خدمات شبکه و پشتیبانی شبکه

بررسی تفاوت های هویت دو مرحله ای و هویت دو عاملی

آبان ۲۰, ۱۳۹۵/در Two factor authentication, Two step authentication, آموزش, احراز هویت, احراز هویت دو عاملی, امنیت, اینترنت, اینترنت و شبکه‌, سیستم تایید هویت دو مرحله‌ای, شناسایی بیومتریک, متفرقه, مقالات, مکانیسم شناسایی, نقد و بررسی /توسط ادمین

اگر از کاربران پر و پا قرص فضای مجازی هستید که به هر شبکه اجتماعی که رسیده اید اکانتی در آن ساخته اید قطعا آشنایی کاملی با سیستم احراز هویت دو عاملی (Two-factor authentication) دارید. سیستمی که تا حدودی قادر است امنیت اکانت های کاربری شما را تامین نماید اما باز هم در برخی مواقع امکان درو زدن آن وجود دارد. همچنین احتمال تاکنون نام سیستم تایید هویت دو مرحله‌ای (Two-step authentication) و یا قفل ایمنی را نیز شنیده اید سیستمی که هرچند به نظر می رسد عملکردی مشابه روش اول دارد اما در واقع کارآمدتر و ایمن تر از آن عمل می کند.در ادامه با گویا آی تی همراه باشید تا به بررسی تفاوت های این دو سیستم و نحوه عملکرد آنها بپردازیم.

متاسفانه به دلیل شباهت در نام و عملکرد این دو ابزار گاهی از آنها به جای یکدیگر استفاده می شود و گاهی نیزبه اشتباه با بیان نام یکی از آنها تصور می شود در مورد ابزار دیگر صحبت به عمل می آید. در نتیجه امکان تشخیص و تفکیک این دو ویژگی از هم می تواند ارزشمند باشد. یکی از کاربران وب سایت StackExchange با توضیحی جامع و کامل تفاوت این دو ابزار را برای افراد ناآشنا توضیح داده است که با توجه به جامع بودن آن بدون هیچ توضیحی آن را نقل می نماییم.

Two-factor authentication

احراز هویت دو عاملی به طور خاص و انحصاری مربوط به مکانیسم شناسایی می ‌شود که دو عنصر احراز هویت تحت دسته‌ بندی‌ های مختلف با توجه به مواردی مثل “چیزی که شما دارید” ، “چیزی که هستید” و یا “چیزی که می ‌دانید” در آن وجود دارند.

یک طرح احراز هویت چند- مرحله‌ ای به دو کلید فیزیکی، یا دو گذرواژه، یا دو شکل از شناسایی بیومتریک نیاز دارد که در واقع دو عاملی نیست، اما ممکن است در آن دو مرحله مقداردهی وجود داشته باشد.

به عنوان یک نمونه کاربردی و خوب و برای فهم بهتر مسئله می توان به احراز هویت دو مرحله ای جیمیل اشاره نمود. در این عملکرد شما پس از ورود پسوردی که خودتان تعیین نموده اید و آن را به خاطر دارید با استفاده از پیامی که گوگل به موبایل شما ارسال می کند پسورد دوم را وارد نمایید. در واقع پیام موجود بر روی گوشی شما همان “چیزی است که شما دارید” و در با توجه به دیدگاه امنیتی می توان گفت “چیزی که شما می دانید” هم حساب می شود. دلیل آن این است که کلید احراز هویت خود دستگاه نیست، بلکه اطلاعاتی است که درون آن ذخیره شده و می ‌تواند از لحاظ تئوری توسط یک فرد خرابکار کپی ‌برداری شده باشد. بنابراین، با به خاطر سپردن هر دو گذرواژه و پیکربندی OTP، فرد خرابکار می‌ تواند بدون سرقت فیزیکی، هویت شما را جعل کند.

Two-step authentication

به طور کلی و برای فهم بهتر تفاوت می توان گفت برای احراز هویت چند – عاملی فرد خرابکار برای انجام روند دسترسی به حساب کاربری شما و سرقت اطلاعاتتان نیاز به دو نوع فاکتور دارد که با دانستن پسورد اول و همچنین دارا بودن دستگاه فیزیکی شخص قادر خواهد بود تا اطلاعات شما را در دست بگیرید. اما در استفاده از تایید هویت چند- مرحله ای (و نه چند- عاملی)، شخص خرابکار تنها قادر به بدست آوردن تنها یکی از اطلاعات مورد نیاز است و بنابراین نخواهد توانست به اکانت کاربری شما دسترسی یابد.

تایید هویت چند – مرحله ای در حال حاضر توسط سرویس هایی چون شبکه های اجتماعی فیسبوک و توییتر و همچنین گوگل مورد استفاده قرار می گیرد هرچند این سرویس تا حد قابل قبولی در برابر خنثی کردن حمله های قدرتمند است اما نمی توان آن را از لحاظ فنی با احراز هویت چند- عاملی مقایسه و در یک رده قرار داد.

نتیجه گیری نهایی

به طور کلی می توان گفت در صورتی که سرویس های مختلف این امکان را برای شما فراهم می کنند تا با بهره گیری از یکی از سرویس های چند عاملی و یا چند مرحله ای بتوانید از امنیت بهتری برای حساب های کاربری خود بهره مند شوید.

منبع LIFEHACKER

چگونه رد پاهای خود را در اینترنت حذف کنیم؟

آبان ۱۸, ۱۳۹۵/در آموزش, امنیت, امنیت مجازی, اینترنت, اینترنت و شبکه‌, خارج شدن از اینترنت, خروج از اینترنت, خروج از مجازی, خروج از نت, فضای مجازی, متفرقه, مقالات, نکته ها و ترفند ها, پاک کردن اکانت ها, پاک کردن فعالیت آنلاین /توسط ادمین

اگر این مطلب را می‌خوانید، به احتمال خیلی زیاد اطلاعات شخصی شما در دسترس عموم قرار گرفته است. و منظورم از عموم یعنی همه کس و همه جا. اگرچه نمی‌توانید به طور کامل خودتان را از اینترنت حذف کنید، اما روش‌هایی برای کم کردن آثار به جای مانده از شما وجود دارد. در ادامه‌ی مطلب به ۶ مورد از آن‌ها اشاره می‌کنیم.

البته توجه داشته باشید که پاک کردن اطلاعات شخصی شما از سطح اینترنت، بر توانایی ارتباط با کارفرمایان و اثبات خود به آنان تاثیر می‌گذارد. به ومعنی واضح تر اگر شما شغل اینترنتی دارید، زمانی که بخواهید روزمه ای از خود به نمایش بگذارید، باید بتوانید یک لیست از فعالیت های اینترنتی تان با ارائه مدرک ارائه کنید، که در صورتی که رد پای خودتان را از نت حذف کرده باشید مدرکی نخواهید داشت و سخت می توانید خودتان و تجربه تان را به طرف مقابل اثبات کنید. به هر حال دقت کنید که چه چیزی ضروری است و چه چیزی غیر ضروری و پیش از حذفیاتی که امروز در موردشان صحبت می کنیم اساسی فکر کنید.

۱. حذف یا غیرفعال کردن حساب‌های کاربری ساخته شده در سایت فروشگاهی، شبکه‌های اجتماعی و غیره

اول ببینید در چه شبکه‌های اجتماعی‌ای پروفایل کاربری دارید. آیا به جز سایت‌های بزرگ مثل فیسبوک، توئیتر، لینکدین و اینستاگرام، در سایت‌های دیگری مثل تامبلر، گوگل پلاس یا حتی MySpace هم حساب کاربری دارید؟ در رابطه با Reddit چطور؟ در چه فروشگاه‌هایی ثبت نام کردید؟

برای خلاص شدن از دست این اکانت‌ها به تنظیمات حساب کاربری خود رفته و به دنبال گزینه‌ای برای غیرفعال سازی، حذف یا بستن آن بگردید. این گزینه شاید در بخش Security یا Privacy را چیزی مشابه این قرار گرفته باشد.

اگر نمی‌دانید چگونه یک اکانت خاص را پاک کنید، عبارت How to delete را به همراه نام وبسایت آن جستجو کنید. معمولاً از طریق این جستجو راهنماهایی برای حذف حساب‌های کاربری پیدا می‌شود.

اگر به هر دلیلی نمی‌توانید یکی از اکانت‌ها را پاک کنید، اطلاعات آن را به اطلاعات شخصی غیرواقعی تغییر دهید.

خارج شدن از اینترنت

۲. پاک کردن خودتان از سایت‌های جمع‌آوری اطلاعات

در سراسر دنیا شرکت‌هایی وجود دارند که اطلاعات شما را جمع‌آوری می‌کنند. شرکت‌هایی مثل Spokeo، Crunchbase و PeopleFinder از این دسته هستند که معمولاً به آن‌ها شرکت‌های کارگزاران داده می‌گویند. آن‌ها از همه‌ی فعالیت‌های آنلاین شما اطلاعات جمع می‌کنند و سپس آن را غالباً با اهداف تبلیغاتی به شرکت‌های دیگر می‌فروشند.

حالا خودتان باید داخل این سایت‌ها بگردید و ببینید که در هر کدام چگونه باید اطلاعات‌تان را پاک کنید. متاسفانه با وجود پیشرفت فناوری هنوز هم در بعضی از شرکت‌ها گاهی اوقات باید مراحل ارسال فکس و کاغذ بازی‌های اداری را طی کنید.

یک روش ساده‌تر برای انجام این کار استفاده از سرویس‌هایی مثل سرویس DeleteMe از وبسایت abine.com است. این شرکت با دریافت سالانه ۱۳۰ دلار، همه‌ی این کارها برایتان انجام می‌دهد تا شما را از اینترنت حذف کند. این شرکت حتی هر چند وقت یکبار شرایط شما را بررسی می‌کند تا ببیند که اطلاعات‌تان به بانک اطلاعاتی این سایت‌ها اضافه شده است یا خیر.

۳. حذف مستقیم اطلاعات از سایت‌ها

ابتدا ببینید که اپراتور شما نامتان را در لیست مشترکان آنلاین قرار داده است یا نه، در صورتی که در این لیست هستید باید نام خود را از آن حذف کنید.

اگر خیلی وقت پیش پستی در یک انجمن گفتگو ارسال کرده‌اید باید با صاحب انجمن تماس گرفته و از او بخواهید تا پست شما را پاک کند. برای پیدا کردن راه ارتباطی با او می‌توانید بخش تماس با مای هر سایت را مشاهده کرده یا این که مستقیماً به وبسایت www.whois.com رفته و به دنبال اطلاعات تماس صاحب دامنه بگردید.

متاسفانه بعضی از وبسایت‌های خصوصی مسئولیتی در قبال پاک کردن پست‌های شما قبول نمی‌کنند. پس اگر با آن‌ها تماس گرفتید، درخواست خود را به طور واضح و مودبانه از آن‌ها بخواهید، با این روش شاید موفق شدید آن‌ها را راضی کنید تا رد به جای مانده از شما را پاک کنند.

اگر این کار را نکردند، به سراغ مورد شماره‌ی ۴ بروید.

۴. حذف اطلاعات شخصی از وبسایت‌ها

اگر در جایی اطلاعات حساس خود مثل شماره‌ی کارت بانکی را وارد کردید، و صاحب سایت هم تصمیم به پاک کردن آن ندارد، می‌توانید به طور قانونی از گوگل بخواهید تا آن را حذف کنید.

خارج شدن از اینترنت

فرآیند پاک شدن ممکن است کمی زمان ببرد و شاید اصلاً موفقیت‌آمیز نباشد، اما اگر در چنین موقعیتی قرار گرفتید، این تنها کاری است که می‌توانید بکنید.

۵. حذف نتایج جستجوی قدیمی

فرض کنید وبسایتی وجود دارد که علی‌رغم میل شما، اطلاعات‌تان در آن قرار گرفته است. مثلاً ممکن است اطلاعات شما تا ماه‌ها پس از تغییر شغل، در صفحه‌ی کارمندان کارفرمای قبلی شما باقی مانده باشد. حتی اگر از آن‌ها بخواهید تا این اطلاعات را حذف کنند، و آن‌ها هم این کار را بکنند، باز هم با گوگل کردن نام خود می‌توانید اطلاعات‌تان را در نتایج جستجوی آن صفحه ببینید. این مسئله به این دلیل رخ می‌دهد که اطلاعات قدیمی آن صفحه در سرورهای گوگل کش شده است.

برای حل این مشکل صفحه را برای گوگل (یا مثلاً بینگ) گزارش کنید و امیدوار باشید تا با حذف کش سرور، اطلاعات خود را به‌روز کنند. هیچ تضمینی وجود ندارد که گوگل این کش را پاک کند، ولی اگر واقعاً می‌خواهید کمترین رد را از خود در فضای مجازی باقی بگذارید، به امتحانش می‌ارزد.

خارج شدن از محیط اینترنت

۶. حذف اکانت‌های ایمیل

بسته به این که از چه سرویس ایمیلی استفاده بکنید، تعداد مراحلی که در این بخش باید طی کنید، متفاوت است.

برای انجام این کار به طور کلی ابتدا باید وارد حساب کاربری خود شوید، سپس در تنظیمات به دنبال گزینه‌ای برای حذف اکانت بگردید. البته معمولاً حذف کامل این حساب کاربری مدتی طول می‌کشد، تا اگر زمانی از تصمیم خود منصرف شدید بتوانید دوباره آن را فعال کنید.

با توجه به این که برای انجام مراحل قبلی به یک ایمیل نیاز دارید، انجام این مرحله را به بخش آخر کار خود موکول کنید.

نکته‌ی پایانی

به یاد داشته باشید که برای انجام همه‌ی این کارها باید صبور باشید، و انتظار نداشته باشید که همه‌ی آن‌ها یک روزه انجام شود. علاوه بر این باید قبول کنید که بعضی چیزها را نمی‌توانید به طور دائمی از اینترنت پاک کنید. البته اگر تصویری از شما نا خواسته در گوگل منتشر شده راه هایی وجود دارد که آن ها را حذف کنید اما این نکته را فراموش نکنید که اگر حالا حالا ها قصد ماندن در این دنیای مجازی دارید سعی کنید به گونه ای رفتار کنید که موقع خروج همیشگی از این فضا کمتر درگیری ذهنی و فکری داشته باشید.

به نظر شما در این مقاله چیزی از قلم افتاده است؟ نظر خود را در این رابطه با ما در میان بگذارید و تجربیات خود را به کاربران گویا آی تی بگویید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی منتشر کنید.

منبع: cnet

چگونه چند پورت‌ (Port) را روی روتر ( Router ) منتقل ( forward ) کنیم؟

آبان ۱۶, ۱۳۹۵/در Port, router, آموزش, آموزش شبکه سازی, انتقال PORT روی روتر, انتقال پورت, انتقال پورت برای روتر, انتقال پورت در اینترنت, اینترنت و شبکه‌, روتر و شبکه سازی, شبکه سازی, شبکه سازی پورت ها, فوروارد کردن پورت, متفرقه, مقالات, نکته ها و ترفند ها, کار کردن با روتر /توسط ادمین

اگرچه امروزه بسیاری از روترها این کار را به صورت خودکار انجام می‌دهند، اما فوروارد (Forward) کردن پورت (Port) برای بعضی از اپلیکیشن‌ها یا دستگاه‌ها باید به صورت دستی انجام شود. خوشبختانه اگر بدانید باید کجا بروید، انجام این کار خیلی آسان است.

فوروارد کردن پورت

فوروارد کردن پورت چیست؟

برای انجام بسیاری از کارها باید کامپیوتر خود را به سرویس دهنده‌ی دستگاه‌های دیگر تبدیل کنید. اکثر چیزها زمانی که داخل شبکه‌ی خودتان هستید، به درستی کار می‌کند. اما اگر می‌خواهید از بیرون از این شبکه به بعضی از اپلیکیشن‌ها دسترسی داشته باشید، قضیه سخت‌تر می‌شود. پس ابتدا بگذارید نگاهی به دلیل این ماجرا بیاندازیم.

روتر چگونه درخواست‌ها را مدیریت کرده و از پورت‌ها استفاده می‌کند؟

تصویر زیر نقشه‌ای ساده از شبکه‌ی خانگی شماست. ابر همان اینترنت و اتصال عمومی شما، یا آدرس پروتکل اینترنت (IP) است. این آدرس IP کل شبکه‌ی خانگی شما را به جهان خارج نشان می‌دهد.

آدرس قرمز، آدرس روتر در داخل شبکه‌ی شماست. آدرس‌های دیگری که در پایین تصویر وجود دارد همه متعلق به دستگاه‌های موجود در شبکه است. اگر آدرس IP عمومی شما مثل آدرس یک خیابان باشد، به آدرس‌های داخلی مثل شماره‌ی آپارتمان‌های آن خیابان نگاه کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

این شکل در خود سوالی دارد که شاید تا به حال به آن فکر نکرده باشید. چگونه اطلاعاتی که از اینترنت می‌آید به دستگاه موردنظر ما در شبکه می‌رسد؟ اگر درخواست باز کردن سایت گوگل را داشته باشید، چگونه پاسخ به جای لپتاپ برادرتان به سیستم شما فرستاده می‌شود؟ مگر آدرس IP عمومی در همه‌ی دستگاه‌ها یکسان نیست؟

این مسئله به لطف قابلیت فوق العاده‌ای در روتر به نام ترجمه‌ی آدرس شبکه (NAT) حل می‌شود. این قابلیت در سطح روتر مثل یک پلیس راهنمایی و رانندگی عمل می‌کند، یعنی ترافیک را از میان روتر به دستگاه صحیح هدایت می‌کند، بنابراین از یک آدرس IP عمومی می‌توان در چندین دستگاه استفاده کرد. به واسطه‌ی همین NAT، درخواست‌های هر دستگاهی مشخص بوده و پاسخ فقط برای همان دستگاه ارسال می‌شود.

پس نقش پورت‌ها این وسط چه می‌شود؟ پورت‌ها بخشی قدیمی اما مفید از روزهای ابتدایی پردازش شبکه هستند. در آن زمان‌ها که هر کامپیوتر در یک زمان فقط می‌توانست یک اپلیکیشن اجرا کند، تنها کاری که باید صورت می‌گرفت این بود که یک کامپیوتر را به کامپیوتر دیگری که در همان شبکه همان اپلیکیشن را اجرا کرده بود، وصل کنیم. اما بعدها که کامپیوترها به صورت همزمان قادر به اجرای چندین اپلیکیشن شدند، متخصصان علوم کامپیوتری باید با مشکل وصل کردن اپلیکیشن‌های مرتبط به هم دست و پنجه نرم می‌کردند. این‌جا بود که پورت‌ها متولد شدند.

بعضی از پورت‌ها اپلیکیشن‌های مشخصی دارند که در صنعت کامپیوتر استاندارد هستند. برای مثال، زمانی که یک صفحه‌ی اینترنتی را باز می‌کنید، سیستم از پورت ۸۰ استفاده می‌کند. نرم‌افزار کامپیوتر گیرنده می‌داند که از پورت ۸۰ برای بارگذاری اسناد http استفاده می‌شود، پس گوش به زنگ می‌ماند و بر همین اساس پاسخ می‌دهد. اگر درخواست http خود را بر روی پورت دیگری -مثلاً پورت ۱۴۳- بفرستید، سرویس دهنده‌ی وب آن را شناسایی نمی‌کند، چون به این پورت گوش نمی‌دهد (البته چیز دیگری مثل سرویس دهنده‌ی ایمیلی IMAP ممکن است از آن پورت استفاده کند).

بعضی از پورت‌ها به طور پیشفرض برای چیزی تعریف نشده‌اند، بنابراین برای هر کاری می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. به منظور جلوگیری از به وجود آمدن تداخل در استفاده از یک پورت بهتر است از اعداد طولانی‌تر استفاده نمایید. مثلاً Plex Media Server از پورت ۳۲۴۰۰ و سرورهای بازی Minecraft از پورت ۲۵۵۶۵ استفاده می‌کنند.

از هر پورت می‌توان در هر دو پروتکل TCP یا UDP استفاده کرد. TCP یا پروتکل کنترل انتقال، پروتکلی است که اغلب استفاده می‌شود. UDP یا پروتکل داده‌گرام کاربر توسط اپلیکیشن‌های خانگی کمتر استفاده می‌شود، مگر برای یک استثنا بزرگ که BitTorrent باشد.

چرا باید بخواهید پورت‌ها را فوروارد کنید؟

حالا اصلاً چرا باید بخواهیم پورت‌ها را فوروارد کنیم؟ با وجود این که بسیاری از اپلیکیشن‌ها برای تنظیم پورت‌های خود از NAT استفاده می‌کنند و خودشان پیکربندی‌های لازم را انجام می‌دهند، اما هنوز اپلیکیشن‌هایی وجود دارند که به طور خودکار این کار را انجام نمی‌دهند و باید به صورت دستی این تنظیمات را تعریف کنید.

در نمودار زیر با یک مثال ساده شروع می‌کنیم. فرض کنید در جایی از جهان در حال استفاده از لپتاپ‌تان هستید (با آدرس ۲۲۵٫۲۱۳٫۷٫۴۲)، و برای دسترسی به چند فایل که در کامپیوتر خانگی‌تان قرار دارد می‌خواهید به شبکه‌ی منزل وصل شوید. اگر آدرس IP خانگی خود (۱۲۷٫۳۴٫۷۳٫۲۱۴) را در یکی از ابزارهای مرتبط (مثلاً یک کلاینت FTP یا یک نرم‌افزار اتصال از راه دور) وارد کنید، و این ابزار از ویژگی‌های روتر که پیش‌تر اشاره کرده استفاده نکند، شانسی برای وصل شدن ندارید. برنامه نمی‌داند درخواست شما را به کجا بفرستد، و در نتیجه اتفاقی نمی‌افتد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

البته این امر قابلیت امنیتی بسیار خوبی است. اگر کسی بدون استفاده از پورت‌های معتبر بخواهد به شبکه‌ی خانگی شما وصل شود، نباید قادر به انجام چنین کاری باشد. رد این درخواست‌ها توسط فایروال روتر انجام می‌شود.

برای حل این مشکل باید به روتر بگویید که اگر درخواستی از طرف این برنامه فرستاده شد آن را به این دستگاه در این پورت ارسال کند. با دستورالعمل‌های لازم، روتر شما را به سمت کامپیوتر و اپلیکیشن مربوطه هدایت خواهد کرد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

پس در این مثال، اگر می‌خواهید از خارج شبکه به داخل شبکه دسترسی داشته باشید باید از پورت‌های مختلف استفاده کنید. هنگامی که با استفاده از پورت ۲۲ به آدرس IP شبکه‌ی خانگی خود دسترسی پیدا کردید، روتر شما در خانه می‌داند که این درخواست باید به سمت ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱۰۰ برود. سپس رابط SSH در آن دستگاه پاسخ خواهد داد. در عین حال می‌توانید درخواستی از طریق پورت ۸۰ ارسال کنید تا روتر آن را به سرویس دهنده‌ی وب در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ هدایت کند. یا از طریق آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۲۰۰ با استفاده از VNC به صورت از راه دور لپتاپ خواهرتان را کنترل کنید.

کارایی فوروارد کردن پورت‌ها به همین‌جا ختم نمی‌شود! برای راحتی و شفافیت بیشتر می‌توانید پورت‌های سرویس‌های موجود را با استفاده از فوروارد کردن پورت‌ها تغییر دهید. برای مثال فرض کنید در شبکه‌ی خانگی خود دو سرویس دهنده‌ی وب دارید و می‌خواهید یکی از آن‌ها به راحتی قابل دستیابی باشد، و دیگری فقط برای استفاده‌ی شخصی در دسترس باشد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

زمانی که از پورت ۸۰ به شبکه‌ی خانگی‌تان دسترسی پیدا می‌کنید، می‌توانید به روتر خود بگویید درخواست‌ها را به یکی از سرورهای موجود در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ که پورت ۸۰ را گوش می‌کند بفرستد. می‌توانید به روتر بگویید که اگر از طریق پورت ۱۰۰۰۰ به آن وصل شدید، باید به پورت ۸۰ سرور شخصی شما برود. از این طریق، کامپیوتر دوم حتی برای استفاده از یک پورت متفاوت هم نباید دوباره پیکربندی شود، ولی شما هنوز می‌تواتید ترافیک آن را مدیریت کنید.

اکنون که می‌دانیم انتقال پورت چیست و چرا باید بخواهیم از آن استفاده کنیم، بگذارید پیش از پیکربندی اصلی آن، چند نکته‌ی کوچک را در این رابطه بگوییم.

نکاتی پیش از پیکربندی روتر

پیش از پیکربندی حقیقی روتر و شروع به کار جدی برای جلوگیری از به وجود آمدن مشکل بهتر از چند نکته‌ی کوچک را بدانید.

تنظیم آدرس IP ایستا برای دستگاه‌ها

اگر دستگاه‌های شما آدرس IP خود را به صورت پویا از سرویس DHCP روتر دریافت می‌کنند، هیچ کدام از این کارها فایده‌ای نخواهد داشت. ما در این جا به طور خلاصه به این موشوع اشاره خواهیم کرد.

روتر شما مجموعه‌ای از آدرس‌های آماده دارد که با وارد شدن دستگاه‌های جدید به شبکه این آدرس‌ها را به آن‌ها اختصاص می‌دهد. مثلاً هنگامی که لپتاپ شما وارد شبکه می‌شود با آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۸، آیفون‌تان با ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۹ و بقیه‌ی دستگاه‌ها هم به همین صورت آدرس‌دهی می‌شوند. اگر این دستگاه‌ها برای مدتی خاموش شوند یا روتر دوباره راه‌اندازی شود، کل آدرس‌ها دوباره بازنشانی می‌شوند.

در شرایط معمولی این امکان فوق العاده خوب است، چون دیگر نیازی نیست که نگران IP های داخلی باشید. اما اگر می‌خواهید قاعده‌ی (Rule) فوروارد پورتی بسازید که آدرس سرویس دهنده‌ی بازی شما را مشخص می‌کند، و بعد روتر آدرس جدیدی به آن بدهد، این قاعده دیگر کار نخواهد کرد، و دیگر کسی نمی‌تواند به آن وصل شود. برای جلوگیری از این اتفاق باید به هر دستگاه در شبکه که در آن پورت فوروارد کرده‌اید، آدرس IP ایستا بدهید. بهترین روش برای انجام این کار از طریق روتر است.

آدرس IP خود را بدانید (و یک آدرس DNS پویا تعریف کنید)

علاوه بر رعایت نکته‌ی قبلی، باید آدرس IP خارجی خود را هم بدانید. می‌توانید این آدرس را با مراجعه به سایت whatismyip.com مشاهده کنید. اگرچه یک آدرس IP عمومی می‌تواند تا ماه‌ها یا حتی یک سال ثابت بماند ولی امکان تغییر آن هم وجود دارد (مگر این که به طور مشخص از سرویس دهنده‌ی اینترنت خود IP ثابت گرفته باشید). به عبارت دیگر یعنی با اعتماد کامل نمی‌توانید آدرس IP شبکه‌ی خود را در نرم‌افزارهای اتصال از راه دور وارد کنید و انتظار وصل شدن داشته باشید.

بنابراین قویاً پیشنهاد می‌کنیم که یک سرویس DNS پویا تنظیم کنید تا آدرس متغیر شما را به یک آدرس به یاد ماندنی‌تر مثل mysuperawesomeshomeserver.dynu.net پیوند دهد.

به فایروال‌های محلی توجه کنید

زمانی که یک پورت را در سطح روتر فوروارد می‌کنید، به احتمال خیلی زیاد باید دستی هم در قوانین فایروال کامپیوتر خود ببرید. آگاه باشید که در کامپیوترهایی که علاوه بر فایروال محلی از فایروال موجود در نرم‌افزارهای آنتی ویروس هم استفاده می‌کنند، باید در هر دو جا بگویید که اتصالات این پورت‌ها را مورد تایید شماست.

گام اول: یافتن قواعد فوروارد کردن پورت‌ها در روتر

اگرچه ما دوست داریم برای روتر شما دستورالعمل مخصوص بنویسیم، ولی حقیقت این است که هر روتر نرم‌افزار مخصوص به خود را دارد، و عملکرد هر نرم‌افزار هم بسته به مدل روتر متفاوت است. پس به جای این که همه‌ی مدل‌های موجود را تحت پوشش قرار دهیم (که کار بی‌نهایت سختی است)، سعی می‌کنیم تا با ارائه‌ی اطلاعاتی درباره‌ی ظاهر منوها، تشویق‌تان کنیم تا دفترچه‌ی راهنما را مطالعه کرده یا به دنبال راهنماهای آنلاین مربوط به مدل روتر خود باشید.

در حالت کلی باید به دنبال بخشی به نام Port Forwarding باشید. برای پیدا کردن آن شاید لازم باشد تا دسته‌بندی‌های مختلف را بررسی کنید. برای مثال این بخش در روتر D-Link DIR-890L به شکل زیر است:

فوروارد کردن پورت روی روتر

و همین بخش در روتری مشابه که از فرم‌ور محبوب شخص ثالث DD-WRT استفاده می‌کند هم به صورت زیر می‌باشد:

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که می‌بینید، پیچیدگی بین این دو مدل، علی‌رغم سخت‌افزار یکسان مشهود است. به علاوه، موقعیت آن هم به طور کامل با یکدیگر تفاوت دارد. به همین خاطر بهتر است برای هر دستگاه و هر رابط کاربری راهنمای مخصوص آن را مطالعه کنید.

هنگامی که منوی آن را پیدا کردید، زمان آن است تا قاعده‌ی موردنظر خود را تنظیم کنید.

گام دوم: ایجاد یک قاعده‌ی فوروارد پورت

برخلاف همه‌ی توضیحات احتمالاً پیچیده و مراحل قبلی تعریف خود قاعده بسیار ساده است. ما می‌خواهیم دو قاعده برای فوروارد کردن پورت تعریف کنیم؛ یکی برای سرویس دهنده‌ی موسیقی Subsonic و دیگری برای سرویس دهنده‌ی بازی Minecraft.

فوروارد کردن پورت روی روتر

با وجود تفاوت‌هایی که در نرم‌افزار هر روتر وجود دارد، فرآیند کلی یکسان است. تقریباً در همه جا ابتدا باید نام قاعده‌ی فوروارد پورت را بنویسید. بهتر نامی مرتبط با کاربرد سرویس یا سرور برای آن انتخاب کنید. اکنون باید مشخص کنید که این قاعده از پروتکل TCP، UDP یا هر دوی آن‌ها استفاده کند. بعضی از کاربران در زمینه‌ی انتخاب دقیق پروتکل موردنیاز برای هر اپلیکیشن یا سرویس وسواس دارند و آن را به پای مسائل امنیتی می‌گذارند. اگر راستش را بگویم من همیشه در این زمینه تنبلی می‌کنم، و خیلی راحت گزینه‌ی Both یا هر دو را انتخاب می‌کنم.

در برخی از فرم‌ورهای نرم‌افزاری مثل DD-WRT که در تصویر بالا هم آن را آوردیم، با تعیین مقدار Source یا منبع می‌توانید دسترسی لیستی از آدرس‌های IP را به دلایل امنیتی به این قاعده‌ی انتقال پورت محدود کنید. اگر بخواهید می‌توانید از چنین قابلیتی استفاده کنید، اما بدانید که با این کار دردسرهای جدیدی برای خود ایجاد می‌کنید، چرا که روتر فرض می‌کند که کاربران از راه دور (از جمله شما و دوستان‌تان) آدرس‌های ایستا دارند.

سپس باید پورت خارجی را مشخص کنید. این همان پورتی است که بر روی روتر و اینترنت باز خواهد ماند. شما می‌توانید از بین ۱ تا ۶۵۳۵۳ یک عدد انتخاب کنید، اما اکثر اعداد پایین توسط سرویس‌های استاندارد (مثل ایمیل و سرورهای وب) و عددهای بالا هم توسط اپلیکیشن‌های متداول اشغال شده‌اند. با این اوصاف پیشنهاد می‌کنیم عددی بالاتر از ۵۰۰۰ انتخاب کنید. برای اطمینان خاطر می‌توانید در میان لیست طویل پورت‌های TCP/UDP بگردید تا مطمئن شوید که پورت انتخابی شما با سرویس دیگری تداخل نداشته باشد.

در انتها آدرس IP داخلی و پورت دستگاه موردنظر خود را وارد کرده، و سوئیچ این قاعده را روشن کنید. فراموش نکنید که تنظیمات را هم ذخیره نمایید.

گام سوم: آزمایش قاعده‌ی فوروارد پورت

ساده‌ترین راه برای آزمایش فوروارد پورت این است که از یک دستگاه خارج از شبکه به کامپیوتر داخل شبکه وصل شوید. اما اگر خارج از خانه نباشید شاید انجام این آزمایش برای شما کمی مشکل باشد. خوشبختانه به لطف وبسایت YouGetSignal.com می‌توانید به راحتی ببینید که آیا قاعده‌ی فوروارد کردن پورت شما به درستی کار می‌کند یا نه. برای انجام این آزمایش کافی است آدرس IP خود را به همراه پورت‌تان وارد کرده و بر روی دکمه‌ی Check کلیک کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که در تصویر بالا پیداست، باید پیامی مشابه [Port X is open on [Your IP دریافت کنید. اگر پورت بسته بود، مجدداً تنظیمات روتر خود را چک کرده و ضمن بررسی IP و پورتی که در این سایت وارد کرده‌اید، آزمایش را دوباره اجرا کنید.

تعریف انتقال پورت شاید کمی مشکل باشد، اما پس از آن که آدرس IP ایستا را به دستگاه موردنظر خود اختصاص دادید و سرور DNS پویا را برای آدرس IP خانگی خود تعریف کردید، فقط کافی است یکبار این سختی را به جان بخرید تا در آینده به راحتی بتوانید از شبکه‌ی خانگی خود استفاده کنید.

این مطلب برای بسیاری از کاربران دنیای مجازی مفید است و کاربرد دارد بنابراین توصیه می کنیم که از طریق دکمه های زیر این مطلب را روی شبکه های اجتماعی منتشر نمایید.

منبع: howtogeek.com

چگونه چند پورت‌ (Port) را روی روتر ( Router ) منتقل ( forward ) کنیم؟

آبان ۱۶, ۱۳۹۵/در Port, router, آموزش, آموزش شبکه سازی, انتقال PORT روی روتر, انتقال پورت, انتقال پورت برای روتر, انتقال پورت در اینترنت, اینترنت و شبکه‌, روتر و شبکه سازی, شبکه سازی, شبکه سازی پورت ها, فوروارد کردن پورت, متفرقه, مقالات, نکته ها و ترفند ها, کار کردن با روتر /توسط ادمین

اگرچه امروزه بسیاری از روترها این کار را به صورت خودکار انجام می‌دهند، اما فوروارد (Forward) کردن پورت (Port) برای بعضی از اپلیکیشن‌ها یا دستگاه‌ها باید به صورت دستی انجام شود. خوشبختانه اگر بدانید باید کجا بروید، انجام این کار خیلی آسان است.

فوروارد کردن پورت

فوروارد کردن پورت چیست؟

برای انجام بسیاری از کارها باید کامپیوتر خود را به سرویس دهنده‌ی دستگاه‌های دیگر تبدیل کنید. اکثر چیزها زمانی که داخل شبکه‌ی خودتان هستید، به درستی کار می‌کند. اما اگر می‌خواهید از بیرون از این شبکه به بعضی از اپلیکیشن‌ها دسترسی داشته باشید، قضیه سخت‌تر می‌شود. پس ابتدا بگذارید نگاهی به دلیل این ماجرا بیاندازیم.

روتر چگونه درخواست‌ها را مدیریت کرده و از پورت‌ها استفاده می‌کند؟

تصویر زیر نقشه‌ای ساده از شبکه‌ی خانگی شماست. ابر همان اینترنت و اتصال عمومی شما، یا آدرس پروتکل اینترنت (IP) است. این آدرس IP کل شبکه‌ی خانگی شما را به جهان خارج نشان می‌دهد.

آدرس قرمز، آدرس روتر در داخل شبکه‌ی شماست. آدرس‌های دیگری که در پایین تصویر وجود دارد همه متعلق به دستگاه‌های موجود در شبکه است. اگر آدرس IP عمومی شما مثل آدرس یک خیابان باشد، به آدرس‌های داخلی مثل شماره‌ی آپارتمان‌های آن خیابان نگاه کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

این شکل در خود سوالی دارد که شاید تا به حال به آن فکر نکرده باشید. چگونه اطلاعاتی که از اینترنت می‌آید به دستگاه موردنظر ما در شبکه می‌رسد؟ اگر درخواست باز کردن سایت گوگل را داشته باشید، چگونه پاسخ به جای لپتاپ برادرتان به سیستم شما فرستاده می‌شود؟ مگر آدرس IP عمومی در همه‌ی دستگاه‌ها یکسان نیست؟

این مسئله به لطف قابلیت فوق العاده‌ای در روتر به نام ترجمه‌ی آدرس شبکه (NAT) حل می‌شود. این قابلیت در سطح روتر مثل یک پلیس راهنمایی و رانندگی عمل می‌کند، یعنی ترافیک را از میان روتر به دستگاه صحیح هدایت می‌کند، بنابراین از یک آدرس IP عمومی می‌توان در چندین دستگاه استفاده کرد. به واسطه‌ی همین NAT، درخواست‌های هر دستگاهی مشخص بوده و پاسخ فقط برای همان دستگاه ارسال می‌شود.

پس نقش پورت‌ها این وسط چه می‌شود؟ پورت‌ها بخشی قدیمی اما مفید از روزهای ابتدایی پردازش شبکه هستند. در آن زمان‌ها که هر کامپیوتر در یک زمان فقط می‌توانست یک اپلیکیشن اجرا کند، تنها کاری که باید صورت می‌گرفت این بود که یک کامپیوتر را به کامپیوتر دیگری که در همان شبکه همان اپلیکیشن را اجرا کرده بود، وصل کنیم. اما بعدها که کامپیوترها به صورت همزمان قادر به اجرای چندین اپلیکیشن شدند، متخصصان علوم کامپیوتری باید با مشکل وصل کردن اپلیکیشن‌های مرتبط به هم دست و پنجه نرم می‌کردند. این‌جا بود که پورت‌ها متولد شدند.

بعضی از پورت‌ها اپلیکیشن‌های مشخصی دارند که در صنعت کامپیوتر استاندارد هستند. برای مثال، زمانی که یک صفحه‌ی اینترنتی را باز می‌کنید، سیستم از پورت ۸۰ استفاده می‌کند. نرم‌افزار کامپیوتر گیرنده می‌داند که از پورت ۸۰ برای بارگذاری اسناد http استفاده می‌شود، پس گوش به زنگ می‌ماند و بر همین اساس پاسخ می‌دهد. اگر درخواست http خود را بر روی پورت دیگری -مثلاً پورت ۱۴۳- بفرستید، سرویس دهنده‌ی وب آن را شناسایی نمی‌کند، چون به این پورت گوش نمی‌دهد (البته چیز دیگری مثل سرویس دهنده‌ی ایمیلی IMAP ممکن است از آن پورت استفاده کند).

بعضی از پورت‌ها به طور پیشفرض برای چیزی تعریف نشده‌اند، بنابراین برای هر کاری می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. به منظور جلوگیری از به وجود آمدن تداخل در استفاده از یک پورت بهتر است از اعداد طولانی‌تر استفاده نمایید. مثلاً Plex Media Server از پورت ۳۲۴۰۰ و سرورهای بازی Minecraft از پورت ۲۵۵۶۵ استفاده می‌کنند.

از هر پورت می‌توان در هر دو پروتکل TCP یا UDP استفاده کرد. TCP یا پروتکل کنترل انتقال، پروتکلی است که اغلب استفاده می‌شود. UDP یا پروتکل داده‌گرام کاربر توسط اپلیکیشن‌های خانگی کمتر استفاده می‌شود، مگر برای یک استثنا بزرگ که BitTorrent باشد.

چرا باید بخواهید پورت‌ها را فوروارد کنید؟

حالا اصلاً چرا باید بخواهیم پورت‌ها را فوروارد کنیم؟ با وجود این که بسیاری از اپلیکیشن‌ها برای تنظیم پورت‌های خود از NAT استفاده می‌کنند و خودشان پیکربندی‌های لازم را انجام می‌دهند، اما هنوز اپلیکیشن‌هایی وجود دارند که به طور خودکار این کار را انجام نمی‌دهند و باید به صورت دستی این تنظیمات را تعریف کنید.

در نمودار زیر با یک مثال ساده شروع می‌کنیم. فرض کنید در جایی از جهان در حال استفاده از لپتاپ‌تان هستید (با آدرس ۲۲۵٫۲۱۳٫۷٫۴۲)، و برای دسترسی به چند فایل که در کامپیوتر خانگی‌تان قرار دارد می‌خواهید به شبکه‌ی منزل وصل شوید. اگر آدرس IP خانگی خود (۱۲۷٫۳۴٫۷۳٫۲۱۴) را در یکی از ابزارهای مرتبط (مثلاً یک کلاینت FTP یا یک نرم‌افزار اتصال از راه دور) وارد کنید، و این ابزار از ویژگی‌های روتر که پیش‌تر اشاره کرده استفاده نکند، شانسی برای وصل شدن ندارید. برنامه نمی‌داند درخواست شما را به کجا بفرستد، و در نتیجه اتفاقی نمی‌افتد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

البته این امر قابلیت امنیتی بسیار خوبی است. اگر کسی بدون استفاده از پورت‌های معتبر بخواهد به شبکه‌ی خانگی شما وصل شود، نباید قادر به انجام چنین کاری باشد. رد این درخواست‌ها توسط فایروال روتر انجام می‌شود.

برای حل این مشکل باید به روتر بگویید که اگر درخواستی از طرف این برنامه فرستاده شد آن را به این دستگاه در این پورت ارسال کند. با دستورالعمل‌های لازم، روتر شما را به سمت کامپیوتر و اپلیکیشن مربوطه هدایت خواهد کرد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

پس در این مثال، اگر می‌خواهید از خارج شبکه به داخل شبکه دسترسی داشته باشید باید از پورت‌های مختلف استفاده کنید. هنگامی که با استفاده از پورت ۲۲ به آدرس IP شبکه‌ی خانگی خود دسترسی پیدا کردید، روتر شما در خانه می‌داند که این درخواست باید به سمت ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱۰۰ برود. سپس رابط SSH در آن دستگاه پاسخ خواهد داد. در عین حال می‌توانید درخواستی از طریق پورت ۸۰ ارسال کنید تا روتر آن را به سرویس دهنده‌ی وب در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ هدایت کند. یا از طریق آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۲۰۰ با استفاده از VNC به صورت از راه دور لپتاپ خواهرتان را کنترل کنید.

کارایی فوروارد کردن پورت‌ها به همین‌جا ختم نمی‌شود! برای راحتی و شفافیت بیشتر می‌توانید پورت‌های سرویس‌های موجود را با استفاده از فوروارد کردن پورت‌ها تغییر دهید. برای مثال فرض کنید در شبکه‌ی خانگی خود دو سرویس دهنده‌ی وب دارید و می‌خواهید یکی از آن‌ها به راحتی قابل دستیابی باشد، و دیگری فقط برای استفاده‌ی شخصی در دسترس باشد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

زمانی که از پورت ۸۰ به شبکه‌ی خانگی‌تان دسترسی پیدا می‌کنید، می‌توانید به روتر خود بگویید درخواست‌ها را به یکی از سرورهای موجود در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ که پورت ۸۰ را گوش می‌کند بفرستد. می‌توانید به روتر بگویید که اگر از طریق پورت ۱۰۰۰۰ به آن وصل شدید، باید به پورت ۸۰ سرور شخصی شما برود. از این طریق، کامپیوتر دوم حتی برای استفاده از یک پورت متفاوت هم نباید دوباره پیکربندی شود، ولی شما هنوز می‌تواتید ترافیک آن را مدیریت کنید.

اکنون که می‌دانیم انتقال پورت چیست و چرا باید بخواهیم از آن استفاده کنیم، بگذارید پیش از پیکربندی اصلی آن، چند نکته‌ی کوچک را در این رابطه بگوییم.

نکاتی پیش از پیکربندی روتر

پیش از پیکربندی حقیقی روتر و شروع به کار جدی برای جلوگیری از به وجود آمدن مشکل بهتر از چند نکته‌ی کوچک را بدانید.

تنظیم آدرس IP ایستا برای دستگاه‌ها

اگر دستگاه‌های شما آدرس IP خود را به صورت پویا از سرویس DHCP روتر دریافت می‌کنند، هیچ کدام از این کارها فایده‌ای نخواهد داشت. ما در این جا به طور خلاصه به این موشوع اشاره خواهیم کرد.

روتر شما مجموعه‌ای از آدرس‌های آماده دارد که با وارد شدن دستگاه‌های جدید به شبکه این آدرس‌ها را به آن‌ها اختصاص می‌دهد. مثلاً هنگامی که لپتاپ شما وارد شبکه می‌شود با آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۸، آیفون‌تان با ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۹ و بقیه‌ی دستگاه‌ها هم به همین صورت آدرس‌دهی می‌شوند. اگر این دستگاه‌ها برای مدتی خاموش شوند یا روتر دوباره راه‌اندازی شود، کل آدرس‌ها دوباره بازنشانی می‌شوند.

در شرایط معمولی این امکان فوق العاده خوب است، چون دیگر نیازی نیست که نگران IP های داخلی باشید. اما اگر می‌خواهید قاعده‌ی (Rule) فوروارد پورتی بسازید که آدرس سرویس دهنده‌ی بازی شما را مشخص می‌کند، و بعد روتر آدرس جدیدی به آن بدهد، این قاعده دیگر کار نخواهد کرد، و دیگر کسی نمی‌تواند به آن وصل شود. برای جلوگیری از این اتفاق باید به هر دستگاه در شبکه که در آن پورت فوروارد کرده‌اید، آدرس IP ایستا بدهید. بهترین روش برای انجام این کار از طریق روتر است.

آدرس IP خود را بدانید (و یک آدرس DNS پویا تعریف کنید)

علاوه بر رعایت نکته‌ی قبلی، باید آدرس IP خارجی خود را هم بدانید. می‌توانید این آدرس را با مراجعه به سایت whatismyip.com مشاهده کنید. اگرچه یک آدرس IP عمومی می‌تواند تا ماه‌ها یا حتی یک سال ثابت بماند ولی امکان تغییر آن هم وجود دارد (مگر این که به طور مشخص از سرویس دهنده‌ی اینترنت خود IP ثابت گرفته باشید). به عبارت دیگر یعنی با اعتماد کامل نمی‌توانید آدرس IP شبکه‌ی خود را در نرم‌افزارهای اتصال از راه دور وارد کنید و انتظار وصل شدن داشته باشید.

بنابراین قویاً پیشنهاد می‌کنیم که یک سرویس DNS پویا تنظیم کنید تا آدرس متغیر شما را به یک آدرس به یاد ماندنی‌تر مثل mysuperawesomeshomeserver.dynu.net پیوند دهد.

به فایروال‌های محلی توجه کنید

زمانی که یک پورت را در سطح روتر فوروارد می‌کنید، به احتمال خیلی زیاد باید دستی هم در قوانین فایروال کامپیوتر خود ببرید. آگاه باشید که در کامپیوترهایی که علاوه بر فایروال محلی از فایروال موجود در نرم‌افزارهای آنتی ویروس هم استفاده می‌کنند، باید در هر دو جا بگویید که اتصالات این پورت‌ها را مورد تایید شماست.

گام اول: یافتن قواعد فوروارد کردن پورت‌ها در روتر

اگرچه ما دوست داریم برای روتر شما دستورالعمل مخصوص بنویسیم، ولی حقیقت این است که هر روتر نرم‌افزار مخصوص به خود را دارد، و عملکرد هر نرم‌افزار هم بسته به مدل روتر متفاوت است. پس به جای این که همه‌ی مدل‌های موجود را تحت پوشش قرار دهیم (که کار بی‌نهایت سختی است)، سعی می‌کنیم تا با ارائه‌ی اطلاعاتی درباره‌ی ظاهر منوها، تشویق‌تان کنیم تا دفترچه‌ی راهنما را مطالعه کرده یا به دنبال راهنماهای آنلاین مربوط به مدل روتر خود باشید.

در حالت کلی باید به دنبال بخشی به نام Port Forwarding باشید. برای پیدا کردن آن شاید لازم باشد تا دسته‌بندی‌های مختلف را بررسی کنید. برای مثال این بخش در روتر D-Link DIR-890L به شکل زیر است:

فوروارد کردن پورت روی روتر

و همین بخش در روتری مشابه که از فرم‌ور محبوب شخص ثالث DD-WRT استفاده می‌کند هم به صورت زیر می‌باشد:

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که می‌بینید، پیچیدگی بین این دو مدل، علی‌رغم سخت‌افزار یکسان مشهود است. به علاوه، موقعیت آن هم به طور کامل با یکدیگر تفاوت دارد. به همین خاطر بهتر است برای هر دستگاه و هر رابط کاربری راهنمای مخصوص آن را مطالعه کنید.

هنگامی که منوی آن را پیدا کردید، زمان آن است تا قاعده‌ی موردنظر خود را تنظیم کنید.

گام دوم: ایجاد یک قاعده‌ی فوروارد پورت

برخلاف همه‌ی توضیحات احتمالاً پیچیده و مراحل قبلی تعریف خود قاعده بسیار ساده است. ما می‌خواهیم دو قاعده برای فوروارد کردن پورت تعریف کنیم؛ یکی برای سرویس دهنده‌ی موسیقی Subsonic و دیگری برای سرویس دهنده‌ی بازی Minecraft.

فوروارد کردن پورت روی روتر

با وجود تفاوت‌هایی که در نرم‌افزار هر روتر وجود دارد، فرآیند کلی یکسان است. تقریباً در همه جا ابتدا باید نام قاعده‌ی فوروارد پورت را بنویسید. بهتر نامی مرتبط با کاربرد سرویس یا سرور برای آن انتخاب کنید. اکنون باید مشخص کنید که این قاعده از پروتکل TCP، UDP یا هر دوی آن‌ها استفاده کند. بعضی از کاربران در زمینه‌ی انتخاب دقیق پروتکل موردنیاز برای هر اپلیکیشن یا سرویس وسواس دارند و آن را به پای مسائل امنیتی می‌گذارند. اگر راستش را بگویم من همیشه در این زمینه تنبلی می‌کنم، و خیلی راحت گزینه‌ی Both یا هر دو را انتخاب می‌کنم.

در برخی از فرم‌ورهای نرم‌افزاری مثل DD-WRT که در تصویر بالا هم آن را آوردیم، با تعیین مقدار Source یا منبع می‌توانید دسترسی لیستی از آدرس‌های IP را به دلایل امنیتی به این قاعده‌ی انتقال پورت محدود کنید. اگر بخواهید می‌توانید از چنین قابلیتی استفاده کنید، اما بدانید که با این کار دردسرهای جدیدی برای خود ایجاد می‌کنید، چرا که روتر فرض می‌کند که کاربران از راه دور (از جمله شما و دوستان‌تان) آدرس‌های ایستا دارند.

سپس باید پورت خارجی را مشخص کنید. این همان پورتی است که بر روی روتر و اینترنت باز خواهد ماند. شما می‌توانید از بین ۱ تا ۶۵۳۵۳ یک عدد انتخاب کنید، اما اکثر اعداد پایین توسط سرویس‌های استاندارد (مثل ایمیل و سرورهای وب) و عددهای بالا هم توسط اپلیکیشن‌های متداول اشغال شده‌اند. با این اوصاف پیشنهاد می‌کنیم عددی بالاتر از ۵۰۰۰ انتخاب کنید. برای اطمینان خاطر می‌توانید در میان لیست طویل پورت‌های TCP/UDP بگردید تا مطمئن شوید که پورت انتخابی شما با سرویس دیگری تداخل نداشته باشد.

در انتها آدرس IP داخلی و پورت دستگاه موردنظر خود را وارد کرده، و سوئیچ این قاعده را روشن کنید. فراموش نکنید که تنظیمات را هم ذخیره نمایید.

گام سوم: آزمایش قاعده‌ی فوروارد پورت

ساده‌ترین راه برای آزمایش فوروارد پورت این است که از یک دستگاه خارج از شبکه به کامپیوتر داخل شبکه وصل شوید. اما اگر خارج از خانه نباشید شاید انجام این آزمایش برای شما کمی مشکل باشد. خوشبختانه به لطف وبسایت YouGetSignal.com می‌توانید به راحتی ببینید که آیا قاعده‌ی فوروارد کردن پورت شما به درستی کار می‌کند یا نه. برای انجام این آزمایش کافی است آدرس IP خود را به همراه پورت‌تان وارد کرده و بر روی دکمه‌ی Check کلیک کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که در تصویر بالا پیداست، باید پیامی مشابه [Port X is open on [Your IP دریافت کنید. اگر پورت بسته بود، مجدداً تنظیمات روتر خود را چک کرده و ضمن بررسی IP و پورتی که در این سایت وارد کرده‌اید، آزمایش را دوباره اجرا کنید.

تعریف انتقال پورت شاید کمی مشکل باشد، اما پس از آن که آدرس IP ایستا را به دستگاه موردنظر خود اختصاص دادید و سرور DNS پویا را برای آدرس IP خانگی خود تعریف کردید، فقط کافی است یکبار این سختی را به جان بخرید تا در آینده به راحتی بتوانید از شبکه‌ی خانگی خود استفاده کنید.

این مطلب برای بسیاری از کاربران دنیای مجازی مفید است و کاربرد دارد بنابراین توصیه می کنیم که از طریق دکمه های زیر این مطلب را روی شبکه های اجتماعی منتشر نمایید.

منبع: howtogeek.com

۶ ترفند برای کاهش ترافیک مصرفی اینترنت در موبایل

آبان ۱۱, ۱۳۹۵/در آموزش, آموزش اندروید, آموزش اینترنت, افزایش حجم مصرفی موبایل, اینترنت, اینترنت و شبکه‌, ترافیک اینترنت, ترفند های صرفه جویی در ترافیک, حجم اینترنت, صرفه جویی ترافیک اینترنت, متفرقه, مدیریت ترافیک داده, مقالات, نشت ترافیک اینترنت, نکته ها و ترفند ها, کار کردن با دیتا ترافیک, کاهش ترافیک مصرفی /توسط ادمین

در زندگی امروزه امکان دارد که شما نیاز شدیدی به اینترنت داشته باشید اما شبکه Wi-Fi در اطراف شما نباشد تا از آن استفاده کنید. در این حالت تنها اینترنت گوشیتان است که می توانید بر روی آن حساب باز کنید. اما ممکن است قیمت نسبتا بالای اینترنت همراه برای شما بصرفه نباشد که خیلی از آن استفاده کنید ولی شما می توانید با بکارگیری چند روش ساده نه تنها سرعت آن را افزایش بلکه مصرف آن را نیز کاهش دهید

حالت ذخیره کروم

قابلیتی در مرورگر کروم وجود دارد که با کمک آن می توانید مدیریت حجم را در دست بگیرید که با فعال سازی آن تصاویر و وب سایت هایی که بر روی موبایل شما باز می شود کاهش حجم داده و سپس به شما نمایش داده می شود. برای فعال سازی این قابلیت می بایست وارد تنظیمات مرورگر شوید. بر روی گزینه Data Saver کلیک و آن را فعال کنید.

کاهش مصرف ترافیک موبایل

کاهش کیفیت فایل های دانلودی

نتفلیکس، گوگل پلی موزیک و اسنپ چت، امکانی را برای شما فراهم می کنند تا بتوانید حجم مصرفی را کنترل کنید. اما این محدودیت تاثیر چندانی بر روی کیفیت فایل ندارد اما باعث می شود تا فایل های نا خواسته دانلود نشود.

کاهش مصرف ترافیک موبایل

از برنامه فیس بوک استفاده نکنید

دیگر زمان آن فرا رسیده که از فیس بوک خداحافظی کنیم. استفاده از این برنامه در واقع حجم بسیاری از اینترنت شما را می بلعد که بهتر است با این اپلیکیشن از گوشی خود خداحافظی کنید تا در حجم اینترنت خود صرفه جویی کنید.

کاهش ترافیک مصرفی با حذف فیس بوک

مدیریت سیستم های همگام سازی

زمانی که شما یک حساب کاربری بر روی دستگاه خود ثبت می کنید، اطلاعات حساب شما در دیگر سرویس های گوگل مانند Google Keep و Google Fit درج می شود. چنانچه آن ها را غیرفعال کنید می توان حجم مصرف اینترنت را تا حدودی کاهش داد.

کاهش مصرف اینترنت با غیرفعال کردن همگام سازی

برای غیرفعال کردن آن باید وارد بخش تنظیمات حساب ها شده و وارد حساب کاربری گوگل شوید تا لیست سرویس های گوگل را مشاهده کنید و حسابی را که نیاز ندارید غیرفعال کنید.

محدود کردن برنامه هایی که در پس زمینه فعالیت دارند

شما قادر هستید تا برخی از برنامه های را مانند ایمیل یا صفحات اجتماعی را از دسترسی به اینترنت یا آپدیت تا زمانی که صفحه گوشی شما قفل است محدود کنید. برای این کار وارد تنظیمات گوشی شده و به بخش مدیریت داده بروید و با رفتن به بالای صفحه گزینه Restrict background data را فعال کنید.

غیرفعال کردن برنامه های پس زمینه برای کاهش مصرف ترافیک

ذخیره تصاویر و ویدئوها برای تماشای آن ها به صورت آفلاین

برخی از اپلیکیشن ها قادر هستند تا علاوه بر استفاده آنلاین، به صورت آفلاین نیز اقدام به سرویس دهی کنند. برای مثال نرم افزار نقشه گوگل Google Maps این امکان را در اختیار شما قرار می دهد تا نقشه ها را ذخیره و از آن ها به صورت آفلاین استفاده نمایید. از طرفی این امکان وجود دارد که موسیقی و ویدئوهایی که در اینترنت به جستجوی آن ها می پردازید بر روی گوشی خود ذخیره کنید تا زمانی که به آن ها نیاز داشتید بدون استفاده از اینترنت، بتوانید این کار را انجام دهید.

کاهش مصرف اینترنت موبایل

البته نا گفته نماند که ترافیک خور ترین چیزی که امروزه روی گوشی ها و تبلت ها دیده می شوند، برنامه اینستاگرام است که به دلیل سرگرم کننده بودن آن در کنار تصویری بودنش، ترافیک زیادی از اینترنت را بر شما تحمیل می کند و می تواند موجب اتمام ترافیک سریع شما بشود. در عین حال توصیه ما به شما این است که از برنامه ها و شبکه های اجتماعی، حتی الامکان کمتر استفاده کنید تا بتوانید در مصرف ترافیک خود صرفه جویی کنید.

امیدواریم که بتوانید از این ترفند ها استفاده کنید تا بتوانید به راحتی در صرفه جویی در مصرف ترافیک خود، خوب عمل کنید. اگر راه دیگری برای این منظور می شناسید می توانید هم اکنون از طریق بخش نظرات در زیر، این موضوع را با گویا آی تی و دیگر کاربران این رسانه آنلاین در میان بگذارید و به آن ها در بهره وری بیشتر کمک رسانید. همچنین این مطلب را از طریق دکمه های رنگارنگ زیر روی شبکه های اجتماعی منتشر کنید.

منبع : cnet

۶ ترفند برای کاهش ترافیک مصرفی اینترنت در موبایل

آبان ۱۱, ۱۳۹۵/در آموزش, آموزش اندروید, آموزش اینترنت, افزایش حجم مصرفی موبایل, اینترنت, اینترنت و شبکه‌, ترافیک اینترنت, ترفند های صرفه جویی در ترافیک, حجم اینترنت, صرفه جویی ترافیک اینترنت, متفرقه, مدیریت ترافیک داده, مقالات, نشت ترافیک اینترنت, نکته ها و ترفند ها, کار کردن با دیتا ترافیک, کاهش ترافیک مصرفی /توسط ادمین

در زندگی امروزه امکان دارد که شما نیاز شدیدی به اینترنت داشته باشید اما شبکه Wi-Fi در اطراف شما نباشد تا از آن استفاده کنید. در این حالت تنها اینترنت گوشیتان است که می توانید بر روی آن حساب باز کنید. اما ممکن است قیمت نسبتا بالای اینترنت همراه برای شما بصرفه نباشد که خیلی از آن استفاده کنید ولی شما می توانید با بکارگیری چند روش ساده نه تنها سرعت آن را افزایش بلکه مصرف آن را نیز کاهش دهید

حالت ذخیره کروم

قابلیتی در مرورگر کروم وجود دارد که با کمک آن می توانید مدیریت حجم را در دست بگیرید که با فعال سازی آن تصاویر و وب سایت هایی که بر روی موبایل شما باز می شود کاهش حجم داده و سپس به شما نمایش داده می شود. برای فعال سازی این قابلیت می بایست وارد تنظیمات مرورگر شوید. بر روی گزینه Data Saver کلیک و آن را فعال کنید.

کاهش مصرف ترافیک موبایل

کاهش کیفیت فایل های دانلودی

نتفلیکس، گوگل پلی موزیک و اسنپ چت، امکانی را برای شما فراهم می کنند تا بتوانید حجم مصرفی را کنترل کنید. اما این محدودیت تاثیر چندانی بر روی کیفیت فایل ندارد اما باعث می شود تا فایل های نا خواسته دانلود نشود.

کاهش مصرف ترافیک موبایل

از برنامه فیس بوک استفاده نکنید

دیگر زمان آن فرا رسیده که از فیس بوک خداحافظی کنیم. استفاده از این برنامه در واقع حجم بسیاری از اینترنت شما را می بلعد که بهتر است با این اپلیکیشن از گوشی خود خداحافظی کنید تا در حجم اینترنت خود صرفه جویی کنید.

کاهش ترافیک مصرفی با حذف فیس بوک

مدیریت سیستم های همگام سازی

زمانی که شما یک حساب کاربری بر روی دستگاه خود ثبت می کنید، اطلاعات حساب شما در دیگر سرویس های گوگل مانند Google Keep و Google Fit درج می شود. چنانچه آن ها را غیرفعال کنید می توان حجم مصرف اینترنت را تا حدودی کاهش داد.

کاهش مصرف اینترنت با غیرفعال کردن همگام سازی

برای غیرفعال کردن آن باید وارد بخش تنظیمات حساب ها شده و وارد حساب کاربری گوگل شوید تا لیست سرویس های گوگل را مشاهده کنید و حسابی را که نیاز ندارید غیرفعال کنید.

محدود کردن برنامه هایی که در پس زمینه فعالیت دارند

شما قادر هستید تا برخی از برنامه های را مانند ایمیل یا صفحات اجتماعی را از دسترسی به اینترنت یا آپدیت تا زمانی که صفحه گوشی شما قفل است محدود کنید. برای این کار وارد تنظیمات گوشی شده و به بخش مدیریت داده بروید و با رفتن به بالای صفحه گزینه Restrict background data را فعال کنید.

غیرفعال کردن برنامه های پس زمینه برای کاهش مصرف ترافیک

ذخیره تصاویر و ویدئوها برای تماشای آن ها به صورت آفلاین

برخی از اپلیکیشن ها قادر هستند تا علاوه بر استفاده آنلاین، به صورت آفلاین نیز اقدام به سرویس دهی کنند. برای مثال نرم افزار نقشه گوگل Google Maps این امکان را در اختیار شما قرار می دهد تا نقشه ها را ذخیره و از آن ها به صورت آفلاین استفاده نمایید. از طرفی این امکان وجود دارد که موسیقی و ویدئوهایی که در اینترنت به جستجوی آن ها می پردازید بر روی گوشی خود ذخیره کنید تا زمانی که به آن ها نیاز داشتید بدون استفاده از اینترنت، بتوانید این کار را انجام دهید.

کاهش مصرف اینترنت موبایل

البته نا گفته نماند که ترافیک خور ترین چیزی که امروزه روی گوشی ها و تبلت ها دیده می شوند، برنامه اینستاگرام است که به دلیل سرگرم کننده بودن آن در کنار تصویری بودنش، ترافیک زیادی از اینترنت را بر شما تحمیل می کند و می تواند موجب اتمام ترافیک سریع شما بشود. در عین حال توصیه ما به شما این است که از برنامه ها و شبکه های اجتماعی، حتی الامکان کمتر استفاده کنید تا بتوانید در مصرف ترافیک خود صرفه جویی کنید.

امیدواریم که بتوانید از این ترفند ها استفاده کنید تا بتوانید به راحتی در صرفه جویی در مصرف ترافیک خود، خوب عمل کنید. اگر راه دیگری برای این منظور می شناسید می توانید هم اکنون از طریق بخش نظرات در زیر، این موضوع را با گویا آی تی و دیگر کاربران این رسانه آنلاین در میان بگذارید و به آن ها در بهره وری بیشتر کمک رسانید. همچنین این مطلب را از طریق دکمه های رنگارنگ زیر روی شبکه های اجتماعی منتشر کنید.

منبع : cnet

اگر رمز Wi -Fi را فراموش کردیم چه کار کنیم؟

آبان ۱۰, ۱۳۹۵/در Wi- Fi, آموزش, آموزش Wi -Fi, آموزش تنظیم رمز Wi -Fi, اینترنت و شبکه‌, بازیابی رمز Wi -Fi, ریست کردن رمز در Wi -Fi, ریست کردن رمز وای فای, ریست کردن وای فای, فراموش کردن رمز Wi -Fi, متفرقه, مقالات, نکته ها و ترفند ها, پیدا کردن رمز Wi -Fi, کار کردن با Wi -Fi /توسط ادمین

در صورتی که قبلاً به یک وای فای وصل شده باشید معمولاً لپتاپ شما رمز آن را به یاد می‌آورد، اما اگر این رمز ذخیره نشده باشد، همیشه از خود روتر می‌توانید این رمز را به دست آورده یا اصلاً همه چیز را ریست کرده و رمز جدیدی تعریف کنید.

فراموش کردن رمز وای فای

روش‌هایی که در ادامه آوردیم به شما می‌گوید که چگونه رمز عبور هر شبکه‌ای که قبلاً به آن وصل شده‌اید را به دست آورید. سپس به آسانی از طریق دستگاه‌های دیگر هم می‌توانید وارد آن شبکه‌ها شده و یا حتی رمز آن را با دوستانتان به اشتراک بگذارید. البته اگر از ویندوز ۸ یا ۸٫۱ استفاده می کنید بهتر است مستقیما به سراغ روش بازیابی رمز wi -fi در ویندوز ۸ و ۸٫۱ بروید و از آن جا مشکل خود را حل کنید. در صورتی که مشکل شما حل نشد این راه ها را هم تست کنید که در ادامه به آن ها خواهیم پرداخت:

بازیابی رمز عبور از لپتاپ

اگر قبلاً به یک شبکه وصل شده باشید، ساده‌ترین راه برای انجام این کار این است که رمز عبور را از کامپیوتری که به این شبکه وصل شده به دست آورید. در هر دو سیستم عامل ویندوز و مک به سادگی می‌توانید رمزهای عبور ذخیره شده‌ی وای فای‌ها را ببینید. اما انجام این کار در دستگاه‌های دیگر به همین آسانی نیست، مثلاً در اندروید برای مشاهده‌ی رمز عبورها باید سیستم را روت کنید یا در آیفون یا آیپد باید گوشی شما جیلبریک شده باشد. البته در زمینه‌ی محصولات اپل، اگر از iCloud Keychain استفاده می‌کنید و اطلاعات آن با دستگاه مک شما سینک شود، می‌توانید از داخل کامپیوتر رمز عبور وای فای را مشاهده کنید.

در ویندوز برای دیدن رمز عبور ذخیره شده‌ی یک وای فای، لیست شبکه‌های بیسیم را از کنترل پنل باز کنید، یا کلیدهای ترکیبی Win + R را فشار داده و پس از تایپ عبارت ncpa.cpl کلید Enter را فشار دهید. حالا بر روی یکی از شبکه‌های وای فای ذخیره شده کلیک راست کرده، گزینه‌ی Status را انتخاب کنید، و سپس بر روی دکمه‌ی Wireless Properties کلیک نمایید. به زبانه‌ی Security رفته و تیک گزینه‌ی Show characters را بزنید تا رمز ذخیره شده‌ی وای فای شما به نمایش درآید. برای انجام این کار باید مجوزهای مدیریتی داشته باشید.

فراموش کردن رمز وای فای

برای بازیابی رمز عبور وای فای در مک، دکمه‌های Command+Space را فشار داده، عبارت Keychain Access را تایپ کرده و Enter بزنید تا اپلیکیشن Keychain Access باز شود. دسته بندی Passwords را باز کرده و به دنبال نام شبکه‌ی وای فای خود بگردید. این شبکه به عنوان یک AirPort network password ظاهر خواهد شد. برای دستیابی به رمز عبور، علاوه بر این که می‌توانید بر روی نام شبکه کلیک راست کرده و گزینه‌ی Copy password to clipboard را انتخاب کنید، می‌توانید پس از کلیک راست کردن گزینه‌ی Get Info را انتخاب نموده و گزینه‌ی Show Password را تیک دار کنید. برای مشاهده‌ی این اطلاعات علاوه بر این که حساب کاربری شما باید از نوع مدیر باشد، باید نام کاربری و رمز عبور مک خود را هم وارد کنید.

بازیابی رمز وای فای

پیدا کردن رمز از روتر

از طریق روتر هم می‌توانید رمز عبور خود را پیدا کنید. البته اگر نمی‌توانید به وای فای روتر وصل شوید، همواره می‌توانید با کابل شبکه یک لپتاپ یا کامپیوتر رومیزی را به روتر وصل کرده و از آن‌جا رمز را مشاهده کنید.

آدرس IP روتر را پیدا کرده و به رابط وب آن وصل شده، و با اطلاعات مدیریتی وارد پنل آن شوید. اگر شما هم مثل اکثر مردم اطلاعات ورود خود را تغییر نداده باشید، می‌توانید نام کاربری و رمز عبور پیشفرض خود را از روی بدنه‌ی روتر یا با یک جستجوی ساده در اینترنت پیدا کنید.

پیدا کردن رمز وای فای از روتر

پس از آن که وارد شدید، به بخش Wi-Fi رفته و دنبال رمز عبور وای فای خود بگردید. مثلاً همان طور که در تصویر زیر مشخص است از این بخش می‌توانید این رمز را تغییر داده یا آن را یادداشت نموده و برای وصل شدن به وای فای از آن استفاده کنید.

پیدا کردن رمز وای فای از روتر

ریست کردن روتر و رمز عبور آن

اگر رمز مدیریتی روتر خود را به یاد نمی‌آورید، می‌توانید تنظیمات آن را به کل ریست کنید. برای انجام این کار فقط باید به روتر دسترسی فیزیکی داشته باشید. با ریسک کردن همه‌ی تنظیمات شخصی روتر پاک خواهد شد، بنابراین تنظیمات وای فای به حالت پیشفرض بر می‌گردد، و در نتیجه رمز عبور هم همان رمز پیشفرض خواهد بود که با استفاده از آن می‌توانید رمز وای فای را تغییر دهید.

این بازنشانی کلی از طریق دکمه‌ای بر روی بدنه‌ی روتر صورت می‌گیرد، این دکمه معمولاً یک سوراخ کوچک است که باید به وسیله‌ی وسیله‌ای مثل سوزن آن را فشار دهید. معمولاً باید حدود ۱۰ ثانیه این دکمه را نگه دارید تا پس از راه‌اندازی مجدد، تمامی تنظیمات سفارشی کاربر به حالت پیشفرض کارخانه برگردد. سپس بدون داشتن رمز وای فای هم می‌توانید همه چیز را از صفر تنظیم کنید.

برای پیدا کردن دستورالعمل دقیق انجام این کار مدل روتر خود را در اینترنت جستجو کرده یا دفترچه راهنمای آن را بخوانید. پس از انجام مراحل مربوطه می‌توانید همه چیز را از ابتدا تنظیم کرده و رمز را هم عوض کنید.

ریست کردن روتر

اگر رمز وای فای خود را عوض کرده‌اید، برای وصل شدن باید این رمز جدید را در همه‌ی دستگاه‌های موردنظر خود وارد کنید.

امیدواریم که بتوانید با این روش ها به راحتی مشکل رمز وای فای خود را حل کنید. اگر تا کنون با چنین مشکلی روبرو شده اید و راه حلی دیگر برای این مورد یافته اید حتما آن را با ما در میان بگذارید و به دیگر کاربران نیز راه حل تجربه خود را بیاموزید. همچنین با اشتراک گذاری این مطلب در شبکه های اجتماعی به هم نوعان خود کمک کنید تا در صورت بروز چنین مشکلی بهترین راه حل را برای آن آموخته باشند.

منبع: howtogeek

VPN (وی پی ان) و Proxy (پراکسی) چه تفاوت هایی با یکدیگر دارند ؟

آبان ۸, ۱۳۹۵/در proxy, VPN, آموزش, امنیت, امنیت VPN, امنیت اطلاعات در اینترنت, امنیت وبگردی, امنیت پراکسی, اینترنت, اینترنت و شبکه‌, شبکه و امنیت, متفرقه, مقالات, نکته ها و ترفند ها, وی پی ان, پراکسی /توسط ادمین

شاید وی پی ان و پراکسی را بتوان جزو کلماتی دانست که در ایران کاربردهای فراوان دارند و در بین عام مردم گفته می شود. این سرویس ها در حالت کلی این امکان را به کاربران می دهد تا بتوانند با یک سیستم یا کامپیوتر دیگر از راه دور ارتباط برقرار کنند. با این که هر دو آن ها تقریبا یک خدمت را به شما ارائه می کنند اما قصد داریم تا در این مقاله تفاوت های میان این دو را مورد بررسی قرار دهیم.

بهترین را انتخاب کنید

همانطور که گفته شد، کار این ابزارها اتصال به یک کامپیوتر از راه دور می باشد که امنیت در این اتصال بسیار مهم بوده تا از به سرقت رفتن اطلاعات جلوگیری شود. از طرفی بسیاری بر آن شده اند که کاربران را از وجود چنین خطرهایی مطلع کنند و در همین راستا توصیه می کنند هنگامی که در یک مکان عمومی به اینترنت آنجا متصل شدیدحتما از VPN برای حفظ اطلاعات شخصی خود کمک بگیرید، مثلا در کافی شاپ ها یا کتابخانه ها. اما سوال این است که این ابزارها چگونه می توانند ما را از به سرقت رفتن اطلاعات مصون بدارند و امنیت اطلاعات ما را بالا ببرند.

VPN (وی پی ان) و Proxy (پراکسی)

پراکسی ها آی پی شما را پنهان می کنند

در واقع ابزارهای پراکسی مابین اینترنت و شما شناور است که این کار باعث خواهد شد تا آی پی شما از دید سایتی که وارد آن شده اید مخفی و پنهان بماند. به عنوان مثال شما از آمریکا وارد اینترنت شده اید و ابزار پراکسی را نیز فعال نموده اید و قصد دارید وارد سایتی شوید که تنها مردمان کشور انگلستان قادر به مشاهده آن هستند. اگر ابزار پراکسی که استفاده می کنید مخصوص اتصال از طریق انگلستان باشد می توانید به راحتی سایت مذکور را باز و مشاهده نمایید. روال کار بدین صورت است که سایت مدنظر در ابتدا محتویات سایت را برای کامپیوتری باز خواهد کرد که در انگلستان واقع است و شما به آن متصل شده اید، سپس آن سیستم کلیات سایت را همانگونه که مردمان کشور انگلستان مشاهده می کنند برای کامپیوتر شما که در آمریکا واقع است ارسال می کند.

در مجموع پراکسی ها استفاده های فراوانی دارند که می توان به مشاهده ویدئو هایی که فقط برای یکسری کشورهای خاص محدود شده اشاره نمود که امثال آن را می توانید به وفور در سایت یوتوب مشاهده کنید.

از دیگر مواردی را که می توان به آن اشاره کرد در زمان بازی های آنلاین می باشد. قصد دارید تا در نظرسنجی یک بازی آنلاین شرکت نمایید و پس از یک بار رای دادن متوجه خواهید شد که برای هر آی پی تنها یک فرصت برای رای دهی وجود دارد. چنانچه شما از یک پراکسی برای این کار کمک بگیرید، قادر خواهید بود تا رای های بیشتری را به انتخاب خود بزنید.

البته پراکسی ها نمی توانند پاسخگوی کارهای سنگین و طولانی شما باشند و در واقع انتخاب خوبی برای این کار نیستند. همچنین پراکسی ها تنها کاری که می کنند عوض کردن آی پی شما یا مخفی کردن آی پی اصلی است و قادر به رمزگذاری و محافظت از اطلاعات شما نیستند که این امر باعث خواهد شد که اطلاعات در معرض خطر قرار بگیرند.

در این حالت جالب است بدانید که هر کسی قادر به اطلاعات اصلی و شخصی شماست و هکر ها می توانند به راحتی استراق سمع نموده و اطلاعات حیاتی شما را به سرقت ببرند. از طرفی پراکسی ها از طریق یک نرم افزار اجرا شده که می تواند به مرور زمان با مشکلاتی روبرو شوند.

VPN (وی پی ان) و Proxy (پراکسی)

SOCKS و HTTP دو پروتکل اصلی و مشهور سرورهای پراکسی

HTTP قدیمی ترین پروتکلی است که ابزارهای پراکسی از آن استفاده می کنند که از آن برای مصرف ترافیک اینترنت و در جهت به کار گیری در مرورگرهای مختلف طراحی و ساخته شده است. در صورتی که قصد استفاده از این سرورها را دارید می بایست اطلاعات مربوط به پراکسی را از طریق یک نرم افزار مخصوص بر روی اینترنت خود تنظیم نمایید یا اینکه مشخصات آن را به صورت دستی در بخش تنظیمات پراکسی مرورگر وارد نمایید.

اگر قصد بررسی حساب بانکی خود از طریق اینترنت را دارید و از طرفی می خواهید از سرورهای پراکسی کمک بگیرید، باید مرورگر اینترنتی شما از پروتکل HTTPS پشتیبانی کند و در غیر اینصورت اطلاعات وارد شده از قبیل رمز عبور و نام کاربری بشدت در معرض خطر قرار خواهد گرفت.

در واقع تفاوت های زیادی را نمی توان بین دو پروتکل HTTP و SOCKS در سرورهای پراکسی قائل شد. اما اگر بخواهیم پروتکل SOCKS را بررسی کنیم باید بگوییم که برخلاف HTTP که تنها توانایی کنترل و هدایت ترافیک اینترنت را از طریق مرورگر دارد، دیگر ترافیک ها را در اتصالاتی مانند FTP یا BitTorrent نیز کنترل و هدایت می کند. اما ضعفی که می توان برای آن ها به نسبت پروتکل HTTP قائل شد سرعت کمتر آن می باشد، چراکه ترافیک بیشتری را در پوشش خود قرار می دهد. همچنین توجه داشته باشید که پروتکل SOCKS نیز همانند HTTP در سرورهای پراکسی اطلاعات را به صورت رمزنگاری نشده می فرستند.

نحوه انتخاب یک سرور پراکسی

هم اکنون مشاهده می شود که بسیاری سرور پراکسی رایگان در اینترنت وجود دارد که برای کار راه انداختن بد نیست، اما سرعت پایین آن ها بسیار آزار دهنده بوده و نمی تواند خواسته های شما را برآورده و برای مدت طولانی راضیتان کند. همچنین با توجه به رایگان بودن این سرور ها قائدتا نمی توان از نظر امنیتی نیز بسیار روی آن ها حساب باز کرد. بنابراین اگر قصد دارید تا برای خرید یک اشتراک سرور پراکسی پول بدهید، بهتر است که پس از تحقیق در اینترنت، شرکت های معتبر را پیدا کنید و اقدام به خرید نمایید.

همچنین مشاهده می شود که برخی از شرکت ها به همراه در اختیار قرار دادن سرور پراکسی SOCKS، می توانند سرور های VPN نیز ارائه کنند. به طبع بسیار به صرفه تر است که همین پول را بدهید و هر دو آن ها را در اختیار داشته باشید تا اینکه فقط یکی از آن ها را بخرید.

VPN (وی پی ان) و Proxy (پراکسی)

ابزار VPN (وی پی ان) می تواند حافظ اطلاعات شما باشد

وی پی ان VPN که آن را با نام شبکه اختصاصی مجازی نیز می شناسند، سرویس بسیار خوبی می باشد که علاوه بر انجام دادن کارهای سرور پراکسی قادر است تا نمایش اطلاعات شما و همچنین داده های رد و بدل شده را به صورت رمزنگاری شده درآورده تا از دید هکرها پنهان بماند. جالب است بدانید که بخش Windows Update ماکروسافت نیز برای دریافت بروزرسانی نیازمند اتصال به یک سرور وی پی ان است که خود آن این کار را انجام می دهد.

همانطور که در تصویر بالا مشخص است، جهت اتصال به سرور وی پی ان یک سیستم رمزگذاری قوی بین کامپیوتر شما و سرور های VPN شکل می گیرد و پس از آن است که تبادل داده ها صورت می گیرد. این اتصال زمانی بسیار کاربردی خواهد بود که در کشور خارجی باشید و برای چک کردن حساب بانکی خود نیاز به یک ارتباط امن باشید، در اینصورت وی پی ام می تواند بسیار به کارتان بیآید. اما ممکن است در یک کافی شاپ باشید و به اینترنت آن جا متصل شده باشید که وی پی ان می تواند در این جا نیز نجات بخش شما باشد و با کانکشن امنی که برای شما می سازد از به سرقت رفتن اطلاعات شما در این شبکه عمومی جلوگیری کند. البته نمی توان هیچ برنامه و سرویس رمزگذاری را مبرا از هک شدن دانست، به همین دلیل ممکن است که این شبکه نیز توسط هکرها مورد هجوم قرار بگیرد.

یکی دیگر از ویژگی های وی پی ان این است که با استفاده از آن، حتی شرکت های ارائه دهنده اینترنت نیز قادر به مشاهده اطلاعات و داده هایی که در حال تبادل هستید نیستند.

نظر خود را در مورد این موضوع با ما در میان بگذارید و بگویید که آیا واقعا فکر می کردید که تفاوت های این دو سرویس انقدر عمیق باشد؟ برای افزایش اطلاعات عمومی این مطلب را روی شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید.

منبع: howtogeek

بررسی خانواده اینترنت همراه، از GPRS تا ۵G

آبان ۷, ۱۳۹۵/در 3G, 4 جی, 4G, 5 جی, 5G, آموزش, اینترنت 3G, اینترنت 4G, اینترنت 5g, اینترنت سیم کارت, اینترنت موبایل, اینترنت و شبکه‌, خانواده اینترنت همراه, متفرقه, مقالات, نسل اینترنت همراه /توسط ادمین

چند سالی است که از آن صداهای عجیب و غریب اتصال کامپیوتر به اینترنت از طریق تکنولوژی پیش پا افتاده دایل آپ گذشته به طوری که حالا می توانیم از طریق گوشی های هوشمند و به کمک قابلیت هایی که سیم کارت ها و اپراتورها و حتی ساختار داخلی گوشی ها دارند، به اینترنت وصل شویم. البته بعد از اینکه اولین نسل های اینترنت اپراتورها روی کار آمد این قابلیت ها پیشرفت پیدا کردند تا اینکه حالا بعد از پشت سر گذاشتن نسل ۳G و۴G متخصصان در حال کار کردن بر روی ۵G هستند. امروز این مقوله را به بحث نشسته ایم تا با همراهی شما تاریخ خانوادگی اینترنت همراه را ورق بزنیم.

سال ها قبل که تنها یک اپراتور بر روی بازار ارتباطی کشور سلطنت می کرد با آوردن اینترنت GPRS بر روی سیم کارت های خود تحول بزرگی در آن زمان ایجاد کرد البته با صرف نظر از اینکه این اینترنت از سرعت لاک پشت نیز کمتر بود. با آمدن اپراتور دوم و به دنبال آن اینترنت Edge کمی وضعیت اینترنت بهبود یافت اما باز هم فاصله ی بسیاری با آرزوهای ما داشت و در نهایت با روی کار آمدن اپراتور سوم معادلات به کلی بهم ریخت و شاهد رشد چشمگیر اینترنت همراه بودیم.

در هر حال ما در این مقاله قصد داریم تا به بررسی نسل های گذشته اینترنت های همراه و نسل هایی که قرار است در آینده با آن روبرو شویم بپردازیم که شامل E, GPRS, 3G, 4G, 5G می شوند.

این حروف تنها نمادی برای نوع اتصال شما به اینترنت می باشد که بیانگر سرعت دانلود و آپلود یک فایل می باشد که این سرعت بسته به میزان نوع اتصال و تکنولوژی اینترنت متغیر است.

مقایسه اینترنت 4g، 3g، 2g

با رشد علم هر نسل اینترنت بهتر و پرسرعت تر از نسل قبلی خود شد که این امر نیز باعث سهولت در استفاده از اینترنت های همراه شد. سال ۱۹۹۹ بود که اینترنت نسل دوم یا همان ۲G پا به دنیای اینترنت های همراه گذاشت و نسل بعدی آن یعنی ۳G نیز سال ۲۰۰۱ متولد شد. اما رشد فزاینده سرعت اینترنت در موبایل ها را در اینترنت نسل چهارم یا ۴G شاهد بودیم که در سال ۲۰۱۲ عمومیت پیدا کرد. نسل بعدی آن نیز ۵G نام دارد که قرار است در آینده ای نزدیک وارد دنیای ما شود.

اینترنت GPRS چیست ؟

اولین شبکه ای که پس از عدم وجود سیگنال مورد اتصال قرار می گیرد را GPRS می نامند. در واقع این کلمه مخفف عبارت General Packet Radio Service می باشد که از آن با نام سرویس بسته امواج رادیویی نیز یاد می شود.

با توجه به تکنولوژی نسل دوم یا ۲G قادر بودید تا با سرعتی بین ۳۵ تا ۱۷۱ کیلوبایت بر ثانیه به اینترنت متصل شوید که ترکیب این فناوری باعث تولید تکنولوژی به نام ۲٫۵G کرد که با آن قادر بودید ایمیل خود را چک کنید یا این که با زحمت زیاد با شخصی در شبکه های اجتماعی به گفتگو بپردازید.

منظور از فناوری Edge چیست ؟

آیا تا به حال به علائمی که در کنار المان های سیگنال شما درج می شوند دقت کرده اید ؟ یکی از این علائمی که امکان دارد در گوشی شما ثبت شود حرف E است.

حرف E مخفف کلمه EDGE یا Enhanced Data rates For GSM Evolution است و این اولین استانداردی است که بعد از GPRS معرفی شده و سرعتی مابین ۱۲۰ تا ۳۸۴ کیلوبایت بر ثانیه در اتصال به اینترنت دارد. این فناوری برای اولین بار در گوشی های آیفون استفاده شد که سرعت چندانی نداشت اما بهتر از GPRS بود.

اینترنت همراه

اینترنت ۳G چیست ؟

در واقع استاندارد اینترنت ۳G از تکنولوژی با نام UMTS یا Universal Mobile Telecommunications System به عنوان معماری اصلی شبکه استفاده می کند که زاده سال ۲۰۰۱ میلادی است.

۳G را می توان تحولی در اینترنت های همراه دانست، چراکه سرعت بسیار بالایی را برای کاربران گوشی های هوشمند فراهم می کرد و توانست به نوعی رقیب اینترنت های خانگی آن زمان نیز بشود.

در تیزرهای تبلیغاتی نسل های بعدی گوشی اپل شاهد بودیم که استیو و همکاران بشدت از ۳G حمایت و آن را نقطه عطف دستگاه های جدید خود می داند که این امکان را به کاربران می دهد تا به راحتی و بدون افت سرعت بتوانند در اینترنت به گشت و گذار بپردازند. آیفون ۳G و ۳GS جزو اولین مدل هایی بودند که طعم سرعت اینترنت نسل سوم را چشیدند که قادر بود سرعتی معادل ۳۸۴ کیلوبایت تا ۲ مگابایت را برای کاربران فراهم کند.

۳٫۵G نیز را می توان نسل پیشرفت کرده ۳G دانست که با نام HPSA نیز شناخته می شود و قادر است سرعتی مابین ۶۰۰ کیلوبایت تا ۱۰ مگابایت را در اختیار کاربران خود قرار دهد. از طرفی میانگین سرعت این نسل چیزی بین ۱ تا ۳ مگابایت است که اینترنت گردی راحت را برای شما فراهم می کند. در حال حاضر کاربران اپراتورهای داخلی می توانند با فعال کردن اینترنت ۳g خود، از فرصت بهره مندی از آن استفاده کنند. همچنین اگر از کاربران ایرانسل هستید با مطالعه آموزش فعال سازی ۳G ایرانسل می توانید از این سرویس روی ایرانسل استفاده کنید اما اگر بتوانید از نسل بعد از ۳G که در زیر به آن اشاره کرده ایم هم استفاده کنیم وب گردی تان کیفیت بیشتری خواهد داشت.

نسل چهارم یا ۴G چیست ؟

نسل چهارم اینترنت همراه را می توان آخرین نسلی از اینترنت های همراه دانست که بشدت عمومیت پیدا کرده و هم اکنون تقریبا بر روی هر گوشی توسعه یافته است. در حال حاضر این تکنولوژی در بسیاری از کشور های جهان پیشرفت کرده و در شبکه ارتباطی آن رسوخ پیدا کرده است. در واقع اینترنت ۴G اوج شاهکار مهندسان را نشان می داد و آن ها توانستند اینترنت همراهی را عرضه کنند که بعضا سرعتش از اینترنت خانگی نیز بیشتر است. البته از نظر مقرون بصرفه بودن هنوز نمی تواند مانند اینترنت های خانگی عمل کند.

تا اینجا دیدیم که هر نسل به نسبت نسل قبلی خود بهتر و پیشرفته تر شد اما این فاصله در اینترنت ۳G تا ۴G به بیش از ۵ برابر رسید.

شبکه ۴G بر اساس سیستم Wimax یا LTE کار می کند که قادر است با سرعت حداکثر ۱۰۰ مگابایت بر ثانیه به شبکه جهانی اینترنت متصل شود. البته اگر از خواندن ۱۰۰ مگابایت چشمانتان گرد شد باید بگویم که این سرعت تحت هیچ شرایطی نصیب شما نخواهد شد . اگر خوشانس باشید و از بهترین اپراتور استفاده کنید نهایتا قادر به دریافت اطلاعات با سرعت ۲۰ مگابایت بر ثانیه هستید اما در مجموع سرعت میانگین آن چیزی بین ۳ تا ۱۰ مگابایت بر ثانیه می باشد.

شبکه ۴G دارای باند ها و طیف های مختلفی می باشد که ۲٫۶ گیگاهرتز سریع ترین آن و بعدی ۱ گیگاهرتز و نهایتا ۸۰۰ مگاهرتز هستند.

ضمنا اگر گوشی همراهی که در اختیار دارید از فناوری ۴G پشتیبانی می کند قادر هستید در ایران نیز از تکنولوژی نسل چهارم بهره مند شوید که به خودی خود می تواند سرعت بسیار بالایی را برای شما فراهم کند. حالا اگر از کاربران ایرانسل هستید می توانید با فعال کردن اینترنت ۴G برای خطوط ایرانسل خود، از این فناوری بهره مند شوید.

در نهایت بررسی نسل پنجم یا ۵G

نسل آخری که دانشمندان و برنامه نویسان سخت مشغول به راه اندازی آن هستند نسل پنجم اینترنت های همراه یا همان ۵G می باشد. در حال حاضر بسیاری از شرکت های بزرگ نظیر سامسونگ که بشدت در بازار حوزه گوشی های هوشمند فعالیت دارد قصد توسعه شبکه مخابراتی ۵G را دارد. در این شبکه که با نام mmWare نیز شناخته می شود دیگر خبری از مگابایت نیست و پای گیگابایت به میدان خواهد آمد. این شبکه قادر است با سرعت تقریبی ۱ گیگابایت بر ثانیه به شبکه اینترنت متصل شود که بیان گر سرعت ۱۰۰ برابری به نسبت ۴G است.

سامسونگ قصد دارد تا کاربران را مجاب کند که می توانند در عرض ۱ ثانیه فیلم سینمایی را با کیفیت HD دانلود کنند. البته ناگفته نماند که فکر نکنید در طی این چند وقت می توان شاهد فراگیر شدن ۵G بود، بلکه طبق گفته ها این تکنولوژی تا سال ۲۰۲۰ عمومیت پیدا نخواهد کرد.

البته از دو الی سه سال گذشته، کمپانی های مشهور، در حال کار کردن بر روی اینترنت ۵G هستند به عنوان مثال سه سال گذشته AT&T آزمایشات خود را بر روی شبکه ۵G آغاز کرد که به نتایج امیدوار کننده ای هم رسید.

۱۰ عمل موثر برای تقویت شبکه Wi-Fi

آبان ۲, ۱۳۹۵/در wifi, آموزش, اشعه ایکس, افزایش سرعت شبکه وای فای, امواج wifi, امواج رادیویی, امواج وای فای, اینترنت, اینترنت wifi, اینترنت و شبکه‌, شبکه WiFi, شبکه وای‌فای, متفرقه, مرور اینترنت, مقالات, مودم, مودم وای فای, نقد و بررسی, نکته ها و ترفند ها, وای فای, پرتو گاما, گوشی موبایل و تبلت /توسط ادمین

دیگر زمان آن رسیده که بدون هیچ غرضی اقرار کنیم که شبکه و مودم های وای فای با زندگی ما اجین شده اند و برخی مواقع زندگی بدون آن ها واقع مشکل است. هر جا را که نگاه کنید یک مودم وای فای می بینیم. در دنیای امروزی وقتی به خانه، سرکار، بیمارستان، کتابخانه و … نگاه می کنیم حداقل یک مودم وای فای مشاهده می کنیم. این نشان دهنده آن است که این شبکه از اهمیت بسیاری برای ما برخوردار است. اما گاهی اوقات همین شبکه دچار مشکل می شود و به طبع ما را نیز درگیر مشکل خود می کند. افت سرعت و ضعف سیگنال نمونه ای از این دست مشکلات است که می توان آن ها را به راحتی برطرف نمود. در این مقاله قصد داریم تا به بررسی ۱۰ راهی که می تواند امواج وای فای را تقویت کند بپردازیم با گویا آی تی همراه باشید.

از تجهیزات بروز استفاده کنید