وقتی خورشید یا ماه گرفتگی دستمایه خرافات مردم Kalina می شود

وقتی حرف از هالووین باشد  یکی از اجزای آسمانی که معمولا در این مراسمات خودنمایی می کند ماه است.  این روز ها هروقت حرف از ماه یا خورشید می شود تنها چیزی که به خاطرم می آید رویداد خورشید گرفتگی کاملی است که قرار است در ۲۱ آگوست روی دهد. ارتباط دادن گرفتگی های پیش رو به حال و هوای تعطیلات هالووین چندان هم سخت نیست در واقع، پیدا کردن عقیده ای خرافی و کهن که مرتبط به کسوف یا خسوف باشد چندان هم دشوار نیست.

اما اگر خیال می کنید که تنها در دوره های کهن مردم از خورشید گرفتگی و یا ماه گرفتگی به صورت خرافی هراس داشتند بهتر است مردم Kalina  را در نظر بگیرید.  آن ها ساکن شمال نواحی ساحل آمریکای جنوبی هستند. در تاریخ ۳۰ ژون سال ۱۹۷۳، هنگام خورشید گرفتگی کامل گروهی از قوم شناسان یکی از قبایل آن ها را در Suriname را به جهت مورد بررسی رفتاری قرار دادند.

در افسانه های Kalina، خورشید و ماه دو برادر بسیار نزدیک به هم هستند. برخی اوقات  آن ها با هم درگیر می شوند و درگیری میان آن دو هم آن قدر خشونت آمیز است که کل دنیا را به خطر می اندازد. هنگامی که دو برادر با هم به جدال می افتند، مردم کالینا با کوبیدن بر روی دیگ، طبل و پایکوبی سعی در پایان دادن به دعوا می کنند، به عبارتی آن ها سعی می کنند بلند ترین صدای ممکن را تولید کنند.

خورشید گرفتگی و خرافات

در افسانه محلی آن ها، محو شدن خورشید (کسوف) و یا محو شدن ما (خسوف ) به این معنیست که یکی از برادران دیگری را شکست داده است. در این زمان است که مردم فریاد می زنند “پدر بیدار شو!” آن ها به دلیل احترامی که برای برادران قائل هستند از این نام استفاده می کنند نه به این دلیل که بر این باور اند که خورشید یا ماه جزو اجداد آن ها هستند.

در هر صورت، با اینکه آن ها به دلیل هوای ابری کاملا قادر به دیدن خورشید گرفتگی نبودند اما در طول روز تاریکی را تجربه می کردند. اولین اتفاقی که هنگام خورشید گرفتگی روی داد این بود که پیر ترین زن قبیله بچه ها را به دور هم جمع کرد. و با استفاده از شاخ و برگ ها به دور شان رس سفید ریخت. سپس رس را بر روی زنان جوان تر مالیده و نهایتا همین کار را بر روی مردان قبیله تکرار کردند.

بر اساس عقاید خرافی آن ها، رس سفید خون خورشید زخمی است که از آسمان افتاده است. آن ها به دو دلیل خود را با آن می پوشانند. نخست به این دلیل که، ان ها رس سفید را مقدس و پاک می دانند و بر این باور اند که افراد قبیله را تطهیر می کند. دوم و احتمالا دلیل مهم تر این است که رس سفید درخشش ستاره روزانه یا همان خورشید را باز می گرداند. بعد از گذشت یک ساعت ( پس از آن که تاریکی جایش را به روشنایی داد) آن ها رس مالیده شده به تن شان را در یک رودخانه شستند.

 و بدین طریق این رویداد ها دست به دست هم می داد تا عقیده ای خرافی ایجاد شود و یا به سمت صلح پیش برود. نظر شما چیست؟ آیا شما نیز تاثیرات ماه را به عنوان وقایع خرافی می شمارید؟ شما به عنوان یک انسان، به چه چیزی در مورد رویداد های آسمانی اعتقاد دارید؟ نظر خود را با ما در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی منتشر کنید.

بررسی پورشه ۷۱۸ کایمن مدل ۲۰۱۷

همانطور که میگویند سیر با سال خوردن بهتر و بهتر می شود کایمن ها هم هر سال نسبت به سال گذشته بهتر و بهتر می شوند. مدل جدید  کایمن بهتر از آنچه در این مقاله مورد بررسی قرارگرفته است خود را در واقعیت نشان می دهد و البته گران قیمت تر است  به طوری که می توان به جرات گفت یکی از بهترین خودرو های اسپرت در جهان است اما نه در آن حد که ما بخواهیم یکی از آن ها را داشته باشیم. در ادامه علت این موضوع روشن خواهد شد.

جریان اسم گذاری جدید (۷۱۸) چیست؟

از امسال کایمن ۲۰۱۷ پیشوند عددی ۷۱۸ را به یدک می کشد که البته شاهد این نوع پسوند در باکستر ۷۱۸ که برادر روداستر کایمن است هم بوده ایم.  خودرو ی کوپه جدید پورشه تغییرات بدنه جدیدی به خود دیده است که آن را جذاب تر و زیبا تر کرده است، این تغییرات شامل سپر های عقبی و جلویی و همچنین خط کشی های جدید بر روی چراغ های جلو و عقب که خود نیز بازطراحی شده اند می باشد.

پورشه 718 کایمن مدل 2017

بازطراحی جلو پنجره جلویی و عقبی و هم چنین ورودی هوا بزرگتر در کنار درب ها تقریبا تمام تغییرات خارجی کایمن را شامل می شوند. البته پورشه از کابین درونی چشم پوشی نکرده است و داشبورد بالایی را از نو طراحی کرده و صفحه نمایش لمسی جدید با سیستم مولتی مدیا را نیز در آن تعبیه کرده است. طراحی جدید همه چیز را نو کرده است اما هنوز هم به سنت های پورشه پایبند است.

البته بزرگترین و انقلابی ترین تغییر کایمن ۷۱۸ موتور میانی ۲ لیتری توربوشارژ چهار سیلندر تخت آن است که توان خروج ۳۰۰ اسب بخار و ۲۸۰ پوند بر فیت گشتاور را داراست. موتور ۴ سیلندر جدید ۲۵ اسب بخار بیشتر و ۶۷ پوند بر فیت گشتاور بیشتر نسبت به مدل ۶ سیلندر پیشین خود تولید می کند. موتور جدید در دور موتور ۹۰۰ rpm به اوج توان اسب بخار اش می رسد در حالی که برای رسیدن به بیشترین گشتاور ممکن نیاز به حداقل ۱۹۵۰ rpm دور موتور نیاز دارد و تا ۴۵۰۰ این مقدار را حفظ خواهد کرد.

کایمن ۷۱۸ جدید برای رسیدن به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت به ۴٫۳ ثانیه لازم دارد و در عرض ۱۰٫۵ ثانیه به ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت می رسد که این مقدار در تست ها بدست آمده است. این آمار ارقام حتی نزدیک به آمار ثبت شده توسط مدل سبک تر و قوی تر کایمن اس ۲۰۱۴ هم نیستند اما در قیاس با مدل ۶ سیلندر قبلی بسیار بهتر نشان می دهند. مدل ۶ سیلندر پیشین در عرض ۵٫۳ ثانیه از سکون به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت می رسید و در ۱۲٫۹ ثانیه نشانگر سرعت ۱۶۰ را نشان می داد.

پورشه 718 کایمن مدل 2017

البته در مقایسه با باکستر ۷۱۸ که به موتور قوی تر ۲٫۵ لیتری توربوشارژ  مجهز شده بود، موتور کایمن ۷۱۸ از نظر صدا کمی ضعیف عمل کرده است و آن غرش سهمگین را ندارد. البته مدل مورد بررسی به سیستم اگزوز اسپرت مجهز شده بود که کمی صدای آن را هیجان انگیز تر از معمول کرده است اما حقیقت این است که باز هم نتوانست آن ضربان قلب لازم را به طپش در بیاورد. حتی با وجود آمار و ارقام بهتر هم این موتور نتوانست مصرف سوخت بهینه تری از خود نشان دهد. بررسی ها میزان  مصرف سوخت این خودرو را ۱۱٫۷ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر نشان می دهند که تحت هیچ شرایطی بهتر از مدل شش سیلندر ۲۰۱۴ با جعبه دنده دستی نبوده است.

البته جدا از مشکل صدا، نگرانی اصلی ما سیستم تعویض دنده این موتور ۲ لیتری است. با وجود جابه جایی کمتر و میزان قدرت رسانی بیشتر (۲۰٫۳ psi که میزان حداکثر در خودروی فعلی است که در مدل قبلی ۱۴٫۵ بوده است) انتظار تاخیر در فعالسازی توربوشارژر می رفت که فهمیدن این موضوع هم بسیار ساده بود. با فشردن پا بر روی پدال گاز و حرکت از حالت سکون و رساندن دور موتور به ۳۵۰۰ rpm و سپس رها کردن کلاچ شتاب قدرتمندی به عمل می آورد که عامل زمان شتاب گیری عالی خودرو است. اما هنگام حرکت در دور موتور زیر ۲۰۰۰، ۷۱۸ ضعیف عمل کرده است که در تست سرعت ۵۰  تا ۸۰ کیلومتر بر ساعت کاملا مشهود بوده است.

پورشه 718 کایمن مدل 2017

من یک شیاد هستم!

اگر می خواهید کایمن را در اوج نگه دارید باید مدام دنده عوض کنید. البته با انجام این کار  آن سر و صدایی که  مدل شش سیلندر قبلی ایجاد می کرد را در این مدل نخواهید شنید اما دقت به سرعت سنج و انتخاب دنده در یک خودرو اسپرت نکته خوبی محسوب می شود. به همین دلیل مدل آزمایشی که این مقاله از روی بررسی آن نوشته شده است یک مدل دستی بوده و از مدل دو کلاجه اتوماتیک PDK صرف نظر شده است. اما قطعا باید اعلام داشت که مدل اتوماتیک سریعتر خواهد بود. پدال کلاچ سبک و پاسخگویی اش عالیست و پدال ترمز نیز که به درستی در جای خود قرار گرفته است سختی لازم را داراست تا هنگام دنده گذاری معکوس بهترین عملکرد را از خود نشان دهد. درست مانند کایمن های گذشته، در مدل جدید نیز کلید های کنترل در عملکرد و حسی که القا می کنند بی نظیر اند.  سیستم فرمان آن نیز از ۹۱۱ توربو گرفته است که سرعت پاسخگویی فرمان از محور وسط را تا ۱۰ برابر سریع تر می کند.  کایمن جدید همانند یک خودروی مسابقه ای به سمت جلو شتاب می گیرد و با تعادلی عالی در پیچ ها دور می زند.

هنگام ترمز گیری، با فشردن پدال ترمز کایمن ۷۱۸، لنت هایی که در مدل پیشین نیز وجود داشتند شروع به کار می کنند. دیسک های ترمز جلو اکنون ۱۳ اینچی هستند که نسبت به مدل قبلی ۰٫۶ اینچ پهن تر شده اند در حالی که دیسک های عقب هم چنان ۱۱٫۸ اینچ باقی مانده اند. برای رسیدن به سکون از سرعت ۱۲۰ کیلومتر بر ساعت تنها ۴۳ متر فاصله نیاز بود) تقریبا ۲ متر کمتر از مدل کایمن ۲۰۱۴) که بسیار شگفت انگیز است.

پورشه 718 کایمن مدل 2017

تجربه در دنیای واقعی

با داشتن فضای بار کافی و امکانات رفاهی مدرن و سواری نرم می توان این خودرو را یک همراه مسافرتی بسیار خوب در نظر گرفت. البته هنگام خرید باید در انتخاب آپشن ها دقت کافی را به عمل آورد زیرا آپشن های گوناگون در نهایت شما را با یک خودرو ی مسابقه ای و یا یک خودرو ی نرم جاده ای طرف می کنند که این موضوع به انتخاب هایی که می کنید بستگی دارد. در مدل تحت بررسی در این مقاله از سیستم تعلیق فعال استفاده شده است که ارتفاع خودرو را ۰٫۴ اینچ پایین تر آورده است که البته می توان این موضوع را به عملکرد آن نسبت داد. مدل های دارای این سیستم بیشتر برای استفاده در پیست مناسب اند تا جاده های روزمره. لیست آپشن ها در این خودرو بسیار بلند و بالاست از جمله مواردی که در مدل تحت بررسی موجود بوده اند می توان به سیستم  بردار گشتاور( که در واقع همان قفل دیفرانسیل است) که در دور گرفتن دقیق کایمن موثر است، مخزن بنزین بزرگتر، سیستم ناوبری و سیستم Connect Plus پورشه که خود شامل یک پورتUSB و سیستم Apple Carpaly  میشود و هم چنین وافای داخلی را می توان از جمله آپشن های اختیاری خودرو نام برد. از دیگر امکانات آن می توان به آینه های جانبی با قبلیت تنظیم انعکاس نور، کمربند های ایمنی قرمز، صندلی های برقی قابل تنظیم با چفت های اضافی، گرمکن صندلی و غیره. دیگر سرتان را با آپشن های بیشتر درد نمی آوریم، مدل مورد بررسی قیمت ۶۸,۳۹۰ هزار دلاری داشته که تقریبا ۱۰۰۰ دلار از مدل پایه و قوی تر کایمن اس گران تر است. اگر خوب به لیست آپشن ها دقت کنید متوجه می شوید که قیمت نهایی تا سقف ۹۰,۴۵۰ دلار نیز خواهد رفت که خود قیمت پایه یک مدل پورشه ۹۱۱ است. به همین شکل ما شاهد افزایش قیمت باکستر اس نیز بودیم که به سقف ۹۴,۰۰۰ دلار صعود کرده بود.

البته گذشته از تمام این حرف و حدیث ها باید اقرار کنیم که پورشه کایمن ۷۱۸ هنوز هم همان کایمن سابق و یکی از بهترین خودرو های جاده ای در رینج قیمت خود به حساب می رود. البته باید به این موضوع هم دقت کرد که خریدار نیز در انتخاب آپشن های کایمن باید مطابق سلایق شخصی خودرویی که مطابق نیاز های روزمره ی اوست را سفارش دهد.

منبع: caranddriver

چگونه چند پورت‌ (Port) را روی روتر ( Router ) منتقل ( forward ) کنیم؟  

اگرچه امروزه بسیاری از روترها این کار را به صورت خودکار انجام می‌دهند، اما فوروارد (Forward) کردن پورت (Port) برای بعضی از اپلیکیشن‌ها یا دستگاه‌ها باید به صورت دستی انجام شود. خوشبختانه اگر بدانید باید کجا بروید، انجام این کار خیلی آسان است.

فوروارد کردن پورت

فوروارد کردن پورت چیست؟

برای انجام بسیاری از کارها باید کامپیوتر خود را به سرویس دهنده‌ی دستگاه‌های دیگر تبدیل کنید. اکثر چیزها زمانی که داخل شبکه‌ی خودتان هستید، به درستی کار می‌کند. اما اگر می‌خواهید از بیرون از این شبکه به بعضی از اپلیکیشن‌ها دسترسی داشته باشید، قضیه سخت‌تر می‌شود. پس ابتدا بگذارید نگاهی به دلیل این ماجرا بیاندازیم.

روتر چگونه درخواست‌ها را مدیریت کرده و از پورت‌ها استفاده می‌کند؟

تصویر زیر نقشه‌ای ساده از شبکه‌ی خانگی شماست. ابر همان اینترنت و اتصال عمومی شما، یا آدرس پروتکل اینترنت (IP) است. این آدرس IP کل شبکه‌ی خانگی شما را به جهان خارج نشان می‌دهد.

آدرس قرمز، آدرس روتر در داخل شبکه‌ی شماست. آدرس‌های دیگری که در پایین تصویر وجود دارد همه متعلق به دستگاه‌های موجود در شبکه است. اگر آدرس IP عمومی شما مثل آدرس یک خیابان باشد، به آدرس‌های داخلی مثل شماره‌ی آپارتمان‌های آن خیابان نگاه کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

 

این شکل در خود سوالی دارد که شاید تا به حال به آن فکر نکرده باشید. چگونه اطلاعاتی که از اینترنت می‌آید به دستگاه موردنظر ما در شبکه می‌رسد؟ اگر درخواست باز کردن سایت گوگل را داشته باشید، چگونه پاسخ به جای لپتاپ برادرتان به سیستم شما فرستاده می‌شود؟ مگر آدرس IP عمومی در همه‌ی دستگاه‌ها یکسان نیست؟

این مسئله به لطف قابلیت فوق العاده‌ای در روتر به نام ترجمه‌ی آدرس شبکه (NAT) حل می‌شود. این قابلیت در سطح روتر مثل یک پلیس راهنمایی و رانندگی عمل می‌کند، یعنی ترافیک را از میان روتر به دستگاه صحیح هدایت می‌کند، بنابراین از یک آدرس IP عمومی می‌توان در چندین دستگاه استفاده کرد. به واسطه‌ی همین NAT، درخواست‌های هر دستگاهی مشخص بوده و پاسخ فقط برای همان دستگاه ارسال می‌شود.

پس نقش پورت‌ها این وسط چه می‌شود؟ پورت‌ها بخشی قدیمی اما مفید از روزهای ابتدایی پردازش شبکه هستند. در آن زمان‌ها که هر کامپیوتر در یک زمان فقط می‌توانست یک اپلیکیشن اجرا کند، تنها کاری که باید صورت می‌گرفت این بود که یک کامپیوتر را به کامپیوتر دیگری که در همان شبکه همان اپلیکیشن را اجرا کرده بود، وصل کنیم. اما بعدها که کامپیوترها به صورت همزمان قادر به اجرای چندین اپلیکیشن شدند، متخصصان علوم کامپیوتری باید با مشکل وصل کردن اپلیکیشن‌های مرتبط به هم دست و پنجه نرم می‌کردند. این‌جا بود که پورت‌ها متولد شدند.

بعضی از پورت‌ها اپلیکیشن‌های مشخصی دارند که در صنعت کامپیوتر استاندارد هستند. برای مثال، زمانی که یک صفحه‌ی اینترنتی را باز می‌کنید، سیستم از پورت ۸۰ استفاده می‌کند. نرم‌افزار کامپیوتر گیرنده می‌داند که از پورت ۸۰ برای بارگذاری اسناد http استفاده می‌شود، پس گوش به زنگ می‌ماند و بر همین اساس پاسخ می‌دهد. اگر درخواست http خود را بر روی پورت دیگری -مثلاً پورت ۱۴۳- بفرستید، سرویس دهنده‌ی وب آن را شناسایی نمی‌کند، چون به این پورت گوش نمی‌دهد (البته چیز دیگری مثل سرویس دهنده‌ی ایمیلی IMAP ممکن است از آن پورت استفاده کند).

بعضی از پورت‌ها به طور پیشفرض برای چیزی تعریف نشده‌اند، بنابراین برای هر کاری می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. به منظور جلوگیری از به وجود آمدن تداخل در استفاده از یک پورت بهتر است از اعداد طولانی‌تر استفاده نمایید. مثلاً Plex Media Server از پورت ۳۲۴۰۰ و سرورهای بازی Minecraft از پورت ۲۵۵۶۵ استفاده می‌کنند.

از هر پورت می‌توان در هر دو پروتکل TCP یا UDP استفاده کرد. TCP یا پروتکل کنترل انتقال، پروتکلی است که اغلب استفاده می‌شود. UDP یا پروتکل داده‌گرام کاربر توسط اپلیکیشن‌های خانگی کمتر استفاده می‌شود، مگر برای یک استثنا بزرگ که BitTorrent باشد.

چرا باید بخواهید پورت‌ها را فوروارد کنید؟

حالا اصلاً چرا باید بخواهیم پورت‌ها را فوروارد کنیم؟ با وجود این که بسیاری از اپلیکیشن‌ها برای تنظیم پورت‌های خود از NAT استفاده می‌کنند و خودشان پیکربندی‌های لازم را انجام می‌دهند، اما هنوز اپلیکیشن‌هایی وجود دارند که به طور خودکار این کار را انجام نمی‌دهند و باید به صورت دستی این تنظیمات را تعریف کنید.

در نمودار زیر با یک مثال ساده شروع می‌کنیم. فرض کنید در جایی از جهان در حال استفاده از لپتاپ‌تان هستید (با آدرس ۲۲۵٫۲۱۳٫۷٫۴۲)، و برای دسترسی به چند فایل که در کامپیوتر خانگی‌تان قرار دارد می‌خواهید به شبکه‌ی منزل وصل شوید. اگر آدرس IP خانگی خود (۱۲۷٫۳۴٫۷۳٫۲۱۴) را در یکی از ابزارهای مرتبط (مثلاً یک کلاینت FTP یا یک نرم‌افزار اتصال از راه دور) وارد کنید، و این ابزار از ویژگی‌های روتر که پیش‌تر اشاره کرده استفاده نکند، شانسی برای وصل شدن ندارید. برنامه نمی‌داند درخواست شما را به کجا بفرستد، و در نتیجه اتفاقی نمی‌افتد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

البته این امر قابلیت امنیتی بسیار خوبی است. اگر کسی بدون استفاده از پورت‌های معتبر بخواهد به شبکه‌ی خانگی شما وصل شود، نباید قادر به انجام چنین کاری باشد. رد این درخواست‌ها توسط فایروال روتر انجام می‌شود.

برای حل این مشکل باید به روتر بگویید که اگر درخواستی از طرف این برنامه فرستاده شد آن را به این دستگاه در این پورت ارسال کند. با دستورالعمل‌های لازم، روتر شما را به سمت کامپیوتر و اپلیکیشن مربوطه هدایت خواهد کرد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

پس در این مثال، اگر می‌خواهید از خارج شبکه به داخل شبکه دسترسی داشته باشید باید از پورت‌های مختلف استفاده کنید. هنگامی که با استفاده از پورت ۲۲ به آدرس IP شبکه‌ی خانگی خود دسترسی پیدا کردید، روتر شما در خانه می‌داند که این درخواست باید به سمت ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱۰۰ برود. سپس رابط SSH در آن دستگاه پاسخ خواهد داد. در عین حال می‌توانید درخواستی از طریق پورت ۸۰ ارسال کنید تا روتر آن را به سرویس دهنده‌ی وب در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ هدایت کند. یا از طریق آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۲۰۰ با استفاده از VNC به صورت از راه دور لپتاپ خواهرتان را کنترل کنید.

کارایی فوروارد کردن پورت‌ها به همین‌جا ختم نمی‌شود! برای راحتی و شفافیت بیشتر می‌توانید پورت‌های سرویس‌های موجود را با استفاده از فوروارد کردن پورت‌ها تغییر دهید. برای مثال فرض کنید در شبکه‌ی خانگی خود دو سرویس دهنده‌ی وب دارید و می‌خواهید یکی از آن‌ها به راحتی قابل دستیابی باشد، و دیگری فقط برای استفاده‌ی شخصی در دسترس باشد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

زمانی که از پورت ۸۰ به شبکه‌ی خانگی‌تان دسترسی پیدا می‌کنید، می‌توانید به روتر خود بگویید درخواست‌ها را به یکی از سرورهای موجود در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ که پورت ۸۰ را گوش می‌کند بفرستد. می‌توانید به روتر بگویید که اگر از طریق پورت ۱۰۰۰۰ به آن وصل شدید، باید به پورت ۸۰ سرور شخصی شما برود. از این طریق، کامپیوتر دوم حتی برای استفاده از یک پورت متفاوت هم نباید دوباره پیکربندی شود، ولی شما هنوز می‌تواتید ترافیک آن را مدیریت کنید.

اکنون که می‌دانیم انتقال پورت چیست و چرا باید بخواهیم از آن استفاده کنیم، بگذارید پیش از پیکربندی اصلی آن، چند نکته‌ی کوچک را در این رابطه بگوییم.

نکاتی پیش از پیکربندی روتر

پیش از پیکربندی حقیقی روتر و شروع به کار جدی برای جلوگیری از به وجود آمدن مشکل بهتر از چند نکته‌ی کوچک را بدانید.

تنظیم آدرس IP ایستا برای دستگاه‌ها

اگر دستگاه‌های شما آدرس IP خود را به صورت پویا از سرویس DHCP روتر دریافت می‌کنند، هیچ کدام از این کارها فایده‌ای نخواهد داشت. ما در این جا به طور خلاصه به این موشوع اشاره خواهیم کرد.

روتر شما مجموعه‌ای از آدرس‌های آماده دارد که با وارد شدن دستگاه‌های جدید به شبکه این آدرس‌ها را به آن‌ها اختصاص می‌دهد. مثلاً هنگامی که لپتاپ شما وارد شبکه می‌شود با آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۸، آیفون‌تان با ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۹ و بقیه‌ی دستگاه‌ها هم به همین صورت آدرس‌دهی می‌شوند. اگر این دستگاه‌ها برای مدتی خاموش شوند یا روتر دوباره راه‌اندازی شود، کل آدرس‌ها دوباره بازنشانی می‌شوند.

در شرایط معمولی این امکان فوق العاده خوب است، چون دیگر نیازی نیست که نگران IP های داخلی باشید. اما اگر می‌خواهید قاعده‌ی (Rule) فوروارد پورتی بسازید که آدرس سرویس دهنده‌ی بازی شما را مشخص می‌کند، و بعد روتر آدرس جدیدی به آن بدهد، این قاعده دیگر کار نخواهد کرد، و دیگر کسی نمی‌تواند به آن وصل شود. برای جلوگیری از این اتفاق باید به هر دستگاه در شبکه که در آن پورت فوروارد کرده‌اید، آدرس IP ایستا بدهید. بهترین روش برای انجام این کار از طریق روتر است.

آدرس IP خود را بدانید (و یک آدرس DNS پویا تعریف کنید)

علاوه بر رعایت نکته‌ی قبلی، باید آدرس IP خارجی خود را هم بدانید. می‌توانید این آدرس را با مراجعه به سایت whatismyip.com مشاهده کنید. اگرچه یک آدرس IP عمومی می‌تواند تا ماه‌ها یا حتی یک سال ثابت بماند ولی امکان تغییر آن هم وجود دارد (مگر این که به طور مشخص از سرویس دهنده‌ی اینترنت خود IP ثابت گرفته باشید). به عبارت دیگر یعنی با اعتماد کامل نمی‌توانید آدرس IP شبکه‌ی خود را در نرم‌افزارهای اتصال از راه دور وارد کنید و انتظار وصل شدن داشته باشید.

بنابراین قویاً پیشنهاد می‌کنیم که یک سرویس DNS پویا تنظیم کنید تا آدرس متغیر شما را به یک آدرس به یاد ماندنی‌تر مثل mysuperawesomeshomeserver.dynu.net پیوند دهد.

به فایروال‌های محلی توجه کنید

زمانی که یک پورت را در سطح روتر فوروارد می‌کنید، به احتمال خیلی زیاد باید دستی هم در قوانین فایروال کامپیوتر خود ببرید. آگاه باشید که در کامپیوترهایی که علاوه بر فایروال محلی از فایروال موجود در نرم‌افزارهای آنتی ویروس هم استفاده می‌کنند، باید در هر دو جا بگویید که اتصالات این پورت‌ها را مورد تایید شماست.

گام اول: یافتن قواعد فوروارد کردن پورت‌ها در روتر

اگرچه ما دوست داریم برای روتر شما دستورالعمل مخصوص بنویسیم، ولی حقیقت این است که هر روتر نرم‌افزار مخصوص به خود را دارد، و عملکرد هر نرم‌افزار هم بسته به مدل روتر متفاوت است. پس به جای این که همه‌ی مدل‌های موجود را تحت پوشش قرار دهیم (که کار بی‌نهایت سختی است)، سعی می‌کنیم تا با ارائه‌ی اطلاعاتی درباره‌ی ظاهر منوها، تشویق‌تان کنیم تا دفترچه‌ی راهنما را مطالعه کرده یا به دنبال راهنماهای آنلاین مربوط به مدل روتر خود باشید.

در حالت کلی باید به دنبال بخشی به نام Port Forwarding باشید. برای پیدا کردن آن شاید لازم باشد تا دسته‌بندی‌های مختلف را بررسی کنید. برای مثال این بخش در روتر D-Link DIR-890L به شکل زیر است:

فوروارد کردن پورت روی روتر

و همین بخش در روتری مشابه که از فرم‌ور محبوب شخص ثالث DD-WRT استفاده می‌کند هم به صورت زیر می‌باشد:

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که می‌بینید، پیچیدگی بین این دو مدل، علی‌رغم سخت‌افزار یکسان مشهود است. به علاوه، موقعیت آن هم به طور کامل با یکدیگر تفاوت دارد. به همین خاطر بهتر است برای هر دستگاه و هر رابط کاربری راهنمای مخصوص آن را مطالعه کنید.

هنگامی که منوی آن را پیدا کردید، زمان آن است تا قاعده‌ی موردنظر خود را تنظیم کنید.

گام دوم: ایجاد یک قاعده‌ی فوروارد پورت

برخلاف همه‌ی توضیحات احتمالاً پیچیده و مراحل قبلی تعریف خود قاعده بسیار ساده است. ما می‌خواهیم دو قاعده برای فوروارد کردن پورت تعریف کنیم؛ یکی برای سرویس دهنده‌ی موسیقی Subsonic و دیگری برای سرویس دهنده‌ی بازی Minecraft.

فوروارد کردن پورت روی روتر

با وجود تفاوت‌هایی که در نرم‌افزار هر روتر وجود دارد، فرآیند کلی یکسان است. تقریباً در همه جا ابتدا باید نام قاعده‌ی فوروارد پورت را بنویسید. بهتر نامی مرتبط با کاربرد سرویس یا سرور برای آن انتخاب کنید. اکنون باید مشخص کنید که این قاعده از پروتکل TCP، UDP یا هر دوی آن‌ها استفاده کند. بعضی از کاربران در زمینه‌ی انتخاب دقیق پروتکل موردنیاز برای هر اپلیکیشن یا سرویس وسواس دارند و آن را به پای مسائل امنیتی می‌گذارند. اگر راستش را بگویم من همیشه در این زمینه تنبلی می‌کنم، و خیلی راحت گزینه‌ی Both یا هر دو را انتخاب می‌کنم.

در برخی از فرم‌ورهای نرم‌افزاری مثل DD-WRT که در تصویر بالا هم آن را آوردیم، با تعیین مقدار Source یا منبع می‌توانید دسترسی لیستی از آدرس‌های IP را به دلایل امنیتی به این قاعده‌ی انتقال پورت محدود کنید. اگر بخواهید می‌توانید از چنین قابلیتی استفاده کنید، اما بدانید که با این کار دردسرهای جدیدی برای خود ایجاد می‌کنید، چرا که روتر فرض می‌کند که کاربران از راه دور (از جمله شما و دوستان‌تان) آدرس‌های ایستا دارند.

سپس باید پورت خارجی را مشخص کنید. این همان پورتی است که بر روی روتر و اینترنت باز خواهد ماند. شما می‌توانید از بین ۱ تا ۶۵۳۵۳ یک عدد انتخاب کنید، اما اکثر اعداد پایین توسط سرویس‌های استاندارد (مثل ایمیل و سرورهای وب) و عددهای بالا هم توسط اپلیکیشن‌های متداول اشغال شده‌اند. با این اوصاف پیشنهاد می‌کنیم عددی بالاتر از ۵۰۰۰ انتخاب کنید. برای اطمینان خاطر می‌توانید در میان لیست طویل پورت‌های TCP/UDP بگردید تا مطمئن شوید که پورت انتخابی شما با سرویس دیگری تداخل نداشته باشد.

در انتها آدرس IP داخلی و پورت دستگاه موردنظر خود را وارد کرده، و سوئیچ این قاعده را روشن کنید. فراموش نکنید که تنظیمات را هم ذخیره نمایید.

گام سوم: آزمایش قاعده‌ی فوروارد پورت

ساده‌ترین راه برای آزمایش فوروارد پورت این است که از یک دستگاه خارج از شبکه به کامپیوتر داخل شبکه وصل شوید. اما اگر خارج از خانه نباشید شاید انجام این آزمایش برای شما کمی مشکل باشد. خوشبختانه به لطف وبسایت YouGetSignal.com می‌توانید به راحتی ببینید که آیا قاعده‌ی فوروارد کردن پورت شما به درستی کار می‌کند یا نه. برای انجام این آزمایش کافی است آدرس IP خود را به همراه پورت‌تان وارد کرده و بر روی دکمه‌ی Check کلیک کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که در تصویر بالا پیداست، باید پیامی مشابه [Port X is open on [Your IP دریافت کنید. اگر پورت بسته بود، مجدداً تنظیمات روتر خود را چک کرده و ضمن بررسی IP و پورتی که در این سایت وارد کرده‌اید، آزمایش را دوباره اجرا کنید.

تعریف انتقال پورت شاید کمی مشکل باشد، اما پس از آن که آدرس IP ایستا را به دستگاه موردنظر خود اختصاص دادید و سرور DNS پویا را برای آدرس IP خانگی خود تعریف کردید، فقط کافی است یکبار این سختی را به جان بخرید تا در آینده به راحتی بتوانید از شبکه‌ی خانگی خود استفاده کنید.

این مطلب برای بسیاری از کاربران دنیای مجازی مفید است و کاربرد دارد بنابراین توصیه می کنیم که از طریق دکمه های زیر این مطلب را روی شبکه های اجتماعی منتشر نمایید.

منبع: howtogeek.com

چگونه چند پورت‌ (Port) را روی روتر ( Router ) منتقل ( forward ) کنیم؟  

اگرچه امروزه بسیاری از روترها این کار را به صورت خودکار انجام می‌دهند، اما فوروارد (Forward) کردن پورت (Port) برای بعضی از اپلیکیشن‌ها یا دستگاه‌ها باید به صورت دستی انجام شود. خوشبختانه اگر بدانید باید کجا بروید، انجام این کار خیلی آسان است.

فوروارد کردن پورت

فوروارد کردن پورت چیست؟

برای انجام بسیاری از کارها باید کامپیوتر خود را به سرویس دهنده‌ی دستگاه‌های دیگر تبدیل کنید. اکثر چیزها زمانی که داخل شبکه‌ی خودتان هستید، به درستی کار می‌کند. اما اگر می‌خواهید از بیرون از این شبکه به بعضی از اپلیکیشن‌ها دسترسی داشته باشید، قضیه سخت‌تر می‌شود. پس ابتدا بگذارید نگاهی به دلیل این ماجرا بیاندازیم.

روتر چگونه درخواست‌ها را مدیریت کرده و از پورت‌ها استفاده می‌کند؟

تصویر زیر نقشه‌ای ساده از شبکه‌ی خانگی شماست. ابر همان اینترنت و اتصال عمومی شما، یا آدرس پروتکل اینترنت (IP) است. این آدرس IP کل شبکه‌ی خانگی شما را به جهان خارج نشان می‌دهد.

آدرس قرمز، آدرس روتر در داخل شبکه‌ی شماست. آدرس‌های دیگری که در پایین تصویر وجود دارد همه متعلق به دستگاه‌های موجود در شبکه است. اگر آدرس IP عمومی شما مثل آدرس یک خیابان باشد، به آدرس‌های داخلی مثل شماره‌ی آپارتمان‌های آن خیابان نگاه کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

 

این شکل در خود سوالی دارد که شاید تا به حال به آن فکر نکرده باشید. چگونه اطلاعاتی که از اینترنت می‌آید به دستگاه موردنظر ما در شبکه می‌رسد؟ اگر درخواست باز کردن سایت گوگل را داشته باشید، چگونه پاسخ به جای لپتاپ برادرتان به سیستم شما فرستاده می‌شود؟ مگر آدرس IP عمومی در همه‌ی دستگاه‌ها یکسان نیست؟

این مسئله به لطف قابلیت فوق العاده‌ای در روتر به نام ترجمه‌ی آدرس شبکه (NAT) حل می‌شود. این قابلیت در سطح روتر مثل یک پلیس راهنمایی و رانندگی عمل می‌کند، یعنی ترافیک را از میان روتر به دستگاه صحیح هدایت می‌کند، بنابراین از یک آدرس IP عمومی می‌توان در چندین دستگاه استفاده کرد. به واسطه‌ی همین NAT، درخواست‌های هر دستگاهی مشخص بوده و پاسخ فقط برای همان دستگاه ارسال می‌شود.

پس نقش پورت‌ها این وسط چه می‌شود؟ پورت‌ها بخشی قدیمی اما مفید از روزهای ابتدایی پردازش شبکه هستند. در آن زمان‌ها که هر کامپیوتر در یک زمان فقط می‌توانست یک اپلیکیشن اجرا کند، تنها کاری که باید صورت می‌گرفت این بود که یک کامپیوتر را به کامپیوتر دیگری که در همان شبکه همان اپلیکیشن را اجرا کرده بود، وصل کنیم. اما بعدها که کامپیوترها به صورت همزمان قادر به اجرای چندین اپلیکیشن شدند، متخصصان علوم کامپیوتری باید با مشکل وصل کردن اپلیکیشن‌های مرتبط به هم دست و پنجه نرم می‌کردند. این‌جا بود که پورت‌ها متولد شدند.

بعضی از پورت‌ها اپلیکیشن‌های مشخصی دارند که در صنعت کامپیوتر استاندارد هستند. برای مثال، زمانی که یک صفحه‌ی اینترنتی را باز می‌کنید، سیستم از پورت ۸۰ استفاده می‌کند. نرم‌افزار کامپیوتر گیرنده می‌داند که از پورت ۸۰ برای بارگذاری اسناد http استفاده می‌شود، پس گوش به زنگ می‌ماند و بر همین اساس پاسخ می‌دهد. اگر درخواست http خود را بر روی پورت دیگری -مثلاً پورت ۱۴۳- بفرستید، سرویس دهنده‌ی وب آن را شناسایی نمی‌کند، چون به این پورت گوش نمی‌دهد (البته چیز دیگری مثل سرویس دهنده‌ی ایمیلی IMAP ممکن است از آن پورت استفاده کند).

بعضی از پورت‌ها به طور پیشفرض برای چیزی تعریف نشده‌اند، بنابراین برای هر کاری می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. به منظور جلوگیری از به وجود آمدن تداخل در استفاده از یک پورت بهتر است از اعداد طولانی‌تر استفاده نمایید. مثلاً Plex Media Server از پورت ۳۲۴۰۰ و سرورهای بازی Minecraft از پورت ۲۵۵۶۵ استفاده می‌کنند.

از هر پورت می‌توان در هر دو پروتکل TCP یا UDP استفاده کرد. TCP یا پروتکل کنترل انتقال، پروتکلی است که اغلب استفاده می‌شود. UDP یا پروتکل داده‌گرام کاربر توسط اپلیکیشن‌های خانگی کمتر استفاده می‌شود، مگر برای یک استثنا بزرگ که BitTorrent باشد.

چرا باید بخواهید پورت‌ها را فوروارد کنید؟

حالا اصلاً چرا باید بخواهیم پورت‌ها را فوروارد کنیم؟ با وجود این که بسیاری از اپلیکیشن‌ها برای تنظیم پورت‌های خود از NAT استفاده می‌کنند و خودشان پیکربندی‌های لازم را انجام می‌دهند، اما هنوز اپلیکیشن‌هایی وجود دارند که به طور خودکار این کار را انجام نمی‌دهند و باید به صورت دستی این تنظیمات را تعریف کنید.

در نمودار زیر با یک مثال ساده شروع می‌کنیم. فرض کنید در جایی از جهان در حال استفاده از لپتاپ‌تان هستید (با آدرس ۲۲۵٫۲۱۳٫۷٫۴۲)، و برای دسترسی به چند فایل که در کامپیوتر خانگی‌تان قرار دارد می‌خواهید به شبکه‌ی منزل وصل شوید. اگر آدرس IP خانگی خود (۱۲۷٫۳۴٫۷۳٫۲۱۴) را در یکی از ابزارهای مرتبط (مثلاً یک کلاینت FTP یا یک نرم‌افزار اتصال از راه دور) وارد کنید، و این ابزار از ویژگی‌های روتر که پیش‌تر اشاره کرده استفاده نکند، شانسی برای وصل شدن ندارید. برنامه نمی‌داند درخواست شما را به کجا بفرستد، و در نتیجه اتفاقی نمی‌افتد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

البته این امر قابلیت امنیتی بسیار خوبی است. اگر کسی بدون استفاده از پورت‌های معتبر بخواهد به شبکه‌ی خانگی شما وصل شود، نباید قادر به انجام چنین کاری باشد. رد این درخواست‌ها توسط فایروال روتر انجام می‌شود.

برای حل این مشکل باید به روتر بگویید که اگر درخواستی از طرف این برنامه فرستاده شد آن را به این دستگاه در این پورت ارسال کند. با دستورالعمل‌های لازم، روتر شما را به سمت کامپیوتر و اپلیکیشن مربوطه هدایت خواهد کرد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

پس در این مثال، اگر می‌خواهید از خارج شبکه به داخل شبکه دسترسی داشته باشید باید از پورت‌های مختلف استفاده کنید. هنگامی که با استفاده از پورت ۲۲ به آدرس IP شبکه‌ی خانگی خود دسترسی پیدا کردید، روتر شما در خانه می‌داند که این درخواست باید به سمت ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱۰۰ برود. سپس رابط SSH در آن دستگاه پاسخ خواهد داد. در عین حال می‌توانید درخواستی از طریق پورت ۸۰ ارسال کنید تا روتر آن را به سرویس دهنده‌ی وب در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ هدایت کند. یا از طریق آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۲۰۰ با استفاده از VNC به صورت از راه دور لپتاپ خواهرتان را کنترل کنید.

کارایی فوروارد کردن پورت‌ها به همین‌جا ختم نمی‌شود! برای راحتی و شفافیت بیشتر می‌توانید پورت‌های سرویس‌های موجود را با استفاده از فوروارد کردن پورت‌ها تغییر دهید. برای مثال فرض کنید در شبکه‌ی خانگی خود دو سرویس دهنده‌ی وب دارید و می‌خواهید یکی از آن‌ها به راحتی قابل دستیابی باشد، و دیگری فقط برای استفاده‌ی شخصی در دسترس باشد.

فوروارد کردن پورت روی روتر

زمانی که از پورت ۸۰ به شبکه‌ی خانگی‌تان دسترسی پیدا می‌کنید، می‌توانید به روتر خود بگویید درخواست‌ها را به یکی از سرورهای موجود در آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱۵۰ که پورت ۸۰ را گوش می‌کند بفرستد. می‌توانید به روتر بگویید که اگر از طریق پورت ۱۰۰۰۰ به آن وصل شدید، باید به پورت ۸۰ سرور شخصی شما برود. از این طریق، کامپیوتر دوم حتی برای استفاده از یک پورت متفاوت هم نباید دوباره پیکربندی شود، ولی شما هنوز می‌تواتید ترافیک آن را مدیریت کنید.

اکنون که می‌دانیم انتقال پورت چیست و چرا باید بخواهیم از آن استفاده کنیم، بگذارید پیش از پیکربندی اصلی آن، چند نکته‌ی کوچک را در این رابطه بگوییم.

نکاتی پیش از پیکربندی روتر

پیش از پیکربندی حقیقی روتر و شروع به کار جدی برای جلوگیری از به وجود آمدن مشکل بهتر از چند نکته‌ی کوچک را بدانید.

تنظیم آدرس IP ایستا برای دستگاه‌ها

اگر دستگاه‌های شما آدرس IP خود را به صورت پویا از سرویس DHCP روتر دریافت می‌کنند، هیچ کدام از این کارها فایده‌ای نخواهد داشت. ما در این جا به طور خلاصه به این موشوع اشاره خواهیم کرد.

روتر شما مجموعه‌ای از آدرس‌های آماده دارد که با وارد شدن دستگاه‌های جدید به شبکه این آدرس‌ها را به آن‌ها اختصاص می‌دهد. مثلاً هنگامی که لپتاپ شما وارد شبکه می‌شود با آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۸، آیفون‌تان با ۱۹۲.۱۶۸.۱.۹۹ و بقیه‌ی دستگاه‌ها هم به همین صورت آدرس‌دهی می‌شوند. اگر این دستگاه‌ها برای مدتی خاموش شوند یا روتر دوباره راه‌اندازی شود، کل آدرس‌ها دوباره بازنشانی می‌شوند.

در شرایط معمولی این امکان فوق العاده خوب است، چون دیگر نیازی نیست که نگران IP های داخلی باشید. اما اگر می‌خواهید قاعده‌ی (Rule) فوروارد پورتی بسازید که آدرس سرویس دهنده‌ی بازی شما را مشخص می‌کند، و بعد روتر آدرس جدیدی به آن بدهد، این قاعده دیگر کار نخواهد کرد، و دیگر کسی نمی‌تواند به آن وصل شود. برای جلوگیری از این اتفاق باید به هر دستگاه در شبکه که در آن پورت فوروارد کرده‌اید، آدرس IP ایستا بدهید. بهترین روش برای انجام این کار از طریق روتر است.

آدرس IP خود را بدانید (و یک آدرس DNS پویا تعریف کنید)

علاوه بر رعایت نکته‌ی قبلی، باید آدرس IP خارجی خود را هم بدانید. می‌توانید این آدرس را با مراجعه به سایت whatismyip.com مشاهده کنید. اگرچه یک آدرس IP عمومی می‌تواند تا ماه‌ها یا حتی یک سال ثابت بماند ولی امکان تغییر آن هم وجود دارد (مگر این که به طور مشخص از سرویس دهنده‌ی اینترنت خود IP ثابت گرفته باشید). به عبارت دیگر یعنی با اعتماد کامل نمی‌توانید آدرس IP شبکه‌ی خود را در نرم‌افزارهای اتصال از راه دور وارد کنید و انتظار وصل شدن داشته باشید.

بنابراین قویاً پیشنهاد می‌کنیم که یک سرویس DNS پویا تنظیم کنید تا آدرس متغیر شما را به یک آدرس به یاد ماندنی‌تر مثل mysuperawesomeshomeserver.dynu.net پیوند دهد.

به فایروال‌های محلی توجه کنید

زمانی که یک پورت را در سطح روتر فوروارد می‌کنید، به احتمال خیلی زیاد باید دستی هم در قوانین فایروال کامپیوتر خود ببرید. آگاه باشید که در کامپیوترهایی که علاوه بر فایروال محلی از فایروال موجود در نرم‌افزارهای آنتی ویروس هم استفاده می‌کنند، باید در هر دو جا بگویید که اتصالات این پورت‌ها را مورد تایید شماست.

گام اول: یافتن قواعد فوروارد کردن پورت‌ها در روتر

اگرچه ما دوست داریم برای روتر شما دستورالعمل مخصوص بنویسیم، ولی حقیقت این است که هر روتر نرم‌افزار مخصوص به خود را دارد، و عملکرد هر نرم‌افزار هم بسته به مدل روتر متفاوت است. پس به جای این که همه‌ی مدل‌های موجود را تحت پوشش قرار دهیم (که کار بی‌نهایت سختی است)، سعی می‌کنیم تا با ارائه‌ی اطلاعاتی درباره‌ی ظاهر منوها، تشویق‌تان کنیم تا دفترچه‌ی راهنما را مطالعه کرده یا به دنبال راهنماهای آنلاین مربوط به مدل روتر خود باشید.

در حالت کلی باید به دنبال بخشی به نام Port Forwarding باشید. برای پیدا کردن آن شاید لازم باشد تا دسته‌بندی‌های مختلف را بررسی کنید. برای مثال این بخش در روتر D-Link DIR-890L به شکل زیر است:

فوروارد کردن پورت روی روتر

و همین بخش در روتری مشابه که از فرم‌ور محبوب شخص ثالث DD-WRT استفاده می‌کند هم به صورت زیر می‌باشد:

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که می‌بینید، پیچیدگی بین این دو مدل، علی‌رغم سخت‌افزار یکسان مشهود است. به علاوه، موقعیت آن هم به طور کامل با یکدیگر تفاوت دارد. به همین خاطر بهتر است برای هر دستگاه و هر رابط کاربری راهنمای مخصوص آن را مطالعه کنید.

هنگامی که منوی آن را پیدا کردید، زمان آن است تا قاعده‌ی موردنظر خود را تنظیم کنید.

گام دوم: ایجاد یک قاعده‌ی فوروارد پورت

برخلاف همه‌ی توضیحات احتمالاً پیچیده و مراحل قبلی تعریف خود قاعده بسیار ساده است. ما می‌خواهیم دو قاعده برای فوروارد کردن پورت تعریف کنیم؛ یکی برای سرویس دهنده‌ی موسیقی Subsonic و دیگری برای سرویس دهنده‌ی بازی Minecraft.

فوروارد کردن پورت روی روتر

با وجود تفاوت‌هایی که در نرم‌افزار هر روتر وجود دارد، فرآیند کلی یکسان است. تقریباً در همه جا ابتدا باید نام قاعده‌ی فوروارد پورت را بنویسید. بهتر نامی مرتبط با کاربرد سرویس یا سرور برای آن انتخاب کنید. اکنون باید مشخص کنید که این قاعده از پروتکل TCP، UDP یا هر دوی آن‌ها استفاده کند. بعضی از کاربران در زمینه‌ی انتخاب دقیق پروتکل موردنیاز برای هر اپلیکیشن یا سرویس وسواس دارند و آن را به پای مسائل امنیتی می‌گذارند. اگر راستش را بگویم من همیشه در این زمینه تنبلی می‌کنم، و خیلی راحت گزینه‌ی Both یا هر دو را انتخاب می‌کنم.

در برخی از فرم‌ورهای نرم‌افزاری مثل DD-WRT که در تصویر بالا هم آن را آوردیم، با تعیین مقدار Source یا منبع می‌توانید دسترسی لیستی از آدرس‌های IP را به دلایل امنیتی به این قاعده‌ی انتقال پورت محدود کنید. اگر بخواهید می‌توانید از چنین قابلیتی استفاده کنید، اما بدانید که با این کار دردسرهای جدیدی برای خود ایجاد می‌کنید، چرا که روتر فرض می‌کند که کاربران از راه دور (از جمله شما و دوستان‌تان) آدرس‌های ایستا دارند.

سپس باید پورت خارجی را مشخص کنید. این همان پورتی است که بر روی روتر و اینترنت باز خواهد ماند. شما می‌توانید از بین ۱ تا ۶۵۳۵۳ یک عدد انتخاب کنید، اما اکثر اعداد پایین توسط سرویس‌های استاندارد (مثل ایمیل و سرورهای وب) و عددهای بالا هم توسط اپلیکیشن‌های متداول اشغال شده‌اند. با این اوصاف پیشنهاد می‌کنیم عددی بالاتر از ۵۰۰۰ انتخاب کنید. برای اطمینان خاطر می‌توانید در میان لیست طویل پورت‌های TCP/UDP بگردید تا مطمئن شوید که پورت انتخابی شما با سرویس دیگری تداخل نداشته باشد.

در انتها آدرس IP داخلی و پورت دستگاه موردنظر خود را وارد کرده، و سوئیچ این قاعده را روشن کنید. فراموش نکنید که تنظیمات را هم ذخیره نمایید.

گام سوم: آزمایش قاعده‌ی فوروارد پورت

ساده‌ترین راه برای آزمایش فوروارد پورت این است که از یک دستگاه خارج از شبکه به کامپیوتر داخل شبکه وصل شوید. اما اگر خارج از خانه نباشید شاید انجام این آزمایش برای شما کمی مشکل باشد. خوشبختانه به لطف وبسایت YouGetSignal.com می‌توانید به راحتی ببینید که آیا قاعده‌ی فوروارد کردن پورت شما به درستی کار می‌کند یا نه. برای انجام این آزمایش کافی است آدرس IP خود را به همراه پورت‌تان وارد کرده و بر روی دکمه‌ی Check کلیک کنید.

فوروارد کردن پورت روی روتر

همان طور که در تصویر بالا پیداست، باید پیامی مشابه [Port X is open on [Your IP دریافت کنید. اگر پورت بسته بود، مجدداً تنظیمات روتر خود را چک کرده و ضمن بررسی IP و پورتی که در این سایت وارد کرده‌اید، آزمایش را دوباره اجرا کنید.

تعریف انتقال پورت شاید کمی مشکل باشد، اما پس از آن که آدرس IP ایستا را به دستگاه موردنظر خود اختصاص دادید و سرور DNS پویا را برای آدرس IP خانگی خود تعریف کردید، فقط کافی است یکبار این سختی را به جان بخرید تا در آینده به راحتی بتوانید از شبکه‌ی خانگی خود استفاده کنید.

این مطلب برای بسیاری از کاربران دنیای مجازی مفید است و کاربرد دارد بنابراین توصیه می کنیم که از طریق دکمه های زیر این مطلب را روی شبکه های اجتماعی منتشر نمایید.

منبع: howtogeek.com

راهنمای Sign Out از Skype از راه دور

همه‌ی ما از مضرات خارج نشدن از حساب‌های کاربری شبکه‌های اجتماعی در کامپیوترهای غیرایمن خبر داریم. تجارب ناخوشایندی که در این رابطه برای مردم پیش آمده به ما می‌آموزد که همیشه در هنگام رها کردن کامپیوتر از اکانت مثلاً فیسبوک خود خارج شویم. اگر فراموش می‌کنید که این کار را بکنید، می‌توانید آن را به صورت از راه دور انجام دهید. این قابلیت علاوه بر فیسبوک در جیمیل هم صادق است، ولی به طور کلی سرویس‌های کمی از آن پشتیبانی می‌کنند. اگر یادتان رفت تا از اکانت اسکایپ خود خارج شوید، و اکنون به دنبال راهی هستید تا به صورت از راه دور از آن بیرون بیایید، باید بگوییم که این سرویس هم با یک فرمان ساده از این قابلیت پشتیبانی می‌کند.

خارج شدن از اسکایپ از راه دور

اگر اکانت شما بر روی سیستم یا موبایلی که دیگر به آن دسترسی ندارید باز مانده است، سریع‌ترین و ساده‌ترین راه برای خاتمه دادن به این جلسه ارسال یک فرمان از طریق یکی از مکالمات شماست. البته این فرمان برای طرف مقابل قابل مشاهده نخواهد بود.

/remotelogout

فرمان بالا بلافاصله همه‌ی جلسه‌های فعال اکانت اسکایپ شما بر روی سیستم‌ها و دستگاه‌های دیگر را می‌بندد. اگر مطمئن نیستید که اکانت خود را باز رها کرده‌اید یا نه، یک دستور دیگر وجود دارد که تعداد جلسه‌های فعلی اسکایپ اکانت شما را نشان می‌دهد. این فرمان را هم از طریق یکی از مکالمات خود ارسال کنید تا از شرایط موجود مطلع شوید. این دستور هم برای طرف مقابل قابل مشاهده نخواهد بود.

/showplaces

خروجی این دستور لیستی از دستگاه‌هایی است که با آن‌ها وارد حساب کاربری خود شده‌اید. البته ما متوجه شدیم که آمار این دستور گاهی اوقات ۱۰۰ درصد دقیق نیست، و حتی بعضی وقت‌ها پس از بستن یک جلسه آن دستگاه را از لیست خود حذف نمی‌کند. اگر شک دارید که اکانت خود را جایی باز گذاشته‌اید یا نه، بهتر است همه‌ی جلسه‌ها را با دستور قبلی ببندید. دستورات مذکور هم از طریق اپلیکیشن دسکتاپ اسکایپ و هم از طریق اپلیکیشن موبایل این سرویس قابل ارسال شدن هستند.

به طور کلی نظر شما در مورد اسکایپ و امنیت آن چیست؟ آیا فکر نمی کنید که این برنامه از بهترین نرم افزارهایی است که سال ها امتحان خود را پس داده است؟ برای خارج شدن از اسکایپ از راه دور چه ترفند های دیگری یاد گرفته اید؟ آن را با ما در میان بگذارید و با انتشار این مطلب روی شبکه های اجتماعی به نشر امنیت فضای مجازی کمک کنید.

منبع: addictivetips

راهنمای Sign Out از Skype از راه دور

همه‌ی ما از مضرات خارج نشدن از حساب‌های کاربری شبکه‌های اجتماعی در کامپیوترهای غیرایمن خبر داریم. تجارب ناخوشایندی که در این رابطه برای مردم پیش آمده به ما می‌آموزد که همیشه در هنگام رها کردن کامپیوتر از اکانت مثلاً فیسبوک خود خارج شویم. اگر فراموش می‌کنید که این کار را بکنید، می‌توانید آن را به صورت از راه دور انجام دهید. این قابلیت علاوه بر فیسبوک در جیمیل هم صادق است، ولی به طور کلی سرویس‌های کمی از آن پشتیبانی می‌کنند. اگر یادتان رفت تا از اکانت اسکایپ خود خارج شوید، و اکنون به دنبال راهی هستید تا به صورت از راه دور از آن بیرون بیایید، باید بگوییم که این سرویس هم با یک فرمان ساده از این قابلیت پشتیبانی می‌کند.

خارج شدن از اسکایپ از راه دور

اگر اکانت شما بر روی سیستم یا موبایلی که دیگر به آن دسترسی ندارید باز مانده است، سریع‌ترین و ساده‌ترین راه برای خاتمه دادن به این جلسه ارسال یک فرمان از طریق یکی از مکالمات شماست. البته این فرمان برای طرف مقابل قابل مشاهده نخواهد بود.

/remotelogout

فرمان بالا بلافاصله همه‌ی جلسه‌های فعال اکانت اسکایپ شما بر روی سیستم‌ها و دستگاه‌های دیگر را می‌بندد. اگر مطمئن نیستید که اکانت خود را باز رها کرده‌اید یا نه، یک دستور دیگر وجود دارد که تعداد جلسه‌های فعلی اسکایپ اکانت شما را نشان می‌دهد. این فرمان را هم از طریق یکی از مکالمات خود ارسال کنید تا از شرایط موجود مطلع شوید. این دستور هم برای طرف مقابل قابل مشاهده نخواهد بود.

/showplaces

خروجی این دستور لیستی از دستگاه‌هایی است که با آن‌ها وارد حساب کاربری خود شده‌اید. البته ما متوجه شدیم که آمار این دستور گاهی اوقات ۱۰۰ درصد دقیق نیست، و حتی بعضی وقت‌ها پس از بستن یک جلسه آن دستگاه را از لیست خود حذف نمی‌کند. اگر شک دارید که اکانت خود را جایی باز گذاشته‌اید یا نه، بهتر است همه‌ی جلسه‌ها را با دستور قبلی ببندید. دستورات مذکور هم از طریق اپلیکیشن دسکتاپ اسکایپ و هم از طریق اپلیکیشن موبایل این سرویس قابل ارسال شدن هستند.

به طور کلی نظر شما در مورد اسکایپ و امنیت آن چیست؟ آیا فکر نمی کنید که این برنامه از بهترین نرم افزارهایی است که سال ها امتحان خود را پس داده است؟ برای خارج شدن از اسکایپ از راه دور چه ترفند های دیگری یاد گرفته اید؟ آن را با ما در میان بگذارید و با انتشار این مطلب روی شبکه های اجتماعی به نشر امنیت فضای مجازی کمک کنید.

منبع: addictivetips

چگونه فایل‌های تصویری EPS را در ویندوز باز کنیم؟

فایل EPS نوع خاصی از فایل‌های تصویری است که شامل برنامه‌ی PostScript می‌باشد. اگر با یکی از این نوع فایل‌ها برخورد کرده باشید، احتمالاً متوجه شده‌اید که برنامه‌های کمی قادر به باز کردن آن‌ها هستند. پس چطور باید آن‌ها را مشاهده کنیم؟

باز کردن عکس EPS روی ویندوز

در ویندوز برنامه‌های زیادی برای این کار وجود دارد، اما ما دو مورد از آن‌ها را به شما توصیه می‌کنیم.

EPS Viewer

ساده‌ترین راه برای مشاهده‌ی فایل‌های EPS استفاده از نرم‌افزار EPS Viewer است. این نرم‌افزار یک برنامه‌ی تک کاربردی برای مشاهده‌ی فایل‌های EPS می‌باشد.

باز کردن عکس EPS روی ویندوز

پس از نصب برنامه باید فایل EPS خود را باز کنید. EPS Viewer هیچ بخشی برای تنظیمات ندارد، بنابراین اگر فایل‌ها به طور پیشفرض با این نرم‌افزار باز نمی‌شوند، باید بر روی آن‌ها کلیک راست کرده و به منوی Open with > Choose another app بروید.

EPS Viewer

از بخش Other options نرم‌افزار EPS Viewer را انتخاب کرده و سپس تیک گزینه‌ی Always use this app to open .eps files را بزنید.

باز کردن عکس EPS روی ویندوز

با توجه به این که EPS Viewer فقط برای مشاهده‌ی فایل‌های EPS طراحی شده، امکانات بسیار کمی در آن وجود دارد. به جز امکان باز و ذخیره کردن فایل‌ها، می‌توانید اندازه‌ی تصاویر را تغییر داده، در آن‌ها زوم کنید، یا آن‌ها را به سمت چپ یا راست بچرخانید.

مشاهده عکس eps

هنگامی که می‌خواهید یک فایل را ذخیره کنید، بهتر است آن را به یک قالب متداول‌تر مثل JEPG، Bitmap، PNG، GIF یا TIFF تبدیل نمایید.

باز کردن عکس EPS روی ویندوز

اگر به دنبال نرم‌افزار ساده‌ای برای مشاهده‌ی فایل‌های EPS هستید EPS Viewer کار شما را راه می‌اندازد.

Irfanview

اگر نرم‌افزاری می‌خواهید که علاوه بر پشتیبانی از این قالب بتواند فایل‌های تصویری دیگر را هم باز کند، بهتر است IrfanView را امتحان کنید. این برنامه‌ی قدیمی از قالب‌های تصویری زیادی پشتیبانی می‌کند.

بسیاری از قالب‌های تصویری موجود در عکس زیر بلافاصله پس از نصب نرم‌افزار با Irfanview باز خواهند شد، اما برای این که فایل‌های EPS را هم به طور پیشفرض با این برنامه باز کنید، باید چند کار انجام دهید.

باز کردن عکس EPS روی ویندوز

ابتدا باید پلاگین‌های Irfanview را نصب کنید. این بسته یک لینک تکی بوده که از سایت رسمی این برنامه قابل دانلود کردن است.

آیتم دومی که نیاز دارید مفسر منبع باز PostScript به نام Ghostscript است. نصب Ghostscript ساده بوده و نیاز به تنظیمات خاصی ندارد. از صفحه‌ی دانلود Ghostscript گزینه‌ی Postscript and PDF interpreter/renderer را انتخاب کرده و سپس بسته‌ی مناسب با نسخه‌ی ویندوز خود را انتخاب کنید (۳۲ یا ۶۴ بیت).

Irfanview هم ویژگی‌های اساسی EPS Viewer یعنی امکان باز و ذخیره کردن، چرخش تصویر و زوم را دارد.

باز کردن عکس EPS روی ویندوز

علاوه بر این گزینه‌های بسیار زیاد دیگری هم وجود دارد. با نگاه کردن به منوی Edit متوجه خواهید شد که امکان افزودن متن به تصویر، بریدن عکس، و حتی علامت گذاری با ابزارهای نقاشی در تصویر وجود دارد.

باز کردن عکس EPS روی ویندوز

گزینه‌های موجود در منوی Image هم بسیار زیادند. از آن‌جا می‌توانید عمق رنگ، تیزی تصویر، تغییر جهت به حالت عمودی و افقی و موارد دیگر را تنظیم کنید.

Irfanview برای دیدن عکس eps

اگر منوهای این نرم‌افزار را به صورت تک به تک بررسی کنید، می‌بینید که امکانات Irfanview بسیار بیشتر از مشاهده‌ی ساده‌ی فایل‌های EPS است.

انتخاب یک نرم‌افزار برای باز کردن فایل‌های EPS سخت‌ترین بخش کار کردن با این نوع فایل نیست، بلکه باید ببینید که چه چیزی از آن نرم‌افزار می‌خواهید. اگر فقط می‌خواهید فایل‌ها را باز کرده و یا آن‌ها را به قالب‌های دیگر تبدیل کنید EPS Viewer برای شما کافی است. اما اگر برنامه‌ای با امکانات بیشتر می‌خواهید، چیزی که بتواند قالب‌های تصویری مختلف را باز کرده و چندین ویژگی ویرایشی پیشرفته‌تر داشته باشد، ما Irfanview را به شما پیشنهاد می‌کنیم.

نظر شما در مورد این برنامه ها چیست؟ چرا با این همه پیشرفت هنوز ویندوز برای باز کردن برخی نرم افزارها مشکل دارد؟ نظر خود را با ما در میان بگذارید و با اشتراک گذاری این مطلب روی شبکه های اجتماعی به کاربران کمک کنید که بتوانند، بهترین روش را برای باز کردن فایل EPS در ویندوز یاد بگیرند.

منبع: howtogeek

آموزش غیرفعال سازی تگ خودکار در فیس بوک

یکی از قابلیت های جالب شبکه اجتماعی فیسبوک امکان تگ کردن افراد در تصاویر است که کاربرد های جالبی دارد. این قابلیت به کمک پایگاه داده اتوماتیک فیسبوک که تصاویر کاربران را در خود ذخیره نموده انجام می شود و البته امکان تگ نمودن دستی نیز وجود دارد.

هرچند این قابلیت جذاب و پر طرفدار است اما گاهی نیز دردسر ساز می شود. چندی پیش یک قاضی شکایتی را مبنی بر اینکه به سبب تگ شدن چهره اش در فیسبوک کاربران او را به عنوان یک چهره شناخته شده می دانند تنظیم نموده بود.

غیر فعال نمودن این قابلیت به دو روش قابل انجام است که اولی به وسیله تنظیمات ارسال عکس و به صورت تک به تک انجام می شود و دومی می تواند به طور کامل تگ کردن خودکار را غیر فعال نماید. بنابراین اگر شما نیز از جمله افرادی هستید که با این قابلیت دردسرساز مشکل دارید با گویا آی تی همراه باشید تا این روش کاربردی و مفید را به شما آموزش دهیم.

با مراجعه به Help Center شبکه اجتماعی فیسبوک می توان دریافت که افراد به ۲ روش در عکس ها شناسایی می شوند در زیر به نقل از مرکز راهنمایی فیسبوک به معرفی این دو روش می پردازیم:

اطلاعات موجود در مورد عکس‌هایی که شما در آنها تگ شده اید.

زمانی که کاربر عکسی را برای پروفایل خود قرار می دهد و یا در یک عکس تگ می شود، این اطلاعات در داده های مربوط به حساب کاربری فرد در پایگاه داده مخصوص فیسبوک ذخیره می شود. بنابراین درصورتی که شما هیچ گاه در هیچ عکسی تگ نشده باشید و یا خودتان در عکس هایتان تگ نکرده باشید، فیسبوک هیچ اطلاعاتی درباره چهره شما در پایگاه داده خود ذخیره نمی کند بنابراین هیچگاه تگ اتوماتیکی صورت نخواهد گرفت.

مقایسه ‌ی عکس‌ های جدید شما با اطلاعات ذخیره شده در مورد عکس ‌هایی که شما در آنها تگ شده اید.

فیسبوک با توجه به اطلاعات بیومتریک موجود در پایگاه داده خود از عکس هایی که پیش از این در آنها تگ شده اید و عکس پروفایلتان تشخیص می دهد که فرد موجود در عکس شما هستید بنابراین به دوستانتان پیشنهاد می دهد که شما را به عکسشان تگ نمایند.

برای حذف تگ نمودن خودکار فیسبوک در ابتدا به settings رفته و گزینه ‌ی Timeline and Tagging را انتخاب نمایید.

stop-facebook-auto-tagging2

سپس به سمت پایین اسکرول کنید تا بخش  tag suggestions را مشاهده نمایید.

stop-facebook-auto-tagging3

گزینه Friends را به No One تغییر دهید.

stop-facebook-auto-tagging4

کار تمام شد. حالا دیگر می توانید اطمینان داشته باشید که به صورت خودکار عکسها دارای تگ نخواهند بود.

نظرات و دیدگاه های خود را درباره آموزش این ترفند کاربردی با دیگر کاربران گویا آی تی در میان بگذارید و با اشتراک گذاری آن در شبکه های اجتماعی دیگران را نیز با این روش جالب آشنا نمایید.

منبع: BUSINESSINSIDER

چگونه از تخصص خود در محیط کار برای افزایش قدرت استفاده کنیم؟

شما به عنوان یک مدیر  در مجموعه خود بایستی فردی قدرتمند و توانمند جلوه کنید. این قدرت می تواند از منابع بی شماری بدست آید. به عنوان مثال قدرتی که از ریاست شما ایجاد می شود، قدرت حاصل از توانایی تشویق و تنبیه و یا هر منبع دیگری.
چیزی که در این میان اهمیت دارد این است که این قدرت تا چه میزان می تواند تاثیر گذار باشد به عنوان مثال قدرتی که از سر زورگویی ایجاد شده باشد در جامعه فعلی خیلی زود تاثیر خود را از دست می دهد زیرا کارمندان به عنوان یک شخص تصمیم گیرنده و مستقل قادرند به سادگی شغلی را که از آن رضایت ندارند کنار گذاشته و شغل بهتری را برگزینند. از این رو منبع قدرت شما بر تاثیر گذاریتان بر افراد موثر است.

در میان روش های اعمال قدرت می توان به سه روش موثر و کارآمد اشاره نمود که می توان عملکرد و جایگاه شما را به عنوان یک رهبر موفق بهبود بخشد. این سه روش مثبت عبارتند از قدرت کاریزما (وجهه شخصی)، قدرت ناشی از تخصص و قدرت ناشی از منابع؛ که این مبحث به توضیح روش های ایجاد قدرت ناشی از تخصص به عنوان یکی از بهترین شیوه های تاثیرگذاری و اعمال نفوذ می پردازد.

-expert-power

بهره گیری از ابزار

ایجاد قدرت به کمک تخصص یکی از مهمترین روش های اعمال قدرت برای یک مدیر محسوب می شود زیرا تیم نیاز دارد تا تخصص شما را به عنوان یک رهبر درک نموده و در مواقع بحرانی و حساس از آن بهره مند شود. ایجاد باور در اعضای تیم نسبت به تخصص شما باعث می شود تا اعضای تیم بتوانند در مسیر درست پیش رفته و با کمک و راهنمایی های شما به نتیجه درست و مطلوب برسند. اگر تیم بتواند شما را به عنوان یک متخصص درک نماید با دیدی باز نسبت به پلن طرح شده نوسط شما و راهنمایی هایتان گوش می دهند. اگر تیم مهارت شما را به عنوان متخصص ببیند، شما مسیر آسانتری در ایجاد انرژی و انگیزه در اعضای تیم دارید.

  • در صورتیکه تیم مهارت و تخصص شما را درک نماید، با توجه به ارزش و احترامی که از تخصص شما نشات می گیرد، می دانند که شما قادر هستید مسیر و روش کاری که درست و موثر را به آنها نشان دهید.
  • در صورتیکه اعضای تیم قضاوت شما را قبول کنند، خواهند دانست که هدایت و ترغیب نمودن آنها به تلاش و سختکوشی از سمت شما تنها به منظور رسیدن به نتیجه مطلوب است.
  • درک تخصص شما توسط افراد تیم باعث می شود که آنها به خرد و علم شما ایمان آورده و بدانند که با بهره گیری از علم و تخصص شما می توانند به هدف برسند زیرا شما توانایی کافی برای هدایت آنها را دارا هستید.

به طور کلی شما به عنوان یک رهبر باید بدانید که در صورتی که تخصص و علم خود را به تیم نشان دهید بهتر از گذشته می توانید برای ترغیب، تشویق و هدایت آنها به مسیر درست قدم بردارید و کار شما به مراتب ساده تر از گذشته خواهد بود.

اما یک مدیر چگون می تواند تخصص و توانایی های خودر ا به تیم تحت تسلطش ثابت نماید و با بهره گیری از تخصص خود ایجاد قدرت نموده و به نتیجه مناسب برسد؟

در اولین گام همانطور که واضح است شما باید بتوانید با بهره گیر از منابع اطلاعاتی مختلف ، دانش خود را افزایش دهید و اطلاعات مهم و کاربردی را گردآوری نمایید. شما باید بدانید که تخصص به تنهایی کافی نیست و ضرورت دارد که اعضای تیم بتوانند به این درک برسند که شما به عنوان یک مدیر و رهبر قابل اتکا هستید و می توانند از شما به عنوان یک منبع اطلاعاتی بزرگ و قدرتمند استفاده نمایند.

power

گری یوکل (Gary A. Yukl) در کتاب خودش با عنوان “رهبری در سازمانها ۶ گام مهم برای پرورش قدرت ناشی از تخصص را بیان می کند:

  • یک تصویر مناسب از تخصص خود ایجاد نمایید.

از آنجا که در اغلب رشته ها تخصص فرد از تحصیلات وی نشات می گیرد یک مدیر باید اطمینان یابد تا افراد تیم، هم رده ها و سرپرستان از تحصیلات دانشگاهی، تخصص ها و سوابق اجرایی وی مطلع هستند از این رو به عنوان مثال می توان با نصب مدارک تحصیلی و یا لوح های تقدیر خود دیگران را از تجارب و تخصص خود آگاه نمایید. همچنین در برخی مواقع (نه همیشه) می توان به صورت گفتاری برخی از تجارب را بیان نمود به عنوان مثال «وقتی مدیر ارشد اجرایی در شرکت…. بودم، با مشکلی این چنینی برخورد نمودم» توجه نمایید که استفاده بیش از حد از این روش باعث زدگی افراد و همچنین ایجاد احساس فخر فروشی از طرف شما را منجر می شود.

  • اعتبار خود را حفظ کنید.

پس از ایجاد تصویر اولیه حفظ و نگهداری این اعتبار اهمیت بسیاری دارد. از این رو باید توجه داشته باشد که از نظر دادن در مواردی که تخصص کمتری در آنها داری اجتناب نمایید.

  • در بحران ها و مشکلات قاطع و محکم برخورد کنید.

building-power

اعضای تیم اغلب تمایل دارند در مشکلات و بحران های بزرگ به یک فرد با تجربه تکیه نموده و از تخصص و تجارب وی بهره گیرند از این رو مدیران برای حفظ تصویر و همچنین اعتبار خود لازم است محکم و مقتدر به نظر برسند از این رو حتی اگر شما به عنوان یک مدیر نمی دانید که چه عملکردی درست است و شما را به نتیجه اصلی می رساند بهتر است این شک و تردید را به هیچ عنوان به زیر دستان خود منتقل نکنید.

  • اطلاعاتتان را به روز نگه دارید.

توجه داشته باشید که تخصص شما زمانی تاثیر گذاری کافی را خواهد داشت که همواره بروز باشد و شما به عنوان یک مدیر اطلاعات کافی را از درون و بیرون سازمان خود داشته باشید تا بتوانید تحولات پیش روی تیم را به سادگی مدیریت نمایید.

  • دغدغه ها و مشکلات اعضای تیم را درک کنید.

شما به عنوان یک مدیر باید ارتباطی دو سویه با اعضای تیم خود داشته باشید و اطمینان یابید که کارمندان از دغدغه ها و مشکلاتشان سخن میگویند.

  • هرگز عزت نفس همکاران خود را تهدید نکنید.

هرچند ایجاد قدرت بر پایه تخصص از برتری دانش شما نسبت به اعضای تیمتان نشات می گیرد اما باید توجه کنید که چگونه از این قدرت بهره گیرید تا کارایی لازم را به شما بدهد. به عنوان مثال در صورتی که برخورد شما به عنوان یک مدیر و در موضع قدرت متکبرانه باشد باعث ناراحتی اعضای تیم خواهد شد. بنابراین باید توجه کنید که در ارائه بحث و نظرات خود به اعضای تیم نگاهی از بالا به پایین نداشته و جوری وانمود نکنین که افراد زیر دستتان نادان هستن، بلکه با بهره گیری از نظرات و ایده های آنها و اضافه نمودن نظرات کارشناسانه خود به افراد تیم فرصت دهید تا شما را به عوان یک مدیر لایق و متخصص درک نمایند و از این پس با روی باز نظرات و دیدگاه های شما را پذیرا باشند.

نکته پایانی

به عنوان آخرین نکته باید بیان نماییم که ایجاد قدرت به واسطه تخصص و بهره گیری درست از آن می تواند منبعی پایدار و ارزشمند باشد که تاثیر گذاری به مراتب بیشتری از روش های اعمال زور و دیکتاتوری دارد.

چگونه از تخصص خود در محیط کار برای افزایش قدرت استفاده کنیم؟

شما به عنوان یک مدیر  در مجموعه خود بایستی فردی قدرتمند و توانمند جلوه کنید. این قدرت می تواند از منابع بی شماری بدست آید. به عنوان مثال قدرتی که از ریاست شما ایجاد می شود، قدرت حاصل از توانایی تشویق و تنبیه و یا هر منبع دیگری.
چیزی که در این میان اهمیت دارد این است که این قدرت تا چه میزان می تواند تاثیر گذار باشد به عنوان مثال قدرتی که از سر زورگویی ایجاد شده باشد در جامعه فعلی خیلی زود تاثیر خود را از دست می دهد زیرا کارمندان به عنوان یک شخص تصمیم گیرنده و مستقل قادرند به سادگی شغلی را که از آن رضایت ندارند کنار گذاشته و شغل بهتری را برگزینند. از این رو منبع قدرت شما بر تاثیر گذاریتان بر افراد موثر است.

در میان روش های اعمال قدرت می توان به سه روش موثر و کارآمد اشاره نمود که می توان عملکرد و جایگاه شما را به عنوان یک رهبر موفق بهبود بخشد. این سه روش مثبت عبارتند از قدرت کاریزما (وجهه شخصی)، قدرت ناشی از تخصص و قدرت ناشی از منابع؛ که این مبحث به توضیح روش های ایجاد قدرت ناشی از تخصص به عنوان یکی از بهترین شیوه های تاثیرگذاری و اعمال نفوذ می پردازد.

-expert-power

بهره گیری از ابزار

ایجاد قدرت به کمک تخصص یکی از مهمترین روش های اعمال قدرت برای یک مدیر محسوب می شود زیرا تیم نیاز دارد تا تخصص شما را به عنوان یک رهبر درک نموده و در مواقع بحرانی و حساس از آن بهره مند شود. ایجاد باور در اعضای تیم نسبت به تخصص شما باعث می شود تا اعضای تیم بتوانند در مسیر درست پیش رفته و با کمک و راهنمایی های شما به نتیجه درست و مطلوب برسند. اگر تیم بتواند شما را به عنوان یک متخصص درک نماید با دیدی باز نسبت به پلن طرح شده نوسط شما و راهنمایی هایتان گوش می دهند. اگر تیم مهارت شما را به عنوان متخصص ببیند، شما مسیر آسانتری در ایجاد انرژی و انگیزه در اعضای تیم دارید.

  • در صورتیکه تیم مهارت و تخصص شما را درک نماید، با توجه به ارزش و احترامی که از تخصص شما نشات می گیرد، می دانند که شما قادر هستید مسیر و روش کاری که درست و موثر را به آنها نشان دهید.
  • در صورتیکه اعضای تیم قضاوت شما را قبول کنند، خواهند دانست که هدایت و ترغیب نمودن آنها به تلاش و سختکوشی از سمت شما تنها به منظور رسیدن به نتیجه مطلوب است.
  • درک تخصص شما توسط افراد تیم باعث می شود که آنها به خرد و علم شما ایمان آورده و بدانند که با بهره گیری از علم و تخصص شما می توانند به هدف برسند زیرا شما توانایی کافی برای هدایت آنها را دارا هستید.

به طور کلی شما به عنوان یک رهبر باید بدانید که در صورتی که تخصص و علم خود را به تیم نشان دهید بهتر از گذشته می توانید برای ترغیب، تشویق و هدایت آنها به مسیر درست قدم بردارید و کار شما به مراتب ساده تر از گذشته خواهد بود.

اما یک مدیر چگون می تواند تخصص و توانایی های خودر ا به تیم تحت تسلطش ثابت نماید و با بهره گیری از تخصص خود ایجاد قدرت نموده و به نتیجه مناسب برسد؟

در اولین گام همانطور که واضح است شما باید بتوانید با بهره گیر از منابع اطلاعاتی مختلف ، دانش خود را افزایش دهید و اطلاعات مهم و کاربردی را گردآوری نمایید. شما باید بدانید که تخصص به تنهایی کافی نیست و ضرورت دارد که اعضای تیم بتوانند به این درک برسند که شما به عنوان یک مدیر و رهبر قابل اتکا هستید و می توانند از شما به عنوان یک منبع اطلاعاتی بزرگ و قدرتمند استفاده نمایند.

power

گری یوکل (Gary A. Yukl) در کتاب خودش با عنوان “رهبری در سازمانها ۶ گام مهم برای پرورش قدرت ناشی از تخصص را بیان می کند:

  • یک تصویر مناسب از تخصص خود ایجاد نمایید.

از آنجا که در اغلب رشته ها تخصص فرد از تحصیلات وی نشات می گیرد یک مدیر باید اطمینان یابد تا افراد تیم، هم رده ها و سرپرستان از تحصیلات دانشگاهی، تخصص ها و سوابق اجرایی وی مطلع هستند از این رو به عنوان مثال می توان با نصب مدارک تحصیلی و یا لوح های تقدیر خود دیگران را از تجارب و تخصص خود آگاه نمایید. همچنین در برخی مواقع (نه همیشه) می توان به صورت گفتاری برخی از تجارب را بیان نمود به عنوان مثال «وقتی مدیر ارشد اجرایی در شرکت…. بودم، با مشکلی این چنینی برخورد نمودم» توجه نمایید که استفاده بیش از حد از این روش باعث زدگی افراد و همچنین ایجاد احساس فخر فروشی از طرف شما را منجر می شود.

  • اعتبار خود را حفظ کنید.

پس از ایجاد تصویر اولیه حفظ و نگهداری این اعتبار اهمیت بسیاری دارد. از این رو باید توجه داشته باشد که از نظر دادن در مواردی که تخصص کمتری در آنها داری اجتناب نمایید.

  • در بحران ها و مشکلات قاطع و محکم برخورد کنید.

building-power

اعضای تیم اغلب تمایل دارند در مشکلات و بحران های بزرگ به یک فرد با تجربه تکیه نموده و از تخصص و تجارب وی بهره گیرند از این رو مدیران برای حفظ تصویر و همچنین اعتبار خود لازم است محکم و مقتدر به نظر برسند از این رو حتی اگر شما به عنوان یک مدیر نمی دانید که چه عملکردی درست است و شما را به نتیجه اصلی می رساند بهتر است این شک و تردید را به هیچ عنوان به زیر دستان خود منتقل نکنید.

  • اطلاعاتتان را به روز نگه دارید.

توجه داشته باشید که تخصص شما زمانی تاثیر گذاری کافی را خواهد داشت که همواره بروز باشد و شما به عنوان یک مدیر اطلاعات کافی را از درون و بیرون سازمان خود داشته باشید تا بتوانید تحولات پیش روی تیم را به سادگی مدیریت نمایید.

  • دغدغه ها و مشکلات اعضای تیم را درک کنید.

شما به عنوان یک مدیر باید ارتباطی دو سویه با اعضای تیم خود داشته باشید و اطمینان یابید که کارمندان از دغدغه ها و مشکلاتشان سخن میگویند.

  • هرگز عزت نفس همکاران خود را تهدید نکنید.

هرچند ایجاد قدرت بر پایه تخصص از برتری دانش شما نسبت به اعضای تیمتان نشات می گیرد اما باید توجه کنید که چگونه از این قدرت بهره گیرید تا کارایی لازم را به شما بدهد. به عنوان مثال در صورتی که برخورد شما به عنوان یک مدیر و در موضع قدرت متکبرانه باشد باعث ناراحتی اعضای تیم خواهد شد. بنابراین باید توجه کنید که در ارائه بحث و نظرات خود به اعضای تیم نگاهی از بالا به پایین نداشته و جوری وانمود نکنین که افراد زیر دستتان نادان هستن، بلکه با بهره گیری از نظرات و ایده های آنها و اضافه نمودن نظرات کارشناسانه خود به افراد تیم فرصت دهید تا شما را به عوان یک مدیر لایق و متخصص درک نمایند و از این پس با روی باز نظرات و دیدگاه های شما را پذیرا باشند.

نکته پایانی

به عنوان آخرین نکته باید بیان نماییم که ایجاد قدرت به واسطه تخصص و بهره گیری درست از آن می تواند منبعی پایدار و ارزشمند باشد که تاثیر گذاری به مراتب بیشتری از روش های اعمال زور و دیکتاتوری دارد.