لنز نرمال به چه لنزی می‌گویند؟

مقایسه‌ی لنزها

لنزهایی که شما استفاده می‌کنید تاثیر زیادی بر شکل ظاهری تصاویر می‌گذارند. لنزهای با زاویه‌ی عریض میدان دید بزرگتری را پوشش می‌دهند، در حالی که لنزهای تله‌فوتو اشیاء با فاصله را بزرگتر می‌کنند. ولی این لنزها هم ایده‌آل نیستند چون اثر خود را بر روی تصویر نهایی می‌گذارند.

گویا آی تی: لنزهای مختلف مشکلات نوری عجیب و غریب و مخصوص خودشان را دارند. مثلاً لنزهای با زاویه‌ی عریض از اعوجاج خمره‌ای – خمیده به نظر رسیدن خطوط صاف – و لنزهای تله‌فوتو از فشردگی – نزدیکی بیش از حد اشیاء به یکدیگر – رنج می‌برند.

بنابراین اگر بخواهیم یک عکس درست مثل دنیای واقعی به نظر برسد باید چه کار کنیم؟ لنزهای نرمال زمانی وارد کار می‌شوند که بخواهیم همه چیز دقیقاً مشابه آنچه با چشم می‌بینیم باشد و خود لنز تغییری در تصویر ایجاد نکند.

لنز نرمال چیست؟

لنز نرمال لنزی است که به بهترین شکل خصوصیات نوری چشم انسان را تقریب می‌زند. به عبارت دیگر تصاویری که با لنزهای نرمال گرفته می‌شود بیشترین شباهت را به آنچه که در دنیای واقعی می‌بینیم دارد. این موضوع هیچ ربطی به دیافراگم ندارد، بلکه کاملاً وابسته به فاصله‌ی کانونی لنزها است.

مقایسه‌ی درست چشم انسان با دوربین دشوار است چون نحوه‌ی عملکرد آن‌ها بسیار متفاوت می‌باشد. چشم ما مشابه هیچ لنزی نیست. اما بازه‌ای از فاصله‌های کانونی وجود دارد که تصاویر مشابه دنیای واقعی می‌سازند. البته همیشه تفاوت‌هایی وجود دارد، ولی تصویر نهایی آن مثل تصاویری که با لنزهای با زاویه‌ی عریض یا تله‌فوتو گرفته شده نیست.

لنز نرمال در دوربین‌های فول فریم ۵۰ میلی متر فاصله‌ی کانونی دارد. این فاصله توسط سازنده‌ی سیستم تصویربرداری Leica، یعنی اسکار بارنک (Oskar Barnack)، تعیین شده و بیشتر قراردادی است. در دنیای واقعی، هر لنزی که فاصله‌ی کانونی‌اش بین ۴۰ تا ۵۸ میلی متر باشد تقریباً مشابه چشم انسان عمل می‌کند.

 

لنز نرمال در دوربین‌های کراپ سنسور معمولاً ۳۵ میلی متر است، هرچند همه‌ی لنزهایی که فاصله‌ی کانونی‌شان بین ۲۸ تا ۳۶ میلی متر باشد جزو همین دسته به حساب می‌آیند.

 

مقایسه‌ی لنزها

 

در ادامه سه تصویر از یک صحنه را می‌بینید؛ البته در این تصاویر موقعیت دوربین تغییر پیدا کرده تا اندازه‌ی سوژه تقریباً یکسان بماند. تصویر زیر با یک لنز نرمال گرفته شده و همان طور که می‌بینید همه چیز تقریباً همان طوری است که باید باشد. اگر آن جا بودید خیابان و خودرو را خیلی شبیه به این تصویر می‌دیدید.

 

مقایسه‌ی لنزها

 

تصویر پایینی با یک لنز با زاویه‌ی عریض تهیه شده و می‌بینید که خودرو چقدر دچار اعوجاج شده است. پرسپکتیو این تصویر بسیار عجیب می‌باشد. دیوار سمت راست عکس که در دو تصویر دیگر هم دیده می‌شود، در این تصویر خیلی بیشتر در پس‌زمینه فرو رفته است.

 

مقایسه‌ی لنزها

 

نهایتاً، تصویر زیر را می‌بینید که با لنز تله‌فوتو گرفته شده و صحنه را کاملاً تغییر داده است. با دقت به خانه‌ی پشت سر خودرو می‌توانید ببینید که این خانه نسبت به دو تصویر دیگر چقدر نزدیک‌تر به نظر می‌رسد. در این عکس همه چیز کمی اغراق شده است.

 

مقایسه‌ی لنزها

 

همان طور که می‌بینید وقتی اشیاء تقریباً با اندازه‌ی واقعی خود ثبت شوند، ظاهر لنز نرمال حس درستی را منتقل می‌کند.

 

مزایا و معایب لنزهای نرمال

 

بزرگترین مزیت لنزهای نرمال این است که همه چیز نرمال و طبیعی به نظر می‌رسد. البته همین ویژگی بزرگترین عیب این لنزها هم به شمار می‌آید. تصاویری که با این لنزها تهیه می‌شوند بیشترین شباهت ممکن را با دنیای واقعی دارند. اگر آنچه در حال رخ دادن است جالب و درگیرکننده باشد، واقع‌گرایی تصویر بیشتر می‌شود. اگر آنچه در حال رخ دادن است دقیقاً از جنس اتفاقات همین کره‌ی خاکی باشد، تصویر نهایی خسته‌کننده خواهد بود.

 

استفاده از لنزهای نرمال بسیار راحت است. برای این که ببینید چه چیزهایی در قاب شما جا می‌گیرد کافی است به اطرافتان نگاه کنید. هر آنچه که می‌بینید همان چیزی است که در تصویر هم ثبت خواهد شد. در شروع به کار با این نوع لنز، بهتر است به جای تمرکز بیش از اندازه روی ترکیب‌بندی‌ها، تمرکز خود را بر یادگیری نحوه‌ی نوردهی دقیق بگذارید. کافی است دوربین خود را به سمت آنچه که می‌بینید بگیرید و دکمه‌ی شاتر را فشار دهید.

 

لنزهای نرمال کاربردهای بسیار زیادی دارند. فقط باید دوربین را بردارید و به اطراف خود دقیق‌تر نگاه کنید. من با استفاده از همین لنزها تصاویر پرتره، چشم‌انداز و حتی ورزشی بسیار خوبی گرفته‌ام. شاید فقط در موارد خاص، مثلاً وقتی می‌خواهید از یک منظره‌ی بسیار عریض عکس بگیرید یا روی یک سوژه زیاد زوم کنید، این لنزها به دردتان نخورد.

 

کدام لنزهای نرمال در دسترس هستند؟

 

اگرچه اکثر لنزهای مخصوص زوم بازه‌ی فاصله‌ی کانونی نرمال را پوشش می‌دهند، ولی اگر به دنبال یک لنز نرمال مخصوص هستید، چند گزینه پیش رو دارید. ما گزینه‌های زیر را توصیه می‌کنیم.

 

کانن

  • فول فریم: Canon EF 50mm f/1.8 STM
  • کراپ سنسور: Canon EF-S 35mm f/2.8 Macro IS STM

نیکون

  • فول فریم: Nikon AF-S FX NIKKOR 50mm f/1.8G
  • کراپ سنسور: Nikon AF-S DX NIKKOR 35mm f/1.8G

لنزهای نرمال معمولاً برای شروع عکاسی گزینه‌های خوبی هستند. این لنزها خیلی منعطف‌اند و استفاده از آن‌ها آسان است. هرچند با این لنزها نمی‌توان تصاویر عریض یا کلوزآپ‌های ورزشی گرفت، اما کاربرد آن‌ها آن قدر زیاد است که تقریباً به درد هر کاری می‌خورند.

منبع

چگونه ویدیوها را بی‌واسطه بر روی تلویزیون پخش کنیم؟

وقتی صحبت از مدیا پلیرها می‌شود، نرم‌افزارهای کمی هستند که از VLC بهتر باشند. این برنامه با پشتیبانی کدک قدرتمند خود قادر است تقریباً هر نوع فایل ویدیویی را پخش کند.گویا آی تی: بخشی از این توانمندی به خاطر ذات متن-باز این نرم‌افزار است که باعث شده قابلیت‌های مختلف دائماً به آن اضافه شود. در ادامه‌ی همین جریان به تازگی هم قابلیت جدیدی برای پشتیبانی از Chromecast به آن اضافه شده است.

کاربران VLC، پیش از جدیدترین آپدیت این برنامه برای اجرای ویدیوهایی که بر روی تلفن‌های هوشمند خود داشتند باید از همان صفحه نمایش کوچک دستگاه استفاده می‌کردند. چون بدون ارسال فایل‌ها به تلویزیون یا ستاپ باکس هوشمند آن، امکان مشاهده‌ی ویدیوها وجود نداشت.

 

کروم‌کست گوگل از زمان معرفی تغییر بزرگی در دنیای فناوری‌های بیسیم به حساب می‌آمد، زیرا در ازای تنها ۳۵ دلار اجازه می‌دهد تا ویدیوهای خود را از طریق موبایل در تلویزیون و بلندگوهای آن پخش کنید. حالا VLC با این آپدیت به شما اجازه می‌دهد تا به راحتی فیلم‌های خود را از موبایل به تلویزیون بفرستید.

 

محدودیت‌ها

 

کروم‌کست طوری طراحی نشده که امکان پخش فایل‌های محلی را داشته باشد. معمولاً وقتی یک ویدیو پخش می‌کنید، کروم‌کست فایل‌ها را مستقیماً از طریق وب پخش می‌کند و موبایل شما هم صرفاً نقش کنترل تلویزیون را خواهد داشت. کروم‌کست فقط از چند کدک رایج وب پشتیبانی می‌کند و به این خاطر کیفیت ویدیوی مربوطه به کدک مورد استفاده‌ی خود ویدیو بستگی دارد.

 

اگر ویدیوی مورد نظر شما از کدک‌هایی استفاده می‌کند که توسط کروم‌کست پشتیبانی شده‌اند، VLC فقط نقش سروری برای فراهم‌سازی ملزومات پخش را خواهد داشت. اما اگر کدک فایل ویدیویی شما توسط خود کروم‌کست پشتیبانی نشده باشد، VLC باید هم ویدیو را تبدیل کند و هم آن را پخش نماید، به همین خاطر منابع CPU زیادی مصرف می‌شود و مصرف باتری را بالا می‌رود. از این رو، تجربه‌ی کاربری شما بسته به دستگاهی که دارید و فایلی که می‌خواهید پخش کنید متفاوت خواهد بود.

 

مرحله ۱ – به‌روز رسانی VLC به جدیدترین نسخه‌ی موجود

به‌روز رسانی VLC به جدیدترین نسخه‌ی موجود

انتقال ویدیو قابلیت جدیدی است که به تازگی به جدیدترین نسخه‌ی VLC اضافه شده است، پس برای استفاده از این ویژگی باید نرم‌افزار خود را به نسخه‌ی ۳٫۰ یا نسخه‌های بالاتر آن آپدیت کنید.

 

نصب جدیدترین نسخه‌ی VLC: اندروید و iOS

مرحله ۲ – پخش ویدیو از منوی اصلی

 

قبل از باز کردن VLC مطمئن شوید که موبایل و کروم‌کست حتماً به یک شبکه‌ی Wi-Fi محلی وصل شده باشند. اگر وقتی VLC را باز می‌کنید بر روی اینترنت سیم کارت باشید، آیکن گوگل کست ظاهر نمی‌شود (حتی اگر بعداً Wi-Fi را فعال کنید هم فایده‌ای ندارد). بعد از باز کردن VLC آیکن Cast که در سمت راست Video قرار دارد را انتخاب کنید. حالا پنجره‌ای باز شده و لیست همه‌ی دستگاه‌های سازگار با فناوری Cast که در شبکه‌ی شما وجود دارند را نشان می‌دهد.

پخش ویدیو از منوی اصلی

کروم‌کست (یا هر دستگاه دیگری که مجهز به گوگل کست است) را انتخاب کنید. یک ویدیو از لیست خود انتخاب نمایید تا بعد از چند ثانیه، پخش ویدیو بر روی تلویزیون‌تان شروع شود. از حالا به بعد موبایل شما به کنترل تلویزیون تبدیل می‌شود و با استفاده از آن می‌توانید ویدیوها را پخش و متوقف کنید، جلو بزنید یا به عقب برگردانید.

 

پخش ویدیو از منوی اصلی

مرحله ۳ – پخش یک ویدیوی خاص (اختیاری)

 

اگر می‌خواهید یک ویدیوی خاص را پخش کنید، روش ساده‌تری وجود دارد. در صفحه‌ی Videos به جای انتخاب آیکن Cast، ویدیوی مورد نظر خود را انتخاب نمایید. حالا از گوشه‌ی بالای سمت راست صفحه همان آیکن Cast را می‌بینید. آن را انتخاب کنید و کروم‌کست را لمس نمایید تا پخش ویدیو از روی موبایل شما متوقف شود و ادامه‌ی آن بر روی تلویزیون پخش گردد.

 

 

با پشتیبانی از کروم‌کست در VLC، دیگر به سرویس‌های آنلاین پخش ویدیو محدود نیستید و می‌توانید همه‌ی فایل‌های شخصی خود را بر روی تلویزیون پخش کنید. به علاوه، در این روش مصرف باتری هم نسبت به روش‌های جایگزین مثل استفاده از اپلیکیشن Google Home که کل صفحه را نشان می‌دهد پایین‌تر می‌آید. نظر شما درباره‌ی اضافه شدن این ویژگی به VLC چیست؟ دیدگاه‌های خود را در بخش نظرات با ما در میان بگذارید.

 

منبع

چگونه از قابلیت Near Share ویندوز ۱۰ استفاده کنیم؟

Near Sharing

به زودی قابلیت جدید و فوق العاده‌ای در زمینه‌ی اشتراک‌گذاری به ویندوز ۱۰ اضافه می‌شود. این قابلیت Near Share نام دارد و از روی AirDrop اپل کپی شده است. Near Share به شما اجازه می‌دهد تا با کامپیوترهایی که در نزدیکی شما قرار دارند فایل و لینک ردوبدل کنید.گویا آی تی: این کامپیوترها باید مورد تایید شما باشند و با هم بر روی یک شبکه قرار داشته باشید. این ویژگی در نسخه‌ی Insider Build 17083 ویندوز ۱۰ موجود است و فقط با کامپیوترهایی که از این نسخه استفاده کنند کار می‌کند. علاوه بر این برای ارسال لینک‌ها و فایل‌ها به بلوتوث هم نیاز دارید.

 

Near Share ویندوز ۱۰

 

Near Share در بخش قابلیت‌های مربوط به اشتراک‌گذاری ویندوز ۱۰ قرار داده شده است. اپلیکیشن‌هایی که از قابلیت Share پشتیبانی می‌کنند به Near Share هم دسترسی خواهند داشت. اما فعلاً فقط با استفاده از File Explorer می‌توانید آن را امتحان کنید. کافی است یک پوشه را باز کرده و فایلی انتخاب نمایید. بعد از این که فایل انتخاب شد، زبانه‌ی جدیدی تحت عنوان Share در بخش زبانه‌ها ظاهر می‌شود. روی آن کلیک کرده و دکمه‌ی سبز رنگ Share را انتخاب نمایید.

 

 Near Sharing

 

با این کار لیستی از اپلیکیشن‌های موجود که می‌توانید فایل را با آن‌ها به اشتراک بگذارید باز می‌شود. به سمت پایین اسکرول کرده و به دنبال بخش Nearby Devices بگردید. با کمک این بخش ویندوز ۱۰ به دنبال سایر کامپیوترهایی که امکان ارسال و دریافت فایل از طریق Near Share داشته باشند می‌گردد.

 

 Near Sharing

 

در کامپیوتر دوم هم برای دریافت فایل باید مراحل زیر را انجام دهید:

 

  • بلوتوث را روشن کنید.
  • قابلیت Near Share را از بخش Action Center فعال نمایید.
  • از نسخه‌ی Insider Build 17083 ویندوز ۱۰ یا نسخه‌های بالاتر آن استفاده کنید.

 

فعال‌سازی Near Share

 

در Action Center ویندوز ۱۰ گزینه‌ای برای فعال یا غیرفعال کردن Near Share قرار داده شده است. پس Action Center را باز کرده و دنبال دکمه‌ای تحت عنوان Near Sharing بگردید. سپس روی آن کلیک کنید تا فعال شود. وقتی فعال شد، سایر کامپیوترهای متصل به شبکه می‌توانند آن را از بخش Nearby Devices مشاهده کنند.

 

 Near Sharing

 

تا زمانی که طرف مقابل درخواست شما را تایید نکند فایل‌ها یا لینک‌های شما منتقل نمی‌شود. وقتی یک نفر سعی می‌کند برای شما فایل یا لینک بفرستد، نوتیفیکیشنی حاوی پیام مذکور برای شما ظاهر می‌شود. سپس می‌توانید دریافت فایل را قبول یا رد کنید. اگر پیشنهاد را رد نمایید، کامپیوتر فرستنده به لیست سیاه منتقل نمی‌شود.

 

این قابلیت احتمالاً با آپدیت بزرگ بعدی ویندوز ۱۰ و از طریق یک نسخه‌ی پایدار در اختیار کاربران قرار می‌گیرد. انتظار می‌رود که این ویژگی را تا نیمه‌ی اول سال ۲۰۱۸ ببینیم ولی این حدس فعلاً چیزی بیشتر از یک پیش‌بینی نیست. علاوه بر این باید شاهد استقبال خوبی از این قابلیت باشیم، چون با این روش امکان اشتراک‌گذاری بیسیم فایل‌ها فراهم می‌شود و دیگر لازم نیست خودتان را درگیر تنظیمات مربوط به بخش Network Sharing نمایید.

 

منبع

آموزش پخش ویدیوی ضبط شده به صورت لایو در فیس بوک

 این طور که از شواهد پیداست امروز فیسبوک شدیداً به دنبال این است که محتواهای ویدیویی سایتش را تقویت کند. این یعنی پخش زنده‌های فیسبوک، ویدیوهای راهنمای فروشگاه این وبسایت و غیره بیش از پیش مورد حمایت این غول بزرگ دنیای فناوری قرار گرفته‌اند.

گویا آی تی: پس اگر شما هم می‌خواهید از کسب و کار خود ویدیوی زنده بگذارید، حالا زمانش است. ولی آیا می‌دانستید که می‌توانید ویدیوها را از قبل ضبط کرده و بعداً به صورت زنده پخش کنید؟

 

نه تنها این، بلکه حتی می‌توانید ویدیوها را قبل از پخش ویرایش کنید تا بهترین خروجی به دست مخاطبان شما برسد.

 

 

پیش از این که ویدیوها این قدر همه‌گیر شود، فیسبوک از همه می‌خواست عکس پست کنند. اما با گذر زمان، حالا این شرکت به شما اجازه داده تا علاوه بر عکس و ویدیو بتوانید پخش زنده هم داشته باشید و مخاطبان بیشتری برای کسب و کار خود جذب کنید.

 

اما اهمیت پخش‌های زنده‌ی فیسبوک به خاطر این است که مردم عاشق آن هستند. به راحتی می‌توان دید که این ویدیوها به محبوبیت بیشتر فیسبوک کمک کرده‌اند. چون حالا هر کسی می‌تواند برای تعداد زیادی آدم ویدیوی زنده پخش کند.

 

با تولید هر چه بیشتر تعامل میان کاربران این شبکه‌ی اجتماعی، امکان ایجاد کمپین‌های تعاملی و تغییر زندگی مردم و کسب و کارها فراهم شده است. و همه‌ی این‌ها هم کاملاً رایگان است، پس چرا از آن‌ّها استفاده نکنیم؟

 

چگونه ویدیوهای ضبطی خود را به صورت زنده پخش کنیم؟

۱. دانلود OBS

ابتدا باید نرم‌افزار OBS (Open Broadcaster Software) را از وبسایت رسمی آن دانلود کنید.

نکته‌ی مهم: ذکر این نکته حائز اهمیت است که کیفیت پخش زنده و نحوه‌ی مخابره‌ی آن علاوه بر سرعت GPU کامپیوتر به سرعت اینترنت شما هم بستگی دارد. به علاوه برای دستیابی به نتایج بهتر، سرعت آپلودتان هم باید بالاتر از ۱ مگابیت بر ثانیه باشد.

نسخه‌های پایدار نرم‌افزار OBS برای هر سه سیستم عامل ویندوز، مک و لینوکس موجود است.

در صفحه‌ی دانلود این برنامه دو گزینه تحت عنوان OBS Studio و OBS Classic می‌بنیید. شما باید گزینه‌ی OBS Studio را دانلود کنید.

۲. پیکربندی OBS

۱. در گوشه‌ی چپ پایین صفحه، بخش Scenes را می‌بینید که مربوط به پخش زنده‌ی فیسبوک است. برای تغییر نام صحنه‌ها (Edit) یا افزودن صحنه‌های جدید (Add) داخل این جعبه کلیک راست کنید.

 

پخش فیلم به صورت زنده در فیس بوک

 

۲. حالا با کلیک بر روی + و بعد انتخاب Image یک اسم تایپ کنید. سپس روی OK کلیک نمایید.

 

پخش فیلم به صورت زنده در فیس بوک

 

۳. در پنجره‌ی بعدی، با کلیک بر روی Browse از روی کامپیوتر به دنبال فایل تصویری مدنظر خود بگردید. یک تصویر را به عنوان عکس پیش‌نمایش انتخاب کنید.

تصویر مذکور در هنگام بارگذاری پخش زنده برای بیننده‌ها نشان داده می‌شود.

۴. اگر تصویر انتخابی شما کوچک‌تر از حد مورد نیاز باشد یا به درستی برش نخورده باشد، متوجه مشکل خواهید شد. با مراجعه به بخش Sources، کلیک راست و انتخاب Transform به راحتی می‌توانید گزینه‌ی Fit to screen را انتخاب و تصویر را به حالت مناسب تبدیل کنید.

۵. بعد از این که کار تمام شد، باید یک Source دیگر اضافه کنید. پس دوباره روی + کلیک کرده، Media Source را انتخاب نموده، نامی برای آن تایپ کنید و برای تایید بر روی OK بزنید. حالا یک پنجره‌ی دیگر باز می‌شود. در این بخش حتماً تیک گزینه‌ی Loop را بردارید.

پخش فیلم به صورت زنده در فیس بوک

 

گزینه‌ی Loop باعث می‌شود که ویدیوی شما بارها و بارها تکرار شود.

۶. بر روی Browse کلیک کرده و فایل ویدیویی مورد نظر خود را پیدا کنید. سپس روی OK کلیک نمایید.

۷. اگر کار با خطا مواجه شود، مثلاً اندازه‌ی صفحه با ویدیو مغایرت داشته باشد یا به درستی برش نخورده باشد، باید به بخش Sources بروید و با کلیک راست و انتخاب گزینه‌ی Transform حالت Fit to screen را انتخاب کنید.

پخش فیلم به صورت زنده در فیس بوک

۸. برای این که در هنگام بارگذاری ویدیو، تصویری که انتخاب کردید نمایش داده شود، به بخش Sources بروید و روی فلش ^ کلیک کنید تا گزینه‌ی مورد نظر شما به بالای لیست برود.

 

پخش فیلم به صورت زنده در فیس بوک

 

۹. اکنون به قسمت Settings رفته و از بخش Output با کمک گزینه‌ی Audio & Video Bitrate بیت‌ریت ویدیوی خود را بسته به سرعت اینترنت‌تان تنظیم کنید.

 

پخش فیلم به صورت زنده در فیس بوک

 

۱۰. بعد از این که کار پیکربندی تمام شد، روی Apply و بعد OK کلیک کنید.

 

۱۱. از بخش Settings می‌توانید گزینه‌ی Stream را هم ببینید. برای تغییر وضعیت فعلی این گزینه به حالت Custom Streaming Server بر روی Stream Type کلیک کنید.

 

پخش فیلم به صورت زنده در فیس بوک

 

۱۲. از زیر همین بخش باید اطلاعات مربوط به URL و Stream Key را که در پروفایل فیسبوک شما وجود دارد وارد کنید.

 

۱۳. حالا فیسبوک را باز کرده و به بخش Publishing Tools بروید، سپس Video و بعد Live را انتخاب کنید. با این کار یک پنجره‌ی دیگر باز شده و URL و Stream Key را در اختیار شما قرار می‌دهد.

 

پخش فیلم به صورت زنده در فیس بوک

 

۱۴. آدرسی که می‌بینید را کپی کرده و در OBS پیست کنید. برای Stream Key هم همین کار را انجام دهید. سپس روی Apply و OK کلیک کنید تا تغییرات اعمال شود.

 

۱۵. OBS را نبندید، ولی به فیسبوک بروید و روی بخش Schedule کلیک کنید.

 

پخش فیلم به صورت زنده در فیس بوک

 

۱۶. در این صفحه می‌توانید متن، برچسب، یادداشت و موارد این چنینی که می‌خواهید برای مخاطبان نمایش داده شود را بنویسید. علاوه بر این‌ها می‌توانید لینک‌های آموزشی یا غیره را هم در این پست قرار دهید.

 

۱۷. در آخر، اگر به OBS برگردید می‌بینید که در پایین راست صفحه دکمه‌ای تحت عنوان Start Streaming ظاهر شده است. این دکمه در عرض چند ثانیه، بسته به سرعت اینترنت شما، پخش زنده‌ی ویدیوتان را در فیسبوک آغاز می‌کند.

 

پخش فیلم به صورت زنده در فیس بوک

 

نکات اضافی

 

به تناسب بیت‌ریت و سرعت‌هایی که در ادامه ذکر می‌کنیم توجه کنید. برای پخش مناسب و راحت ویدیو باید این تناسب را رعایت نمایید:

 

  • ۱۵mb – Bit Rate for 1080p: 3000-3500
  • ۱۰mb – Bit Rate for 720p: 1800-2500
  • ۵mb – Bit Rate for 480p: 900-1200
  • ۲mb – Bit Rate for 360p: 600-800
  • ۱mb – Bit Rate for 240p: 500

 

مزیت پخش زنده‌ی ویدیوهای ضبطی این است که به راحتی می‌توانید در خانه بنشینید و همزمان بر روی صفحه‌ی فیسبوک خود پخش زنده داشته باشید.

 

با استفاده از مراحلی که در بالا گفته شد به سادگی می‌توانید پخش زنده داشته باشید و حتی با استفاده از گزینه‌ی Loop با تکرار چندباره‌ی ویدیوها به حداکثر مخاطب دست یابید. خیلی از شرکت‌ها با استفاده از همین روش ویدیوهای خود را به بیشترین تعداد مخاطب ممکن نشان می‌دهند.

 

منبع

۳ روش برای استفاده از iMessage بر روی ویندوز

iMessage سیستم بومی پیام‌رسانی اپل است. بنابراین خیلی‌ها از آن استفاده می‌کنند و دوست دارند نسخه‌ی ویندوز آن را هم داشته باشند. این سرویس بر روی همه‌ی دستگاه‌های اپلی وجود دارد، ولی ویندوز از آن بی‌بهره است. در این آموزش به شما می‌گوییم که چگونه از iMessage بر روی ویندوز استفاده کنید.

چگونه بر روی ویندوز از iMessage استفاده کنیم؟

گویا آی تی: خیلی‌ها فکر می‌کردند بعد از این که اپل اجازه داد امکان نصب ویندوز بر روی مک‌بوک‌ها فراهم شود، حداقل برخی از ویژگی‌های کاربردی این اکوسیستم به ویندوز می‌آید، ولی این طور نشد!

خب، اگر کاربر ویندوز و طرفدار iMessage هستید، برای اجرای iMessage بر روی ویندوز چند راه پیش روی شماست ولی به یاد داشته باشید که این روش‌ها برای دور زدن محدودیت‌های فعلی است و ممکن است نواقصی داشته باشد. در ادامه سه روش ممکن برای انجام این کار را به همراه خطرهای احتمالی تشریح کرده‌ایم.

شبیه‌ساز iPadian

نصب این برنامه می‌تواند کامپیوتر شما را در معرض خطرات امنیتی قرار دهد. برنامه‌ی مذکور همیشه هدف بدافزارهای مختلف بوده است. اگر برنامه‌ی ضد-بدافزاری دارید که بتوانید این نوع خاص از بدافزارها را شناسایی کند، می‌توانید کار را ادامه دهید و شبیه‌ساز iPadian را نصب کنید.

Chrome Remote Desktop

برای انجام این کار حتماً به یک کامپیوتر مک نیاز دارید.

دستگاه اپلی خود را جیلبریک کنید

با این کار گارانتی دستگاه باطل شده و سیستم عامل در معرض خطرات امنیتی قرار می‌گیرد، اما این گزینه فقط در اختیار کاربران آیفون است.

حالا می‌خواهیم روش انجام این کار را به طور کامل برای شما تشریح کنیم و نشان دهیم که کدام روش به درد شما می‌خورد.

استفاده از iMessage بر روی ویندوز با کمک iPadian

اگر بر روی کامپیوتر خود یک نرم‌افزار ضد-بدافزار لایسنس شده داشته باشید که بتواند از فایل‌های ریشه‌ی شما در بالاترین سطح محافظت کند، می‌توانید از iPadian استفاده نمایید. پس آن را دانلود و نصب کنید.

اما قبل از این کار ابتدا مطمئن شوید که برنامه‌ی ضد-بدافزار شما حتماً به آخرین نسخه‌ی خود آپدیت شده باشد.

برای نصب و راه‌اندازی iPadian مراحل زیر را دنبال کنید:

  • به وبسایت رسمی iPadian مراجعه نموده و آن را دانلود کنید.
  • نرم‌افزار را مثل سایر برنامه‌ها نصب نمایید.
  • آن را اجرا کرده و به دنبال iMessage بگردید.

نکته: برای استفاده از iMessage به یک شماره تلفن که سیم کارت آن بر روی آیفون قرار داشته باشد نیاز دارید. پس قبل از هر چیز باید یک آیفون تهیه کنید یا آن را از یکی از دوستانتان قرض بگیرید.

استفاده از iMessage بر روی ویندوز با کمک Chrome Remote Desktop

این روش فقط در صورتی قابل اجراست که در کنار کامپیوتر ویندوزی‌تان یک دستگاه مک هم داشته باشید.

علاوه بر آنچه گفته شد، ایراد مهم این روش این است که در آن نصب و استفاده از سرویس iMessage بدون داشتن یک مک که دائماً در حال اجرا باشد ممکن نیست. همچنین برای استفاده از آن باید اپل آیدی هم داشته باشید.

Chrome Remote Desktop هم مثل سایر سرویس‌های دسترسی از راه دور یک ارتباط امن و ایمن را برای شما ایجاد می‌کند. شما به عنوان مدیر سیستم حتی می‌توانید افراد دیگری را به ارتباط امن خود اضافه کنید.

برای وصل کردن ویندوز به مک و استفاده از iMessage مراحل زیر را انجام دهید:

  • Chrome Remote Desktop را از طریق استور Chrome به مرورگر خود اضافه کنید.

Use iMessage on Windows PC

  • این برنامه را بر روی هر دو سیستم مک و ویندوز نصب کنید.
  • در حین این فرآیند، افزونه‌ی Remote Desktop مک به طور خودکار یک کد به شما می‌دهد که باید آن را یادداشت کنید.
  • حالا از روی ویندوز مجدداً همان برنامه را باز کنید و کد دسترسی خود را وارد نمایید.
  • وقتی ارتباط با موفقیت برقرار شد (معمولاً در کمتر از یک دقیقه)، صفحه‌ای ظاهر شده و مک شما را نشان می‌دهد.
  • اکنون به این وسیله می‌توانید به صورت از راه دور از iMessage استفاده کنید.

استفاده از iMessage بر روی ویندوز با جیلبریک کردن iOS

برای تازه‌واردین باید گفت که جیلبریک شما را از همه‌ی محدودیت‌ها رها ساخته و امکان استفاده از اپلیکیشن‌های بسیاری را که در اپ استور وجود نداشت برایتان فراهم می‌کند.

هرچند نصب اپلیکیشن‌هایی که از آیفون شما پشتیبانی نمی‌کنند خطرناک است، ولی اگر می‌خواهید از iMessage بر روی ویندوز استفاده کنید، باید به این کار تن بدهید.

در حال حاضر دستگاه‌های آیفون از SE تا ۶S پلاس در نسخه‌ی iOS 10.2 قابل جیلبریک شدن هستند.

گام بعدی چیست؟

  • بعد از این که دستگاه را جیلبریک کردید، باید Cydia نصب کنید.
  • سپس Cydia را باز کرده و به دنبال اپلیکیشنی به نام Remote Messages بگردید. قیمت این برنامه فقط ۴ دلار است و می‌توانید آن را از طریق مخزن BisBoss خریداری نمایید.
  • این اپلیکیشن بر روی کامپیوتر ویندوزی شما یک رابط کاربری تحت وب باز می‌کند که دقیقاً مشابه iMessage است.
  • کافی است در حینی که آیفون به Wi-Fi متصل است آدرس IP آن را وارد کرده و به انتهای آن عدد پورت “:۳۳۳” را اضافه کنید.

نکته: برای افزایش ضریب امنیت فراموش نکنید که باید از یک گذرواژه‌ی قوی استفاده کنید.

حالا با باز کردن یکی از مرورگرهای موجود در کامپیوتر و وارد کردن آدرس IP مذکور به همراه پورتی که گفتیم، می‌توانید به صورت از راه دور وارد iMessage شوید.

منبع۱ | منبع ۲

HEVC H.265 چیست و چرا این قدر برای فیلم‌های ۴K اهمیت دارد؟

HEVC H.265 چیست و چرا این قدر برای فیلم‌های 4K اهمیت دارد؟

۴K بزرگترین مسئله‌ی پیش روی تلویزیون‌هاست و ویدیوهای ۴K هم کم کم دارند رواج بیشتری می‌یابند. ولی ویدیوهای ۴K فضای زیادی را اشغال می‌کنند، بنابراین دانلود و تماشای آن‌ها با بالاترین کیفیت به سختی ممکن است. خوشبختانه، یک فناوری به کمک این مشکل آمده است، فناوری که با نام کدگذاری ویدیویی پربازده (HEVC) یا H.265 شناخته می‌شود.

گویا آی تی: البته این فناوری هنوز همه‌گیر نشده، اما در حال همه‌گیر شدن است. بلو-ری‌های ۴K UHD از HEVC استفاده می‌کنند، VLC 3.0 اجازه می‌دهد تا ویدیوهای HEVC و ۴K بر روی کامپیوتر قابل تماشا باشد، و آیفون هم امکان ذخیره‌سازی ویدیو با فرمت HEVC را فراهم کرده تا ویدیوها فضای کمتری را اشغال کنند. ولی نحوه‌ی عملکرد این فناوری چگونه است، و چرا این قدر برای ویدیوهای ۴K مهم است؟

HEVC H.265 چیست و چرا این قدر برای فیلم‌های 4K اهمیت دارد؟

استاندارد فعلی: AVC/H.264

 

وقتی از روی دیسک بلو-ری، یوتیوب یا آیتونز ویدیو تماشا می‌کنید، این ویدیو با نسخه‌ی خامی که از اتاق تدوین خارج شده فرق دارد. برای این که بتوان فیلم‌ها را بر روی دیسک بلو-ری جا داد – یا به قدری آن‌ها را کوچک کرد که از طریق اینترنت قابل دانلود باشند – باید آن‌ها را فشرده نمود.

 

کدگذاری پیشرفته‌ی ویدیو (AVC) یا H.264 برای استفاده‌های عمومی بهترین استانداری فشرده‌سازی می‌باشد، و با روش‌های مختلفی اندازه‌ی فایل ویدیو را کاهش می‌دهد.

 

این فناوری در هر فریم به دنبال نقاطی می‌گردد که تقریباً به یک رنگ هستند. مثلاً همان طور که در عکس زیر می‌بینید اکثر بخش‌های آسمان به رنگ آبی است، پس الگوریتم فشرده‌سازی می‌تواند تصویر را به بخش‌های مختلف – موسوم به تکه‌های ماکروبلاک (macroblocks) – تقسیم کند و به جای این که رنگ هر پیکسل را ذخیره کند، فرض کند که رنگ همه‌ی بخش‌های بالایی عکس به طور یکسان آبی است. این کار نسبت به ذخیره‌سازی رنگ تک تک پیکسل‌ها خیلی به صرفه‌تر است و اندازه‌ی نهایی فایل را کاهش می‌دهد. در ویدیوها به این کار فشرده‌سازی درون-فریمی می‌گویند، یعنی فشرده‌سازی اطلاعات یک فریم خاص.

 

HEVC H.265 چیست و چرا این قدر برای فیلم‌های 4K اهمیت دارد؟

 

AVC از فشرده‌سازی بین-فریمی هم استفاده می‌کند. در این روش با بررسی چندین فریم به دنبال بخش‌های متحرک (و غیرمتحرک) آن می‌گردیم. تصویر زیر از فیلم کاپیتان آمریکا: جنگ داخلی را ببینید. پس‌زمینه تغییر چندانی نمی‌کند. تفاوت اکثر فریم‌ها در چهره و بدن مرد آهنی است. بنابراین الگوریتم فشرده‌سازی می‌تواند فریم را به همان ماکروبلاک‌ها تقسیم کند و با توجه به این که این بخش‌ها مثلاً در ۱۰۰ فریم تغییر نمی‌کند، به جای ۱۰۰ بار ذخیره‌سازی کامل هر تصویر صرفاً این بخش‌ها را تکرار کند. با این کار اندازه‌ی فایل تا حد قابل توجهی کاهش می‌یابد.

 

 

بنابراین همان طور که گفتیم، تمام هدف فناوری AVC/H.264 این است که بدون از دست دادن کیفیت اندازه‌ی فایل‌ها را تا حد معقولی پایین بیاورد. (البته در صورتی که فشرده‌سازی زیاد باشد کیفیت ویدیو پایین می‌آید، ولی هرچه این فنون هوشمندانه‌تر می‌شوند، تا قبل از این که به آن نقطه برسید، بیشتر می‌توانید فایل‌ها را فشرده کنید.)

 

فشرده‌سازی کارآمدتر ویدیوها با HEVC/H.264

 

کدگذاری پربازده ویدیوها که با نام HEVC یا H.265 شناخته می‌شود، گام بعدی در این فرآیند تکاملی است. این روش برای فشرده‌سازی پربازده‌تر ویدیوها از خیلی از فنون AVC/H.264 استفاده می‌کند.

 

برای مثال هنگامی که AVC در فریم‌های متعدد به دنبال تغییرات می‌گردد – مثل نمونه‌ی بالا – این ماکروبلاک‌ها تا سقف ۱۶ در ۱۶ پیکسل می‌توانند چند شکل و اندازه‌ی مختلف داشته باشند. اما HEVC اندازه‌ی آن‌ها را به ۶۴ در ۶۴ پیکسل افزایش داده است. با این کار الگوریتم تعداد کمتری از بلاک‌ها را به خاطر می‌سپارد و در نتیجه اندازه‌ی ویدیوی نهایی کاهش پیدا می‌کند.

 

البته HEVC تکنیک‌های دیگری نیز دارد، ولی این یکی نسبت به بقیه دستاورد بزرگتری به حساب می‌آید. برای نمونه وقتی همه‌ی کارها تمام شد، HEVC می‌تواند با حفظ همان کیفیت ویدیوها را دو برابر بیشتر از AVC فشرده‌سازی کند. این موضوع به خصوص در مورد ویدیوهای ۴K حائز اهمیت است، چون با استاندارد AVC حجم این ویدیوها بسیار زیاد می‌شد. HEVC به استریم و دانلود ویدیوهای ۴K کمک شایانی می‌کند و باعث می‌شود فضای هارد شما بیهوده هدر نرود.

 

اما HEVC بدون رمزگشایی شتاب‌دهی شده‌ی سخت‌افزاری کند است

 

HEVC از سال ۲۰۱۳ به عنوان یک استاندارد تایید شده شناخته می‌شود. پس چرا هنوز همه‌ی ویدیوها از این فناوری استفاده نمی‌کنند؟

 

الگوریتم‌های فشرده‌سازی پیچیده هستند. عملیات‌های ریاضیاتی بسیار زیادی باید در لحظه‌ی پخش ویدیو به صورت آنی انجام شود. کامپیوترها به دو روش عمده می‌توانند این ویدیوها را رمزگشایی کنند: رمزگشایی نرم‌افزاری، که در آن برای انجام محاسبات ریاضی از CPU استفاده می‌شود، و رمزگشایی سخت‌افزاری، که در آن زحمت کار بر دوش کارت گرافیک دستگاه (یا تراشه‌ی گرافیکی که بر روی CPU قرار دارد) می‌افتد. استفاده از کارت‌های گرافیک خیلی کارآمدتر است زیرا از کدک‌های لازم به صورت سر-خود پشتیبانی می‌کند.

 

بنابراین هرچند خیلی از کامپیوترها و برنامه‌ها برای پخش کردن ویدیوهای HEVC می‌توانند تلاش کنند، ولی بدون داشتن سیستم رمزگشایی سخت‌افزاری پخش ویدیو ممکن است خیلی کند شود. پس بدون داشتن کارت گرافیک و ویدیو پلیری که از رمزگشایی سخت‌افزاری HEVC پشتیبانی کند، HEVC چندان به درد شما نمی‌خورد.

 

اما این مسئله برای دستگاه‌های مخصوص پخش ویدیو – مثلا پلیرهای بلو-ری ۴K نظیر Xbox One – مشکلی به وجود نمی‌آورد، چون همه‌ی این دستگاه‌ها با در نظر گرفتن HEVC ساخته شده‌اند. ولی پخش ویدیوهای HEVC در کامپیوتر کمی سخت‌تر است. چرا که کامپیوتر شما برای پخش این ویدیوها به یکی از سخت‌افزارهای زیر نیاز دارد:

 

  • نسل ششم پردازنده‌های اینتل (Skylake) یا نسخه‌های جدیدتر
  • نسل ششم پردازنده‌های AMD (Carizzo) یا نسخه‌های جدیدتر
  • NVIDIA GeForce GTX 950, 960 یا نسخه‌های جدیدتر
  • AMD Radeon R9 Fury, R9 Fury X, R9 Nano یا نسخه‌های جدیدتر

 

علاوه بر این به یک سیستم عامل و ویدیو پلیر سازگار با پخش ویدیوهای HEVC و فناوری رمزگشایی سخت‌افزاری HEVC هم نیاز دارید. بسیاری از پلیرها هنوز در حال اضافه کردن پشتیبانی از رمزگشایی سخت‌افزاری HEVC به نرم‌افزارهای خود هستند و بعضی‌ها هم فقط ممکن است با تراشه‌های موجود در لیست بالا کار کنند. در زمان نگارش این مقاله VLC 3.0، Kodi 17 و Plex Media Server 1.10 از این فناوری پشتیبانی می‌کنند. البته ممکن است برای پخش صحیح این ویدیوها لازم باشد تا قابلیت شتاب‌دهی سخت‌افزاری را از پلیر مدنظر خود فعال کنید.

 

با گذشت زمان کامپیوترها و پلیرهای بیشتری قادر به پشتیبانی از این فرمت ویدیویی خواهند بود و بالاخره یک روز سطح گستردگی HEVC به اندازه‌ی AVC خواهد شد. ولی تا آن زمان همچنان باید ویدیوهای ۴K خود را در فایل‌هایی حجیم با فرمت AVC/H.264 نگهداری کنید.

 

منبع

چگونه در ویندوز ۱۰ عملکرد گرافیک را به ازای هر اپلیکیشن تعیین کنیم؟

تنظیم توان گرافیک برای هر اپلیکیشن

کامپیوترهای شخصی میان رده و رده بالا معمولاً یک GPU اختصاصی دارند. GPU اختصاصی برای اجرای اپلیکیشن‌های پرمصرفی (مثل بازی‌ها) استفاده می‌شود که کارت گرافیک آن-برد سیستم نتواند از پس آن‌ها بربیاید. GPU معمولاً یک تراشه‌ی NVIDIA یا AMD است که کنترل پنل اختصاصی خودش را دارد. این کنترل پنل به کاربر اجازه می‌دهد تا اپلیکیشن را مجبور به استفاده از GPU بکند.گویا آی تی: وقتی یک اپلیکیشن به GPU نیاز دارد یا وادار به استفاده از آن می‌شود، این یعنی کامپیوتر توان بیشتری مصرف می‌کند. در حالت عادی خود سیستم تصمیم می‌گیرد که کدام اپ باید از GPU اختصاصی استفاده کند اما شما هم می‌تواند تصمیم‌گیرنده باشید. ویندوز ۱۰ در حال افزودن پنل جدیدی است که اجازه می‌دهد عملکرد گرافیک را به ازای هر اپلیکیشن تعیین کنید.

این قابلیت تازه فعلاً فقط در نسخه‌ی Insider Build 17093 ویندوز ۱۰ در دسترس است. ویژگی مذکور به شما اجازه نمی‌دهد که از بین گرافیک آن-برد و GPU انتخاب داشته باشید، ولی امکان تعیین توان لازم برای هر اپ را فراهم می‌کند. می‌توان مشخص کرد که یک اپلیکیشن همیشه در حالت Power Saving یا High Performance کار کند. ممکن است برخی از اپلیکیشن‌ها نتوانند از GPU اختصاصی استفاده کنند، در این حالت کاری از دست شما بر نمی‌آید. البته از کنترل پنل GPU می‌توانید اپلیکیشن‌ها را به استفاده از GPU اختصاصی وادار کنید، اما این کار ممکن است جواب ندهد. مایکروسافت با ارائه‌ی قابلیت مزبور سعی کرده جایگزینی برای همان کنترل پنل GPU ارائه کند.

 

تنظیم توان گرافیک برای هر اپلیکیشن

 

اپ Settings را باز کرده و به بخش System بروید. وارد زبانه‌ی Display شده و روی گزینه‌ی Advanced graphics settings کلیک کنید.

 

تنظیم توان گرافیک برای هر اپلیکیشن

 

در مرحله‌ی بعد یکی از انواع اپلیکیشن را انتخاب کنید تا بتوانید گرافیک را بر روی آن مدیریت نمایید. لیست دوم بر اساس نوع اپلیکیشنی که از لیست اول انتخاب کنید تغییر می‌کند. یکی از برنامه‌ها را انتخاب کرده و روی دکمه‌ی Add کلیک نمایید. وقتی آیکن آن ظاهر شد، با انتخاب اپ مذکور روی Options کلیک کنید.

 

تنظیم توان گرافیک برای هر اپلیکیشن

 

حالا پنجره‌ای ظاهر شده و سه حالتی را که می‌توانید برای اپلیکیشن مورد نظر تعیین کنید نشان می‌دهد. گزینه‌ی System Default می‌گذارد خود سیستم عامل تصمیم‌گیری کند. گزینه‌ی Power Saving معمولاً به معنای این است که از GPU آن-برد استفاده می‌شود، و High Performance هم می‌گذارد اپلیکیشن از GPU اختصاصی استفاده کند. البته در ادامه به موارد استثنا هم اشاره می‌کنیم.

 

تنظیم توان گرافیک برای هر اپلیکیشن

 

استثنائات

 

اگرچه خیلی از کاربران دوست دارند خودشان تعیین کنند که چه اپلیکیشنی از چه GPU استفاده کند، ولی انجام این کار همیشه ممکن نیست. در تصویر بالا می‌بینید که با وجود حضور گرافیک AMD اپلیکیشن Paint 3D فقط می‌تواند از گرافیک آن-برد سیستم استفاده کند. اپ‌هایی مثل این به راحتی نمی‌توانند از GPU اختصاصی استفاده کنند و هیچ راه ساده‌ای هم برای مجبور کردن آن‌ها به این کار وجود ندارد. حتی اگر می‌توانستید اپ‌هایی مثل Paint 3D را به استفاده از GPU اختصاصی وادار کنید، برآیند عملکردی برنامه لزوماً بهتر نمی‌شد.

 

به همین شکل، برخی اپ‌ها (اکثر بازی‌ها) هم قادر به استفاده از گرافیک‌های آن-برد نیستند. آن‌ها همیشه از GPU اختصاصی استفاده می‌کنند و اطلاعاتی که در زیر بخش Graphics specifications وجود دارد نشانگر همین مسئله است.

 

اگر گمان می‌کنید که با این اوصاف این قابلیت به درد نمی‌خورد باید بگوییم این طور نیست. حتی اگر یک اپلیکیشن از گرافیک آن-برد استفاده کند همچنان می‌تواند آن را به انحصار خودش در بیاورد. به طور مشابه، اپلیکیشنی که باید از GPU اختصاصی استفاده کند هم می‌تواند در حالت Low Power از آن استفاده نماید. البته استفاده از این گزینه‌ها بی‌دردسر نیست، و اگر بعد از تغییر تنظیمات گرافیک اجرای برنامه‌ها کند یا با اشکال مواجه شد، تنظیمات را به حالت پیشفرض برگردانید.

 

برای استفاده از این قابلیت باید تا حدی زیادی به آزمون و خطا متکی باشید زیرا در حال حاضر تعداد مدل‌های مختلف GPU بسیار زیاد است، مشخصات سیستم‌ها خیلی با هم فرق دارد، و اپلیکیشن‌ها هم تنظیمات و توانمندی‌های مخصوص خودشان را دارند. مایکروسافت عملاً در تلاش است تا پشتیبانی بهتری از GPU-های اختصاصی را برای کاربران خود به ارمغان بیاورد و هرچند که این ویژگی بی‌نقص نیست، ولی بی‌فایده هم نمی‌باشد. در آپدیت‌های بعدی قطعاً کاربران زیادی منتظر این ویژگی خواهند بود.

 

منبع

چگونه در اندروید قبل از وصل شدن به Wi-Fi بفهمیم سرعت آن چقدر است؟

گوگل اخیراً در اندروید ۸.۱ اوریو قابلیت جدیدی معرفی کرده که قبل از وصل شدن به Wi-Fi نشان می‌دهد که سرعت شبکه چقدر است. یعنی سیستم با نمایش واژه‌هایی مثل Slow، OK، Fast و Very Fast اجازه می‌دهد ببینید شبکه‌ی مذکور ارزش وصل شدن دارد یا بهتر است از اینترنت سیم کارت خودتان استفاده کنید.

گوگل چگونه کیفیت شبکه را می‌فهمد؟

 

گویا ای تی: اندروید این اطلاعات را از قابلیت اشتراکی Usage & Diagnostics به دست می‌آورد. وقتی با موبایل خود به یک شبکه‌ی باز وصل می‌شود، اطلاعات مربوط به سرعت این شبکه (همراه با سایر اطلاعات آن) با گوگل به اشتراک گذاشته می‌شود. با گذشت زمان، وقتی کاربران به این شبکه وصل می‌شود و این اطلاعات بارها و بارها در اختیار گوگل قرار می‌گیرد، سیستم سرعت و میزان اطمینان‌پذیری شبکه را تخمین می‌زند.

 

وقتی وضعیت شبکه مشخص شد، با قابلیت Network Ratings به راحتی می‌توانید قبل از وصل شدن به شبکه ببینید سرعت آن چطور است. البته شبکه‌های نسبتاً خصوصی مثل کافی شاپ‌های کوچک چنین رتبه‌بندی ندارند یا حداقل مدتی طول می‌کشد تا وضعیت آن‌ها مشخص شود، چون برای ارزیابی شدن افراد مختلف باید از آن استفاده کرده باشند.

 

این یعنی گوگل از ما اطلاعات جمع می‌کند؟

 

در دنیایی که به اشتراک گذاشته شدن اطلاعات خصوصی کاربران برای خیلی‌ها یک نگرانی دائمی می‌باشد، طبیعی است که درباره‌ی امنیت این ویژگی هم سوالاتی داشته باشید. به طور خلاصه می‌توان گفت که این اطلاعات هم مثل اکثر اطلاعات اشتراکی ناشناس است. وقتی به این شبکه‌ها وصل هستید، گوگل کارهای شما را ثبت نمی‌کند – هرچند باید گفت که انجام کارهای خصوصی در هنگام اتصال به شبکه‌های عمومی توصیه نمی‌شود – بلکه فقط اطلاعات ابتدایی مربوط به شبکه را گردآوری می‌نماید.

 

البته قابلیت Usage & Diagnostics که برای جمع‌آوری اطلاعات شبکه استفاده می‌شود چیزی بیش از اطلاعات صرف شبکه است. این ویژگی یک ابزار عمومی گردآوری اطلاعات است که کمک می‌کند تا محصولات و سرویس‌ها برای همه بهبود یابد. یعنی سطح انرژی باتری، تعدد دفعات باز شدن اپ‌ها و کیفیت ارتباطات شبکه‌ها هم گردآوری می‌شود.

 

جزئیات مربوط به نحوه‌ی استفاده از این اطلاعات در صفحه‌ی پشتیبانی ویژگی Usage & Diagnostics قرار داده شده و بخشی از آن به شرح زیر است:

 

گوگل از اطلاعات مصرفی و تشخیصی دستگاه برای بهبود محصولات و سرویس‌هایی نظیر اپلیکیشن‌های گوگل و دستگاه‌های اندرویدی استفاده می‌کند. همه‌ی این اطلاعات مطابق خط مشی حریم خصوصی گوگل مورد استفاده قرار می‌گیرد.

 

برای مثال گوگل می‌تواند از اطلاعات مصرفی و تشخیصی گردآوری شده برای بهبود موارد زیر استفاده کند:

 

  • عمر باتری

گوگل می‌تواند از این اطلاعات استفاده کند تا بفهمد چه چیزی بر روی دستگاه شما بیشترین استفاده را از باتری دارد و قابلیت‌هایی تعبیه کند که به مصرف کمتر باتری کمک نماید.

 

کرش کردن یا فریز شدن دستگاه

گوگل می‌تواند از این اطلاعات استفاده کند تا بفهمد چه زمانی اپلیکیشن‌ها کرش می‌کنند و باعث فریز شدن دستگاه می‌شوند تا با تغییر سیستم عامل اندروید به بهبود وضعیت موجود کمک کند.

 

برخی از این اطلاعات به همکاران گوگل، مثل توسعه‌دهندگان، کمک می‌کند تا اپلیکیشن‌ها و محصولات خود را بهتر از قبل بسازند.

 

با این همه اگر نمی‌خواهید اطلاعات خود را در اختیار گوگل قرار دهید، خوشبختانه استفاده از این قابلیت اختیاری است.

 

چگونه قابلیت Usage & Diagnostics را غیرفعال کنیم؟

 

برای غیرفعال کردن Usage & Diagnostics با استفاده از آیکن چرخ‌دنده‌ی پنل نوتیفیکیشن‌ها وارد منوی تنظیمات دستگاه شوید.

 

چگونه قابلیت Usage & Diagnostics را غیرفعال کنیم؟

 

از آن جا گزینه‌ی Google را پیدا کرده و روی آن تپ کنید.

 

چگونه قابلیت Usage & Diagnostics را غیرفعال کنیم؟

 

از گوشه‌ی بالای سمت راست صفحه بر روی آیکن سه نقطه تپ کرده و بعد گزینه‌ی Usage & Diagnostics را انتخاب نمایید.

 

چگونه قابلیت Usage & Diagnostics را غیرفعال کنیم؟

 

در این صفحه سوئیچ مربوطه را به حالت Off درآورید. با انجام این کار از این پس هیچ اطلاعاتی از طرف دستگاه شما با گوگل به اشتراک گذاشته نمی‌شود، اما همچنان می‌توانید از اطلاعاتی که سایر کاربران به اشتراک گذاشته‌اند استفاده کنید.

چگونه قابلیت Usage & Diagnostics را غیرفعال کنیم؟

در این باره دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

 

منبع

نحوه استفاده از guest mode در اندروید

گوگل پیکسل XL

زمانی که دوستانم تلفن من را قرض گرفته بودند، می توانستند عکس های من را ببینند یا در شبکه های اجتماعی از طرف من کامنت بگذارند. اما نگران نباشید، می توانید با استفاده از guest mode یا privacy mode در اندروید این مشکل را حل کنید.

نحوه استفاده از guest mode

گویا آی تی – ابتدا باید این نکته را بدانید که همه تلفن های اندروید دارای قابلیت guest mode نیستند. مدل های پیکسل و نکسوس به این قابلیت مجهزاند و در کل این ویژگی در اندروید ۵٫۰ Lollipop فعال است.

در این جا به شیوه استفاده از این قابلیت در پیکسل ۲ می پردازیم. به Settings > Users and accounts > Users > Guest بروید. سپس می توانید روی Add new user > OK > OK بزنید تا یک پروفایل جدید ساخته شود. زمانی که تنظیمات کاربر جدید را انجام دادید می توانید منو notifications را باز کنید و به guest mode دسترسی پیدا کنید. برای این کار روی آیکون سر انسان بزنید و guest را انتخاب کنید.

برای استفاده از guest mode در وان پلاس ۵T روی آیکون کاربر (فرد درون دایره) و Add guest بزنید. حالا دوستانتان می توانند از تلفن شما استفاده کنند بدون این که به اطلاعات شما دسترسی داشته باشند.

زمانی که کار دوستان تمام شد، آیکون کاربر > Remove Guest > Remove را انتخاب کنید.

guest mode
guest mode

اگر تلفنتان را به طور مکرر به یک فرد مشابه قرض می دهید – و او در مورد این که اطلاعاتش بر روی تلفن شما قرار داشته باشد اهمیتی نمی دهد – می توانید اکانت guest را به حال خود بگذارید و با انتخاب آیکون کاربر به پروفایل خودتان منتقل شوید. باید با استفاده از رمز عبور، اثر انگشت یا الگوی قفل وارد شوید تا بتوانید به اطلاعات شخصیتان دسترسی پیدا کنید. دفعه بعدی که دوستتان از تلفن شما استفاده می کند، فقط کافی است که روی آیکون کاربر < آیکون کاربر guest > Continue بزنید.

استفاده از Privacy mode

اگر تلفن شما دارای قابلیت guest mode نیست یا از اندروید پایین تر از ۵٫۰ Lollipop استفاده می کنید، ناامید نشوید. تلفن های دیگر دارای قابلیت privacy mode هستند و می توانند اطلاعات خصوصی شما را مخفی کنند.

در برخی از تلفن ها می توانید به Settings > Privacy and Safety > Private Mode بروید. سپس دکمه Private را به حالت ON در بیاورید. برای این که فایل های خاصی را مخفی کنید، فایل مورد نظر را انتخاب کرده و روی More بزنید، سپس Move to Private را انتخاب کنید. با این کار فایل های شما در یک پوشه مخفی قرار می گیرند و بدون استفاده از رمز عبور، امکان دسترسی به آن ها وجود ندارد.

تلفن های اندرویدی دیگر مانند گلکسی S8 به شیوه ای متفاوت عمل می کنند. به Settings > Lock Screen and Safety > Secure folder بروید. سپس نوع قفل مورد نظر برای پوشه را انتخاب کنید. روی Add Apps یا Add Files بزنید تا فایل ها وارد پوشه شوند. به این ترتیب شخص دیگری بدون اثر انگشت، الگوی قفل یا رمز عبور شما توانایی دسترسی به این فایل ها را نخواهد داشت.

guest mode
guest mode

راهنمای استفاده از قابلیت کاهش توان آیفون برای افزایش عمر باتری

اپل ظاهراً به وعده‌ی خود عمل کرده و پس از رسوایی فاجعه‌آمیز کند شدن دستگاه در ماه دسامبر سال ۲۰۱۷ بالاخره اطلاعات مربوط به وضعیت سلامتی باتری و کنترل‌های مربوطه را در iOS 11.3 منتشر کرده است. حالا، اگر باتری شما هم جزو همین گروه بوده می‌توانید مکانیزم کاهش توان دستگاه را غیرفعال کنید تا سرعت اجرای آیفون به حداکثر توان خود برسد.

گویا آی تی: این ابزارهای جدید در حال حاضر فقط در نسخه‌ی بتای دوم iOS 11.3 قرار داده شده است. خوشبختانه اگر توسعه‌دهنده یا آزمایشگر عمومی باشید، به راحتی می‌توانید این نسخه‌ی بتا را به همراه یک پروفایل پیکربندی معتبر دریافت کنید. با ما همراه باشید تا ببینیم چگونه می‌توان نسخه‌ی بتا را دانلود کرد و تنظیمات باتری دستگاه را کنترل نمود.

 

بعد از این که جدیدترین نسخه‌ی iOS 11.3 را روی آیفون خود نصب کردید، اپ Settings را باز کرده و به بخش Battery بروید. سپس گزینه‌ی Battery Health (Beta) را انتخاب کنید. در این بخش دو چیز می‌بینید: Maximum Capacity که ظرفیت فعلی باتری دستگاه را در مقایسه با ظرفیت اولیه‌ی آن نشان می‌دهد، و Peak Performance Capability که وضعیت سلامتی باتری را در هنگام استفاده‌ی حداکثری از توان دستگاه نشان می‌دهد.

ما با گزینه‌ی دوم کار داریم. اگر متن زیر این گزینه Normal باشد، جای نگرانی نیست. چون توان دستگاه شما کاهش نیافته است. اما اگر آیفون‌تان دیگر قادر نیست که وضعیت باتری را نشان دهد، درصدی کنار گزینه‌ی Maximum Capacity وجود نخواهد داشت و این یعنی بهتر است دستگاه را نزد یک تعمیرکار معتبر ببرید تا آن را دقیق‌تر بررسی کند.

 

افزایش عمر باتری

 

اگر آیفون‌تان حداقل یک بار به خاطر باتری‌اش خاموش شده باشد، بخش مدیریت توان دستگاه به طور خودکار فعال می‌شود، چون به گفته‌ی خود اپل باتری قادر به تامین توان مورد نیاز دستگاه در هنگام استفاده از حداکثر قدرت آن نیست. در این صورت، در زیر گزینه‌ی Peak Performance Capability یک لینک آبی رنگ Disable خواهید دید.

 

مدل‌هایی که احتمالاً شامل این قضیه هستند عبارت‌اند از آیفون ۶، آیفون ۶ پلاس، آیفون SE، آیفون ۶ اس، آیفون ۶ اس پلاس، آیفون ۷ و آیفون ۷ پلاس. اگر آیفون ۸، آیفون ۸ پلاس یا آیفون X دارید، هرگر گزینه‌ی Disable را نخواهید دید چون این مشکل در دستگاه‌های مذکور به شکل سخت‌افزاری حل شده است.

 

برای غیرفعال سازی قابلیت کاهش توان دستگاه، کافی است لینک Disable را لمس کنید. با این کار پیام you have manually disabled performance management protections برای شما ظاهر می‌شود. متاسفانه فعلاً هیچ راهی برای فعال‌سازی مجدد این قابلیت وجود ندارد. اگر آن را غیرفعال کنید، نمی‌توانید دوباره این ویژگی را فعال نمایید، مگر این که یک بار دیگر دستگاهتان خاموش شود. با این حساب، می‌توان گفت که غیرفعال سازی این قابلیت فقط تا زمانی که آیفون به طور خودکار دوباره آن را فعال کند عمل می‌کند.

 

افزایش طول عمر باتری

 

اگر درصد شارژ باتری در کنار گزینه‌ی Maximum Capacity کم است، در انتهای صفحه به شما توصیه می‌شود که یک باتری جدید بگیرید.

 

علاوه بر این حتی اگر دستگاهتان خاموش نشود، بهتر است هر چند وقت یکبار به این تنظیمات سر بزنید و مطمئن شوید که قابلیت مذکور به طور خودکار فعال نشده باشد.

 

منبع