فیسبوک با روشی جالب به کمک مناطق محروم جهان می رود + تصاویر

/در , , , , , , /توسط

شبکه اجتماعی فیسبوک با استفاده از نقشه ای که تهیه کرده است در صدد استفاده از فناوری های ارتباطی جهت ارتباط مناطق محروم با دیگر مناطق جهان است.

گویا آی تی – لابراتوار ارتباطات فیسبوک امروز نقشه ای منتشر کرد که در آن کشورهای مالاوی،آفریقای جنوبی،غنا،هائیتی، سری لانکا برجسته تر از دیگران بودند و این بدان منظور بود که فیسبوک قول داد تا در این مناطق سرویس دهی بیشتری به مناطق محروم داشته باشد.

لابراتور فیسبوک با همکاری دانشگاه کلمبیا و بانک جهانی در صدد ایجاد ارتباطات بی سیم در مناطق دور افتاده در جهان هستند.

فیسبوک و دوستانش از نرم افزارهای خاصی برای شناسایی ساختمان های تجاری از روی تصاویر ماهواره ای استفاده می کنند و با استفاده از همین داده ها مناطق کمتر توسعه یافته را تخمین زدند و سپس با استفاده از یک مدل از شبکه های عصبی توانستند این ساختمان ها را به صورت مجزا رصد کنند تا از صحت تخمین مطمئن شوند.

کارهای زیادی در مدل شبکه های عصبی انجام شده است تا این تخمین ها با دقت بیشتری انجام شود مثلا اینکه این مدل به ویژگی های محلی مناطق نیز در برآوردهای خود توجه دارد. اما با این حال یکی از کارشناسان لابراتور در همین خصوص می گوید، در خلال بررسی ها متوجه شدیم که این تخمین در مقیاس جهانی ممکن است به خوبی عمل نکند و داده های واقعی به ما ندهد. بنابراین به دنبال مدل دیگری رفتیم که از داده های باینری استفاده می کرد به این صورت که منطقه مورد نظر آیا ساختمان دارد یا ندارد که سرعت یادگیری و داده کاوی مدل را افزایش می داد. بر طبق یافته های اولیه فیسبوک که از ۲۳ کشور مورد مطالعه به دست امده است، ۹۹ درصد جمعیت این کشورها در فاصله ۶۳ کیلومتری اولین شهر بزرگ زندگی میکنند و ۴۴ درصد نیز در شهرها در تردد هستند.

بر همین اساس یکی از کارشناسان فیسبوک می گوید، اگر ما بتوانیم از فناوری بی سیم در ارتباط این ۹۹ درصد جمعیتی که در فاصله ۶۳ کیلومتری شهرها زندگی میکنند استفاده کنیم، توانسته ایم پلی بین جمعیت شهری و روستایی در این کشورها ایجاد کنیم.

فیسبوک اعلام کرده است که با آغوش باز پذیرای هر نظر و پیشنهاد یا ایده ای در این زمینه است که چطور به بهترین و مقرون به صرفه ترین نحو ممکن این پل ارتباطی بین مناطق خارج شهر و شهری را به شکل بی سیم ایجاد کند.
نقشه فیسبوک

بازیابی صفحات وب بسته شده در مرورگرهای مختلف چگونه ممکن است؟

/در , , , , , , , , , , , , , , , , , , , /توسط

اگر از کاربرانی هستید که زمان زیادی از روز خود را به وب گردی مشغولید و یا به هر دلیلی با مرورگرها و وب سایت های مختلفی سر و کله می زنید حتما تاکنن بارها برایتان پیش آمده است که صفحه یا تبی را ببندید و بعد متوجه شوید که هنوز به آن نیاز داشته اید. یا به صفحه ای نیاز پیدا کنید که هفته گذشته آن را باز نموده اید. در این مطلب قصد داریم به شما روش بازگردانی صفحات و تب های بسته شده را در پنج مرورگر معروف کروم، فایرفاکس، اپرا، اینترنت اکسپلورر و مایکروسافت اج، به شما آموزش دهیم همچنین به شما خواهیم گفت که چگونه می‌ توانید زبانه‌ های اخیرا بسته‌ شده را دوباره بازگردانید. با گویا آی تی همراه باشید.

  • کروم

در صورتی که در مرورگر کروم تمایل داشته باشید تا تب های تازه بسته شده را مجددا باز نمایید می توانید با راست کلیک نمودن بر روی نوار تب و انتخاب گزینه “Reopen closed tab” از منوی باز شده و همچنین فشردن کلید های ترکیبی Ctrl+Shift+T به آخرین زبانه بسته ‌شده دسترسی پیدا کنید.
روند انجام این کار بسته به این موضوع که روی قسمت خالی نوار زبانه کلیک کرده‌ باشید یا این کار را با کلیک روی یک تب انجام داده باشید، متفاوت خواهد بود.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-chrom1

در صورتی که صفحه اینترنتی مورد نظرتان را در هفته جاری مشاهده نموده اید و تمایل دارید مجددا آن را بیابید به کمک قسمت تاریخچه مرورگر خود خواهید توانست این کار را انجام دهید. برای این کار با کلیک بر روی منوی مرورگر کروم (که به شکل سه نقطه افقی است) که در قسمت بالا و سمت راست قرار گرفته است به مسیر History > History بروید.

در پایین گزینه “Recently closed”، در زیر منوی بازشده، گزینه ‌ای را انتخاب نمایید که با عبارت “X tabs” (به طور مثال، “۲ tabs”) مشخص شده است. این کار باعث می ‌شود تا به تعداد نشان داده شده تب‌ های اخیر در پنجره‌ های جدید باز شوند.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-chrom1

درصورتی که گزینه History‏ ‏و یا کلید های ترکیبی Ctrl+H را بفشارید در پنجره باز شده تاریخچه تمامی سایت هایی که پیش از این باز نموده اید مشاهده خواهید نمود و حتی با بهره گیری از گزینه سرچ در بالای صفحه می توانید با سرچ نمودن بخش از عنوان و یا آدرس سایت به سادگی آن را بیابید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-chrom1

  • فایرفاکس

برای بازکردن زبانه هایی که به تازگی بسته اید در مرورگر فاییرفاکی با راست کلیک نمودن بر روی نوار زبانه ها و انتخاب گزینه “Undo Close Tab” و یا فشردن کلیدهای ترکیبی Ctrl+Shift+T خواهید توانست به به زبانه های مورد نظر خود دسترسی یابید.

همانند مرورگر کروم بنا به اینکه برای انجام این کار بر روی قسمت خالی نوار زبانه کلیک کرده باشید یا یکی از زبانه های موجود روند انجام کار اندکی متفاوت خواهد بود.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-firefox1

برای دستیابی به صفحات وب مورد نظر خود می توانید با انتخاب گزینه منو (گوشه سمت راست، بالا که به شکل سه خط افقی روی هم می باشد) و سپس انتخاب گزینه “History” منوی تاریخچه را باز نمایید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-firefox1

توجه کنید که تب‌های اخیر بسته ‌شده در زیر عبارت “Restore Closed Tabs” نشان داده می ‌شوند. علاوه بر این می ‌توانید روی گزینه “Restore Closed Tabs” کلیک کنید تا بدین وسیله تمامی تب‌هایی که در زیر آن فهرست شده‌اند، در زبانه‌ های جدید پنجره جاری به نمایش درآیند.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-firefox1

همچنین با باز نمودن گزینه تاریخچه می توانید به تمامی تب هایی که در هفته های اخیر مشاهده نموده اید دسترسی بیابید. برای انجام این کار، روی منوی فایرفاکس کلیک کرده و پس از انتخاب آیکون “History” عبارت “View History Sidebar” را بزنید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-firefox1

در نوار جانبی باز شده می توانید با اتخاب گزینه “Last 7 days” به صفحات وب هفته گذشته و با انتخاب گزینه های دیگر صفحات یک تا شش ماه گذشته را نیز مشاهده نمایید و با انتخاب هریک، آنها را در تبی جداگانه باز نمایید. برای بستن نوار جانبی تاریخچه مرورگر می‌ توانید روی دکمه “X” کلیک کنید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-firefox1

علاوه بر این قادر هستید با انتخاب گزینه “Show All History” تاریخچه مرورگر را در یک پنجره جداگانه باز نموده و از آنجا بررسی نمایید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-firefox6

در پنل قرار گرفته در سمت چپ می توانید دوره های زمانی مختلفی را انتخاب نموده تا ساده تر صفحه مورد نظر رابیابید و یا با بهره گیری از کادر سرچ در بالای صفحه اقدام به جستجوی سایت مورد نظر خود نمایید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-firefox7

درصورت تمایل به بازنمودن تمامی زبانه های دوره زمانی خاصی می توانید با انتخاب گزینه “Restore Previous Session” را از منوی “History” این کار را انجام دهید. با انتخاب این گزینه تمامی پنجره های مورد نظر شما باز شده و حتی صفحه مرورگرتان به اندازه ای که در زمان استفاده از آنها تنظیم نموده بودید، در خواهد آمد.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-firefox7

  • اُپرا

برای باز نمودن صفحات بسته شده اخیر در مرورگر اپرا بایستی با راست کلیک نمودن بر روی نوار زبانه ها و انتخاب گزینه “Reopen last closed tab” و یا فشردن کلید های ترکیبی Ctrl+Shift+T از کیبورد اقدام به این عمل نمایید. مانند دو مرورگر قبلی بنا به اینکه برای انجام این کار بر روی قسمت خالی نوار زبانه کلیک کرده باشید یا یکی از زبانه های موجود روند ‏انجام کار اندکی متفاوت خواهد بود.‏

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-opera1

برای مشاهده لیست تب هایی که اخیرا بسته شده اند با مراجعه به گزینه منو که در گوشه سمت راست، بالا (با دو خط افقی و یک فلش رو به پایین نمایش می یابد) و انتخاب گزینه “Recently closed”  بر روی صفحه وب مورد نظر خود کلیک نمایید تا شاهد باز شدن آن در زبانه ای جدید باشید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-opera1

برای باز نمودن یک صفحه وب در زمانی مشخص می توانید با انتخاب دکمه منو در گوشه سمت چپ، بالا و انتخاب گزینه “History” اقدام به بازنمودن تاریخچه وب خود نمایید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-opera1

در صفحه تاریخچه تمامی وب سایت هایی که تاکنون مشاهده نموده اید با لینک‌های دسته ‌بندی شده بر حسب تاریخ نشان داده می ‌شود. برای بازگشایی یک صفحه وب کافی است روی آن کلیک کنید تا در سمت راست زبانه تاریخچه باز شود.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-opera1

در نسخه ۳۹ مرورگر اپرا هیچ راهی برای باز نمودن دستی زبانه های بسته شده در یک دوره خاص وجود ندارد.

  • اینترنت اکسپلورر

برای باز نمودن تب های اخیرا بسته شده در مرورگر اینترنت اکسپلورر می توانید با راست کلیک نمودن بر روی یکی از تب و انتخاب گزینه “Reopen closed tab” و یا با فشردن دکمه های ترکیبی Ctrl+Shift+T  اقدام به باز نمودن تب های اخیرا بسته شده نمایید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-ie1

در صورتی که قصد دارید صفحات مورد نظر خود را از فهرست زبانه های اخیر بیابید می توانید  بر روی یک زبانه دلخواه راست کلیک نموده و گزینه “Recently closed tabs” را انتخاب کنید. علاوه بر این می ‌توانید با انتخاب “Open all closed tabs”، تمامی تب‌ های بسته ‌شده از دوره زمانی جاری را دوباره باز کنید.

نکته: در مرورگر اینترنت اکسپلورر گزینه مربوط به باز نمودن تب های اخیر تنها زمانی فعال خواهد بود که شما بر روی یکی از تب های باز کلیک نمایید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-ie1

برای بازنمودن تب مورد نظر در یک زبانه جدید نیز می توانید پس از باز نمودن تب جدید از قسمت پایین سمت چپ گزینه “Reopen closed tabs” را انتخاب نمایید. همچنین برای باز کردن تمامی تب های مورد نظری که به تازگی بسته اید می توانید یک زبانه را از منوی بازشده انتخاب کنید یا عبارت “Open all closed tabs” را بزنید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-ie1

اگر قصد دارید صفحه ای را که در هفته ی گذشته بسته اید باز نمایید بایستی با مراجعه به صفحه تاریخچه در اینترنت اکسپلورر تمامی صفحات بسته شده در بازه زمانی مشخص را یافته و هرکدام که تمایل دارید در تبی جداگانه باز نمایید. برای دستیابی به این گزینه بایستی روی دکمه “View favorites, feeds, and history” در گوشه سمت راست بالای پنجره مرورگر کلیک کنید یا دکمه‌‌ های Alt+C را از روی صفحه ‌کلید فشار دهید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-ie1

از این پنجره بر روی گزینه “History” کلیک نمایید و سپس در بازه زمانی مورد نظر خود صفحه دلخواه را جستجو نمایید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-ie1

همچنین می توانید با مراجعه به صفحه تاریخچه در اینترنت اکسپلورر ۱۱ آنها را باز نمایید. به این منظور در صورت غیر فعال بودن نوار دستورات (Command bar) آن را به نمایش در آورید. روی قسمت خالی نوار زبانه راست کلیک کرده و عبارت “Command bar” را انتخاب نمایید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-ie1

بر روی دکمه “Tools” از قسمت نوار بالا کلیک نموده و سپس گزینه “Reopen last browsing session” را انتخاب نمایید.به کمک این گزینه صفحات مرور شده در جلسه گذشته در زبانه های جداگانه باز خواهند شد.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-ie1

  • مایکروسافت اِج

برای باز نمودن تب های بسته شده اخیر در مروگر مایکروسافت اِج بایستی با راست کلیک نمودن بر روی یکی از زبانه ها و انتخاب گزینه “Reopen closed tab” و یا فشردن کلید های ترکیبی Ctrl+Shift+T اقدام به باز نمودن صفحه های قبلی نمایید.

‏ نکته: در مرورگر مایکروسافت اِج گزینه مربوط به باز نمودن تب های اخیر تنها زمانی فعال خواهد بود که شما بر ‏روی یکی از تب های باز کلیک نمایید.‏

برای مشاهده صفحاتی که در هفته گذشته باز نموده اید می توانید بر روی دکمه “Hub” در قسمت سمت راست و بالای نوار ابزار کلیک نموده و به تاریخچه صفحات وب خود دسترسی یابید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-microsoftage1

با انتخاب گزینه تاریخچه در صفحه باز شده و انتخاب بازه زمانی دلخواه صفحات مورد نظر خود را باز نمایید.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-microsoftage1

در این مرورگر نیز مانند اپرا هیچ امکان دستی برای باز نمودن صفحات بسته شده در جلسه قبلی وجود ندارد.

how-to-retrieve-web-pages-in-multiple-browsers-may-be-closed-microsoftage1

نکته: در همه پنج مرور گر معرفی شده قادر خواهید بود با فشردن کلید های ترکیبی Ctrl+H به صفحه تاریخچه مرورگر خود هدایت خواهید شد.

منبع: HOW-TO GEEK

چگونه برنامه های ویندوز را از طریق iPhone یا iPad اجرا کنیم؟

/در , , , , , , , , , , , , , , , , , /توسط

اگرچه نمی‌توان اپلیکیشن‌های ویندوز را بر روی آیپد یا آیفون اجرا کرد، ولی اگر ویندوز شما ویرایش Pro یا Enterprise باشد، می‌توانید به صورت از راه دور، از طریق Remote Desktop به آن دسترسی داشته باشید. با ما در ادامه‌ی مطلب همراه باشید تا روش انجام این کار را برایتان شرح دهیم.

راه‌های زیادی برای اتصال از یک دستگاه iOS به یک کامپیوتر وجود دارد، که همه‌ی گزینه‌های موجود را می‌توانید در این لینک ببینید. با وجود این که Remote Desktop به راحتی چیزی مثل TeamViewer نیست، اما تجربه‌ی کاربری آن فوق العاده روان است، بنابراین اگر کامپیوتر ویندوزی دارید بهتر است آن را امتحان کنید. با این اوصاف ما Remote Desktop سروس دهنده را در ویندوز Pro یا Enterprise، و Remote Desktop سرویس گیرنده را هم در iOS 8 یا بالاتر نصب می‌کنیم.

اتصال به ریموت دسکتاپ از طریق آیفون و آی پد

اگر نمی‌توانید از Remote Desktop استفاده کنید، گزینه‌های دیگری هم وجود دارد. اگر فقط می‌خواهید به کسی کمک کنید تا مشکل کامپیوترش را برطرف کند و به دسترسی مداوم نیاز ندارید -یا این که فقط ویرایش Home ویندوز را دارید- می‌توانید از قابلیت جدید Quick Assist ویندوز ۱۰ (یا Remote Assistance در ویندوزهای قبلی) استفاده کنید. یا اگر برنامه‌ی دسترسی از راه دور کامل‌تری می‌خواهید که از همه‌ی ویرایش‌های ویندوز (و سایر سیستم عامل‌ها) پشتیبانی کند، بهتر است نگاهی به TeamViewer و دیگر ابزارهای مشابه بیاندازید.

با در نظر داشتن توضیحات مذکور بگذارید ابتدا Remote Desktop را در iOS تنظیم کنیم.

کامپیوتر ویندوزی خود را برای اتصالات Remote Desktop تنظیم کنید

اگر می‌خواهید از Remote Desktop ویندوز استفاده کنید، اولین قدم تنظیم این برنامه بر روی دستگاهی است که می‌خواهید آن را به صورت از راه دور کنترل کنید. دوباره می‌گوییم که برای انجام این کار باید از ویرایش‌های Pro، Business یا Enterprise استفاده کنید. از نسخه‌های دیگر فقط به عنوان سرویس گیرنده، یعنی برای ریموت کردن به دیگر دستگاه‌ها می‌توان استفاده کرد، نه حالت سرور.

برای استفاده از Remote Desktop در همه‌ی نسخه‌های ویندوز بهتر است راهنمای کامل ما را بخوانید، هر چند ما خلاصه‌ای از آن را در ادامه می‌آوریم.

ابتدا به بخش System Properties بروید. برای رفتن به این بخش در ویندوز ۸ یا ۱۰، منوی استارت را باز کرده و عبارت Allow remote connections to this computer را جستجو کنید. در ویندوز ۷ هم همان منوی استارت را باز کرده، بر روی گزینه‌ی Computer کلیک راست نموده، و سپس گزینه‌ی Properties را انتخاب کنید. اکنون دیگر فرقی نمی‌کند که در حال استفاده از چه نسخه‌ای باشید، چون پنجره‌ی System Properties به یک شکل است.

حالا به زبانه‌ی Remote بروید و تیک گزینه‌ی Allow remote connections to this computer را بزنید.

اتصال به ریموت دسکتاپ از طریق آیفون و آی پد

حالا که قابلیت Remote Desktop را فعال کردید، باید بتوانید از هر دستگاهی که در شبکه‌ی محلی این کامپیوتر قرار دارد به آن متصل شوید.

اگر بخواهید امکان وصل شدن از طریق اینترنت را هم فعال کنید، قضیه کمی پیچیده می‌شود. برای انجام این کار می‌توانید از یک روش ایمن، مثل تنظیم VPN یا روشی ساده‌تر مثل پیکربندی روتر برای ارسال درخواست‌های Remote Desktop به کامپیوتر مربوطه استفاده کنید. انتخاب میان این‌ها به شما بستگی دارد، ولی می‌توانید از آموزش کامل ما هم استفاده کنید. زمانی که این کار را انجام دادید به مرحله‌ی بخش بروید.

نصب و تنظیم Remote Desktop بر روی دستگاه iOS

ابتدا باید Microsoft Remote Desktop را دانلود و نصب کنید. سپس آن را اجرا کنید تا صفحه‌ای مشابه تصویر زیر ببینید که در واقع نشان می‌دهد که دستگاه منتظر کانکشن جدید است. برای افزودن کانکشن دکمه‌ی Add را از گوشه‌ی بالا سمت راست انتخاب کنید.

اتصال به ریموت دسکتاپ از طریق آیفون و آی پد

با توجه به این که می‌خواهیم به یک کامپیوتر شخصی وصل شویم گزینه‌ی Desktop را انتخاب کنید. اگر در شرکتی کار می‌کنید که امکان ریموت شدن به سیستم‌های آن وجود دارد، شاید بهتر باشد گزینه‌های Remote Resources یا Azure RemoteApp را انتخاب نمایید. این مسئله بیشتر به نحوه‌ی پیکربندی سیستم‌ها بستگی دارد.

اتصال به ریموت دسکتاپ از طریق آیفون و آی پد

زمانی که کامپیوتر جدید را اضافه کردید، می‌توانید نام کامل یا آدرس IP آن را وارد کنید. اگر می‌خواهید از شبکه‌ی محلی به این کامپیوتر وصل شوید می‌توانید نام یا آدرس IP، هر کدام که دوست داشتید را وارد نمایید. اما اگر از طریق اینترنت وصل می‌شوید، حتماً باید آدرس IP عمومی دستگاه را ثبت کنید. سپس گزینه‌ی Done را لمس نمایید.

اتصال به ریموت دسکتاپ از طریق آیفون و آی پد

علاوه بر این اگر می‌خواهید راحت باشید و با هر بار وصل شدن مجبور نباشید تا نام کاربری و رمزعبور ویندوز را وارد نمایید، می‌توانید گزینه‌ی User Account را انتخاب کرده و اطلاعات مربوطه را آن‌جا وارد کنید. البته اگر ایمنی برای شما مهم‌تر است، می‌توانید آن را خالی بگذارید. حالا گزینه‌ی Additional Options را لمس کنید تا چند پیکربندی دیگر هم انجام بدهیم.

اتصال به ریموت دسکتاپ از طریق آیفون و آی پد

صفحه‌ی Additional Options اجازه‌ی کنترل کردن چند چیز را به شما می‌دهد:

  • اگر تشخیص کامپیوتر مربوطه از روی آدرس IP یا نام کامپیوتر برایتان مشکل است، یک نام واضح‌تر برای آن تعیین کنید.
  • اگر شبکه‌ی محلی پیچیده‌تری دارید که چندین زیرشبکه دارد، می‌توانید یک دستگاه را به عنوان دستگاه دروازه (Gateway) پیکربندی کنید تا همه‌ی درخواست‌های Remote Desktop به آن منتقل شوند. باید آدرس IP آن دروازه را بلد باشید.
  • می‌توانید صداهایی که از کامپیوترتان تولید می‌شوند را برای پخش در دستگاه iOS، پخش در خود کامپیوتر یا عدم پخش صداها مشخص کنید.
  • اگر چپ دست هستید و تنظیمات موس کامپیوتری که به آن وصل شده‌اید برای راست دست‌هاست، می‌توانید از سوئیچ Swap Mouse Button برای تغییر این حالت استفاده کنید.
  • گزینه‌ی Admin Mode مربوط به مدیرانی است که می‌خواهند از ترمینال سرور استفاده کنند. اگر به دنبال چنین کاری نیستید، این گزینه را رها کنید.

هنگامی که پیکربندی تنظیمات تمام شد، گزینه‌ی Desktop را لمس کرده و سپس Save را انتخاب کنید تا تغییرات ذخیره شود.

اتصال به ریموت دسکتاپ از طریق آیفون و آی پد

بعد از این که کانکشن خود را ساختید، این کانکشن در صفحه‌ی Remote Desktop ظاهر می‌شود. قبل از این که اولین ارتباط را برقرار کنید، شکل کانکشن خالی است، اما به محض وصل شدن به سیستم، تصویری از آن کامپیوتر گرفته شده و به عنوان تصویر انگشتی این کانکشن استفاده می‌شود. برای وصل شدن کانکشنی که ساختید را انتخاب کنید.

اتصال به ریموت دسکتاپ از طریق آیفون و آی پد

اگر تنظیمات Remote Desktop را بر روی کامپیوتر خود به درستی پیکربندی کرده باشید، بلافاصله باید به آن سیستم وصل شوید. اگر صفحه‌ای با این مضمون که کامپیوتر تایید نشده، می‌بینید جای نگرانی نیست. احتمالاً تنظیمات کامپیوتر برای تایید اطلاعات ورود صحیح به درستی پیکربندی نشده است. تا زمانی که فقط قرار است شما به کامپیوترتان وصل شوید، مشکلی وجود ندارد. گزینه‌ی Accept را لمس کنید تا ارتباط ادامه یابد. اگر دیگر نمی‌خواهید این پیام را ببینید می‌توانید گزینه‌ی Don’t as me again for connection to this computer را فعال کنید.

اتصال به ریموت دسکتاپ از طریق آیفون و آی پد

زمانی که به کامپیوترتان وصل شدید، دیگر سیستم همان سیستم آشنای خودتان است. می‌توانید با آن طوری کار کنید که انگاری جلوی کامپیوتر نشسته‌اید. همان طور که احتمالاً متوجه شدید، منویی بالای صفحه قرار دارد که با استفاده از آن مثلاً با دکمه‌ی سمت چپ می‌توانید در داخل صفحه زوم کنید.

دکمه‌ی Keyboard در سمت راست، برای استفاده از کیبورد مجازی است، چون در Remote Desktop نمی‌توانید از کیبورد iOS یا کیبوردهای شخص ثالث استفاده کنید. تنها مشکل این حالت این است که کیبورد با انتخاب کادرهای ورود متن به طور خودکار باز نمی‌شود و باید آن را دستی باز کنید.

اتصال به ریموت دسکتاپ از طریق آیفون و آی پد

اگر دکمه‌ی وسطی را انتخاب کنید هم چند گزینه‌ی Remote Desktop باز می‌شود. اگر چندین کانکشن دارید یا حتی می‌خواهید از همین جا کانکشن جدید بسازید، می‌توانید از نوار سمت چپ استفاده کنید. در سمت راست هم دکمه‌ی Home شما را بدون بستن کانکشن به صفحه‌ی خانگی اپلیکیشن بر می‌گرداند، دکمه‌ی End Session کانکشن فعلی را می‌بندد، و دکمه‌ی Mouse Pointer هم این امکان را به شما می‌دهد تا با استفاده از سیستم لمسی کامپیوتر را کنترل کرده یا اشاره‌گر موس را بر روی صفحه داشته باشید.

اتصال به ریموت دسکتاپ از طریق آیفون و آی پد

هر چیزی که برای وصل شدن از iOS به یک کامپیوتر ویندوزی لازم بود بدانید را گفتیم. تنها بخش مشکل کار فقط زمانی است که بخواهید از طریق اینترنت به کامپیوترتان وصل شوید، در غیر این صورت و در ادامه‌ی مراحل، فرآیند انجام کار گیر خاصی ندارد.

http://www.howtogeek.com/howto/26506/remote-desktop-to-your-windows-computer-from-your-iphone-ipad-or-ipod-touch/

بررسی تفاوت های هویت دو مرحله ای و هویت دو عاملی

/در , , , , , , , , , , , , , /توسط

اگر از کاربران پر و پا قرص فضای مجازی هستید که به هر شبکه اجتماعی که رسیده اید اکانتی در آن ساخته اید قطعا آشنایی کاملی با سیستم احراز هویت دو عاملی (Two-factor authentication) دارید. سیستمی که تا حدودی قادر است امنیت اکانت های کاربری شما را تامین نماید اما باز هم در برخی مواقع امکان درو زدن آن وجود دارد. همچنین احتمال تاکنون نام سیستم تایید هویت دو مرحله‌ای (Two-step authentication) و یا قفل ایمنی را نیز شنیده اید سیستمی که هرچند به نظر می رسد عملکردی مشابه روش اول دارد اما در واقع کارآمدتر و ایمن تر از آن عمل می کند.در ادامه با گویا آی تی همراه باشید تا به بررسی تفاوت های این دو سیستم و نحوه عملکرد آنها بپردازیم.

متاسفانه به دلیل شباهت در نام و عملکرد این دو ابزار گاهی از آنها به جای یکدیگر استفاده می شود و گاهی نیزبه اشتباه با بیان نام یکی از آنها تصور می شود در مورد ابزار دیگر صحبت به عمل می آید. در نتیجه امکان تشخیص و تفکیک این دو ویژگی از هم می تواند ارزشمند باشد. یکی از کاربران وب سایت StackExchange با توضیحی جامع و کامل تفاوت این دو ابزار را برای افراد ناآشنا توضیح داده است که با توجه به جامع بودن آن بدون هیچ توضیحی آن را نقل می نماییم.

Two-factor authentication

احراز هویت دو عاملی به طور خاص و انحصاری مربوط به مکانیسم شناسایی می ‌شود که دو عنصر احراز هویت تحت دسته‌ بندی‌ های مختلف با توجه به مواردی مثل “چیزی که شما دارید” ، “چیزی که هستید” و یا “چیزی که می ‌دانید” در آن وجود دارند.

یک طرح احراز هویت چند- مرحله‌ ای به دو کلید فیزیکی، یا دو گذرواژه، یا دو شکل از شناسایی بیومتریک نیاز دارد که در واقع دو عاملی نیست، اما ممکن است در آن دو مرحله مقداردهی وجود داشته باشد.

به عنوان یک نمونه کاربردی و خوب و برای فهم بهتر مسئله می توان به احراز هویت دو مرحله ای جیمیل اشاره نمود. در این عملکرد شما پس از ورود پسوردی که خودتان تعیین نموده اید و آن را به خاطر دارید با استفاده از پیامی که گوگل به موبایل شما ارسال می کند پسورد دوم را وارد نمایید. در واقع پیام موجود بر روی گوشی شما همان “چیزی است که شما دارید” و در با توجه به دیدگاه امنیتی می توان گفت “چیزی که شما می دانید” هم حساب می شود. دلیل آن این است که کلید احراز هویت خود دستگاه نیست، بلکه اطلاعاتی است که درون آن ذخیره شده و می ‌تواند از لحاظ تئوری توسط یک فرد خرابکار کپی ‌برداری شده باشد. بنابراین، با به خاطر سپردن هر دو گذرواژه و پیکربندی OTP، فرد خرابکار می‌ تواند بدون سرقت فیزیکی، هویت شما را جعل کند.

Two-step authentication

به طور کلی و برای فهم بهتر تفاوت می توان گفت برای احراز هویت چند – عاملی فرد خرابکار برای انجام روند دسترسی به حساب کاربری شما و سرقت اطلاعاتتان نیاز به دو نوع فاکتور دارد که با دانستن پسورد اول و همچنین دارا بودن دستگاه فیزیکی شخص قادر خواهد بود تا اطلاعات شما را در دست بگیرید. اما در استفاده از تایید هویت چند- مرحله ای (و نه چند- عاملی)، شخص خرابکار تنها قادر به بدست آوردن تنها یکی از اطلاعات مورد نیاز است و بنابراین نخواهد توانست به اکانت کاربری شما دسترسی یابد.

تایید هویت چند – مرحله ای در حال حاضر توسط سرویس هایی چون شبکه های اجتماعی فیسبوک و توییتر و همچنین گوگل مورد استفاده قرار می گیرد هرچند این سرویس تا حد قابل قبولی در برابر خنثی کردن حمله های قدرتمند است اما نمی توان آن را از لحاظ فنی با احراز هویت چند- عاملی مقایسه و در یک رده قرار داد.

نتیجه گیری نهایی

به طور کلی می توان گفت در صورتی که سرویس های مختلف این امکان را برای شما فراهم می کنند تا با بهره گیری از یکی از سرویس های چند عاملی و یا چند مرحله ای بتوانید از امنیت بهتری برای حساب های کاربری خود بهره مند شوید.

منبع LIFEHACKER

چگونه رد پاهای خود را در اینترنت حذف کنیم؟

/در , , , , , , , , , , , , , , /توسط

اگر این مطلب را می‌خوانید، به احتمال خیلی زیاد اطلاعات شخصی شما در دسترس عموم قرار گرفته است. و منظورم از عموم یعنی همه کس و همه جا. اگرچه نمی‌توانید به طور کامل خودتان را از اینترنت حذف کنید، اما روش‌هایی برای کم کردن آثار به جای مانده از شما وجود دارد. در ادامه‌ی مطلب به ۶ مورد از آن‌ها اشاره می‌کنیم.

البته توجه داشته باشید که پاک کردن اطلاعات شخصی شما از سطح اینترنت، بر توانایی ارتباط با کارفرمایان و اثبات خود به آنان تاثیر می‌گذارد. به ومعنی واضح تر اگر شما شغل اینترنتی دارید، زمانی که بخواهید روزمه ای از خود به نمایش بگذارید، باید بتوانید یک لیست از فعالیت های اینترنتی تان با ارائه مدرک ارائه کنید، که در صورتی که رد پای خودتان را از نت حذف کرده باشید مدرکی نخواهید داشت و سخت می توانید خودتان و تجربه تان را به طرف مقابل اثبات کنید. به هر حال دقت کنید که چه چیزی ضروری است و چه چیزی غیر ضروری  و پیش از حذفیاتی که امروز در موردشان صحبت می کنیم اساسی فکر کنید.

۱. حذف یا غیرفعال کردن حساب‌های کاربری ساخته شده در سایت فروشگاهی، شبکه‌های اجتماعی و غیره

اول ببینید در چه شبکه‌های اجتماعی‌ای پروفایل کاربری دارید. آیا به جز سایت‌های بزرگ مثل فیسبوک، توئیتر، لینکدین و اینستاگرام، در سایت‌های دیگری مثل تامبلر، گوگل پلاس یا حتی MySpace هم حساب کاربری دارید؟ در رابطه با Reddit چطور؟ در چه فروشگاه‌هایی ثبت نام کردید؟

برای خلاص شدن از دست این اکانت‌ها به تنظیمات حساب کاربری خود رفته و به دنبال گزینه‌ای برای غیرفعال سازی، حذف یا بستن آن بگردید. این گزینه شاید در بخش Security یا Privacy را چیزی مشابه این قرار گرفته باشد.

اگر نمی‌دانید چگونه یک اکانت خاص را پاک کنید، عبارت How to delete را به همراه نام وبسایت آن جستجو کنید. معمولاً از طریق این جستجو راهنماهایی برای حذف حساب‌های کاربری پیدا می‌شود.

اگر به هر دلیلی نمی‌توانید یکی از اکانت‌ها را پاک کنید، اطلاعات آن را به اطلاعات شخصی غیرواقعی تغییر دهید.

خارج شدن از اینترنت

۲. پاک کردن خودتان از سایت‌های جمع‌آوری اطلاعات

در سراسر دنیا شرکت‌هایی وجود دارند که اطلاعات شما را جمع‌آوری می‌کنند. شرکت‌هایی مثل Spokeo، Crunchbase و PeopleFinder از این دسته هستند که معمولاً به آن‌ها شرکت‌های کارگزاران داده می‌گویند. آن‌ها از همه‌ی فعالیت‌های آنلاین شما اطلاعات جمع می‌کنند و سپس آن را غالباً با اهداف تبلیغاتی به شرکت‌های دیگر می‌فروشند.

حالا خودتان باید داخل این سایت‌ها بگردید و ببینید که در هر کدام چگونه باید اطلاعات‌تان را پاک کنید. متاسفانه با وجود پیشرفت فناوری هنوز هم در بعضی از شرکت‌ها گاهی اوقات باید مراحل ارسال فکس و کاغذ بازی‌های اداری را طی کنید.

یک روش ساده‌تر برای انجام این کار استفاده از سرویس‌هایی مثل سرویس DeleteMe از وبسایت abine.com است. این شرکت با دریافت سالانه ۱۳۰ دلار، همه‌ی این کارها برایتان انجام می‌دهد تا شما را از اینترنت حذف کند. این شرکت حتی هر چند وقت یکبار شرایط شما را بررسی می‌کند تا ببیند که اطلاعات‌تان به بانک اطلاعاتی این سایت‌ها اضافه شده است یا خیر.

۳. حذف مستقیم اطلاعات از سایت‌ها

ابتدا ببینید که اپراتور شما نامتان را در لیست مشترکان آنلاین قرار داده است یا نه، در صورتی که در این لیست هستید باید نام خود را از آن حذف کنید.

اگر خیلی وقت پیش پستی در یک انجمن گفتگو ارسال کرده‌اید باید با صاحب انجمن تماس گرفته و از او بخواهید تا پست شما را پاک کند. برای پیدا کردن راه ارتباطی با او می‌توانید بخش تماس با مای هر سایت را مشاهده کرده یا این که مستقیماً به وبسایت www.whois.com رفته و به دنبال اطلاعات تماس صاحب دامنه بگردید.

متاسفانه بعضی از وبسایت‌های خصوصی مسئولیتی در قبال پاک کردن پست‌های شما قبول نمی‌کنند. پس اگر با آن‌ها تماس گرفتید، درخواست خود را به طور واضح و مودبانه از آن‌ها بخواهید، با این روش شاید موفق شدید آن‌ها را راضی کنید تا رد به جای مانده از شما را پاک کنند.

اگر این کار را نکردند، به سراغ مورد شماره‌ی ۴ بروید.

۴. حذف اطلاعات شخصی از وبسایت‌ها

اگر در جایی اطلاعات حساس خود مثل شماره‌ی کارت بانکی را وارد کردید، و صاحب سایت هم تصمیم به پاک کردن آن ندارد، می‌توانید به طور قانونی از گوگل بخواهید تا آن را حذف کنید.

خارج شدن از اینترنت

فرآیند پاک شدن ممکن است کمی زمان ببرد و شاید اصلاً موفقیت‌آمیز نباشد، اما اگر در چنین موقعیتی قرار گرفتید، این تنها کاری است که می‌توانید بکنید.

۵. حذف نتایج جستجوی قدیمی

فرض کنید وبسایتی وجود دارد که علی‌رغم میل شما، اطلاعات‌تان در آن قرار گرفته است. مثلاً ممکن است اطلاعات شما تا ماه‌ها پس از تغییر شغل، در صفحه‌ی کارمندان کارفرمای قبلی شما باقی مانده باشد. حتی اگر از آن‌ها بخواهید تا این اطلاعات را حذف کنند، و آن‌ها هم این کار را بکنند، باز هم با گوگل کردن نام خود می‌توانید اطلاعات‌تان را در نتایج جستجوی آن صفحه ببینید. این مسئله به این دلیل رخ می‌دهد که اطلاعات قدیمی آن صفحه در سرورهای گوگل کش شده است.

برای حل این مشکل صفحه را برای گوگل (یا مثلاً بینگ) گزارش کنید و امیدوار باشید تا با حذف کش سرور، اطلاعات خود را به‌روز کنند. هیچ تضمینی وجود ندارد که گوگل این کش را پاک کند، ولی اگر واقعاً می‌خواهید کمترین رد را از خود در فضای مجازی باقی بگذارید، به امتحانش می‌ارزد.

خارج شدن از محیط اینترنت

۶. حذف اکانت‌های ایمیل

بسته به این که از چه سرویس ایمیلی استفاده بکنید، تعداد مراحلی که در این بخش باید طی کنید، متفاوت است.

برای انجام این کار به طور کلی ابتدا باید وارد حساب کاربری خود شوید، سپس در تنظیمات به دنبال گزینه‌ای برای حذف اکانت بگردید. البته معمولاً حذف کامل این حساب کاربری مدتی طول می‌کشد، تا اگر زمانی از تصمیم خود منصرف شدید بتوانید دوباره آن را فعال کنید.

با توجه به این که برای انجام مراحل قبلی به یک ایمیل نیاز دارید، انجام این مرحله را به بخش آخر کار خود موکول کنید.

نکته‌ی پایانی

به یاد داشته باشید که برای انجام همه‌ی این کارها باید صبور باشید، و انتظار نداشته باشید که همه‌ی آن‌ها یک روزه انجام شود. علاوه بر این باید قبول کنید که بعضی چیزها را نمی‌توانید به طور دائمی از اینترنت پاک کنید. البته اگر تصویری از شما نا خواسته در گوگل منتشر شده راه هایی وجود دارد که آن ها را حذف کنید اما این نکته را فراموش نکنید که اگر حالا حالا ها قصد ماندن در این دنیای مجازی دارید سعی کنید به گونه ای رفتار کنید که موقع خروج همیشگی از این فضا کمتر درگیری ذهنی و فکری داشته باشید.

به نظر شما در این مقاله چیزی از قلم افتاده است؟ نظر خود را در این رابطه با ما در میان بگذارید و تجربیات خود را به کاربران گویا آی تی بگویید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی منتشر کنید.

منبع: cnet

چگونه چند پورت‌ (Port) را روی روتر ( Router ) منتقل ( forward ) کنیم؟  

/در , , , , , , , , , , , , , , , , /توسط

اگرچه امروزه بسیاری از روترها این کار را به صورت خودکار انجام می‌دهند، اما فوروارد (Forward) کردن پورت (Port) برای بعضی از اپلیکیشن‌ها یا دستگاه‌ها باید به صورت دستی انجام شود. خوشبختانه اگر بدانید باید کجا بروید، انجام این کار خیلی آسان است.

فوروارد کردن پورت

فوروارد کردن پورت چیست؟

برای انجام بسیاری از کارها باید کامپیوتر خود را به سرویس دهنده‌ی دستگاه‌های دیگر تبدیل کنید. اکثر چیزها زمانی که داخل شبکه‌ی خودتان هستید، به درستی کار می‌کند. اما اگر می‌خواهید از بیرون از این شبکه به بعضی از اپلیکیشن‌ها دسترسی داشته باشید، قضیه سخت‌تر می‌شود. پس ابتدا بگذارید نگاهی به دلیل این ماجرا بیاندازیم.

روتر چگونه درخواست‌ها را مدیریت کرده و از پورت‌ها استفاده می‌کند؟

تصویر زیر نقشه‌ای ساده از شبکه‌ی خانگی شماست. ابر همان اینترنت و اتصال عمومی شما، یا آدرس پروتکل اینترنت (IP) است. این آدرس IP کل شبکه‌ی خانگی شما را به جهان خارج نشان می‌دهد.

آدرس قرمز، آدرس روتر در داخل شبکه‌ی شماست. آدرس‌های دیگری که در پایین تصویر وجود دارد همه متعلق به دستگاه‌های موجود در شبکه است. اگر آدرس IP عمومی شما مثل آدرس یک خیابان باشد، به آدرس‌های داخلی مثل شماره‌ی آپارتمان‌های آن خیابان نگاه کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

 

این شکل در خود سوالی دارد که شاید تا به حال به آن فکر نکرده باشید. چگونه اطلاعاتی که از اینترنت می‌آید به دستگاه موردنظر ما در شبکه می‌رسد؟ اگر درخواست باز کردن سایت گوگل را داشته باشید، چگونه پاسخ به جای لپتاپ برادرتان به سیستم شما فرستاده می‌شود؟ مگر آدرس IP عمومی در همه‌ی دستگاه‌ها یکسان نیست؟

این مسئله به لطف قابلیت فوق العاده‌ای در روتر به نام ترجمه‌ی آدرس شبکه (NAT) حل می‌شود. این قابلیت در سطح روتر مثل یک پلیس راهنمایی و رانندگی عمل می‌کند، یعنی ترافیک را از میان روتر به دستگاه صحیح هدایت می‌کند، بنابراین از یک آدرس IP عمومی می‌توان در چندین دستگاه استفاده کرد. به واسطه‌ی همین NAT، درخواست‌های هر دستگاهی مشخص بوده و پاسخ فقط برای همان دستگاه ارسال می‌شود.

پس نقش پورت‌ها این وسط چه می‌شود؟ پورت‌ها بخشی قدیمی اما مفید از روزهای ابتدایی پردازش شبکه هستند. در آن زمان‌ها که هر کامپیوتر در یک زمان فقط می‌توانست یک اپلیکیشن اجرا کند، تنها کاری که باید صورت می‌گرفت این بود که یک کامپیوتر را به کامپیوتر دیگری که در همان شبکه همان اپلیکیشن را اجرا کرده بود، وصل کنیم. اما بعدها که کامپیوترها به صورت همزمان قادر به اجرای چندین اپلیکیشن شدند، متخصصان علوم کامپیوتری باید با مشکل وصل کردن اپلیکیشن‌های مرتبط به هم دست و پنجه نرم می‌کردند. این‌جا بود که پورت‌ها متولد شدند.

بعضی از پورت‌ها اپلیکیشن‌های مشخصی دارند که در صنعت کامپیوتر استاندارد هستند. برای مثال، زمانی که یک صفحه‌ی اینترنتی را باز می‌کنید، سیستم از پورت ۸۰ استفاده می‌کند. نرم‌افزار کامپیوتر گیرنده می‌داند که از پورت ۸۰ برای بارگذاری اسناد http استفاده می‌شود، پس گوش به زنگ می‌ماند و بر همین اساس پاسخ می‌دهد. اگر درخواست http خود را بر روی پورت دیگری -مثلاً پورت ۱۴۳- بفرستید، سرویس دهنده‌ی وب آن را شناسایی نمی‌کند، چون به این پورت گوش نمی‌دهد (البته چیز دیگری مثل سرویس دهنده‌ی ایمیلی IMAP ممکن است از آن پورت استفاده کند).

بعضی از پورت‌ها به طور پیشفرض برای چیزی تعریف نشده‌اند، بنابراین برای هر کاری می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. به منظور جلوگیری از به وجود آمدن تداخل در استفاده از یک پورت بهتر است از اعداد طولانی‌تر استفاده نمایید. مثلاً Plex Media Server از پورت ۳۲۴۰۰ و سرورهای بازی Minecraft از پورت ۲۵۵۶۵ استفاده می‌کنند.

از هر پورت می‌توان در هر دو پروتکل TCP یا UDP استفاده کرد. TCP یا پروتکل کنترل انتقال، پروتکلی است که اغلب استفاده می‌شود. UDP یا پروتکل داده‌گرام کاربر توسط اپلیکیشن‌های خانگی کمتر استفاده می‌شود، مگر برای یک استثنا بزرگ که BitTorrent باشد.

چرا باید بخواهید پورت‌ها را فوروارد کنید؟

حالا اصلاً چرا باید بخواهیم پورت‌ها را فوروارد کنیم؟ با وجود این که بسیاری از اپلیکیشن‌ها برای تنظیم پورت‌های خود از NAT استفاده می‌کنند و خودشان پیکربندی‌های لازم را انجام می‌دهند، اما هنوز اپلیکیشن‌هایی وجود دارند که به طور خودکار این کار را انجام نمی‌دهند و باید به صورت دستی این تنظیمات را تعریف کنید.

در نمودار زیر با یک مثال ساده شروع می‌کنیم. فرض کنید در جایی از جهان در حال استفاده از لپتاپ‌تان هستید (با آدرس ۲۲۵٫۲۱۳٫۷٫۴۲)، و برای دسترسی به چند فایل که در کامپیوتر خانگی‌تان قرار دارد می‌خواهید به شبکه‌ی منزل وصل شوید. اگر آدرس IP خانگی خود (۱۲۷٫۳۴٫۷۳٫۲۱۴) را در یکی از ابزارهای مرتبط (مثلاً یک کلاینت FTP یا یک نرم‌افزار اتصال از راه دور) وارد کنید، و این ابزار از ویژگی‌های روتر که پیش‌تر اشاره کرده استفاده نکند، شانسی برای وصل شدن ندارید. برنامه نمی‌داند درخواست شما را به کجا بفرستد، و در نتیجه اتفاقی نمی‌افتد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

البته این امر قابلیت امنیتی بسیار خوبی است. اگر کسی بدون استفاده از پورت‌های معتبر بخواهد به شبکه‌ی خانگی شما وصل شود، نباید قادر به انجام چنین کاری باشد. رد این درخواست‌ها توسط فایروال روتر انجام می‌شود.

برای حل این مشکل باید به روتر بگویید که اگر درخواستی از طرف این برنامه فرستاده شد آن را به این دستگاه در این پورت ارسال کند. با دستورالعمل‌های لازم، روتر شما را به سمت کامپیوتر و اپلیکیشن مربوطه هدایت خواهد کرد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

پس در این مثال، اگر می‌خواهید از خارج شبکه به داخل شبکه دسترسی داشته باشید باید از پورت‌های مختلف استفاده کنید. هنگامی که با استفاده از پورت ۲۲ به آدرس IP شبکه‌ی خانگی خود دسترسی پیدا کردید، روتر شما در خانه می‌داند که این درخواست باید به سمت ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱۰۰ برود. سپس رابط SSH در آن دستگاه پاسخ خواهد داد. در عین حال می‌توانید درخواستی از طریق پورت ۸۰ ارسال کنید تا روتر آن را به سرویس دهنده‌ی وب در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ هدایت کند. یا از طریق آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۲۰۰ با استفاده از VNC به صورت از راه دور لپتاپ خواهرتان را کنترل کنید.

کارایی فوروارد کردن پورت‌ها به همین‌جا ختم نمی‌شود! برای راحتی و شفافیت بیشتر می‌توانید پورت‌های سرویس‌های موجود را با استفاده از فوروارد کردن پورت‌ها تغییر دهید. برای مثال فرض کنید در شبکه‌ی خانگی خود دو سرویس دهنده‌ی وب دارید و می‌خواهید یکی از آن‌ها به راحتی قابل دستیابی باشد، و دیگری فقط برای استفاده‌ی شخصی در دسترس باشد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

زمانی که از پورت ۸۰ به شبکه‌ی خانگی‌تان دسترسی پیدا می‌کنید، می‌توانید به روتر خود بگویید درخواست‌ها را به یکی از سرورهای موجود در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ که پورت ۸۰ را گوش می‌کند بفرستد. می‌توانید به روتر بگویید که اگر از طریق پورت ۱۰۰۰۰ به آن وصل شدید، باید به پورت ۸۰ سرور شخصی شما برود. از این طریق، کامپیوتر دوم حتی برای استفاده از یک پورت متفاوت هم نباید دوباره پیکربندی شود، ولی شما هنوز می‌تواتید ترافیک آن را مدیریت کنید.

اکنون که می‌دانیم انتقال پورت چیست و چرا باید بخواهیم از آن استفاده کنیم، بگذارید پیش از پیکربندی اصلی آن، چند نکته‌ی کوچک را در این رابطه بگوییم.

نکاتی پیش از پیکربندی روتر

پیش از پیکربندی حقیقی روتر و شروع به کار جدی برای جلوگیری از به وجود آمدن مشکل بهتر از چند نکته‌ی کوچک را بدانید.

تنظیم آدرس IP ایستا برای دستگاه‌ها

اگر دستگاه‌های شما آدرس IP خود را به صورت پویا از سرویس DHCP روتر دریافت می‌کنند، هیچ کدام از این کارها فایده‌ای نخواهد داشت. ما در این جا به طور خلاصه به این موشوع اشاره خواهیم کرد.

روتر شما مجموعه‌ای از آدرس‌های آماده دارد که با وارد شدن دستگاه‌های جدید به شبکه این آدرس‌ها را به آن‌ها اختصاص می‌دهد. مثلاً هنگامی که لپتاپ شما وارد شبکه می‌شود با آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۸، آیفون‌تان با ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۹ و بقیه‌ی دستگاه‌ها هم به همین صورت آدرس‌دهی می‌شوند. اگر این دستگاه‌ها برای مدتی خاموش شوند یا روتر دوباره راه‌اندازی شود، کل آدرس‌ها دوباره بازنشانی می‌شوند.

در شرایط معمولی این امکان فوق العاده خوب است، چون دیگر نیازی نیست که نگران IP های داخلی باشید. اما اگر می‌خواهید قاعده‌ی (Rule) فوروارد پورتی بسازید که آدرس سرویس دهنده‌ی بازی شما را مشخص می‌کند، و بعد روتر آدرس جدیدی به آن بدهد، این قاعده دیگر کار نخواهد کرد، و دیگر کسی نمی‌تواند به آن وصل شود. برای جلوگیری از این اتفاق باید به هر دستگاه در شبکه که در آن پورت فوروارد کرده‌اید، آدرس IP ایستا بدهید. بهترین روش برای انجام این کار از طریق روتر است.

آدرس IP خود را بدانید (و یک آدرس DNS پویا تعریف کنید)

علاوه بر رعایت نکته‌ی قبلی، باید آدرس IP خارجی خود را هم بدانید. می‌توانید این آدرس را با مراجعه به سایت whatismyip.com مشاهده کنید. اگرچه یک آدرس IP عمومی می‌تواند تا ماه‌ها یا حتی یک سال ثابت بماند ولی امکان تغییر آن هم وجود دارد (مگر این که به طور مشخص از سرویس دهنده‌ی اینترنت خود IP ثابت گرفته باشید). به عبارت دیگر یعنی با اعتماد کامل نمی‌توانید آدرس IP شبکه‌ی خود را در نرم‌افزارهای اتصال از راه دور وارد کنید و انتظار وصل شدن داشته باشید.

بنابراین قویاً پیشنهاد می‌کنیم که یک سرویس DNS پویا تنظیم کنید تا آدرس متغیر شما را به یک آدرس به یاد ماندنی‌تر مثل mysuperawesomeshomeserver.dynu.net پیوند دهد.

به فایروال‌های محلی توجه کنید

زمانی که یک پورت را در سطح روتر فوروارد می‌کنید، به احتمال خیلی زیاد باید دستی هم در قوانین فایروال کامپیوتر خود ببرید. آگاه باشید که در کامپیوترهایی که علاوه بر فایروال محلی از فایروال موجود در نرم‌افزارهای آنتی ویروس هم استفاده می‌کنند، باید در هر دو جا بگویید که اتصالات این پورت‌ها را مورد تایید شماست.

گام اول: یافتن قواعد فوروارد کردن پورت‌ها در روتر

اگرچه ما دوست داریم برای روتر شما دستورالعمل مخصوص بنویسیم، ولی حقیقت این است که هر روتر نرم‌افزار مخصوص به خود را دارد، و عملکرد هر نرم‌افزار هم بسته به مدل روتر متفاوت است. پس به جای این که همه‌ی مدل‌های موجود را تحت پوشش قرار دهیم (که کار بی‌نهایت سختی است)، سعی می‌کنیم تا با ارائه‌ی اطلاعاتی درباره‌ی ظاهر منوها، تشویق‌تان کنیم تا دفترچه‌ی راهنما را مطالعه کرده یا به دنبال راهنماهای آنلاین مربوط به مدل روتر خود باشید.

در حالت کلی باید به دنبال بخشی به نام Port Forwarding باشید. برای پیدا کردن آن شاید لازم باشد تا دسته‌بندی‌های مختلف را بررسی کنید. برای مثال این بخش در روتر D-Link DIR-890L به شکل زیر است:

فوروارد کردن پورت روی روتر

و همین بخش در روتری مشابه که از فرم‌ور محبوب شخص ثالث DD-WRT استفاده می‌کند هم به صورت زیر می‌باشد:

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که می‌بینید، پیچیدگی بین این دو مدل، علی‌رغم سخت‌افزار یکسان مشهود است. به علاوه، موقعیت آن هم به طور کامل با یکدیگر تفاوت دارد. به همین خاطر بهتر است برای هر دستگاه و هر رابط کاربری راهنمای مخصوص آن را مطالعه کنید.

هنگامی که منوی آن را پیدا کردید، زمان آن است تا قاعده‌ی موردنظر خود را تنظیم کنید.

گام دوم: ایجاد یک قاعده‌ی فوروارد پورت

برخلاف همه‌ی توضیحات احتمالاً پیچیده و مراحل قبلی تعریف خود قاعده بسیار ساده است. ما می‌خواهیم دو قاعده برای فوروارد کردن پورت تعریف کنیم؛ یکی برای سرویس دهنده‌ی موسیقی Subsonic و دیگری برای سرویس دهنده‌ی بازی Minecraft.

فوروارد کردن پورت روی روتر

با وجود تفاوت‌هایی که در نرم‌افزار هر روتر وجود دارد، فرآیند کلی یکسان است. تقریباً در همه جا ابتدا باید نام قاعده‌ی فوروارد پورت را بنویسید. بهتر نامی مرتبط با کاربرد سرویس یا سرور برای آن انتخاب کنید. اکنون باید مشخص کنید که این قاعده از پروتکل TCP، UDP یا هر دوی آن‌ها استفاده کند. بعضی از کاربران در زمینه‌ی انتخاب دقیق پروتکل موردنیاز برای هر اپلیکیشن یا سرویس وسواس دارند و آن را به پای مسائل امنیتی می‌گذارند. اگر راستش را بگویم من همیشه در این زمینه تنبلی می‌کنم، و خیلی راحت گزینه‌ی Both یا هر دو را انتخاب می‌کنم.

در برخی از فرم‌ورهای نرم‌افزاری مثل DD-WRT که در تصویر بالا هم آن را آوردیم، با تعیین مقدار Source یا منبع می‌توانید دسترسی لیستی از آدرس‌های IP را به دلایل امنیتی به این قاعده‌ی انتقال پورت محدود کنید. اگر بخواهید می‌توانید از چنین قابلیتی استفاده کنید، اما بدانید که با این کار دردسرهای جدیدی برای خود ایجاد می‌کنید، چرا که روتر فرض می‌کند که کاربران از راه دور (از جمله شما و دوستان‌تان) آدرس‌های ایستا دارند.

سپس باید پورت خارجی را مشخص کنید. این همان پورتی است که بر روی روتر و اینترنت باز خواهد ماند. شما می‌توانید از بین ۱ تا ۶۵۳۵۳ یک عدد انتخاب کنید، اما اکثر اعداد پایین توسط سرویس‌های استاندارد (مثل ایمیل و سرورهای وب) و عددهای بالا هم توسط اپلیکیشن‌های متداول اشغال شده‌اند. با این اوصاف پیشنهاد می‌کنیم عددی بالاتر از ۵۰۰۰ انتخاب کنید. برای اطمینان خاطر می‌توانید در میان لیست طویل پورت‌های TCP/UDP بگردید تا مطمئن شوید که پورت انتخابی شما با سرویس دیگری تداخل نداشته باشد.

در انتها آدرس IP داخلی و پورت دستگاه موردنظر خود را وارد کرده، و سوئیچ این قاعده را روشن کنید. فراموش نکنید که تنظیمات را هم ذخیره نمایید.

گام سوم: آزمایش قاعده‌ی فوروارد پورت

ساده‌ترین راه برای آزمایش فوروارد پورت این است که از یک دستگاه خارج از شبکه به کامپیوتر داخل شبکه وصل شوید. اما اگر خارج از خانه نباشید شاید انجام این آزمایش برای شما کمی مشکل باشد. خوشبختانه به لطف وبسایت YouGetSignal.com می‌توانید به راحتی ببینید که آیا قاعده‌ی فوروارد کردن پورت شما به درستی کار می‌کند یا نه. برای انجام این آزمایش کافی است آدرس IP خود را به همراه پورت‌تان وارد کرده و بر روی دکمه‌ی Check کلیک کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که در تصویر بالا پیداست، باید پیامی مشابه [Port X is open on [Your IP دریافت کنید. اگر پورت بسته بود، مجدداً تنظیمات روتر خود را چک کرده و ضمن بررسی IP و پورتی که در این سایت وارد کرده‌اید، آزمایش را دوباره اجرا کنید.

تعریف انتقال پورت شاید کمی مشکل باشد، اما پس از آن که آدرس IP ایستا را به دستگاه موردنظر خود اختصاص دادید و سرور DNS پویا را برای آدرس IP خانگی خود تعریف کردید، فقط کافی است یکبار این سختی را به جان بخرید تا در آینده به راحتی بتوانید از شبکه‌ی خانگی خود استفاده کنید.

این مطلب برای بسیاری از کاربران دنیای مجازی مفید است و کاربرد دارد بنابراین توصیه می کنیم که از طریق دکمه های زیر این مطلب را روی شبکه های اجتماعی منتشر نمایید.

منبع: howtogeek.com

چگونه چند پورت‌ (Port) را روی روتر ( Router ) منتقل ( forward ) کنیم؟  

/در , , , , , , , , , , , , , , , , /توسط

اگرچه امروزه بسیاری از روترها این کار را به صورت خودکار انجام می‌دهند، اما فوروارد (Forward) کردن پورت (Port) برای بعضی از اپلیکیشن‌ها یا دستگاه‌ها باید به صورت دستی انجام شود. خوشبختانه اگر بدانید باید کجا بروید، انجام این کار خیلی آسان است.

فوروارد کردن پورت

فوروارد کردن پورت چیست؟

برای انجام بسیاری از کارها باید کامپیوتر خود را به سرویس دهنده‌ی دستگاه‌های دیگر تبدیل کنید. اکثر چیزها زمانی که داخل شبکه‌ی خودتان هستید، به درستی کار می‌کند. اما اگر می‌خواهید از بیرون از این شبکه به بعضی از اپلیکیشن‌ها دسترسی داشته باشید، قضیه سخت‌تر می‌شود. پس ابتدا بگذارید نگاهی به دلیل این ماجرا بیاندازیم.

روتر چگونه درخواست‌ها را مدیریت کرده و از پورت‌ها استفاده می‌کند؟

تصویر زیر نقشه‌ای ساده از شبکه‌ی خانگی شماست. ابر همان اینترنت و اتصال عمومی شما، یا آدرس پروتکل اینترنت (IP) است. این آدرس IP کل شبکه‌ی خانگی شما را به جهان خارج نشان می‌دهد.

آدرس قرمز، آدرس روتر در داخل شبکه‌ی شماست. آدرس‌های دیگری که در پایین تصویر وجود دارد همه متعلق به دستگاه‌های موجود در شبکه است. اگر آدرس IP عمومی شما مثل آدرس یک خیابان باشد، به آدرس‌های داخلی مثل شماره‌ی آپارتمان‌های آن خیابان نگاه کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

 

این شکل در خود سوالی دارد که شاید تا به حال به آن فکر نکرده باشید. چگونه اطلاعاتی که از اینترنت می‌آید به دستگاه موردنظر ما در شبکه می‌رسد؟ اگر درخواست باز کردن سایت گوگل را داشته باشید، چگونه پاسخ به جای لپتاپ برادرتان به سیستم شما فرستاده می‌شود؟ مگر آدرس IP عمومی در همه‌ی دستگاه‌ها یکسان نیست؟

این مسئله به لطف قابلیت فوق العاده‌ای در روتر به نام ترجمه‌ی آدرس شبکه (NAT) حل می‌شود. این قابلیت در سطح روتر مثل یک پلیس راهنمایی و رانندگی عمل می‌کند، یعنی ترافیک را از میان روتر به دستگاه صحیح هدایت می‌کند، بنابراین از یک آدرس IP عمومی می‌توان در چندین دستگاه استفاده کرد. به واسطه‌ی همین NAT، درخواست‌های هر دستگاهی مشخص بوده و پاسخ فقط برای همان دستگاه ارسال می‌شود.

پس نقش پورت‌ها این وسط چه می‌شود؟ پورت‌ها بخشی قدیمی اما مفید از روزهای ابتدایی پردازش شبکه هستند. در آن زمان‌ها که هر کامپیوتر در یک زمان فقط می‌توانست یک اپلیکیشن اجرا کند، تنها کاری که باید صورت می‌گرفت این بود که یک کامپیوتر را به کامپیوتر دیگری که در همان شبکه همان اپلیکیشن را اجرا کرده بود، وصل کنیم. اما بعدها که کامپیوترها به صورت همزمان قادر به اجرای چندین اپلیکیشن شدند، متخصصان علوم کامپیوتری باید با مشکل وصل کردن اپلیکیشن‌های مرتبط به هم دست و پنجه نرم می‌کردند. این‌جا بود که پورت‌ها متولد شدند.

بعضی از پورت‌ها اپلیکیشن‌های مشخصی دارند که در صنعت کامپیوتر استاندارد هستند. برای مثال، زمانی که یک صفحه‌ی اینترنتی را باز می‌کنید، سیستم از پورت ۸۰ استفاده می‌کند. نرم‌افزار کامپیوتر گیرنده می‌داند که از پورت ۸۰ برای بارگذاری اسناد http استفاده می‌شود، پس گوش به زنگ می‌ماند و بر همین اساس پاسخ می‌دهد. اگر درخواست http خود را بر روی پورت دیگری -مثلاً پورت ۱۴۳- بفرستید، سرویس دهنده‌ی وب آن را شناسایی نمی‌کند، چون به این پورت گوش نمی‌دهد (البته چیز دیگری مثل سرویس دهنده‌ی ایمیلی IMAP ممکن است از آن پورت استفاده کند).

بعضی از پورت‌ها به طور پیشفرض برای چیزی تعریف نشده‌اند، بنابراین برای هر کاری می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. به منظور جلوگیری از به وجود آمدن تداخل در استفاده از یک پورت بهتر است از اعداد طولانی‌تر استفاده نمایید. مثلاً Plex Media Server از پورت ۳۲۴۰۰ و سرورهای بازی Minecraft از پورت ۲۵۵۶۵ استفاده می‌کنند.

از هر پورت می‌توان در هر دو پروتکل TCP یا UDP استفاده کرد. TCP یا پروتکل کنترل انتقال، پروتکلی است که اغلب استفاده می‌شود. UDP یا پروتکل داده‌گرام کاربر توسط اپلیکیشن‌های خانگی کمتر استفاده می‌شود، مگر برای یک استثنا بزرگ که BitTorrent باشد.

چرا باید بخواهید پورت‌ها را فوروارد کنید؟

حالا اصلاً چرا باید بخواهیم پورت‌ها را فوروارد کنیم؟ با وجود این که بسیاری از اپلیکیشن‌ها برای تنظیم پورت‌های خود از NAT استفاده می‌کنند و خودشان پیکربندی‌های لازم را انجام می‌دهند، اما هنوز اپلیکیشن‌هایی وجود دارند که به طور خودکار این کار را انجام نمی‌دهند و باید به صورت دستی این تنظیمات را تعریف کنید.

در نمودار زیر با یک مثال ساده شروع می‌کنیم. فرض کنید در جایی از جهان در حال استفاده از لپتاپ‌تان هستید (با آدرس ۲۲۵٫۲۱۳٫۷٫۴۲)، و برای دسترسی به چند فایل که در کامپیوتر خانگی‌تان قرار دارد می‌خواهید به شبکه‌ی منزل وصل شوید. اگر آدرس IP خانگی خود (۱۲۷٫۳۴٫۷۳٫۲۱۴) را در یکی از ابزارهای مرتبط (مثلاً یک کلاینت FTP یا یک نرم‌افزار اتصال از راه دور) وارد کنید، و این ابزار از ویژگی‌های روتر که پیش‌تر اشاره کرده استفاده نکند، شانسی برای وصل شدن ندارید. برنامه نمی‌داند درخواست شما را به کجا بفرستد، و در نتیجه اتفاقی نمی‌افتد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

البته این امر قابلیت امنیتی بسیار خوبی است. اگر کسی بدون استفاده از پورت‌های معتبر بخواهد به شبکه‌ی خانگی شما وصل شود، نباید قادر به انجام چنین کاری باشد. رد این درخواست‌ها توسط فایروال روتر انجام می‌شود.

برای حل این مشکل باید به روتر بگویید که اگر درخواستی از طرف این برنامه فرستاده شد آن را به این دستگاه در این پورت ارسال کند. با دستورالعمل‌های لازم، روتر شما را به سمت کامپیوتر و اپلیکیشن مربوطه هدایت خواهد کرد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

پس در این مثال، اگر می‌خواهید از خارج شبکه به داخل شبکه دسترسی داشته باشید باید از پورت‌های مختلف استفاده کنید. هنگامی که با استفاده از پورت ۲۲ به آدرس IP شبکه‌ی خانگی خود دسترسی پیدا کردید، روتر شما در خانه می‌داند که این درخواست باید به سمت ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱۰۰ برود. سپس رابط SSH در آن دستگاه پاسخ خواهد داد. در عین حال می‌توانید درخواستی از طریق پورت ۸۰ ارسال کنید تا روتر آن را به سرویس دهنده‌ی وب در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ هدایت کند. یا از طریق آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۲۰۰ با استفاده از VNC به صورت از راه دور لپتاپ خواهرتان را کنترل کنید.

کارایی فوروارد کردن پورت‌ها به همین‌جا ختم نمی‌شود! برای راحتی و شفافیت بیشتر می‌توانید پورت‌های سرویس‌های موجود را با استفاده از فوروارد کردن پورت‌ها تغییر دهید. برای مثال فرض کنید در شبکه‌ی خانگی خود دو سرویس دهنده‌ی وب دارید و می‌خواهید یکی از آن‌ها به راحتی قابل دستیابی باشد، و دیگری فقط برای استفاده‌ی شخصی در دسترس باشد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

زمانی که از پورت ۸۰ به شبکه‌ی خانگی‌تان دسترسی پیدا می‌کنید، می‌توانید به روتر خود بگویید درخواست‌ها را به یکی از سرورهای موجود در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ که پورت ۸۰ را گوش می‌کند بفرستد. می‌توانید به روتر بگویید که اگر از طریق پورت ۱۰۰۰۰ به آن وصل شدید، باید به پورت ۸۰ سرور شخصی شما برود. از این طریق، کامپیوتر دوم حتی برای استفاده از یک پورت متفاوت هم نباید دوباره پیکربندی شود، ولی شما هنوز می‌تواتید ترافیک آن را مدیریت کنید.

اکنون که می‌دانیم انتقال پورت چیست و چرا باید بخواهیم از آن استفاده کنیم، بگذارید پیش از پیکربندی اصلی آن، چند نکته‌ی کوچک را در این رابطه بگوییم.

نکاتی پیش از پیکربندی روتر

پیش از پیکربندی حقیقی روتر و شروع به کار جدی برای جلوگیری از به وجود آمدن مشکل بهتر از چند نکته‌ی کوچک را بدانید.

تنظیم آدرس IP ایستا برای دستگاه‌ها

اگر دستگاه‌های شما آدرس IP خود را به صورت پویا از سرویس DHCP روتر دریافت می‌کنند، هیچ کدام از این کارها فایده‌ای نخواهد داشت. ما در این جا به طور خلاصه به این موشوع اشاره خواهیم کرد.

روتر شما مجموعه‌ای از آدرس‌های آماده دارد که با وارد شدن دستگاه‌های جدید به شبکه این آدرس‌ها را به آن‌ها اختصاص می‌دهد. مثلاً هنگامی که لپتاپ شما وارد شبکه می‌شود با آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۸، آیفون‌تان با ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۹ و بقیه‌ی دستگاه‌ها هم به همین صورت آدرس‌دهی می‌شوند. اگر این دستگاه‌ها برای مدتی خاموش شوند یا روتر دوباره راه‌اندازی شود، کل آدرس‌ها دوباره بازنشانی می‌شوند.

در شرایط معمولی این امکان فوق العاده خوب است، چون دیگر نیازی نیست که نگران IP های داخلی باشید. اما اگر می‌خواهید قاعده‌ی (Rule) فوروارد پورتی بسازید که آدرس سرویس دهنده‌ی بازی شما را مشخص می‌کند، و بعد روتر آدرس جدیدی به آن بدهد، این قاعده دیگر کار نخواهد کرد، و دیگر کسی نمی‌تواند به آن وصل شود. برای جلوگیری از این اتفاق باید به هر دستگاه در شبکه که در آن پورت فوروارد کرده‌اید، آدرس IP ایستا بدهید. بهترین روش برای انجام این کار از طریق روتر است.

آدرس IP خود را بدانید (و یک آدرس DNS پویا تعریف کنید)

علاوه بر رعایت نکته‌ی قبلی، باید آدرس IP خارجی خود را هم بدانید. می‌توانید این آدرس را با مراجعه به سایت whatismyip.com مشاهده کنید. اگرچه یک آدرس IP عمومی می‌تواند تا ماه‌ها یا حتی یک سال ثابت بماند ولی امکان تغییر آن هم وجود دارد (مگر این که به طور مشخص از سرویس دهنده‌ی اینترنت خود IP ثابت گرفته باشید). به عبارت دیگر یعنی با اعتماد کامل نمی‌توانید آدرس IP شبکه‌ی خود را در نرم‌افزارهای اتصال از راه دور وارد کنید و انتظار وصل شدن داشته باشید.

بنابراین قویاً پیشنهاد می‌کنیم که یک سرویس DNS پویا تنظیم کنید تا آدرس متغیر شما را به یک آدرس به یاد ماندنی‌تر مثل mysuperawesomeshomeserver.dynu.net پیوند دهد.

به فایروال‌های محلی توجه کنید

زمانی که یک پورت را در سطح روتر فوروارد می‌کنید، به احتمال خیلی زیاد باید دستی هم در قوانین فایروال کامپیوتر خود ببرید. آگاه باشید که در کامپیوترهایی که علاوه بر فایروال محلی از فایروال موجود در نرم‌افزارهای آنتی ویروس هم استفاده می‌کنند، باید در هر دو جا بگویید که اتصالات این پورت‌ها را مورد تایید شماست.

گام اول: یافتن قواعد فوروارد کردن پورت‌ها در روتر

اگرچه ما دوست داریم برای روتر شما دستورالعمل مخصوص بنویسیم، ولی حقیقت این است که هر روتر نرم‌افزار مخصوص به خود را دارد، و عملکرد هر نرم‌افزار هم بسته به مدل روتر متفاوت است. پس به جای این که همه‌ی مدل‌های موجود را تحت پوشش قرار دهیم (که کار بی‌نهایت سختی است)، سعی می‌کنیم تا با ارائه‌ی اطلاعاتی درباره‌ی ظاهر منوها، تشویق‌تان کنیم تا دفترچه‌ی راهنما را مطالعه کرده یا به دنبال راهنماهای آنلاین مربوط به مدل روتر خود باشید.

در حالت کلی باید به دنبال بخشی به نام Port Forwarding باشید. برای پیدا کردن آن شاید لازم باشد تا دسته‌بندی‌های مختلف را بررسی کنید. برای مثال این بخش در روتر D-Link DIR-890L به شکل زیر است:

فوروارد کردن پورت روی روتر

و همین بخش در روتری مشابه که از فرم‌ور محبوب شخص ثالث DD-WRT استفاده می‌کند هم به صورت زیر می‌باشد:

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که می‌بینید، پیچیدگی بین این دو مدل، علی‌رغم سخت‌افزار یکسان مشهود است. به علاوه، موقعیت آن هم به طور کامل با یکدیگر تفاوت دارد. به همین خاطر بهتر است برای هر دستگاه و هر رابط کاربری راهنمای مخصوص آن را مطالعه کنید.

هنگامی که منوی آن را پیدا کردید، زمان آن است تا قاعده‌ی موردنظر خود را تنظیم کنید.

گام دوم: ایجاد یک قاعده‌ی فوروارد پورت

برخلاف همه‌ی توضیحات احتمالاً پیچیده و مراحل قبلی تعریف خود قاعده بسیار ساده است. ما می‌خواهیم دو قاعده برای فوروارد کردن پورت تعریف کنیم؛ یکی برای سرویس دهنده‌ی موسیقی Subsonic و دیگری برای سرویس دهنده‌ی بازی Minecraft.

فوروارد کردن پورت روی روتر

با وجود تفاوت‌هایی که در نرم‌افزار هر روتر وجود دارد، فرآیند کلی یکسان است. تقریباً در همه جا ابتدا باید نام قاعده‌ی فوروارد پورت را بنویسید. بهتر نامی مرتبط با کاربرد سرویس یا سرور برای آن انتخاب کنید. اکنون باید مشخص کنید که این قاعده از پروتکل TCP، UDP یا هر دوی آن‌ها استفاده کند. بعضی از کاربران در زمینه‌ی انتخاب دقیق پروتکل موردنیاز برای هر اپلیکیشن یا سرویس وسواس دارند و آن را به پای مسائل امنیتی می‌گذارند. اگر راستش را بگویم من همیشه در این زمینه تنبلی می‌کنم، و خیلی راحت گزینه‌ی Both یا هر دو را انتخاب می‌کنم.

در برخی از فرم‌ورهای نرم‌افزاری مثل DD-WRT که در تصویر بالا هم آن را آوردیم، با تعیین مقدار Source یا منبع می‌توانید دسترسی لیستی از آدرس‌های IP را به دلایل امنیتی به این قاعده‌ی انتقال پورت محدود کنید. اگر بخواهید می‌توانید از چنین قابلیتی استفاده کنید، اما بدانید که با این کار دردسرهای جدیدی برای خود ایجاد می‌کنید، چرا که روتر فرض می‌کند که کاربران از راه دور (از جمله شما و دوستان‌تان) آدرس‌های ایستا دارند.

سپس باید پورت خارجی را مشخص کنید. این همان پورتی است که بر روی روتر و اینترنت باز خواهد ماند. شما می‌توانید از بین ۱ تا ۶۵۳۵۳ یک عدد انتخاب کنید، اما اکثر اعداد پایین توسط سرویس‌های استاندارد (مثل ایمیل و سرورهای وب) و عددهای بالا هم توسط اپلیکیشن‌های متداول اشغال شده‌اند. با این اوصاف پیشنهاد می‌کنیم عددی بالاتر از ۵۰۰۰ انتخاب کنید. برای اطمینان خاطر می‌توانید در میان لیست طویل پورت‌های TCP/UDP بگردید تا مطمئن شوید که پورت انتخابی شما با سرویس دیگری تداخل نداشته باشد.

در انتها آدرس IP داخلی و پورت دستگاه موردنظر خود را وارد کرده، و سوئیچ این قاعده را روشن کنید. فراموش نکنید که تنظیمات را هم ذخیره نمایید.

گام سوم: آزمایش قاعده‌ی فوروارد پورت

ساده‌ترین راه برای آزمایش فوروارد پورت این است که از یک دستگاه خارج از شبکه به کامپیوتر داخل شبکه وصل شوید. اما اگر خارج از خانه نباشید شاید انجام این آزمایش برای شما کمی مشکل باشد. خوشبختانه به لطف وبسایت YouGetSignal.com می‌توانید به راحتی ببینید که آیا قاعده‌ی فوروارد کردن پورت شما به درستی کار می‌کند یا نه. برای انجام این آزمایش کافی است آدرس IP خود را به همراه پورت‌تان وارد کرده و بر روی دکمه‌ی Check کلیک کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که در تصویر بالا پیداست، باید پیامی مشابه [Port X is open on [Your IP دریافت کنید. اگر پورت بسته بود، مجدداً تنظیمات روتر خود را چک کرده و ضمن بررسی IP و پورتی که در این سایت وارد کرده‌اید، آزمایش را دوباره اجرا کنید.

تعریف انتقال پورت شاید کمی مشکل باشد، اما پس از آن که آدرس IP ایستا را به دستگاه موردنظر خود اختصاص دادید و سرور DNS پویا را برای آدرس IP خانگی خود تعریف کردید، فقط کافی است یکبار این سختی را به جان بخرید تا در آینده به راحتی بتوانید از شبکه‌ی خانگی خود استفاده کنید.

این مطلب برای بسیاری از کاربران دنیای مجازی مفید است و کاربرد دارد بنابراین توصیه می کنیم که از طریق دکمه های زیر این مطلب را روی شبکه های اجتماعی منتشر نمایید.

منبع: howtogeek.com

۶ ترفند برای کاهش ترافیک مصرفی اینترنت در موبایل

/در , , , , , , , , , , , , , , , , /توسط

در زندگی امروزه امکان دارد که شما نیاز شدیدی به اینترنت داشته باشید اما شبکه Wi-Fi در اطراف شما نباشد تا از آن استفاده کنید. در این حالت تنها اینترنت گوشیتان است که می توانید بر روی آن حساب باز کنید. اما ممکن است قیمت نسبتا بالای اینترنت همراه برای شما بصرفه نباشد که خیلی از آن استفاده کنید ولی شما می توانید با بکارگیری چند روش ساده نه تنها سرعت آن را افزایش بلکه مصرف آن را نیز کاهش دهید

  • حالت ذخیره کروم

قابلیتی در مرورگر کروم وجود دارد که با کمک آن می توانید مدیریت حجم را در دست بگیرید که با فعال سازی آن تصاویر و وب سایت هایی که بر روی موبایل شما باز می شود کاهش حجم داده و سپس به شما نمایش داده می شود. برای فعال سازی این قابلیت می بایست وارد تنظیمات مرورگر شوید. بر روی گزینه Data Saver کلیک و آن را فعال کنید.

کاهش مصرف ترافیک موبایل

  • کاهش کیفیت فایل های دانلودی

نتفلیکس، گوگل پلی موزیک و اسنپ چت، امکانی را برای شما فراهم می کنند تا بتوانید حجم مصرفی را کنترل کنید. اما این محدودیت تاثیر چندانی بر روی کیفیت فایل ندارد اما باعث می شود تا فایل های نا خواسته دانلود نشود.

کاهش مصرف ترافیک موبایل

  • از برنامه فیس بوک استفاده نکنید

دیگر زمان آن فرا رسیده که از فیس بوک خداحافظی کنیم. استفاده از این برنامه در واقع حجم بسیاری از اینترنت شما را می بلعد که بهتر است با این اپلیکیشن از گوشی خود خداحافظی کنید تا در حجم اینترنت خود صرفه جویی کنید.

کاهش ترافیک مصرفی با حذف فیس بوک

  • مدیریت سیستم های همگام سازی

زمانی که شما یک حساب کاربری بر روی دستگاه خود ثبت می کنید، اطلاعات حساب شما در دیگر سرویس های گوگل مانند Google Keep و Google Fit درج می شود. چنانچه آن ها را غیرفعال کنید می توان حجم مصرف اینترنت را تا حدودی کاهش داد.

کاهش مصرف اینترنت با غیرفعال کردن همگام سازی

برای غیرفعال کردن آن باید وارد بخش تنظیمات حساب ها شده و وارد حساب کاربری گوگل شوید تا لیست سرویس های گوگل را مشاهده کنید و حسابی را که نیاز ندارید غیرفعال کنید.

  • محدود کردن برنامه هایی که در پس زمینه فعالیت دارند

شما قادر هستید تا برخی از برنامه های را مانند ایمیل یا صفحات اجتماعی را از دسترسی به اینترنت یا آپدیت تا زمانی که صفحه گوشی شما قفل است محدود کنید. برای این کار وارد تنظیمات گوشی شده و به بخش مدیریت داده بروید و با رفتن به بالای صفحه گزینه Restrict background data را فعال کنید.

غیرفعال کردن برنامه های پس زمینه برای کاهش مصرف ترافیک

  • ذخیره تصاویر و ویدئوها برای تماشای آن ها به صورت آفلاین

برخی از اپلیکیشن ها قادر هستند تا علاوه بر استفاده آنلاین، به صورت آفلاین نیز اقدام به سرویس دهی کنند. برای مثال نرم افزار نقشه گوگل Google Maps این امکان را در اختیار شما قرار می دهد تا نقشه ها را ذخیره و از آن ها به صورت آفلاین استفاده نمایید. از طرفی این امکان وجود دارد که موسیقی و ویدئوهایی که در اینترنت به جستجوی آن ها می پردازید بر روی گوشی خود ذخیره کنید تا زمانی که به آن ها نیاز داشتید بدون استفاده از اینترنت، بتوانید این کار را انجام دهید.

کاهش مصرف اینترنت موبایل

البته نا گفته نماند که ترافیک خور ترین چیزی که امروزه روی گوشی ها و تبلت ها دیده می شوند، برنامه اینستاگرام است که به دلیل سرگرم کننده بودن آن در کنار تصویری بودنش، ترافیک زیادی از اینترنت را بر شما تحمیل می کند و می تواند موجب اتمام ترافیک سریع شما بشود. در عین حال توصیه ما به شما این است که از برنامه ها و شبکه های اجتماعی، حتی الامکان کمتر استفاده کنید تا بتوانید در مصرف ترافیک خود صرفه جویی کنید.

امیدواریم که بتوانید از این ترفند ها استفاده کنید تا بتوانید به راحتی در صرفه جویی در مصرف ترافیک خود، خوب عمل کنید. اگر راه دیگری برای این منظور می شناسید می توانید هم اکنون از طریق بخش نظرات در زیر، این موضوع را با گویا آی تی و دیگر کاربران این رسانه آنلاین در میان بگذارید و به آن ها در بهره وری بیشتر کمک رسانید. همچنین این مطلب را از طریق دکمه های رنگارنگ زیر روی شبکه های اجتماعی منتشر کنید.

منبع : cnet

۶ ترفند برای کاهش ترافیک مصرفی اینترنت در موبایل

/در , , , , , , , , , , , , , , , , /توسط

در زندگی امروزه امکان دارد که شما نیاز شدیدی به اینترنت داشته باشید اما شبکه Wi-Fi در اطراف شما نباشد تا از آن استفاده کنید. در این حالت تنها اینترنت گوشیتان است که می توانید بر روی آن حساب باز کنید. اما ممکن است قیمت نسبتا بالای اینترنت همراه برای شما بصرفه نباشد که خیلی از آن استفاده کنید ولی شما می توانید با بکارگیری چند روش ساده نه تنها سرعت آن را افزایش بلکه مصرف آن را نیز کاهش دهید

  • حالت ذخیره کروم

قابلیتی در مرورگر کروم وجود دارد که با کمک آن می توانید مدیریت حجم را در دست بگیرید که با فعال سازی آن تصاویر و وب سایت هایی که بر روی موبایل شما باز می شود کاهش حجم داده و سپس به شما نمایش داده می شود. برای فعال سازی این قابلیت می بایست وارد تنظیمات مرورگر شوید. بر روی گزینه Data Saver کلیک و آن را فعال کنید.

کاهش مصرف ترافیک موبایل

  • کاهش کیفیت فایل های دانلودی

نتفلیکس، گوگل پلی موزیک و اسنپ چت، امکانی را برای شما فراهم می کنند تا بتوانید حجم مصرفی را کنترل کنید. اما این محدودیت تاثیر چندانی بر روی کیفیت فایل ندارد اما باعث می شود تا فایل های نا خواسته دانلود نشود.

کاهش مصرف ترافیک موبایل

  • از برنامه فیس بوک استفاده نکنید

دیگر زمان آن فرا رسیده که از فیس بوک خداحافظی کنیم. استفاده از این برنامه در واقع حجم بسیاری از اینترنت شما را می بلعد که بهتر است با این اپلیکیشن از گوشی خود خداحافظی کنید تا در حجم اینترنت خود صرفه جویی کنید.

کاهش ترافیک مصرفی با حذف فیس بوک

  • مدیریت سیستم های همگام سازی

زمانی که شما یک حساب کاربری بر روی دستگاه خود ثبت می کنید، اطلاعات حساب شما در دیگر سرویس های گوگل مانند Google Keep و Google Fit درج می شود. چنانچه آن ها را غیرفعال کنید می توان حجم مصرف اینترنت را تا حدودی کاهش داد.

کاهش مصرف اینترنت با غیرفعال کردن همگام سازی

برای غیرفعال کردن آن باید وارد بخش تنظیمات حساب ها شده و وارد حساب کاربری گوگل شوید تا لیست سرویس های گوگل را مشاهده کنید و حسابی را که نیاز ندارید غیرفعال کنید.

  • محدود کردن برنامه هایی که در پس زمینه فعالیت دارند

شما قادر هستید تا برخی از برنامه های را مانند ایمیل یا صفحات اجتماعی را از دسترسی به اینترنت یا آپدیت تا زمانی که صفحه گوشی شما قفل است محدود کنید. برای این کار وارد تنظیمات گوشی شده و به بخش مدیریت داده بروید و با رفتن به بالای صفحه گزینه Restrict background data را فعال کنید.

غیرفعال کردن برنامه های پس زمینه برای کاهش مصرف ترافیک

  • ذخیره تصاویر و ویدئوها برای تماشای آن ها به صورت آفلاین

برخی از اپلیکیشن ها قادر هستند تا علاوه بر استفاده آنلاین، به صورت آفلاین نیز اقدام به سرویس دهی کنند. برای مثال نرم افزار نقشه گوگل Google Maps این امکان را در اختیار شما قرار می دهد تا نقشه ها را ذخیره و از آن ها به صورت آفلاین استفاده نمایید. از طرفی این امکان وجود دارد که موسیقی و ویدئوهایی که در اینترنت به جستجوی آن ها می پردازید بر روی گوشی خود ذخیره کنید تا زمانی که به آن ها نیاز داشتید بدون استفاده از اینترنت، بتوانید این کار را انجام دهید.

کاهش مصرف اینترنت موبایل

البته نا گفته نماند که ترافیک خور ترین چیزی که امروزه روی گوشی ها و تبلت ها دیده می شوند، برنامه اینستاگرام است که به دلیل سرگرم کننده بودن آن در کنار تصویری بودنش، ترافیک زیادی از اینترنت را بر شما تحمیل می کند و می تواند موجب اتمام ترافیک سریع شما بشود. در عین حال توصیه ما به شما این است که از برنامه ها و شبکه های اجتماعی، حتی الامکان کمتر استفاده کنید تا بتوانید در مصرف ترافیک خود صرفه جویی کنید.

امیدواریم که بتوانید از این ترفند ها استفاده کنید تا بتوانید به راحتی در صرفه جویی در مصرف ترافیک خود، خوب عمل کنید. اگر راه دیگری برای این منظور می شناسید می توانید هم اکنون از طریق بخش نظرات در زیر، این موضوع را با گویا آی تی و دیگر کاربران این رسانه آنلاین در میان بگذارید و به آن ها در بهره وری بیشتر کمک رسانید. همچنین این مطلب را از طریق دکمه های رنگارنگ زیر روی شبکه های اجتماعی منتشر کنید.

منبع : cnet

اگر رمز Wi -Fi را فراموش کردیم چه کار کنیم؟

/در , , , , , , , , , , , , , , /توسط

در صورتی که قبلاً به یک وای فای وصل شده باشید معمولاً لپتاپ شما رمز آن را به یاد می‌آورد، اما اگر این رمز ذخیره نشده باشد، همیشه از خود روتر می‌توانید این رمز را به دست آورده یا اصلاً همه چیز را ریست کرده و رمز جدیدی تعریف کنید.

فراموش کردن رمز وای فای

روش‌هایی که در ادامه آوردیم به شما می‌گوید که چگونه رمز عبور هر شبکه‌ای که قبلاً به آن وصل شده‌اید را به دست آورید. سپس به آسانی از طریق دستگاه‌های دیگر هم می‌توانید وارد آن شبکه‌ها شده و یا حتی رمز آن را با دوستانتان به اشتراک بگذارید. البته اگر از ویندوز ۸ یا ۸٫۱ استفاده می کنید بهتر است مستقیما به سراغ روش بازیابی رمز wi -fi در ویندوز ۸ و ۸٫۱ بروید و از آن جا مشکل خود را حل کنید. در صورتی که مشکل شما حل نشد این راه ها را هم تست کنید که در ادامه به آن ها خواهیم پرداخت:

بازیابی رمز عبور از لپتاپ

اگر قبلاً به یک شبکه وصل شده باشید، ساده‌ترین راه برای انجام این کار این است که رمز عبور را از کامپیوتری که به این شبکه وصل شده به دست آورید. در هر دو سیستم عامل ویندوز و مک به سادگی می‌توانید رمزهای عبور ذخیره شده‌ی وای فای‌ها را ببینید. اما انجام این کار در دستگاه‌های دیگر به همین آسانی نیست، مثلاً در اندروید برای مشاهده‌ی رمز عبورها باید سیستم را روت کنید یا در آیفون یا آیپد باید گوشی شما جیلبریک شده باشد. البته در زمینه‌ی محصولات اپل، اگر از iCloud Keychain استفاده می‌کنید و اطلاعات آن با دستگاه مک شما سینک شود، می‌توانید از داخل کامپیوتر رمز عبور وای فای را مشاهده کنید.

در ویندوز برای دیدن رمز عبور ذخیره شده‌ی یک وای فای، لیست شبکه‌های بیسیم را از کنترل پنل باز کنید، یا کلیدهای ترکیبی Win + R را فشار داده و پس از تایپ عبارت ncpa.cpl کلید Enter را فشار دهید. حالا بر روی یکی از شبکه‌های وای فای ذخیره شده کلیک راست کرده، گزینه‌ی Status را انتخاب کنید، و سپس بر روی دکمه‌ی Wireless Properties کلیک نمایید. به زبانه‌ی Security رفته و تیک گزینه‌ی Show characters را بزنید تا رمز ذخیره شده‌ی وای فای شما به نمایش درآید. برای انجام این کار باید مجوزهای مدیریتی داشته باشید.

فراموش کردن رمز وای فای

برای بازیابی رمز عبور وای فای در مک، دکمه‌های Command+Space را فشار داده، عبارت Keychain Access را تایپ کرده و Enter بزنید تا اپلیکیشن Keychain Access باز شود. دسته بندی Passwords را باز کرده و به دنبال نام شبکه‌ی وای فای خود بگردید. این شبکه به عنوان یک AirPort network password ظاهر خواهد شد. برای دستیابی به رمز عبور، علاوه بر این که می‌توانید بر روی نام شبکه کلیک راست کرده و گزینه‌ی Copy password to clipboard را انتخاب کنید، می‌توانید پس از کلیک راست کردن گزینه‌ی Get Info را انتخاب نموده و گزینه‌ی Show Password را تیک دار کنید. برای مشاهده‌ی این اطلاعات علاوه بر این که حساب کاربری شما باید از نوع مدیر باشد، باید نام کاربری و رمز عبور مک خود را هم وارد کنید.

بازیابی رمز وای فای

پیدا کردن رمز از روتر

از طریق روتر هم می‌توانید رمز عبور خود را پیدا کنید. البته اگر نمی‌توانید به وای فای روتر وصل شوید، همواره می‌توانید با کابل شبکه یک لپتاپ یا کامپیوتر رومیزی را به روتر وصل کرده و از آن‌جا رمز را مشاهده کنید.

آدرس IP روتر را پیدا کرده و به رابط وب آن وصل شده، و با اطلاعات مدیریتی وارد پنل آن شوید. اگر شما هم مثل اکثر مردم اطلاعات ورود خود را تغییر نداده باشید، می‌توانید نام کاربری و رمز عبور پیشفرض خود را از روی بدنه‌ی روتر یا با یک جستجوی ساده در اینترنت پیدا کنید.

پیدا کردن رمز وای فای از روتر

پس از آن که وارد شدید، به بخش Wi-Fi رفته و دنبال رمز عبور وای فای خود بگردید. مثلاً همان طور که در تصویر زیر مشخص است از این بخش می‌توانید این رمز را تغییر داده یا آن را یادداشت نموده و برای وصل شدن به وای فای از آن استفاده کنید.

 

پیدا کردن رمز وای فای از روتر

ریست کردن روتر و رمز عبور آن

 

اگر رمز مدیریتی روتر خود را به یاد نمی‌آورید، می‌توانید تنظیمات آن را به کل ریست کنید. برای انجام این کار فقط باید به روتر دسترسی فیزیکی داشته باشید. با ریسک کردن همه‌ی تنظیمات شخصی روتر پاک خواهد شد، بنابراین تنظیمات وای فای به حالت پیشفرض بر می‌گردد، و در نتیجه رمز عبور هم همان رمز پیشفرض خواهد بود که با استفاده از آن می‌توانید رمز وای فای را تغییر دهید.

این بازنشانی کلی از طریق دکمه‌ای بر روی بدنه‌ی روتر صورت می‌گیرد، این دکمه معمولاً یک سوراخ کوچک است که باید به وسیله‌ی وسیله‌ای مثل سوزن آن را فشار دهید. معمولاً باید حدود ۱۰ ثانیه این دکمه را نگه دارید تا پس از راه‌اندازی مجدد، تمامی تنظیمات سفارشی کاربر به حالت پیشفرض کارخانه برگردد. سپس بدون داشتن رمز وای فای هم می‌توانید همه چیز را از صفر تنظیم کنید.

برای پیدا کردن دستورالعمل دقیق انجام این کار مدل روتر خود را در اینترنت جستجو کرده یا دفترچه راهنمای آن را بخوانید. پس از انجام مراحل مربوطه می‌توانید همه چیز را از ابتدا تنظیم کرده و رمز را هم عوض کنید.

ریست کردن روتر

اگر رمز وای فای خود را عوض کرده‌اید، برای وصل شدن باید این رمز جدید را در همه‌ی دستگاه‌های موردنظر خود وارد کنید.

امیدواریم که بتوانید با این روش ها به راحتی مشکل رمز وای فای خود را حل کنید. اگر تا کنون با چنین مشکلی روبرو شده اید و راه حلی دیگر برای این مورد یافته اید حتما آن را با ما در میان بگذارید و به دیگر کاربران نیز راه حل تجربه خود را بیاموزید. همچنین با اشتراک گذاری این مطلب در شبکه های اجتماعی به هم نوعان خود کمک کنید تا در صورت بروز چنین مشکلی بهترین راه حل را برای آن آموخته باشند.

منبع: howtogeek