تان وارد کرده و بر روی دکمه‌ی Check کلیک کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که در تصویر بالا پیداست، باید پیامی مشابه [Port X is open on [Your IP دریافت کنید. اگر پورت بسته بود، مجدداً تنظیمات روتر خود را چک کرده و ضمن بررسی IP و پورتی که در این سایت وارد کرده‌اید، آزمایش را دوباره اجرا کنید.

تعریف انتقال پورت شاید کمی مشکل باشد، اما پس از آن که آدرس IP ایستا را به دستگاه موردنظر خود اختصاص دادید و سرور DNS پویا را برای آدرس IP خانگی خود تعریف کردید، فقط کافی است یکبار این سختی را به جان بخرید تا در آینده به راحتی بتوانید از شبکه‌ی خانگی خود استفاده کنید.

این مطلب برای بسیاری از کاربران دنیای مجازی مفید است و کاربرد دارد بنابراین توصیه می کنیم که از طریق دکمه های زیر این مطلب را روی شبکه های اجتماعی منتشر نمایید.

منبع: howtogeek.com

چگونه چند پورت‌ (Port) را روی روتر ( Router ) منتقل ( forward ) کنیم؟  

/در , , , , , , , , , , , , , , , , /توسط

اگرچه امروزه بسیاری از روترها این کار را به صورت خودکار انجام می‌دهند، اما فوروارد (Forward) کردن پورت (Port) برای بعضی از اپلیکیشن‌ها یا دستگاه‌ها باید به صورت دستی انجام شود. خوشبختانه اگر بدانید باید کجا بروید، انجام این کار خیلی آسان است.

فوروارد کردن پورت

فوروارد کردن پورت چیست؟

برای انجام بسیاری از کارها باید کامپیوتر خود را به سرویس دهنده‌ی دستگاه‌های دیگر تبدیل کنید. اکثر چیزها زمانی که داخل شبکه‌ی خودتان هستید، به درستی کار می‌کند. اما اگر می‌خواهید از بیرون از این شبکه به بعضی از اپلیکیشن‌ها دسترسی داشته باشید، قضیه سخت‌تر می‌شود. پس ابتدا بگذارید نگاهی به دلیل این ماجرا بیاندازیم.

روتر چگونه درخواست‌ها را مدیریت کرده و از پورت‌ها استفاده می‌کند؟

تصویر زیر نقشه‌ای ساده از شبکه‌ی خانگی شماست. ابر همان اینترنت و اتصال عمومی شما، یا آدرس پروتکل اینترنت (IP) است. این آدرس IP کل شبکه‌ی خانگی شما را به جهان خارج نشان می‌دهد.

آدرس قرمز، آدرس روتر در داخل شبکه‌ی شماست. آدرس‌های دیگری که در پایین تصویر وجود دارد همه متعلق به دستگاه‌های موجود در شبکه است. اگر آدرس IP عمومی شما مثل آدرس یک خیابان باشد، به آدرس‌های داخلی مثل شماره‌ی آپارتمان‌های آن خیابان نگاه کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

 

این شکل در خود سوالی دارد که شاید تا به حال به آن فکر نکرده باشید. چگونه اطلاعاتی که از اینترنت می‌آید به دستگاه موردنظر ما در شبکه می‌رسد؟ اگر درخواست باز کردن سایت گوگل را داشته باشید، چگونه پاسخ به جای لپتاپ برادرتان به سیستم شما فرستاده می‌شود؟ مگر آدرس IP عمومی در همه‌ی دستگاه‌ها یکسان نیست؟

این مسئله به لطف قابلیت فوق العاده‌ای در روتر به نام ترجمه‌ی آدرس شبکه (NAT) حل می‌شود. این قابلیت در سطح روتر مثل یک پلیس راهنمایی و رانندگی عمل می‌کند، یعنی ترافیک را از میان روتر به دستگاه صحیح هدایت می‌کند، بنابراین از یک آدرس IP عمومی می‌توان در چندین دستگاه استفاده کرد. به واسطه‌ی همین NAT، درخواست‌های هر دستگاهی مشخص بوده و پاسخ فقط برای همان دستگاه ارسال می‌شود.

پس نقش پورت‌ها این وسط چه می‌شود؟ پورت‌ها بخشی قدیمی اما مفید از روزهای ابتدایی پردازش شبکه هستند. در آن زمان‌ها که هر کامپیوتر در یک زمان فقط می‌توانست یک اپلیکیشن اجرا کند، تنها کاری که باید صورت می‌گرفت این بود که یک کامپیوتر را به کامپیوتر دیگری که در همان شبکه همان اپلیکیشن را اجرا کرده بود، وصل کنیم. اما بعدها که کامپیوترها به صورت همزمان قادر به اجرای چندین اپلیکیشن شدند، متخصصان علوم کامپیوتری باید با مشکل وصل کردن اپلیکیشن‌های مرتبط به هم دست و پنجه نرم می‌کردند. این‌جا بود که پورت‌ها متولد شدند.

بعضی از پورت‌ها اپلیکیشن‌های مشخصی دارند که در صنعت کامپیوتر استاندارد هستند. برای مثال، زمانی که یک صفحه‌ی اینترنتی را باز می‌کنید، سیستم از پورت ۸۰ استفاده می‌کند. نرم‌افزار کامپیوتر گیرنده می‌داند که از پورت ۸۰ برای بارگذاری اسناد http استفاده می‌شود، پس گوش به زنگ می‌ماند و بر همین اساس پاسخ می‌دهد. اگر درخواست http خود را بر روی پورت دیگری -مثلاً پورت ۱۴۳- بفرستید، سرویس دهنده‌ی وب آن را شناسایی نمی‌کند، چون به این پورت گوش نمی‌دهد (البته چیز دیگری مثل سرویس دهنده‌ی ایمیلی IMAP ممکن است از آن پورت استفاده کند).

بعضی از پورت‌ها به طور پیشفرض برای چیزی تعریف نشده‌اند، بنابراین برای هر کاری می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. به منظور جلوگیری از به وجود آمدن تداخل در استفاده از یک پورت بهتر است از اعداد طولانی‌تر استفاده نمایید. مثلاً Plex Media Server از پورت ۳۲۴۰۰ و سرورهای بازی Minecraft از پورت ۲۵۵۶۵ استفاده می‌کنند.

از هر پورت می‌توان در هر دو پروتکل TCP یا UDP استفاده کرد. TCP یا پروتکل کنترل انتقال، پروتکلی است که اغلب استفاده می‌شود. UDP یا پروتکل داده‌گرام کاربر توسط اپلیکیشن‌های خانگی کمتر استفاده می‌شود، مگر برای یک استثنا بزرگ که BitTorrent باشد.

چرا باید بخواهید پورت‌ها را فوروارد کنید؟

حالا اصلاً چرا باید بخواهیم پورت‌ها را فوروارد کنیم؟ با وجود این که بسیاری از اپلیکیشن‌ها برای تنظیم پورت‌های خود از NAT استفاده می‌کنند و خودشان پیکربندی‌های لازم را انجام می‌دهند، اما هنوز اپلیکیشن‌هایی وجود دارند که به طور خودکار این کار را انجام نمی‌دهند و باید به صورت دستی این تنظیمات را تعریف کنید.

در نمودار زیر با یک مثال ساده شروع می‌کنیم. فرض کنید در جایی از جهان در حال استفاده از لپتاپ‌تان هستید (با آدرس ۲۲۵٫۲۱۳٫۷٫۴۲)، و برای دسترسی به چند فایل که در کامپیوتر خانگی‌تان قرار دارد می‌خواهید به شبکه‌ی منزل وصل شوید. اگر آدرس IP خانگی خود (۱۲۷٫۳۴٫۷۳٫۲۱۴) را در یکی از ابزارهای مرتبط (مثلاً یک کلاینت FTP یا یک نرم‌افزار اتصال از راه دور) وارد کنید، و این ابزار از ویژگی‌های روتر که پیش‌تر اشاره کرده استفاده نکند، شانسی برای وصل شدن ندارید. برنامه نمی‌داند درخواست شما را به کجا بفرستد، و در نتیجه اتفاقی نمی‌افتد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

البته این امر قابلیت امنیتی بسیار خوبی است. اگر کسی بدون استفاده از پورت‌های معتبر بخواهد به شبکه‌ی خانگی شما وصل شود، نباید قادر به انجام چنین کاری باشد. رد این درخواست‌ها توسط فایروال روتر انجام می‌شود.

برای حل این مشکل باید به روتر بگویید که اگر درخواستی از طرف این برنامه فرستاده شد آن را به این دستگاه در این پورت ارسال کند. با دستورالعمل‌های لازم، روتر شما را به سمت کامپیوتر و اپلیکیشن مربوطه هدایت خواهد کرد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

پس در این مثال، اگر می‌خواهید از خارج شبکه به داخل شبکه دسترسی داشته باشید باید از پورت‌های مختلف استفاده کنید. هنگامی که با استفاده از پورت ۲۲ به آدرس IP شبکه‌ی خانگی خود دسترسی پیدا کردید، روتر شما در خانه می‌داند که این درخواست باید به سمت ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱۰۰ برود. سپس رابط SSH در آن دستگاه پاسخ خواهد داد. در عین حال می‌توانید درخواستی از طریق پورت ۸۰ ارسال کنید تا روتر آن را به سرویس دهنده‌ی وب در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ هدایت کند. یا از طریق آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۲۰۰ با استفاده از VNC به صورت از راه دور لپتاپ خواهرتان را کنترل کنید.

کارایی فوروارد کردن پورت‌ها به همین‌جا ختم نمی‌شود! برای راحتی و شفافیت بیشتر می‌توانید پورت‌های سرویس‌های موجود را با استفاده از فوروارد کردن پورت‌ها تغییر دهید. برای مثال فرض کنید در شبکه‌ی خانگی خود دو سرویس دهنده‌ی وب دارید و می‌خواهید یکی از آن‌ها به راحتی قابل دستیابی باشد، و دیگری فقط برای استفاده‌ی شخصی در دسترس باشد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

زمانی که از پورت ۸۰ به شبکه‌ی خانگی‌تان دسترسی پیدا می‌کنید، می‌توانید به روتر خود بگویید درخواست‌ها را به یکی از سرورهای موجود در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ که پورت ۸۰ را گوش می‌کند بفرستد. می‌توانید به روتر بگویید که اگر از طریق پورت ۱۰۰۰۰ به آن وصل شدید، باید به پورت ۸۰ سرور شخصی شما برود. از این طریق، کامپیوتر دوم حتی برای استفاده از یک پورت متفاوت هم نباید دوباره پیکربندی شود، ولی شما هنوز می‌تواتید ترافیک آن را مدیریت کنید.

اکنون که می‌دانیم انتقال پورت چیست و چرا باید بخواهیم از آن استفاده کنیم، بگذارید پیش از پیکربندی اصلی آن، چند نکته‌ی کوچک را در این رابطه بگوییم.

نکاتی پیش از پیکربندی روتر

پیش از پیکربندی حقیقی روتر و شروع به کار جدی برای جلوگیری از به وجود آمدن مشکل بهتر از چند نکته‌ی کوچک را بدانید.

تنظیم آدرس IP ایستا برای دستگاه‌ها

اگر دستگاه‌های شما آدرس IP خود را به صورت پویا از سرویس DHCP روتر دریافت می‌کنند، هیچ کدام از این کارها فایده‌ای نخواهد داشت. ما در این جا به طور خلاصه به این موشوع اشاره خواهیم کرد.

روتر شما مجموعه‌ای از آدرس‌های آماده دارد که با وارد شدن دستگاه‌های جدید به شبکه این آدرس‌ها را به آن‌ها اختصاص می‌دهد. مثلاً هنگامی که لپتاپ شما وارد شبکه می‌شود با آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۸، آیفون‌تان با ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۹ و بقیه‌ی دستگاه‌ها هم به همین صورت آدرس‌دهی می‌شوند. اگر این دستگاه‌ها برای مدتی خاموش شوند یا روتر دوباره راه‌اندازی شود، کل آدرس‌ها دوباره بازنشانی می‌شوند.

در شرایط معمولی این امکان فوق العاده خوب است، چون دیگر نیازی نیست که نگران IP های داخلی باشید. اما اگر می‌خواهید قاعده‌ی (Rule) فوروارد پورتی بسازید که آدرس سرویس دهنده‌ی بازی شما را مشخص می‌کند، و بعد روتر آدرس جدیدی به آن بدهد، این قاعده دیگر کار نخواهد کرد، و دیگر کسی نمی‌تواند به آن وصل شود. برای جلوگیری از این اتفاق باید به هر دستگاه در شبکه که در آن پورت فوروارد کرده‌اید، آدرس IP ایستا بدهید. بهترین روش برای انجام این کار از طریق روتر است.

آدرس IP خود را بدانید (و یک آدرس DNS پویا تعریف کنید)

علاوه بر رعایت نکته‌ی قبلی، باید آدرس IP خارجی خود را هم بدانید. می‌توانید این آدرس را با مراجعه به سایت whatismyip.com مشاهده کنید. اگرچه یک آدرس IP عمومی می‌تواند تا ماه‌ها یا حتی یک سال ثابت بماند ولی امکان تغییر آن هم وجود دارد (مگر این که به طور مشخص از سرویس دهنده‌ی اینترنت خود IP ثابت گرفته باشید). به عبارت دیگر یعنی با اعتماد کامل نمی‌توانید آدرس IP شبکه‌ی خود را در نرم‌افزارهای اتصال از راه دور وارد کنید و انتظار وصل شدن داشته باشید.

بنابراین قویاً پیشنهاد می‌کنیم که یک سرویس DNS پویا تنظیم کنید تا آدرس متغیر شما را به یک آدرس به یاد ماندنی‌تر مثل mysuperawesomeshomeserver.dynu.net پیوند دهد.

به فایروال‌های محلی توجه کنید

زمانی که یک پورت را در سطح روتر فوروارد می‌کنید، به احتمال خیلی زیاد باید دستی هم در قوانین فایروال کامپیوتر خود ببرید. آگاه باشید که در کامپیوترهایی که علاوه بر فایروال محلی از فایروال موجود در نرم‌افزارهای آنتی ویروس هم استفاده می‌کنند، باید در هر دو جا بگویید که اتصالات این پورت‌ها را مورد تایید شماست.

گام اول: یافتن قواعد فوروارد کردن پورت‌ها در روتر

اگرچه ما دوست داریم برای روتر شما دستورالعمل مخصوص بنویسیم، ولی حقیقت این است که هر روتر نرم‌افزار مخصوص به خود را دارد، و عملکرد هر نرم‌افزار هم بسته به مدل روتر متفاوت است. پس به جای این که همه‌ی مدل‌های موجود را تحت پوشش قرار دهیم (که کار بی‌نهایت سختی است)، سعی می‌کنیم تا با ارائه‌ی اطلاعاتی درباره‌ی ظاهر منوها، تشویق‌تان کنیم تا دفترچه‌ی راهنما را مطالعه کرده یا به دنبال راهنماهای آنلاین مربوط به مدل روتر خود باشید.

در حالت کلی باید به دنبال بخشی به نام Port Forwarding باشید. برای پیدا کردن آن شاید لازم باشد تا دسته‌بندی‌های مختلف را بررسی کنید. برای مثال این بخش در روتر D-Link DIR-890L به شکل زیر است:

فوروارد کردن پورت روی روتر

و همین بخش در روتری مشابه که از فرم‌ور محبوب شخص ثالث DD-WRT استفاده می‌کند هم به صورت زیر می‌باشد:

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که می‌بینید، پیچیدگی بین این دو مدل، علی‌رغم سخت‌افزار یکسان مشهود است. به علاوه، موقعیت آن هم به طور کامل با یکدیگر تفاوت دارد. به همین خاطر بهتر است برای هر دستگاه و هر رابط کاربری راهنمای مخصوص آن را مطالعه کنید.

هنگامی که منوی آن را پیدا کردید، زمان آن است تا قاعده‌ی موردنظر خود را تنظیم کنید.

گام دوم: ایجاد یک قاعده‌ی فوروارد پورت

برخلاف همه‌ی توضیحات احتمالاً پیچیده و مراحل قبلی تعریف خود قاعده بسیار ساده است. ما می‌خواهیم دو قاعده برای فوروارد کردن پورت تعریف کنیم؛ یکی برای سرویس دهنده‌ی موسیقی Subsonic و دیگری برای سرویس دهنده‌ی بازی Minecraft.

فوروارد کردن پورت روی روتر

با وجود تفاوت‌هایی که در نرم‌افزار هر روتر وجود دارد، فرآیند کلی یکسان است. تقریباً در همه جا ابتدا باید نام قاعده‌ی فوروارد پورت را بنویسید. بهتر نامی مرتبط با کاربرد سرویس یا سرور برای آن انتخاب کنید. اکنون باید مشخص کنید که این قاعده از پروتکل TCP، UDP یا هر دوی آن‌ها استفاده کند. بعضی از کاربران در زمینه‌ی انتخاب دقیق پروتکل موردنیاز برای هر اپلیکیشن یا سرویس وسواس دارند و آن را به پای مسائل امنیتی می‌گذارند. اگر راستش را بگویم من همیشه در این زمینه تنبلی می‌کنم، و خیلی راحت گزینه‌ی Both یا هر دو را انتخاب می‌کنم.

در برخی از فرم‌ورهای نرم‌افزاری مثل DD-WRT که در تصویر بالا هم آن را آوردیم، با تعیین مقدار Source یا منبع می‌توانید دسترسی لیستی از آدرس‌های IP را به دلایل امنیتی به این قاعده‌ی انتقال پورت محدود کنید. اگر بخواهید می‌توانید از چنین قابلیتی استفاده کنید، اما بدانید که با این کار دردسرهای جدیدی برای خود ایجاد می‌کنید، چرا که روتر فرض می‌کند که کاربران از راه دور (از جمله شما و دوستان‌تان) آدرس‌های ایستا دارند.

سپس باید پورت خارجی را مشخص کنید. این همان پورتی است که بر روی روتر و اینترنت باز خواهد ماند. شما می‌توانید از بین ۱ تا ۶۵۳۵۳ یک عدد انتخاب کنید، اما اکثر اعداد پایین توسط سرویس‌های استاندارد (مثل ایمیل و سرورهای وب) و عددهای بالا هم توسط اپلیکیشن‌های متداول اشغال شده‌اند. با این اوصاف پیشنهاد می‌کنیم عددی بالاتر از ۵۰۰۰ انتخاب کنید. برای اطمینان خاطر می‌توانید در میان لیست طویل پورت‌های TCP/UDP بگردید تا مطمئن شوید که پورت انتخابی شما با سرویس دیگری تداخل نداشته باشد.

در انتها آدرس IP داخلی و پورت دستگاه موردنظر خود را وارد کرده، و سوئیچ این قاعده را روشن کنید. فراموش نکنید که تنظیمات را هم ذخیره نمایید.

گام سوم: آزمایش قاعده‌ی فوروارد پورت

ساده‌ترین راه برای آزمایش فوروارد پورت این است که از یک دستگاه خارج از شبکه به کامپیوتر داخل شبکه وصل شوید. اما اگر خارج از خانه نباشید شاید انجام این آزمایش برای شما کمی مشکل باشد. خوشبختانه به لطف وبسایت YouGetSignal.com می‌توانید به راحتی ببینید که آیا قاعده‌ی فوروارد کردن پورت شما به درستی کار می‌کند یا نه. برای انجام این آزمایش کافی است آدرس IP خود را به همراه پورت‌تان وارد کرده و بر روی دکمه‌ی Check کلیک کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که در تصویر بالا پیداست، باید پیامی مشابه [Port X is open on [Your IP دریافت کنید. اگر پورت بسته بود، مجدداً تنظیمات روتر خود را چک کرده و ضمن بررسی IP و پورتی که در این سایت وارد کرده‌اید، آزمایش را دوباره اجرا کنید.

تعریف انتقال پورت شاید کمی مشکل باشد، اما پس از آن که آدرس IP ایستا را به دستگاه موردنظر خود اختصاص دادید و سرور DNS پویا را برای آدرس IP خانگی خود تعریف کردید، فقط کافی است یکبار این سختی را به جان بخرید تا در آینده به راحتی بتوانید از شبکه‌ی خانگی خود استفاده کنید.

این مطلب برای بسیاری از کاربران دنیای مجازی مفید است و کاربرد دارد بنابراین توصیه می کنیم که از طریق دکمه های زیر این مطلب را روی شبکه های اجتماعی منتشر نمایید.

منبع: howtogeek.com

راهنمای Sign Out از Skype از راه دور

/در , , , , , , , , , , , , , , , , /توسط

همه‌ی ما از مضرات خارج نشدن از حساب‌های کاربری شبکه‌های اجتماعی در کامپیوترهای غیرایمن خبر داریم. تجارب ناخوشایندی که در این رابطه برای مردم پیش آمده به ما می‌آموزد که همیشه در هنگام رها کردن کامپیوتر از اکانت مثلاً فیسبوک خود خارج شویم. اگر فراموش می‌کنید که این کار را بکنید، می‌توانید آن را به صورت از راه دور انجام دهید. این قابلیت علاوه بر فیسبوک در جیمیل هم صادق است، ولی به طور کلی سرویس‌های کمی از آن پشتیبانی می‌کنند. اگر یادتان رفت تا از اکانت اسکایپ خود خارج شوید، و اکنون به دنبال راهی هستید تا به صورت از راه دور از آن بیرون بیایید، باید بگوییم که این سرویس هم با یک فرمان ساده از این قابلیت پشتیبانی می‌کند.

خارج شدن از اسکایپ از راه دور

اگر اکانت شما بر روی سیستم یا موبایلی که دیگر به آن دسترسی ندارید باز مانده است، سریع‌ترین و ساده‌ترین راه برای خاتمه دادن به این جلسه ارسال یک فرمان از طریق یکی از مکالمات شماست. البته این فرمان برای طرف مقابل قابل مشاهده نخواهد بود.

/remotelogout

فرمان بالا بلافاصله همه‌ی جلسه‌های فعال اکانت اسکایپ شما بر روی سیستم‌ها و دستگاه‌های دیگر را می‌بندد. اگر مطمئن نیستید که اکانت خود را باز رها کرده‌اید یا نه، یک دستور دیگر وجود دارد که تعداد جلسه‌های فعلی اسکایپ اکانت شما را نشان می‌دهد. این فرمان را هم از طریق یکی از مکالمات خود ارسال کنید تا از شرایط موجود مطلع شوید. این دستور هم برای طرف مقابل قابل مشاهده نخواهد بود.

/showplaces

خروجی این دستور لیستی از دستگاه‌هایی است که با آن‌ها وارد حساب کاربری خود شده‌اید. البته ما متوجه شدیم که آمار این دستور گاهی اوقات ۱۰۰ درصد دقیق نیست، و حتی بعضی وقت‌ها پس از بستن یک جلسه آن دستگاه را از لیست خود حذف نمی‌کند. اگر شک دارید که اکانت خود را جایی باز گذاشته‌اید یا نه، بهتر است همه‌ی جلسه‌ها را با دستور قبلی ببندید. دستورات مذکور هم از طریق اپلیکیشن دسکتاپ اسکایپ و هم از طریق اپلیکیشن موبایل این سرویس قابل ارسال شدن هستند.

به طور کلی نظر شما در مورد اسکایپ و امنیت آن چیست؟ آیا فکر نمی کنید که این برنامه از بهترین نرم افزارهایی است که سال ها امتحان خود را پس داده است؟ برای خارج شدن از اسکایپ از راه دور چه ترفند های دیگری یاد گرفته اید؟ آن را با ما در میان بگذارید و با انتشار این مطلب روی شبکه های اجتماعی به نشر امنیت فضای مجازی کمک کنید.

منبع: addictivetips

راهنمای Sign Out از Skype از راه دور

/در , , , , , , , , , , , , , , , , /توسط

همه‌ی ما از مضرات خارج نشدن از حساب‌های کاربری شبکه‌های اجتماعی در کامپیوترهای غیرایمن خبر داریم. تجارب ناخوشایندی که در این رابطه برای مردم پیش آمده به ما می‌آموزد که همیشه در هنگام رها کردن کامپیوتر از اکانت مثلاً فیسبوک خود خارج شویم. اگر فراموش می‌کنید که این کار را بکنید، می‌توانید آن را به صورت از راه دور انجام دهید. این قابلیت علاوه بر فیسبوک در جیمیل هم صادق است، ولی به طور کلی سرویس‌های کمی از آن پشتیبانی می‌کنند. اگر یادتان رفت تا از اکانت اسکایپ خود خارج شوید، و اکنون به دنبال راهی هستید تا به صورت از راه دور از آن بیرون بیایید، باید بگوییم که این سرویس هم با یک فرمان ساده از این قابلیت پشتیبانی می‌کند.

خارج شدن از اسکایپ از راه دور

اگر اکانت شما بر روی سیستم یا موبایلی که دیگر به آن دسترسی ندارید باز مانده است، سریع‌ترین و ساده‌ترین راه برای خاتمه دادن به این جلسه ارسال یک فرمان از طریق یکی از مکالمات شماست. البته این فرمان برای طرف مقابل قابل مشاهده نخواهد بود.

/remotelogout

فرمان بالا بلافاصله همه‌ی جلسه‌های فعال اکانت اسکایپ شما بر روی سیستم‌ها و دستگاه‌های دیگر را می‌بندد. اگر مطمئن نیستید که اکانت خود را باز رها کرده‌اید یا نه، یک دستور دیگر وجود دارد که تعداد جلسه‌های فعلی اسکایپ اکانت شما را نشان می‌دهد. این فرمان را هم از طریق یکی از مکالمات خود ارسال کنید تا از شرایط موجود مطلع شوید. این دستور هم برای طرف مقابل قابل مشاهده نخواهد بود.

/showplaces

خروجی این دستور لیستی از دستگاه‌هایی است که با آن‌ها وارد حساب کاربری خود شده‌اید. البته ما متوجه شدیم که آمار این دستور گاهی اوقات ۱۰۰ درصد دقیق نیست، و حتی بعضی وقت‌ها پس از بستن یک جلسه آن دستگاه را از لیست خود حذف نمی‌کند. اگر شک دارید که اکانت خود را جایی باز گذاشته‌اید یا نه، بهتر است همه‌ی جلسه‌ها را با دستور قبلی ببندید. دستورات مذکور هم از طریق اپلیکیشن دسکتاپ اسکایپ و هم از طریق اپلیکیشن موبایل این سرویس قابل ارسال شدن هستند.

به طور کلی نظر شما در مورد اسکایپ و امنیت آن چیست؟ آیا فکر نمی کنید که این برنامه از بهترین نرم افزارهایی است که سال ها امتحان خود را پس داده است؟ برای خارج شدن از اسکایپ از راه دور چه ترفند های دیگری یاد گرفته اید؟ آن را با ما در میان بگذارید و با انتشار این مطلب روی شبکه های اجتماعی به نشر امنیت فضای مجازی کمک کنید.

منبع: addictivetips

چگونه فایل‌های تصویری EPS را در ویندوز باز کنیم؟

/در , , , , , , , , , , , , , , , /توسط

فایل EPS نوع خاصی از فایل‌های تصویری است که شامل برنامه‌ی PostScript می‌باشد. اگر با یکی از این نوع فایل‌ها برخورد کرده باشید، احتمالاً متوجه شده‌اید که برنامه‌های کمی قادر به باز کردن آن‌ها هستند. پس چطور باید آن‌ها را مشاهده کنیم؟

باز کردن عکس EPS روی ویندوز

در ویندوز برنامه‌های زیادی برای این کار وجود دارد، اما ما دو مورد از آن‌ها را به شما توصیه می‌کنیم.

EPS Viewer

ساده‌ترین راه برای مشاهده‌ی فایل‌های EPS استفاده از نرم‌افزار EPS Viewer است. این نرم‌افزار یک برنامه‌ی تک کاربردی برای مشاهده‌ی فایل‌های EPS می‌باشد.

باز کردن عکس EPS روی ویندوز

پس از نصب برنامه باید فایل EPS خود را باز کنید. EPS Viewer هیچ بخشی برای تنظیمات ندارد، بنابراین اگر فایل‌ها به طور پیشفرض با این نرم‌افزار باز نمی‌شوند، باید بر روی آن‌ها کلیک راست کرده و به منوی Open with > Choose another app بروید.

EPS Viewer

از بخش Other options نرم‌افزار EPS Viewer را انتخاب کرده و سپس تیک گزینه‌ی Always use this app to open .eps files را بزنید.

باز کردن عکس EPS روی ویندوز

با توجه به این که EPS Viewer فقط برای مشاهده‌ی فایل‌های EPS طراحی شده، امکانات بسیار کمی در آن وجود دارد. به جز امکان باز و ذخیره کردن فایل‌ها، می‌توانید اندازه‌ی تصاویر را تغییر داده، در آن‌ها زوم کنید، یا آن‌ها را به سمت چپ یا راست بچرخانید.

مشاهده عکس eps

هنگامی که می‌خواهید یک فایل را ذخیره کنید، بهتر است آن را به یک قالب متداول‌تر مثل JEPG، Bitmap، PNG، GIF یا TIFF تبدیل نمایید.

باز کردن عکس EPS روی ویندوز

اگر به دنبال نرم‌افزار ساده‌ای برای مشاهده‌ی فایل‌های EPS هستید EPS Viewer کار شما را راه می‌اندازد.

Irfanview

اگر نرم‌افزاری می‌خواهید که علاوه بر پشتیبانی از این قالب بتواند فایل‌های تصویری دیگر را هم باز کند، بهتر است IrfanView را امتحان کنید. این برنامه‌ی قدیمی از قالب‌های تصویری زیادی پشتیبانی می‌کند.

بسیاری از قالب‌های تصویری موجود در عکس زیر بلافاصله پس از نصب نرم‌افزار با Irfanview باز خواهند شد، اما برای این که فایل‌های EPS را هم به طور پیشفرض با این برنامه باز کنید، باید چند کار انجام دهید.

باز کردن عکس EPS روی ویندوز

ابتدا باید پلاگین‌های Irfanview را نصب کنید. این بسته یک لینک تکی بوده که از سایت رسمی این برنامه قابل دانلود کردن است.

آیتم دومی که نیاز دارید مفسر منبع باز PostScript به نام Ghostscript است. نصب Ghostscript ساده بوده و نیاز به تنظیمات خاصی ندارد. از صفحه‌ی دانلود Ghostscript گزینه‌ی Postscript and PDF interpreter/renderer را انتخاب کرده و سپس بسته‌ی مناسب با نسخه‌ی ویندوز خود را انتخاب کنید (۳۲ یا ۶۴ بیت).

Irfanview هم ویژگی‌های اساسی EPS Viewer یعنی امکان باز و ذخیره کردن، چرخش تصویر و زوم را دارد.

باز کردن عکس EPS روی ویندوز

علاوه بر این گزینه‌های بسیار زیاد دیگری هم وجود دارد. با نگاه کردن به منوی Edit متوجه خواهید شد که امکان افزودن متن به تصویر، بریدن عکس، و حتی علامت گذاری با ابزارهای نقاشی در تصویر وجود دارد.

باز کردن عکس EPS روی ویندوز

گزینه‌های موجود در منوی Image هم بسیار زیادند. از آن‌جا می‌توانید عمق رنگ، تیزی تصویر، تغییر جهت به حالت عمودی و افقی و موارد دیگر را تنظیم کنید.

Irfanview برای دیدن عکس eps

اگر منوهای این نرم‌افزار را به صورت تک به تک بررسی کنید، می‌بینید که امکانات Irfanview بسیار بیشتر از مشاهده‌ی ساده‌ی فایل‌های EPS است.

انتخاب یک نرم‌افزار برای باز کردن فایل‌های EPS سخت‌ترین بخش کار کردن با این نوع فایل نیست، بلکه باید ببینید که چه چیزی از آن نرم‌افزار می‌خواهید. اگر فقط می‌خواهید فایل‌ها را باز کرده و یا آن‌ها را به قالب‌های دیگر تبدیل کنید EPS Viewer برای شما کافی است. اما اگر برنامه‌ای با امکانات بیشتر می‌خواهید، چیزی که بتواند قالب‌های تصویری مختلف را باز کرده و چندین ویژگی ویرایشی پیشرفته‌تر داشته باشد، ما Irfanview را به شما پیشنهاد می‌کنیم.

نظر شما در مورد این برنامه ها چیست؟ چرا با این همه پیشرفت هنوز ویندوز برای باز کردن برخی نرم افزارها مشکل دارد؟ نظر خود را با ما در میان بگذارید و با اشتراک گذاری این مطلب روی شبکه های اجتماعی به کاربران کمک کنید که بتوانند، بهترین روش را برای باز کردن فایل EPS در ویندوز یاد بگیرند.

منبع: howtogeek