بدون شک نت‌فلیکس در حال حاضر بهترین ارائه کننده محتواهای ویدئویی جهان است و کاربران به راحتی می‌توانند فیلم‌های سینمایی، برنامه‌های تلویزیونی و … را از این سرویس اجاره نمایند. یکی از مشکلات نت‌فلیکس و سایر سرویس‌های مشابه عدم باقی ماندن همیشگی فیلم‌ها و برنامه‌هاست. با انعقاد مجدد یا منقضی شدن قراردادها، نت‌فلیکس ویدئوهای قدیمی را کنار گذاشته و جدیدترها را وارد سرویس می‌کند؛ به این ترتیب ممکن است یک روز بعد از جستجو به دنبال برنامه‌ی تلویزیونی محبوب یا فیلم مورد علاقه‌تان موفق به پیدا کردن آن نشوید.

گویا آی تی – یک راه ساده‌ برای حل این مشکل خرید محتوای دیجیتالی مدنظر از پرتال‌های مثل آی‌تونز اپل یا فروشگاه پلی گوگل است. اما راهکار ساده‌تری هم وجود دارد: نت‌فلیکس خودتان را راه‌اندازی کنید! کافی است ویدئوهای مورد علاقه‌تان را در کامپیوتر ذخیره کرده و از طریق آن، محتوای مورد نظر را به تمام ابزارهای موجود در منزل استریم نمایید.
از نظر فنی شما با این کار، کامپیوتر را تبدیل به یک سرور خواهید کرد یعنی سیستمی که به سایر ابزارها یا به عبارتی کلاینت‌ها خدمت کرده و محتوای دیجیتالی را در اختیار آنها قرار می‌دهد. یک کلاینت ممکن است هر ابزاری باشد از تلفن‌همراه گرفته تا کنسول PS4 متصل به تلویزیون اتاق نشیمن.
تا چند سال قبل برای انجام کاری مثل اتصال همه‌ی ابزارها به یکدیگر داشتن اطلاعات فنی بالا کاملا ضروری بود اما امروزه سیستم عامل‌های ویندوز و مک و همچنین نرم‌افزارهای شخص ثالث، راه‌اندازی سرویس استریم خانگی را بیش از پیش آسان کرده‌‌اند.

اصول اولیه
اولین کار تبدیل فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی مورد علاقه به یک فرمت ویدئویی رایج است که قابلیت نمایش آن در اکثر بستره‌ها و ابزارها میسر است مثل MP4. اگر در حال حاضر آرشیو بزرگی از ویدئو با فرمت‌های مختلف دارید بهتر است ابتدا با استفاده از نرم‌افزارهای شناخته شده این حوزه مثل Handbrake، فرمت آنها را تغییر دهید.
بعد از آماده کردن ویدئوها به فرمت مناسب باید ابزارهایی که قرار است در قالب کلاینت از سرور استفاده نمایند را انتخاب کنید. به عبارت دیگر قبل از شروع دقیقا مشخص کنید که قرار است این فایل‌ها را در چه جاهایی تماشا کنید. یک اکس‌باکس وان در اتاق نشیمن؟ یک تلویزیون اپل (Apple TV) در اتاق خواب؟ تلفن اندرویدی‌تان؟ همه‌ی سه مورد؟ اطلاع از این مورد شما را در انتخاب نوع سرور و همچنین چگونگی تنظیم آن، یاری خواهد کرد. برای مثال اگر بیشتر ترجیح می‌دهید با استفاده از اکس‌باکس وان یا تلویزیون اپل به مشاهده‌ی ویدئوها بپردازید به ترتیب نیازمند استفاده از سیستم‌ عامل‌های ویندوز یا مک‌او‌اس خواهید بود.
روش استریم فایل‌ها بسته به استفاده از کامپیوترهای مجهز به ویندوز یا مک‌او‌اس و یا همچنین به کارگیری نرم‌افزارهای شخص ثالث، متفاوت است. این راهنما بسته به این گزینه‌ها به بخش‌های مختلفی تقسیم‌بندی شده ولی توصیه‌ی‌ ما به کارگیری نرم‌افزار شخص ثالث برای راه‌اندازی سرور استریم خانگی است چرا که از انعطاف‌پذیری بسیار بالایی برخوردار بوده و از استانداری رایج و همه‌گیر بهره می‌برد.

استریم از ویندوز
در یک سیستم ویندوزی کار را با جمع‌آوری و سازمان‌دهی تمام فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی در پوشه‌ی پیش‌فرض ویدئوها (Videos) شروع می‌کنیم. برای سهولت هر چه بیشتر فایل‌ها را در قالب پوشه‌ها و زیرپوشه‌ها تقسیم‌بندی کنید. برای مثال می‌توانید پوشه‌ای را به برنامه‌های تلویزیونی مورد علاقه اختصاص دهید و درون این پوشه، پوشه‌های دیگری برای فصل‌های مختلف برنامه‌ی مذکور ایجاد نمایید. به این ترتیب پیدا کردن ویدئوی مورد نظر شما در تمام ابزارها در کوتاه‌ترین زمان ممکن انجام خواهد شد.
بعد از این کنترل پنل را باز کنید. در قسمت جستجو عبارت media را تایپ کرده و گزینه‌ی Media Streaming options را بزنید. گزینه‌ی Turn on media streaming را زده و کار تمام است. محتواهای قرار گرفته در پوشه‌ی پیش‌فرض ویدئو حساب کاربری شما آماده به اشتراک‌گذاری شده و تمام ابزارهای متصل به شبکه‌ی محلی منزل به آنها دسترسی خواهند داشت.
از آن جایی که اکثر ابزارها سازگاری بسیار خوبی با تنظیمات سرور رسانه‌ای ویندوز دارند بسیاری از کلاینت‌ها بدون نیاز به دستکاری تنظیمات قادر به مشاهده فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی جدید خواهند بود. برای مثال اگر دستگاه پخش‌ Roku تهیه کرده‌اید با بارگذاری ابزار پیش‌فرض پخش، فایل‌های قرار گرفته در پوشه‌ی Videos ویندوز را آماده‌ی پخش خواهید دید. همین اتفاق برای اپلیکیشن VLC روی اندروید و آی‌او‌اس هم خواهد افتاد؛ می‌بینید که این شیوه، راهی بسیار سریع برای مشاهده محتواهای قرار گرفته در ویندوز توسط تلفن‌همراه یا تبلت خواهد بود. هر چند این نکته را فراموش نکنید که این روش تنها در مورد ابزارهایی جواب خواهد داد که به شبکه‌ی وای‌فای محلی شما متصل هستند؛ به این معنی که امکان استفاده از این روش برای استریم ویدئوها از طریق اینترنت میسر نیست. اگر به دنبال این کار هستید بهتر است به بخش پایانی مطلب مراجعه و بخش استریم با استفاده از نرم‌افزارهای شخص ثالث را مطالعه کنید.

اگر قصد استریم محتوا به یک کنسول اکس‌باکس وان متصل به شبکه‌ی وای‌فای محلی را دارید به دنبال راهی بهتر از کامپیوترهای ویندوزی به عنوان سرور نباشید زیرا این کنسول بازی در پشت پرده از یک نگارش محدود شده‌ی ویندوز ۱۰ استفاده می‌کند. در چنین موقعیتی کافی است وارد پوشه‌‌ای که ویدئو مورد نظر در آن قرار دارد شده و بعد از کلیک راست روی آن گزینه‌ی Cast to Device را انتخاب کنید تا مستقیما به اکس‌باکس وان ارسال شود؛ تمام ارتباطات پشت صحنه به طور خودکار برای شما انجام خواهند شد. این بهترین مثال در زمینه‌ی انتخاب بهترین گزینه‌ی استریم فایل‌ها با توجه به مبدا یا مقصد آنهاست.

استریم از مک‌او‌اس
محصولات اپل یکپارچگی بسیار خوبی با یکدیگر دارند و به همین خاطر یک سرور مک‌او‌اس از کار با سایر ابزارهای اپل، خصوصا تلویزیون اپل ، لذت می‌برد. هر چند راه‌اندازی و تنظیم آن با ابزارهای غیر اپلی دردسرهای خاص خود را دارد.
اگر تمام فایل‌های چند رسانه‌ای را روی کامپیوتری با سیستم‌ عامل مک‌او‌اس ذخیره کرده‌اید، آسان‌ترین پروتکل یا استاندارد استریم برای استفاده، AirPlay اپل است. ابتدا ویدئوها را وارد آیتونز کرده (یا محتوایی که از فروشگاه دیجیتالی اپل خریداری نموده‌اید را استفاده کنید) و اگر در یک شبکه‌ی وای‌فای محلی از تلویزیون اپل استفاده می‌کنید، حتما دکمه‌ی Airplay که در سمت راست نوار کم و زیاد کردن صدا در آیتونز قرار گرفته را می‌بینید. روی آن کلیک و Apple TV را انتخاب کنید. بعد از این پین کدی که روی صفحه نمایش تلویزیون ظاهر می‌شود را وارد کنید (این پین کد مانع از ارسال تصادفی محتوا به تلویزیون همسایه‌ها می‌شود). بعد از برقراری ارتباط همه چیز آماده‌ی استریم شدن است: هر زمان که در حال پخش ویدئو هستید، Apple TV به عنوان یک گزینه‌ی خروجی ظاهر می‌شود.
این شیوه‌ی آسان برقراری ارتباط شباهت زیادی با عملکرد دستگاه کروم‌کست گوگل دارد. اما اگر قصد استریم به تلویزیون اپل یا سایر ابزارهای آی‌او‌اسی را ندارید احتمالا نیازمند استفاده از راهکار دیگری هستید که در بخش آخر به آن پرداخته‌ایم.

البته کاربران ویندوز و مک‌او‌اس برای ایجاد سرور استریم محدود به استفاده از کامپیوترهای شخصی یا سیستم‌ عامل‌‌ها نبوده و گزینه‌ی دیگری هم پیش رو دارند. ابزارهای ذخیره‌سازی متصل به شبکه یا NAS. در واقع NAS یک هارد درایو با ظرفیت بسیار بالاست که مستقیما به روتر وصل شده و مستقل از کامپیوتر عمل می‌کند؛ به این ترتیب حتی در صورت خاموش بودن کامپیوتر امکان دسترسی به داده‌ها همچنان وجود خواهد داشت. ابزارهای NAS پیشرفته برای ساده‌سازی پروسه ایجاد سرور و ارسال فایل‌ها به سایر ابزارها دارای نرم‌افزارهای متعددی هستند. اکثر ابزارهای NAS به خوبی از عهده‌ی انجام وظایف محول شده بر می‌آیند اما مدل ZyXEL Personal Cloud Storage Server مخصوصا برای به اشتراک‌گذاری رسانه‌ها ساخته شده است.

استریم با Plex و سایر نرم‌افزارهای شخص ثالث
در این مطلب ابتدا امکانات داخلی ویندوز و مک‌او‌اس را بررسی کردیم چرا که نیازی به نصب نرم‌افزارهای اضافه نداشتند. در پاره‌ای مواقع مثل استریم به اکس‌باکس وان یا تلویزیون اپل، استفاده از امکانات داخلی سیستم‌ عامل بهترین و ساده‌ترین راه ممکن است. اما نرم‌افزارهای شخص ثالث انعطاف‌پذیری بسیار بیشتری دارند؛ رابط کاربری‌شان ساده بوده و استفاده از آنها آسان است. ضمنا این نرم‌افزارها قادر به استریم فایل‌های قرار گرفته در سیستم‌های ویندوز یا مک‌او‌اس به ابزارهای بسیار متنوعی مثل مدل‌های مختلف تلفن‌های هوشمند، ست‌تاپ‌ باکس‌ها، کنسول‌های بازی و دستگاه‌های مخصوص استریم هستند.

توصیه‌ی ما نرم‌افزار Plex است اما جایگزین‌های دیگری مثل Kodi و Emby هم عملکرد بسیار خوبی دارند. ابتدا با مراجعه به وب‌سایت plex.tv یک حساب کاربری رایگان بسازید و سپس نرم‌افزار را دانلود و نصب نمایید تا کارهای لازم برای تبدیل کامپیوتر به سرور را به صورت خودکار انجام دهد. تنها کاری که باید برای نرم‌افزار انجام دهید تعریف پوشه‌هایی است که فایل‌های ویدئویی، تصاویر و فایل‌های صوتی در آنها قرار گرفته‌اند. حتی اگر از یک NAS استفاده می‌کنید امکان تعریف آن در Plex وجود خواهد داشت.
بعد از تبدیل کامپیوتر به سرور، نیازمند نصب اپلیکیشن Plex روی کلاینت‌ها خواهید بود. اپ‌های مرورگرها، ابزارهای Roku، تلویزیون اپل، تلویزیون اندروید، کنسول‌های بازی، تلویزیون‌های هوشمند و ابزارهای Fire آمازون رایگان‌اند اما اگر قصد دارید ویدئوها را روی تلفن‌همراه تماشا کنید مجبور به پرداخت هزینه خواهید بود: برای این منظور باید با پرداخت ماهانه‌ی ۴٫۹۹ دلار یک حساب کاربری Plex Pass برای استفاده در ابزارهای اندرویدی و آی‌اواسی تهیه نمایید. البته حساب کاربری Plex Pass دارای امتیازات اضافه مثل امکان اجرای سرور چند رسانه‌ای از یک سرویس ابری مثل گوگل درایو یا دراپ‌باکس هم هست؛ در این صورت نیازی نیست برای استریم ویدئوها کامپیوتر را همیشه روشن نگه دارید.
بعد از تهیه این حساب همه چیز آماده است! اپلیکیشن‌های کلاینت و سرور Plex وظیفه‌ی خود را به بهترین نحو انجام داده و شما شاهد اجرای بی‌عیب و نقص ویدئوها از تمام ابزارها خواهید بود. با فرض داشتن سرعت آپلود بسیار مناسب در منزل قادر به استریم ویدئوها از طریق اینترنت نیز خواهید بود. به عبارت دیگر زمانی که در منزل نیستید با استفاده از اتصال اینترنتی به سرور Plex متصل شده و به مشاهده‌ی فایل‌های چند رسانه‌ای‌ خواهید پرداخت. دقیقا همان کاری که در زمان استفاده از نت‌فلیکس انجام می‌دهید!

همانطور که می دانید از زمانی که ویندوز ۸ روی کار آمد، مایکروسافت تصمیم گرفت آن را برای پنل های تاچ نیز شخصی سازی کند. بدین معنی که اگر شما از یک لپ تاپ صفحه تاچ استفاده می کنید می توانید بدون نیاز به ماوس، به راحتی با ویندوز، و صفحه نمایش، هر کاری که می خواهید روی ویندوز انجام دهید. این قابلیت ارتقا پیدا کرد تا جایی که حالا در ویندوز ۱۰ قابلیتی ارائه شده که Windows Ink Workspace نام دارد.

در واقع قابلیت Ink Workspace بیشتر مورد توجه آن دسته از افرادی است که از قلم های دیجیتالی استفاده می کنند. هر چند افرادی که با اپلیکیشن های متناسب با قلم دیجیتالی کار می کنند با عبارت Ink Workspace آشنایی بیشتری دارند اما مایکروسافت برای اینکه سایر کاربران بتوانند از این فرصت استفاده کنند هم فرصتی ایجاد کرده که می توان از طریق آن، Ink Workspace را فعال کنند. با گویا آی تی همراه باشید تا این ترفند را به شما یاد دهیم:

برای فعال کردن Ink Workspace باید ابتدا در نوار وظیفه کلیک راست کنید، و از میان گزینه هایی که به شما با این کار نمایش داده می شود، عبارت  Show Windows Ink Workspace button را انتخاب کنید.

زمانی که این گزینه را بزنید در قسمت راست، یک آیکون نمایش داده می شود که در حال نوشتن حرف S است. برای دیدن آن به قسمت نوتیفی ها در سمت راست دقت کنید. حالا اگر روی آن کلیک کنید می توانید محیط Ink Workspace را ببنید. برای این برنامه یک حالت پیش فرض در نظر گرفته شده که به صورت Sticky Notes می باشد.

در کنار این می توانید از این قابلیت در اپ هایی نظیر Sketchpad یا Screen Sketchh نیز استفاده کنید که البته کاربران خیلی پر مشغله زیاد با آن سر و کار ندارند. برای مثال Sketchpad یک نرم افزار نفاشی مثل پینت است که حتی اگر قلم هم نداشته باشید می توانید هر طرحی که داشته باشید با استفاده از امکاناتش روی آن بکشید و ذخیره کنید و به طور کلی سرگرم باشید.

اما شیوه کار با Screen Sketch کمی متفاوت است. برای استفاده از Screen Sketch کافی است که روی آن کلیک کنید و به محض انجام این کار یک اسکرین شات از ویندوز خود و هر جایی که می خواهید ویرایش دهید را بگیرید. بعد در تصویر نمایش داده شده Screen Sketch پا در میانی می کند تا بتوانید قلم را بکار گیرید و تغییرات را روی آن اعمال کنید.

البته اگر قصد ندارید که روی تصویر اسکرین شات شده، ویرایشی ایجاد کنید می توانید به سادگی تصویر را ذخیره کنید. این برنامه به شما امکان می دهد که تصویر را ویرایش کنید یا اینکه آن را دست نخورده برای اپ هایی مثل Mail و OneNote به اشتراک بگذارید.

بدین صورت می توانید از این قابلیت در ویندوز ۱۰ خود استفاده کنید و تنوعی در نحوه کاربری تان ایجاد کنید. در این باره تجربیات و دیدگاه های خود را با ما در میان بگذارید و به ما بگویید که اگر از ابزاری خاص برای فعال سازی قلم استفاده می کنید نام آن چیست. این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

شاید با دیدن این سوال کمی خنده تان بگیرد اما باور کنید که بسیاری از افرادی که حتی از پیشرفته ترین سیستم عامل ها، به سمت اندروید مهاجرت می کنند با این سوال مواجه می شوند که فایل هایی که دانلود می کنیم به کجا می روند؟ از این رو گویا آی تی امروز تصمیم گرفت به طور اصولی کمی این موضوع را واکاوی کند و ترفند ساده ای در اختیار کاربران قرار دهد.

به چه فایلی فایل دانلود شده می گوییم؟

اول از هر چیز خوب است کمی به این موضوع بپردازیم که اصلا فایل های دانلود شده دقیقا کدام فایل ها هستند. شما ممکن است که در شبکه های اجتماعی مختلف خواه پیام رسان و غیره عضو باشید و اطلاعاتی را دریافت و لازم باشد که آن ها را دانلود کنید. مثلا ممکن است یک فایل را از گروه یا کانال و یا فردی در تلگرام دانلود کنید یا اینکه از واتس اپ، یک فایل دریافت کنید. اگر کمی بین فایل های تان چرخی زده باشید می دانید که این گونه اپلیکیشن ها دارای فولدر های مجزای خاص خود هستند که اطلاعات در آن نگهداری می شوند. پس اگر شما بخواهید فایلی را پیدا کنید که در واتس اپ یا تلگرام به ان دسترسی داشته و از آن جا دانلود کرده اید باید با استفاده از یک فایل منجر یا نرم افزار مدیریت فایل، به دنبال فولدر های اصلی این برنامه ها باشید.

حتی کاربرانی که در اینستاگرام هم فعال هستند باید بدانند که اطلاعاتی که در اینستاگرام ذخیره می کنند هم در فولدری خاص به نام اینستاگرام ذخیره می شود. دسترسی به فولدر های اپ ها به راحتی امکان پذیر است.

اما حقیقت امر این است که منظور ما اینجا از فایل دانلودی فایل هایی است که از طریق مرورگر دانلود می کنیم. به طور کلی، وقتی که می خواهیم، فیلم، موزیک یا هر چیزی را از طریق مرورگر دانلود کنیم، فقط فلش آن را مشاهده می کنیم که گویای این است که فایل مورد نظر در حال دانلود شدن است اما بعد از اتمام خبری از محل ذخیره سازی نیست.

برای این منظور، می توان راه های مختلفی پیشنهاد کرد. در بسیاری از پلتفرم ها مثل تبلت های سونی اکسپریا z شما می توانید یک فولدر مجزا به نام دانلود در میان اپلیکیشن ها مشاهده کنید و با در دسترس داشتن آن فایل های دانلودی تان را مدیریت کنید. تحت هر پلتفرمی که کار می کنید بین اپلیکیشن ها به دنبال این گزینه باشید.

از طرفی اگر از  کاربران اندروید ۶ یا اندروید مارشمالو باشید، می توانید به سادگی، از اکسپلورر فایل آن استفاده کنید که موقعیت آن به صورت زیر است:

در اینجا ما سه تصویر را اسکرین شات گرفته ایم و در بالا قرار داده ایم. در اندروید مارشمالو، برای پیدا کردن فایل های دانلود شده کافی است اول به بخش تنظیمات بروید. در ادامه در میان آپشن های تنظیمات گزینه storage & usb را مد نظر قرار دهید ( سمت چپ ترین عکس در تصاویر بالا ). با ضربه زدن بر این گزینه می توانید گزینه explore را مشاهده کنید که در انتهای لیست قرار دارد. روی آن ضربه بزنید تا سمت راست ترین عکس برایتان باز شود. در این جا اکسپلور در واقع به عنوان یک فایل منیجر قوی برای تان کار می کند که می توانید از طریق آن پوشه های مختلف حاوی دیتا های مختلف نظیر فیلم و موزیک و تصاویر و غیره را در اختیار بگیرید اما مهم این جا پوشه دانلود است که می توانید به وضوح آن را مشاهده کنید.

با لمس این گزینه می توانید فایل های دانلودی تان از مرورگر را در این بخش به راحتی مشاهده کنید.

نکته: چیزی که باید دقت کنید این است که پوشه دانلود بر روی حافظه داخلی یا  internal مموری قرار می گیرد و نباید به دنبال آن در بخش external memory باشید چرا که فایل های دانلودی در مارشمالو، روی مموری کارت شما ذخیره نمی شود.

البته تعریف مموری داخلی بر روی کارت حافظه خارجی تان کار ساده ای است که موضوع آن به این آموزش محدود نمی شود تنها کافی است بگوییم که این اتفاق شدنی است و نیازی نیست که نگران پر شدن حافظه اندک خود باشید.

وقتی که روی پوشه دانلود ضربه می زنید آن چه را که دانلود کرده اید مشاهده خواهید کرد. توجه کنید که فرقی ندارد که چه نوع فایلی را دانلود کرده باشید، خواه فیلم باشد یا pdf یا موزیک باشد، پوشه دانلود در بر گیرنده تمام آن ها است.

از طرفی تصور می کنیم که شما از مارشمالو استفاده نمی کنید و متاسفانه هیچ پوشه ای یا اپلیکیشنی به طور مجزا به شما محل دانلود را نمایش نمی دهد. توصیه دیگری داریم و آن هم این است که هنگام استفاده از مرورگر، از مرورگر گوگل کروم استفاده کنید چرا که موقعی که یک فایل را در مرورگر گوگل کروم دانلود می کنید تحت شرایط خاصی پوشه دانلود را به شما نمایش خواهد داد. اگر شما در حال دانلود فایل باشید، و دوباره آن را بخواهید دانلود کنید، گوگل کروم با ارائه یک اخطاریه به شما می گوید که پیش از این، فایل مورد نظر در پوشه دانلود قرار داده شده است آیا دوباره می خواهید آن را دانلود کنید؟ این پیام در بر گیرنده لینک فعال پوشه دانلود است که می توانید با ضربه زدن بر روی لینک مورد نظر، پوشه دانلود های تان را باز کنید و محتویات آن را مدیریت کنید.

اما اگر این شیوه هم مورد پسند تان واقع نشده می توانید از یک فایل منجر حرفه ای استفاده کنید.

در مارکت های اندرویدی انواع و اقسام فایل منجر ها وجود دارند که می توانید به راحتی ان ها را نصب کنید و با گشتی در آن، از سر تمام فولدر ها سر در بیاورید. من سال هاست است از astro استفاده می کنم. این برنامه، سرویسی بسیار قوی برای افرادی است که می خواهند پوشه ها را به طور شفاف مدیریت کنند. در astro می توانید، فایل ها را دسته بندی کنید و حتی به خواست خودتان پوشه هایی ایجاد کنید و فایل های شخصی تان را در آن نگهداری کنید.

پوشه ای که در آن فایل های دانلودی قرار داده می شود در astro به وضوح مشخص است و در ابتدای کار، این برنامه نیازی نمی بیند، که پوشه مورد نظر را روی مموری خارجی تان بسازد، پس می توانید پوشه دانلود را در حافظه داخلی در این فایل منجر مشاهده کنید که البته در بسیاری از اوقات، این پوشه در همین بخش یعنی حافظه داخلی قرار می گیرد.

نکته بعدی هم برای کاربران سامسونگ است. اگر شما عضوی از خانواده سامسونگ هستید، می توانید با بررسی فایل های شخصی در گوشی خود، فولدر پر از فولدرهای عجیب و غریب را مشاهده کنید که ابتدای آن فولدر مموری خارجی تان قرار گرفته است. کمی که در میان این فولدر ها بگردید، می توانید پوشه دانلود را پیدا کنید و اطلاعاتی که دانلود کرده اید را از طریق آن بدست آورید.

در صورتی که شما در این باره تجربه ای دارید که در این مقاله از گویا آی تی ذکر نشده است، می توانید آن را با ما در میان بگذارید و به ما بگویید شما در گوشی خود، چگونه به فایل های دانلودی دسترسی پیدا می کنید؟ آن چه که می تواند به هم نوعان تان کمک کند، را در بخش نظرات بنویسید و این مطلب را برای اطلاع عموم روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

این روزها ناوهای هواپیمابر در صدر خبرها هستند. امریکا و انگلستان در ماه‌های آینده اولین نمونه از دو کلاس جدید ناو هواپیمابر را عملیاتی خواهند کرد، چین برنامه‌های خود برای ساخت ناوهای خود را دنبال می‌کند، ناوهای روسیه و فرانسه برای تعمیرات گسترده در بنادر پهلو گرفته‌اند و هند هم به تازگی ناو هواپیمابر بزرگ INS Viraat را به خاطر ساخت اولین ناو ساخت داخل، بازنشسته کرده است. با رصد این فعالیت‌های گسترده به نظر می‌رسد که شاهد طلوع عصر جدید ناوهای هواپیما‌بر شده‌ایم.

گویا آی تی – این روزها ناوهای هواپیمابر در صدر خبرها هستند. امریکا و انگلستان در ماه‌های آینده اولین نمونه از دو کلاس جدید ناو هواپیمابر را عملیاتی خواهند کرد، چین برنامه‌های خود برای ساخت ناوهای خود را دنبال می‌کند، ناوهای روسیه و فرانسه برای تعمیرات گسترده در بنادر پهلو گرفته‌اند و هند هم به تازگی ناو هواپیمابر بزرگ INS Viraat را به خاطر ساخت اولین ناو ساخت داخل، بازنشسته کرده است. با رصد این فعالیت‌های گسترده به نظر می‌رسد که شاهد طلوع عصر جدید ناوهای هواپیما‌بر شده‌ایم.

انقلاب ناوهای هواپیمابر در قرن ۲۱
قبل از جنگ جهانی دوم ناوهای هواپیمابر حرف چندانی برای گفتن نداشتند. کشتی‌های زشت و بدترکیبی که تبدیل به ناو رزمی شده بودند یا کشتی‌های تجاری با عرشه‌‌های زشت چوبی که هواپیماهای دریایی و هواپیماهای قدیمی دو باله روی آنها قرار می‌گرفتند. روی هم رفته کسی آنها را جدی نمی‌گرفت و شاید تنها کاربرد مفید آنها استفاده‌ی اکتشافی یا پرتاب توپ جنگی بود.

اما با آغاز جنگ در سال ۱۹۳۹ همه چیز دستخوش تغییر و تحول اساسی شد. در شش سال جنگ خونین، ناوهای هواپیمابر نقشی بسیار کلیدی را ایفا کردند. در سال ۱۹۴۰ پرواز هواپیماهای بمب‌افکن اژدر به نام Fairey Swordfish از ناو HMS Illustrious که به ناوگان دریایی ایتالیا در منطقه‌ی تارانتو حمله کردند، تعداد بسیار زیادی از کشتی‌های جنگی پیشرفته را غرق کردند و به تعدادی دیگر آسیب جدی وارد کردند. در سال ۱۹۴۱ هواپیماهای اژدر از ناو HMS Ark Royal کشتی‌ جنگی آلمان‌ها به نام Bismarck را زمین‌گیر کرده و عملا آن را فلج کردند.
در هفتم دسامبر سال ۱۹۴۱ میلادی در آن سوی دنیا کشتی‌های امپراتوری ژاپن متشکل از ۶ ناو جنگی در بندر پرل هاربر موفق به شکست ناوگان هفتم امریکا شد. سپس در ژوئن ۱۹۴۲ نبرد سرنوشت‌ساز ”جنگ اقیانوس آرام“ در منطقه‌ی Midway آغاز شد که در حقیقت اولین جنگ تمام عیار بین دو ناوهواپیمابری بود که در آن طرفین مبارزه تنها از طریق اطلاعات بصری خلبان‌ها به نبرد با یکدیگر می‌پرداختند.

در پایان جنگ ناوهای هواپیمابری ثابت کردند که بعد از اختراع موتورهای بخار بزرگ‌ترین انقلاب در حوزه‌ی نبرد آبی هستند. ناوهای هواپیمابر شبیه توپخانه‌هایی بودند که قادر به شلیک گلوله‌هایی هوشمند در محدوده‌ی چند صد کیلومتری و نشانه‌گیری دقیق اهداف بودند. به این ترتیب کشتی‌های جنگی برخلاف ناوهای هواپیمابر تجهیزاتی بی‌فایده به نظر می‌رسیدند و تاکتیک‌های دریایی کشتی علیه کشتی باید تغییر می‌کردند.

در طی جنگ سرد ناوهای هواپیمابر دستخوش تحولات فنی متعددی شدند. عرشه‌های زاویه‌دار به‌منظور میسر کردن امکان بلند شدن و فرود ایمن اضافه شدند. پرتاب‌کننده‌های بخار امکان استفاده از عرشه‌های کوچک را برای هواپیماهای سنگین فراهم می‌کردند و استفاده از آینه‌های دید، فرود آنها را کاملا ایمن می‌کرد. اما از همه‌ی اینها گذشته اضافه شدن راکتورهای هسته‌ای به ناوهای فوق‌برتر امکان فعالیت آنها بدون نیاز به سوخت‌گیری در طی چندین دهه را فراهم کرد.
بعد از مدتی هواپیماهای جدید ساخته شدند. جت‌ها اندکی پس از تولید و پس دادن امتحان‌ها در نبردهای روی زمینی عازم دریا شدند. هلی‌کوپترها، هواپیماهای راداری، جنگنده‌های رادار گریز و هواپیماهای عمودپرواز هم به لیست مبارزان دریایی اضافه شدند.

تعجبی نیست که ناوهای هواپیمابر نقشی بسیار اساسی در هر کدام از جنگ‌هاکه باعث رشد و توسعه‌ی صنایع نظامی دریایی می‌شد بازی می‌کردند از جمله جنگ کره، ویتنام، بحران موشکی کوبا، جنگ فالکلند، جنگ خلیج، حمله به عراق و بسیاری دیگر از نبردهای جزئی و موقعیت‌های اضطراری.

وظیفه‌ی ناوهای هواپیمابر
در حال حاضر ۲۰ ناو هواپیمابر استراتژیک متعلق به هشت نیروی دریایی کشورهای مختلف در حالت آماده باش در سراسر جهان فعال‌ بوده و ۸ مدل دیگر مراحل پایانی ساخت را طی می‌کنند. علاوه بر این ۲۴ ناو تاکتیکی یا هلی‌کوپتر بر در ده کشور دیگر فعال بوده و ۳ مدل دیگر هم در حال ساخته شدن هستند. اما ناوهای هواپیمابر دقیقا چه کاری انجام می‌دهند؟ چرا ناوهای هواپیمابر فوق‌العاده ارزشمند بوده و حساسیت ویژه‌ای پیدا کرده‌آند؟ نقش آنها در قرن ۲۱‌ام چیست؟ برای پاسخ به این سوالات نگاهی به ناوهای هواپیمابر استراتژیک و جنگی خواهیم انداخت.

زمانی که صحبت از بروز بحران در واشنگتن می‌شود اولین سوالی که پرسیده می‌شود این است که: ”نزدیک ناوهواپیمابرمان کجاست؟“ اساسا این وضعیت از سال ۱۹۴۵ برای تمام رئیس‌جمهورهای امریکا صادق بوده است. اما علت این امر چیست؟ از آن جایی که هر کدام از ناوهای هواپیمابر بزرگ و مدرن کنونی خود به تنهایی یک ارتش دریایی کامل محسوب شده و خارج از قلمرو هر کشوری، قادر به راه‌اندازی یک جنگ هوایی تمام عیار هستند.
برای مثال در شرایط جنگی خاص مثل نبرد جزایر فالکلند در سال ۱۹۸۲، با وجودی که انگلستان ده‌ها هزار کیلومتر از جزایر مذکور فاصله داشت اما بدون استفاده از هیچ پایگاهی در سایر کشورها و تنها با استفاده از ناوهای هواپیمابر، قدرت نمایی کرده و در نهایت سربلند از نبرد بیرون بیاید.

البته دلایل دیگری هم برای استفاده از چنین کشتی‌هایی وجود دارد. ناوهای هواپیمابر مدرن کشتی‌‌های اصلی هر ناوگان محسوب شده (هر چند وجود زیردریایی‌ها این مساله را به چالش می‌کشد) و هر کشوری که ناو داشته باشد قدرتمند محسوب شده و حتی برای برخی کشورها وجود ناو، سمبل پرستیژ و فخرفروشی به سایر کشورهاست.
بعضی از کشورها تنها دارای یک ناو هستند؛ ناوی که قبلا متعلق به یک کشور خارجی بوده، مجهز به هواپیماهایی قدیمی است و به ندرت به آب گذاشته می‌شود. برای این کشورها وجود یک ناوهواپیمابر تا حدودی شبیه داشتن یک خودروی جگوار E-Type است که در سال ۱۹۶۲ ساخته شده است. شاید این خودرو قدیمی باشد، روشن شدنش غیرممکن باشد، روغن‌ریزی داشته باشد و در طول سال تنها یک بار از پارکینگ خارج شود و مجبور باشید پیاده به همه جا بروید اما به هر حال داشتن این خودرو همه‌ی بینندگان را شگفت‌زده خواهد کرد.
بعضی دیگر از کشورها هم تنها یک ناو جنگی دارند و اگر چه وجود چنین ناوی شاید نمادی از ثروت و قدرت آنها باشد اما این کشورها در نیروی دریایی خود فاقد کشتی‌های قدرتمند برای محافظت از ناو هواپیمابر خود هستند. برای مثال کشورهایی مثل اسپانیا یا ایتالیا که دارای تنها یک ناو جنگی هستند، سود چندانی از وجود آن نمی‌برند. این ناو هواپیمابر یا بیشتر اوقات در بندر لنگر انداخته یا خدمه‌ی آن در حال آموزش به سر می‌برند و تنها کاری که یک دشمن برای از میان بردن آنها انجام دهد، کمی صبوری برای پیدا کردن زمان مناسب حمله است. هر چند نیروی دریایی این کشورها جز پیمان ناتو بوده و معمولا تنها در آزمایش‌های مشترک وارد عمل شده و ناو هواپیمابر آنها توسط کشتی‌های دیگر هم‌پیمانان پشتیبانی خواهد شد.

سیگنالهای رادیویی مرموزی که از فضا به زمین می آیند، در همه جهات انتشار یافته اند و منبع آنها هنوز ناشناخته است. انفجارهای رادیویی سریع (FRB) که بسیار روشن و کم عمر هستند، دانشمندان را متحیر کرده اند.

گویا آی تی – ممکن است تلسکوپ رادیویی “آرایه کیلومتر مربعی استرالیایی پت فایندر (ASKAP)”پاسخ هایی برای سوالات آنها پیدا کند. سایت New Atlas با کیت بانیستر، یکی از ستاره شناسی که روی این پروژه کار می کند، در مورد آنچه در پس این سیگنالهای عجیب قرار دارد و اینکه چطور می توان از آنها رمزگشایی کرد، به صحبت نشسته است.
یکی از اهداف اصلی ASKAP، که در بخش جداگانه ای از غرب استرالیا و دور از تداخل های رادیویی شهرها قرار گرفته، مطالعه FRB است. این تلسکوپ اولین FRB ی خود را فقط چهار روز بعد از آغاز جستجوهایش، یعنی در ژانویه سال جاری، پیدا کرد. این سیگنال که FRB170107 نام گرفت، از صورت فلکی لئو (Leo) نشات گرفته بود و حدود شش میلیارد سال نوری مسافت را طی کرده بود تا به ما رسید.

انفجار رادیویی سریع چیست؟
بانیستر به ما گفت: “دانشمندان در نام گذاری چیزهای مختلف زیاد هم با دقت عمل نمی کنند: آنها سریع هستند، آنها رادیویی هستند، و آنها انفجاری هستند. وقتی می گوییم آنها رادیویی هستند، یعنی آنها را با تلسکوپ های رادیویی که شبیه یک بشقاب ماهواره بزرگ هستند، شناسایی می کنیم. و وقتی می گوییم آنها سریع هستند، واقعا هم سریع اند. کافیست یک لحظه غفلت کنید! در مدت کمتر از یک میلی ثانیه رد می شوند و می روند. و آنها انفجاری هستند. یعنی به یکباره رخ می دهند و اولین باری که آنها را ببینید، مصادف با آخرین بار خواهد بود”.
اولین FRB در سال ۲۰۰۷ شناسایی شد. در آن زمان دانشمندان در میان اطلاعات آرشیوی که سال ۲۰۰۱ به دست آورده بودند ، به یک انفجار کوتاه و تیز رسیدند که نمی توانستند آن را توضیح دهند. در طی چند سال بعد، دلیل وجود اکثر ناهنجاری هایی که در آن اطلاعات آرشیوی مشاهده می شد، کشف گردید. اما پدیده انفجارهای رادیویی سریع تا سال ۲۰۱۵ به صورت زنده مشاهده نشد. به طور کلی، کمتر از ۳۰ مورد از این سیگنالها، تاکنون شناسایی شده اند.

چه چیزی آنها را به وجود آورده است؟
به طور کلی، ستاره شناسان در این مورد مطمئن نیستند که چه چیزی این سیگنال ها را به وجود آورده است، اما به نظر می رسد رایج ترین منبع هایی که برای آنها پیشنهاد شده، تپ اخترها و مگنتارها بوده اند. این دو نوع ستاره نوترونی، میدان های مغناطیسی بسیار بزرگی دارند و انفجارهای رادیویی مشابهی تولید می کنند، اما تفاوت بین آنها در آنجاست که خودشان را تکرار می کنند. برخی از این تکرار ها مثل ساعت منظم کار می کنند، در حالی که سایر آنها الگوهای غیرقابل پیش بینی دارند. البته در هر صورت معمولا بیش از یک بار رخ می دهند. از طرف دیگر، FRB، عمدتا رویدادهایی هستند که فقط یک بار رخ می دهند، و همین باعث شده دانشمندان نتوانند منشا آنها را بیابند.
بانیستر می گوید: “تعداد نظریه هایی که در این مورد وجود دارد، بیشتر از تعداد انفجارهاست!. طیف منشاهای تصور شده برای این انفجار ها تقریبا همه چیز را در بر می گیرد، از نسخه های بزرگ شده ی آنچه ما در کهکشان خودمان دیده ایم، مانند یک تپ اختر یا یک مگنتار، تا چیزهایی که بسیار عجیب و غریب تر هستند: بعضی ها می گویند این سیگنال ها از تمدن های بیگانه ای به ما رسیده اند و گویا آنها به تازگی کاوش در کهکشان خود را آغاز کرده اند”.

این ایده های عجیب هم به توضیح رموز فضا کمک می کنند، اما اجماع نظر عمومی دانشمندان روی ایده ای است که بسیار پیش پا افتاده تر از این حرفهاست.
بانیستر می گوید: “در واقع جامعه علمی معتقد است هنوز هیچ چیز مشخص نیست. اما افرادی که نظریه های محافظه کارانه تری ارائه می دهند، می گویند شاید بتوان با استفاده از ستاره های نوترونی کارهایی انجام داد. یعنی یک تپ اختر را به عنوان یک ستاره نوترونی با یک میدان مغناطیسی عظیم در نظر بگیرید. سپس یک مگنتار را به عنوان یک ستاره نوترونی با میدان مغناطیسی بزرگتر از آن ببینید. به این ترتیب اگر بتوانید یک ستاره نوترونی پیدا کنید که میدان مغناطیسی بزرگتری داشته باشد، می توانید آن را تولید کننده یک FRB بدانید. به نظر من این گزینه از همه بهتر است، اما دانشمندان هیچ رشته ای نتوانسته اند آن را به طور کامل تبیین کنند”.

ستاره شناسان چگونه می توانند این معما را حل کنند؟
اولین گامهایی که به سمت پاسخ به سوال چیستی FRB ها برداشته می شود، پیدا کردن تعداد بیشتری از آنهاست. هر چه داده های بیشتری در اختیار داشته باشیم، تصویری که از آنها می سازیم واضح تر می شوند، و می توانیم آنها را سریع تر شناسایی کنیم. بعد تلسکوپ های بیشتری را به گونه ای تنظیم می کنیم که به آن قسمت معین از آسمان نگاه کنند، تا ببینند چه تعداد نقطه منشا برای این انفجارهای رادیویی سریع در آنجا کمین کرده اند.
یک جهش بزرگ رو به جلو آن خواهد بود که بدانیم چه زمانی انفجار رادیویی سریع رخ می دهد تا بتوانیم به دقت محل وقوع آن در آسمان را نگاه کنیم. سپس می توانیم ببینیم آیا در آن نقطه کهکشانی وجود دارد یا خیر. پاسخ این سوال چیزهای زیادی به شما خواهد گفت. اگر مشخص شود که FRB از انواع خاصی از کهکشان ها می آید، آنگاه می توانیم از آنچه در مورد آن کهکشان ها می دانیم استفاده کنیم تا روی FRB ها بیشتر کار کنیم. بعد باز می گردیم و این کار را تکرار می کنیم. تصاویر نوری تهیه می کنیم، به دنبال انفجارهای پرتو گاما یا اشعه ایکس می گردیم. زمانی که پیدا کردن آنها را آغاز کنید، می توانید به عقب برگردید و به آن قسمت خاص از آسمان با انواع متفاوتی از تلسکوپ ها نگاه کنید و هر آنچه می توانید، ببینید”.
در همین راستا، هر چه FRB های بیشتری مورد مطالعه قرار بگیرند، احتمالش بیشتر است که یک FRB درخشان و واضح مشاهده شود.
بانیستر می گوید: “وقتی به این انفجارها نگاه می کنید، هرگز نمی دانید که چه زمانی یکی از آنها بسیار غیرمعمول میشود. اگر این زمان را پیدا کنیم، قفل همه این رازها را باز می شود. پس همین که شواهد بیشتری جمع کنیم، از این لحاظ مفید خواهد بود که هم الان و هم در آینده، چیزی در آنها خواهیم یافت که واقعا عجیب و غریب است و واقعا کلید شناخت کل هم نوعانش خواهد بود”.

در واقع، این چیز عجیب و غریب مورد سوال ما، احتمالا تا همین لحظه هم کشف شده است. FRB121102 اولین نمونه ای بود که توسط تلسکوپ رادیویی آرسیبو در پورتوریکو پیدا شد و تاکنون، این تنها انفجار رادیویی سریع است که یک باره رخ داد است. این یافته ها، یا رازها را پیچیده تر می کنند، یا به حل آن کمک می کنند؛ باید منتظر ماند و دید.
بانیستر می گوید: “این چیز عجیب و غریب متعلق به یک خانواده است. ما آن را تکرار کننده (Repeater) می نامیم، زیرا فقط یکی از آن وجود دارد. این موجود حتی از پدیده انفجار های رادیویی سریع نیز مرموز تر است. ما معتقدیم احتمالا آنها با هم در ارتباط اند ، اما نمی دانیم این ارتباط دقیقا چگونه است”.
FRB چه چیز دیگری می تواند به ما بیاموزد؟
در کنار همه هیجانی که مطالعه FRB دارد، می توان آن را یک نوع جدید از اجسام آسمانی دانست. این جسم آسمانی یک درک جدید از این گوشه کوچک جهان که در آن هستیم به دست خواهد داد. آنها پیش از آنکه به ما برسند، یک مسافت بسیار زیاد را طی می کنند و وقتی به اینجا می رسند، نشانه هایی از سفرهای خود به همراه دارند.
بانیستر می گوید: ”ویژگی اصلی انفجارهای رادیویی، که از تپ اخترها و انفجارهای رادیویی سریع ناشی می شوند، آن است که می توانیم آنچه “پراکندگی” نامیده می شود را در آنها اندازه بگیریم. امواج رادیویی که آن تپ اختر یا انفجار رادیویی سریع تولید کرده، با سرعت های متفاوتی در فضا به حرکت می آیند، و این به خاطر جرمی است که آن امواج رادیویی از آن به وجود آمده اند. وقتی آنها به تلسکوپ های ما می رسند، می بینیم که طول موج های کوتاه زودتر می رسند و طول موج های بلندتر حدود یک ثانیه بعد از آن می رسند، و همین تاخیر زمانی به ما می گوید که آن امواج چه مقدار ماده را از سر گذرانده اند”.

در این سیستم، وقتی ببینیم یک انفجار رادیویی سریع دارای یک پراکندگی بزرگی است، یعنی امواج رادیویی حاصل از آن از تعداد بسیار زیادی الکترون گذر کرده اند. ستاره شناسان می توانند این داده ها را با آنچه در مورد آن ناحیه از آسمان می دانند، مقایسه کنند. اگر تعداد زیادی کهکشان در آن راستا وجود نداشت، یعنی این سگنال از جایی در دوردست ها آمده است. وقتی یک انفجار رادیویی سریع رخ می دهد و خاموش می شود، مطالعه پراکندگی آن به دانشمندان می گوید که چه مقدار ماده در راستای خط دید آن انفجار وجود دارد، و با داشتن اطلاعات کافی، در نهایت یک نقشه سه بعدی از جهان به نحو احسن ساخته می شود”.
ASKAP چه کمکی می کند؟
ASKAP جستجوی FRB را در اولین هفته ماه ژانویه امسال آغاز کرد، و در مدت چهار روز، اولین سیگنال را دریافت نمود. از آن زمان به بعد، دو FRB دیگر هم شناسایی شد. شناسایی این دو مورد آخر فقط با هشت بشقاب از مجموع ۳۶ بشقابی که در سیستم قرار داده شده بود، انجام شد. آن بشقاب ها، هر کدام ۱۲ متر (۴۰ فوت) قطر داشتند و هر کدام رو به جهت هایی متفاوت اما نزدیک به هم داشتند ، و آرایه ای می ساختند که منطقه وسیعی را پوشش می داد؛ درست مثل یک چشم مگس!”.
بانیستر می گوید: “این سیستم، در آن واحد ۳۶ تکه مختلف آسمان را نگاه می کند. این افزایش در نقاط تحت نظر در آسمان، واقعا چشمگیر است، و باعث می شود در تعداد FRB هایی که می توانیم هر روزه پیدا کنیم، تفاوت زیادی به وجود آید”.
بقیه این بشقاب ها، در طی ۱۲ تا ۱۸ آینده وارد سیستم خواهند شد و هرگاه این اتفاق افتاد، تعداد FRB هایی که این سیستم شناسایی می کند، به شکل قابل توجهی افزایش خواهد یافت.

بانیستر می گوید: “من فکر می کنم در ۱۲ ماه آینده، شاهد اتفاقات بسیار هیجان انگیزی خواهیم بود. زیرا در آن زمان تعداد زیادی تلسکوپ مانند ASKAP وجود خواهد داشت که به تازگی کار خود را آغاز کرده اند و هر گاه واقعا وارد مسیر کاری خود شوند، اطلاعات جدید بسیار زیادی به دست خواهند داد”.
مقاله ای که اکتشافات تیم ASKAP را توصیف کرده، در مجموعه مقالات نشریه Astrophysical منتشر شده است.