بیش از یک دهه است که موتور جستجوی گوگل، و بخش جستجوی تصویری آن در فضای اینترنت وجود دارد و ما از مزایای فوق العاده آن بهره مند هستیم. اما اگر روزهای اخیر سری به گوگل زده باشید متوجه می شوید که دکمه مشاهده عکس یا Show Image در آن پنهان شده است. البته ما دست به کار شدیم تا کاری کنیم که این ویژگی مهم را به جای قبلی خود برگردانیم. 

گویا آی تی: زمانی که شما بر روی این دکمه در صفحه نتایج جستجو کلیک کنید می توانید تصویر را به درستی و در اندازه واقعی از هاستی که در آن بارگزاری شده است مشاهده کنید:

نمونه ای از تصاویر که به صورت مستقیم از هاست سایت نمایش داده می شود را در بالا مشاهده می کنید. آن چه که زیر آن خط کشیده شده نام عکس است.

دقیقا چند ساعت بعد از این که گوگل طی بروز رسانی و تصمیماتی که اتخاذ کرده بود تا این قابلیت را از نتایج جستجو حذف کند، توسعه دهندگان افزونه های مرورگر اقدام به ایجاد و نوشتن افزونه ای کردند که این مشکل را حل می کند.

بدین صورت افزونه مورد نظر با نام “View Image” در خانه افزونه های گوگل افزوده شد.

با نصب این افزونه روی مرورگر گوگل کروم تان و به صورت تکمیلی یک بار باز و بسته کردن مرورگر ( البته گاهی اوقات ) می توانید دکمه “View Image” را بر روی نتایج جستجو برای تصاویر دوباره در اختیار بگیرید.

برای استفاده از این افزونه لازم است که ابتدا، وارد سایت شوید ( روی لینک بالا کلیک کنید ) و بعد مطمئن باشید که وارد اکانت گوگلی تان شده اید. این ورود باید از طریق مرورگر گوگل کروم صورت بگیرید. بعد باید روی عبارت Add to Chrome در سمت راست کلیک کنید.

بعد از طی شدن چند ثانیه مرورگر افزونه را پذیرفته و بعد هر چه را که در گوگل کروم جستجو کنید با این عبارت می توانید مشاهده کنید.

ما این کار را بر روی آخرین ورژن از مرورگر گوگل کروم انجام دادیم و در زیر می توانید تصویر قبل و بعد از استفاده از افزونه را مشاهده کنید:

ممکن است افزونه مشابهی نیز روی کار بیاید که برای سایر مرورگر ها نظیر فایرفاکس این مشکل را حل کند. البته من به شما قول می دهم که برای حل این معضل هر آموزش جدیدی را که دیدم آن را در اختیار شما قرار دهم و این مقاله را آپدیت کنم.

در این باره نیز شما تجربیات و ابزارهایی که می شناسید را با ما در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع

اگر مثل من باشید، عاشق کار کردن با کامپیوترهای رومیزی بزرگ و با حداکثر تعداد نمایشگرهای ممکن هستید. و البته اگر این خصوصیات را داشته باشید، عدم تطابق رنگ‌ها و تنظیمات تصویر در نمایشگرهای مختلف حتماً اعصاب شما را هم خورد می‌کند.

گویا آی تی: نمی‌توانم دروغ بگویم؛ اگر سازنده‌ی نمایشگرهای شما با هم فرق داشته باشد، هماهنگ کردن تصویر در بین آن‌ها کار سختی خواهد بود. و کار سخت‌تر این است که بخواهید دقت رنگ را بین چند نمایشگر هماهنگ کنید، نکته‌ای که به خصوص در کارهای گرافیکی بسیار حائز اهمیت است. با این حال چند نکته و روش وجود دارد که با کمک آن‌ها می‌توانید تا حد ممکن رنگ و تصویر را در نمایشگرهای چندگانه با هم هماهنگ کنید.

چرا نمایشگرهای من با هم هماهنگ نمی‌شوند؟

اگر تصاویر بر روی نمایشگرهای مختلف با هم هماهنگ نمی‌شود، چند دلیل می‌تواند وجود داشته باشد. ساده‌ترین دلیل این است که هر نمایشگر خصوصیات مخصوص خودش را دارد؛ متغیرهای تولید و نقایص مرحله‌ی مونتاژ باعث می‌شود که حتی دو نمایشگر با مدل یکسان هم گاهاً تطابق رنگی صددرصد نداشته باشند.

حتی اگر چند نمایشگر کاملاً مشابه بخرید، باز هم این احتمال وجود دارد که تصویر خروجی در نمایشگرهای مختلف با هم فرق داشته باشد. سن و میزان مصرف نمایشگر بر پنل LCD آن اثر می‌گذارد، و تولیدکنندگان هم گاهی اوقات از تامین‌کنندگان قطعات سخت‌افزاری مختلف برای یک محصول استفاده می‌کنند. یعنی ممکن است پنل LCD دو نمایشگر که مدل برابر دارند از یک جا نیامده باشد. البته همه‌ی این گفته‌ها با فرض بر این است که خود قطعات نمایشگر هیچ ایرادی نداشته باشد، چون با توجه به بزرگی محصولات و صدمه‌پذیری آن‌ها این اتفاق کاملاً محتمل است.

اگر نمایشگرهای شما از یک مدل یکسان نباشند احتمال بروز این مسائل بیشتر می‌شود. مدل‌های مختلف LCD و کیفیت آن‌ها (TN، IPS، VA)، نورهای پس‌زمینه‌ی مختلف، میزان روشنایی، نوع اتصال، نرخ کنتراست، زاویه‌ی دید و البته اندازه و رزولوشن نمایشگر همگی می‌تواند بر خروجی رنگی صفحه تاثیر بگذارد. پس روی هم رفته با تقریب خوبی می‌توان گفت که تطابق کامل رنگ در دو یا چند نمایشگر با هم عملاً غیرممکن است.

روش ساده: کنترل‌های نمایشی نمایشگر

این روش را احتمالاً قبلاً خودتان انجام داده‌اید، ولی ما هم یادآوری می‌کنیم که شما می‌توانید به صورت دستی و با استفاده از دکمه‌های کنترل جلو یا پشت نمایشگر تنظیمات تصویر را تغییر دهید. شاید این روش در نظر شما ساده به نظر برسد ولی آن را دست کم نگیرید چون در ترکیب با روش‌های زیر می‌توانید تطابق بیشتری بین نمایشگرهایتان به وجود آورید.

(نکته: در بعضی از نمایشگرها، شاید با کمک اپلیکیشن‌هایی مثل ScreenBright یا Display Tuner هم بتوانید روشنایی صفحه را تنظیم کنید. استفاده از این برنامه‌ها در مقایسه با دکمه‌هایی که بر روی نمایشگر وجود دارد خیلی راحت‌تر است، اما باید به خاطر داشته باشید که این اپلیکیشن‌ها با هر نمایشگری کار نمی‌کنند.)

حیاتی‌ترین بخش تنظیم دستی نمایشگر مربوط به بخش روشنایی صفحه است. این گزینه نه تنها بر روشنایی و طیف رنگ‌ها اثر می‌گذارد، بلکه تقریباً تنها چیزی است که از طریق نرم‌افزار نمی‌توان آن را تنظیم نمود. بنابراین برای این که خروجی نوری همه‌ی نمایشگرهای خود را بر روی یک سطح تقریباً مشابه تنظیم کنید، می‌توانید از این ابزار کمک بگیرید. علاوه بر این برای دستیابی به شبیه‌ترین حالت ممکن یادتان نرود که تنظیماتی مثل economy mode یا game mode را نیز در نظر داشته باشید.

اگر می‌خواهید با حداکثر دقت این کار را انجام دهید، روی یکی از نمایشگرها یک صفحه‌ی سفید خالی بیندازید و بقیه‌ی نمایشگرها را خاموش کنید. حالا با استفاده از اپلیکیشن‌های نورسنج تصویربرداری که برای تلفن‌های همراه موجود است میزان نور خروجی را اندازه بگیرید. یعنی موبایل خود را با فاصله‌ی ۱۵ سانتی متری از نمایشگر نگه دارید تا میزان نور مشخص شود، سپس همین کار را با سایر نمایشگرها هم انجام دهید.

بعد از این که سطح روشنایی را در نمایشگرهای مختلف هماهنگ کردید، بقیه‌ی رنگ‌ها و ارزش‌های تصویری را به طور همزمان بر روی همه‌ی نمایشگرها تنظیم کنید. یک تصویر الگوی رنگی مثل تصویر زیر می‌تواند در این زمینه به شما کمک کند. پس آن را بر روی نمایشگر(های) مورد نظر خود باز کرده و وضعیت را بررسی نمایید.

مضاف بر این، تنظیمات زیر و هر گزینه‌ی دیگری را که می‌تواند بر کنتراست، روشنایی و رنگ‌های تصویر اثر بگذارید بررسی کنید:

• کنتراست
• تیزی
• مقادیر رنگی قرمز/سبز/آبی
• طیف و گرمی رنگ
• تنظیمات گاما
• مودهای نمایشی مختلف مثل بازی، ویدیو و غیره

بررسی همه‌ی این‌ها کمی زمان می‌برد. اگر نمایشگر شما گزینه‌ای برای تنظیم زمان باز نگه داشتن منوها دارد، آن را بر روی حداکثر تنظیم کنید تا وقتی در حال کار با یکی از نمایشگرها هستید، منوی سایر نمایشگرها بسته نشود.

روش سخت: تنظیمات سیستم عامل و کارت گرافیک

ویندوز و macOS هر دو ابزارهایی برای کالیبره کردن رنگ دارند که می‌توانند تنظیمات هر نمایشگر را به صورت جداگانه تعیین کنند.

ویندوز

در ویندوز این ابزار Color Management است که در بخش Control Panel قرار دارد. با کمک این ابزار می‌توانید برای هر نمایشگر یک پروفایل سفارشی جداگانه تهیه کنید. برای انجام این کار نمایشگر مورد نظر خود را از منوی کشویی بخش Device انتخاب کرده و بعد بر روی Use my settings for this device کلیک کنید. سپس Add را انتخاب نمایید. اکنون می‌توانید از بین چندین پروفایل از پیش تعیین شده یکی را برای نمایشگر خود برگزینید.

حالا از بخش Device نمایشگر بعدی را انتخاب و دوباره همین کار را انجام دهید.

بر روی زبانه‌ی Advanced کلیک کرده و دکمه‌ی Calibrate Display را انتخاب کنید. با این کار یک پنجره‌ی ویزارد باز شده و به شما اجازه می‌دهد تا کنترل‌های پیشرفته‌تری مثل گاما، روشنایی، کنتراست و غیره را برای پروفایل انتخابی خود تنظیم کنید. همین فرآیند را با کمک کنترل‌های سخت‌افزاری هم می‌توانید برای بخش بالا دوباره انجام دهید، و پروفایل‌های رنگی موجود را برای هماهنگی و دقت بررسی نمایید.

بعد از این که بر روی همه‌ی نمایشگرها یک پروفایل رنگی یکسان انتخاب کردید، می‌توانید به عقب برگردید و با کنترل‌های سخت‌افزاری تنظیمات خود را بهینه‌سازی کنید.

مک

در مک، از طریق داک بر روی آیکن System Preferences (که به صورت یک چرخ‌دنده مشخص است) کلیک کنید و به بخش Displays بروید. حالا زبانه‌ی Color را باز کنید.

از این بخش می‌توانید همه‌ی پروفایل‌های موجود را امتحان کنید تا ببینید که برآیند کار به چه صورت می‌شود. وقتی پروفایل مورد نظر خود را پیدا کردید، بر روی Calibrate کلیک کنید. خوشبختانه مک یک ویزارد گام به گام ساده دارد که شما را در طول مراحل مختلف کار راهنمایی کرده و اجازه‌ی آزمایش تنظیمات مختلف را به شما می‌دهد.

کافی است بر روی Continue کلیک کنید و تا رسیدن به بخش Target White Point فرآیند کار را ادامه دهید. در آن بخش تیک گزینه‌ی Use native white point را بردارید تا بتوانید این قسمت را هم به صورت دستی تنظیم و با سایر نمایشگرهای خود هماهنگ کنید. نهایتاً همین کار را برای سایر نمایشگرها هم انجام دهید.

تنظیمات آداپتور گرافیک

در ویندوز برای استفاده از تنظیمات پیشرفته‌تر باید از اپلیکیشنی که توسط سازنده‌ی GPU شما فراهم شده استفاده کنید. در اکثر لپتاپ‌ها و دسکتاپ‌های ارزان قیمت، گرافیک اینتل وجود دارد (چون این گرافیک بر روی خود CPU قرار داده شده است)، اما سیستم‌های AMD آنچنان متفاوت نیستند. برای دسترسی به این تنظمیمات بر روی دسکتاپ خود کلیک راست کنید.

اینتل

برای گرافیک‌های مجتمع اینتل بر روی فضای خالی دسکتاپ کلیک راست کنید و گزینه‌ی Graphics properties را انتخاب نمایید. قدم‌های بعدی بسته به مدل گرافیک شما فرق می‌کند، ولی منوی اصلی پنل تنظیمات اینتل شبیه تصویر زیر است.

از این جا بر روی گزینه‌ی Color Settings کلیک کنید. این صفحه به شما اجازه می‌دهد تا تنظیماتی مثل روشنایی، کنتراست، گاما و مقادیر RGB را تعیین کنید. در این برنامه نمایشگر اصلی شما به صورت پیشفرض انتخاب شده است، اما با انتخاب منوی Select Display می‌توانید آن را تغییر دهید. پس همین کار را برای سایر نمایشگرها هم تکرار کنید تا به بیشترین هماهنگی ممکن برسید.

انویدیا

اگر کامپیوتر شما گرافیک NVIDIA دارد، بر روی دسکتاپ کلیک راست کرده و گزینه‌ی NVIDIA Control Panel را انتخاب کنید. (اگر این گزینه را نمی‌بینید باید درایور مخصوص کارت گرافیک خود را نصب کنید.) سپس از منوی سمت چپ بر روی Adjust desktop color settings کلیک نمایید.

از بالای این پنجره می‌توانید نمایشگر خود را انتخاب و از پایین صفحه تنظیمات خود را اعمال کنید. قبل از این که تنظیمات مدنظر خود را انجام دهید، اول مطمئن شوید که گزینه‌ی Use NVIDIA settings فعال شده باشد. به یاد داشته باشید که برای کنترل بهتر رنگ‌ها بر اساس کانال‌ّهای رنگی قرمز، سبز و آبی، می‌توانید از منوی کشویی Color Channel استفاده کنید.

به تصویری که در سمت راست صفحه وجود دارد دقت کنید. شما می‌توانید بین تصویر نمونه و نمایشگرهای مختلف خود سوئیچ کنید تا نحوه‌ی اعمال تغییرات را ببینید. برای ذخیره کردن تنظیمات نمایشگر فعلی روی Apply کلیک کنید و بعد نمایشگر بعدی را انتخاب نمایید.

AMD

اگر کامپیوتر شما GPU یا APU شرکت AMD دارد، روی دسکتاپ کلیک راست کرده و گزینه‌ی AMD Radeon Settings را انتخاب کنید. اگر این گزینه را نمی‌بینید، جدیدترین نسخه‌ی درایور کارت گرافیک خود را دانلود و نصب نمایید. در منوی تنظیمات Radeon، بر روی Display کلیک راست کرده و از سمت راست آیکن Color را انتخاب کنید.

از این جا می‌توانید درجه‌ی رنگ، روشنایی، ته‌رنگ (Hue)، کنتراست و میزان اشباع رنگ را مشخص کنید. این کنترل‌ها به اندازه‌ی کنترل‌های انویدیا حرفه‌ای نیست، اما همچنان می‌توانید از تصویر نمونه‌ای که در سمت راست صفحه قرار دارد برای بررسی رنگ‌ها در نمایشگرهای مختلف استفاده کنید.

در آخر بر روی دکمه‌ی Display بالای صفحه کلیک کرده و همین فرآیند را برای سایر نمایشگرها هم تکرار کنید.

سخت‌ترین روش: کالیبره‌سازی مخصوص سخت‌افزاری

اگر در زمینه‌ی عکاسی، نقاشی یا رسانه کار می‌کنید و می‌خواهید دقت رنگ‌ها بسیار بالا باشد، می‌توانید از یک دستگاه کالیبره‌سازی مخصوص استفاده کنید. این دستگاه‌ها به کاربر اجازه می‌دهند تا نمایشگرهای خود را با وضعیت‌های رنگی مخصوص تنظیم کنند و به حداکثر مطابقت رنگی ممکن برسند.

این دستگاه‌ها طراحی شده‌اند تا نمایشگر را با چاپگر یا سایر تجهیزات حرفه‌ای هماهنگ سازند، اما ابزارهای دیجیتالی هم به همان اندازه برای هماهنگ کردن پروفایل‌های رنگی مختلف بین نمایشگرهای گوناگون خوب هستند. منتها اشتباه نکنید؛ این‌ها ابزارهای حرفه‌ای خاصی هستند که کار کردن با آن‌ها نیازمند داشتن تجربه است. علاوه بر این، ابزارهای مذکور توسط سازندگان مختلف تولید می‌شوند و راه‌اندازی کردن و استفاده از آن‌ها با توجه به اهداف سازنده رویکردهای مختلفی دارد، پس نمی‌توانیم راهنمای خاصی برای استفاده از این برنامه‌ها در اختیار شما قرار دهیم.

مضاف بر این قیمت این ابزارها گران است. ارزان‌ترین گجت کالیبره‌سازی USB حدود ۱۰۰ دلار است که با افزایش قابلیت‌ها و ویژگی‌ها آن قیمت هم بالاتر می‌رود. ولی اگر مجبور هستید که بیشترین مطابقت و سازگاری رنگ را در نمایشگرهای خود داشته باشید، باید از همین روش استفاده کنید.

منبع

منبع‌های تغذیه‌ی ارزان قیمت شاید بتوانند از قطعات کامپیوتر شما در برابر کم و زیاد شدن ناگهانی جریان برق محافظت کنند، ولی در صورتی که برق قطع شود کاری از دست آن‌ها بر نمی‌آید. در چنین شرایطی است که باید یک باتری پشتیبان داشته باشید. این باتری‌ها با نام منبع تغذیه‌ی بدون وقفه (UPS) شناخته می‌شوند.

گویا آی تی: نکته: اگر نمی‌خواهید تمام مطلب را بخوانید، مدلی که ما به شما پیشنهاد می‌کنیم CyberPower 1500VA است که با قیمتی معادل ۱۴۰ دلار یا کمتر در بازار وجود دارد. هرچند با کمی جستجو در بازار می‌توانید گزینه‌های ارزان‌تری را هم پیدا کنید، اما به قول معروف هر چقدر پول بدهید همان قدر هم آش می‌خورید.

منبع تغذیه‌ی بدون وقفه چیست؟

قطع ناگهانی برق و بالا و پایین شدن جریانات الکتریکی اصلی‌ترین علت صدمه دیدن کامپیوتر و سایر قطعات حساس الکترونیکی است. منبع‌های تغذیه‌ی ارزان قیمت هم تا حد خوبی می‌توانند در مقابل بالا و پایین شدن جریانات برق از دستگاه شما محافظت کنند، اما در برابر افت ولتاژ، محدودیت جریان، قطعی برق یا مسائل این چنینی کاری از دست این دستگاه‌ها بر نمی‌آید.

برای محافظت کردن از کامپیوتر در برابر وقفه‌های منبع تغذیه به یک باتری پشتیبان نیاز دارید. واحدهای UPS مثل منبع‌های تغذیه یک باتری داخلی بزرگ دارند که در برابر وقفه‌های موجود نقش بافر را ایفا می‌کند. بافر می‌تواند بسته به اندازه‌ی واحد آن از چند دقیقه تا یک ساعت یا بیشتر دوام بیاورد.

ساده‌ترین روش برای درک کارکرد UPS-ها این است که آن‌ها را بر روی لپتاپ در نظر بگیرید. فرض کنید در خانه هستید و لپتاپ خود را به یک منبع تغذیه‌ی مناسب وصل کرده‌اید. اما ناگهان برق قطع و همه جا تاریک می‌شود. منتها کاری که داشتید روی لپتاپ انجام می‌دادید از بین نمی‌رود چون بلافاصله بعد از قطع شدن برق، سیستم منبع تغذیه را از جریان شهری به باتری پشتیبان منتقل کرده است. حالا کلی زمان دارید تا کار خود را ذخیره کنید و بعد با خیال راحت دستگاه را خاموش نمایید.

ولی کامپیوترهای دسکتاپ مثل لپتاپ‌ها باتری داخلی ندارند. اگر در هنگام کار با کامپیوتر برق برود، سیستم فورا متوقف (Halt) می‌شود. با این کار نه تنها کار شما از دست می‌رود، بلکه این اتفاق استرس زیادی به دستگاه وارد می‌کند. در همه‌ی سال‌هایی که با کامپیوترها کار می‌کنم مدام شاهد این بوده‌ام که اکثر ایرادات سخت‌افزاری به خاطر همین استرس‌هایی است که به شکل‌های مختلف مثل خاموش شدن ناگهانی سیستم به دستگاه وارد می‌شود.

یک واحد UPS، حداقل در کوچک‌ترین اندازه، می‌تواند زمان مناسبی برای شما بخرد تا با خیال راحت بتواند دستگاه را خاموش کنید یا آن را به حالت Hibernate ببرید. در این حالت اگر تا زمانی که هنوز شارژ دارید برق برگردد، عملاً بدون هیچ وقفه‌ای می‌توانید ادامه کار خود را دنبال کنید. حتی اگر خودتان پای کامپیوتر نباشید، بسیاری از UPS-ها نرم‌افزاری دارند که در صورت سوئیچ کردن منبع تغذیه به باتری پشتیبان می‌توانند به طور خودکار دستگاه را خاموش کنند.

اگر این توضیحات برای قانع شدن شما کافی است، با ادامه‌ی مطلب همراه باشید تا به شما نشان دهیم که از UPS چه چیزی می‌خواهید، چقدر انرژی UPS لازم دارید و این قطعه چه قابلیت‌هایی دارد.

در کجای خانه به UPS نیاز داریم؟

بازار UPS-ها بسیار گوناگون است. واحدهای کوچک رومیزی‌ای وجود دارد که طراحی شده تا کامپیوتر دسکتاپ شما را به مدت ۱۰ دقیقه روشن نگه دارد. علاوه بر این واحدهای بزرگی به اندازه‌ی فریزر هم وجود دارد که می‌تواند یک مجموعه‌ی کامل از سرورها را در طول مدت زمان قطعی برق روشن نگه دارد.

با این حساب با پرداخت چند صد تا چندین هزار دلار می‌توانید UPS-هایی با کاربردها و اندازه‌های مختلف بگیرید. مهم‌ترین گام در هنگام انتخاب UPS و فرآیند خرید این است که بنشینید و مقدار انرژی مورد نیاز خود را حساب کنید.

ابتدا همه‌ی سیستم‌های خانه یا محل کار خود را که به باتری پشتیبان نیاز دارند مشخص کنید. هر کس اولویت‌های خاصی دارد. ما در این مطلب یک خانه را به عنوان نمونه می‌گیریم تا به شما نشان دهیم که یک منزل عادی به طور متوسط چه قدر انرژی نیاز دارد.

واضح‌ترین سیستم هر خانه‌ای کامپیوتر رومیزی است. ما در مثالمان دو کامپیوتر رومیزی داریم؛ یکی برای اتاق کار و دیگری برای اتاق بازی بچه‌ها.

مورد بعدی که از اهمیت خاصی برخوردار می‌باشد، هر نوع سیستم کامپیوتری ثانویه‌ای مثل مدیا سرور یا شبکه‌های مخصوص پشتیبان‌گیری است. ما فرض می‌کنیم که در زیرزمین خانه یک سرور پشتیبان یا مدیا سرور داریم.

علاوه بر کامپیوترهای اصلی و کمکی، فکر می‌کنید کامپیوتر دیگری باشد که در صورت قطع شدن برق بخواهید آن‌ها را روشن نگه دارید؟ ما در این مثال مودم، روتر و سیستم Wi-Fi را هم جزو این دسته در نظر می‌گیریم. البته مودم‌ها معادل دقیقی برای با خیال راحت خاموش شدن ندارند، ولی مثلاً مودم من در صورتی که با قطع برق مواجه شود باید دوباره به صورت دستی ریست و راه‌اندازی شود. اضافه کردن این دستگاه به واحد UPS اضافه بار زیادی به انرژی مورد نیاز UPS نمی‌افزاید ولی با این کار علاوه بر محافظت از این دستگاه سنگینی یک کار اضافی از روش دوش شما برمی‌دارد.

اندازه‌ی UPS من باید چقدر باشد؟

در کمترین حالت ممکن، آن قدر توان لازم دارید که در زمان مناسب بتوانید کامپیوتر خود را با خیال راحت خاموش کنید. این کمترین حالت ممکن و قابل قبول می‌باشد. اگر UPS شما توان کافی نداشته باشد و نتواند تا لحظه‌ای که دستگاه به طور کامل خاموش می‌شود روشن بماند، دستگاه شما در معرض صدمات سخت‌افزاری و از دست رفتن اطلاعات قرار می‌گیرد.

پس چگونه می‌توانید انرژی مورد نیاز سیستم را محاسبه کنید؟ اولین قدم این است که انرژی مورد نیاز بخش‌های مرکزی و سایر قطعاتی را که می‌خواهید در حین قطعی برق روشن بمانند پیدا کنید. مثلاً ما در سرور خانگی‌مان اصلاً لازم نداریم که بار قطعات اضافی را محاسبه کنیم چون هیچ قطعه‌ی اضافه‌ای نداریم. از طرف دیگر دو کامپیوتری دیگری که گفتیم دستگاه‌های اضافه‌ای نظیر مانیتور، هارد درایو اکسترنال و غیره دارند. پس برای این کامپیوتر باید توان اضافه‌ای در نظر بگیرید تا در صورت قطعی برق مانیتور هم روشن بماند تا بتواند با دستگاه کار کنید.

بگذارید ابتدا توان مورد نیاز سرور خانگی‌مان را محاسبه کنیم، چون این سرور ساده‌ترین دستگاه در خانه‌ی ماست. اگر می‌خواهید محاسبات شما کاملاً دقیق باشد از یک ابزار مخصوص محاسبه‌ی انرژی استفاده کنید تا الگوهای مصرفی دقیق دستگاه‌ها را ببینید.

مضاف بر این، مشخصات منبع تغذیه‌ی کامپیوتر را هم می‌توانید به عنوان معیاری برای حداکثر توان مصرفی کامپیوتر خود در نظر بگیرید. اما ذکر این نکته حائز اهمیت است که یک منبع تغذیه‌ی ۴۰۰w به طور دائم از جریان ۴۰۰w استفاده نمی‌کند. سرور خانگی ما یک منبع تغذیه‌ی ۴۰۰w دارد ولی وقتی توان مصرفی آن را به شکل دقیق محاسبه کردیم، حداکثر برق مصرفی دستگاه ۳۰۰w و در اکثر اوقات حول و حوش ۲۵۰w بود.

اگر می‌خواهید جانب احتیاط را در محاسبه‌ی توان لازم دستگاه رعایت کنید، می‌توانید حداکثر خروجی منبع تغذیه‌ی دستگاه و قطعات جانبی را در نظر بگیرید. علاوه بر این، با استفاده از یک دستگاه اندازه‌گیری و اختصاص مبلغی بیشتر برای قابلیت‌های منبغ تغذیه به جای خرید یک باتری بزرگتر، دقت محاسبات خود را افزایش دهید.

صرف نظر از این که دقت روش محاسبه‌ی شما زیاد یا کم باشد، یک مقدار وات دارید. در مثال ما این مقدار ۴۰۰w است.

با یک محاسبه‌ی سرانگشتی راحت می‌توانید مشخص کنید که توان مورد نیاز منبع تغذیه‌ی شما چقدر است:

۱.۶ * میزان وات = حداقل آمپر-وات (VA)

آمپر-وات استاندارد اندازه‌گیری ظرفیت واحدهای UPS است. با استفاده از معادله‌ی بالا می‌توانیم ببینیم که نرخ VA مورد نیاز ما برای ۴۰۰w حدود ۶۴۰ VA می‌باشد.

اما این مقدار حداقلی تا چه مدت می‌تواند سیستم را روشن نگه دارد؟ متاسفانه، روشی مثل روش محاسبه‌ی حداقل آمپر-وات لازم برای محاسبه‌ی سرانگشتی زمان روشن ماندن دستگاه وجود ندارد. در واقع به دست آوردن اطلاعات لازم (به خصوص نرخ کارایی) آن قدر دردسر دارد که بهتر است از جدول‌های تخمینی خود سازنده استفاده کنید. چند نمونه از ابزارهای محاسبه/انتخاب منبع‌های تغذیه‌ی محبوب بازار را در زیر می‌بینید:

• APC’s UPS Selector
• CyberPower’s UPS Advisor
• Tripp Lite’s Selector Guide

از نظر عملی، وقتی حداقل آمپر-وات لازم برای سیستم خود را محاسبه کردید، باید به مقایسه‌ی زمان اجرایی منبع‌های تغذیه‌ی مختلف بپردازید تا ببینید حداقل آمپر-وات مورد نیاز در مقابل سیستم‌های قوی‌تر به چه شکل است تا بهتر بتوانید برای پرداخت پولِ بیشتر تصمیم‌گیری کنید.

سه مدل اصلی منبع‌های تغذیه‌ی بدون وقفه

تا این جا مشخص کردیم که چرا به UPS نیاز داریم و UPS ما چقدر باید توان داشته باشد. علاوه بر این دو فاکتور، دانستن این نکته مهم است که فناوری‌های UPS موجود در بازار چه تفاوت‌هایی با هم دارد و چرا دو منبع تغذیه با مشخصات ۱۰۰۰ VA باید صد دلار یا بیشتر با هم اختلاف قیمت داشته باشند.

در حال حاضر سه نوع استاندارد برای طراحی انواع مختلف UPS داریم. ارزان‌ترین نوع این منابع تغذیه با نام Offline/Standby UPS شناخته می‌شود. اگر مدل UPS مدنظر شما بر روی بدنه‌ی آن مشخص نشده، این دستگاه احتمالاً از نوع Standby UPS است.

منبع‌های تغذیه‌ی Standby باتری خود را شارژ کرده و بعد منتظر قطع شدن برق می‌مانند. وقتی برق قطع شود، منبع تغذیه‌ی Standby به باتری پشتیبان تبدیل می‌شود. این تبدیل در عرض ۲۰ تا ۱۰۰ میلی ثانیه انجام می‌گردد، و در محدوده‌ی تحمل اکثر قطعات الکترونیکی قرار دارد.

منبع تغذیه‌ی Line-Interactive از نظر طراحی شباهت زیادی به مدل Standby دارد، اما حاوی یک مبدل ویژه است. این مبدل ویژه به منبع تغذیه کمک می‌کند تا از پس قطع و وصلی‌های جریان برق بهتر بربیاید. اگر در منطقه‌ای زندگی می‌کند که قطعی و نوسان برق زیاد رخ می‌دهد، بهتر است کمی بیشتر هزینه کنید و یک Line-Interactive UPS بخرید.

منبع تغذیه‌ی Online گران‌ترین نوع منابع تغذیه است، چون مدارکشی اضافه‌ی زیادی می‌طلبد. Online UPS دستگاه‌های متصل به خود را به طور کامل از پریز برق جدا می‌کند. این دستگاه‌ها به جای این که با مشاهده‌ی اولین علامت از نوسانات برقی مثل مدل‌های Standby و Line-Interactive وارد عمل شود، به طور پیوسته جریان پریز برق را از طریق سیستم باتری خود فیلتر می‌کند. از آن جایی که قطعات الکترونیکی سیستم همیشه به باتری وصل هستند، عملاً حتی برای چند میلی ثانیه هم وقفه‌ای در جریان برق به وجود نمی‌آید. با این حساب منبع تغذیه‌ی Online یک فایروال الکترونیکی موثر بین دستگاه شما و جهان خارج است که برق را گرفته و به شکل پایدار در اختیار قطعات مورد نیاز قرار می‌دهد. قیمت این نوع از منابع تغذیه حدود ۲۰۰ تا ۴۰۰ درصد بیشتر از مدل‌های Line-Interactive است.

قابلیت‌های ثانویه‌ای که شاید به دردتان بخورد

با وجود این که منابع تغذیه‌ی بدون وقفه عملاً فقط یک باتری پیشرفته هستند، ولی ده‌ها قابلیت کوچک هم وجود دارد که می‌تواند تجربه‌ی کاربری شما را ارتقا دهد. حالا که با اندازه و مشخصات پایه‌ی منابع تغذیه آشنا شدید، بگذارید نگاهی هم به قابلیت‌های اضافه‌ی این دستگاه‌ها داشته باشیم.

سازگاری با نرم‌افزارها یا سیستم عامل‌های مختلف: UPS یک منبع تغذیه‌ی ساده که به آن باتری وصل شده باشد نیست. UPS-ها بسته به قیمت‌شان با روش‌های مختلفی به کامپیوتر وصل می‌شوند. در اکثر منابع تغذیه، این اتصال از طریق یک کابل ساده‌ی USB انجام می‌شود تا هنگامی که از برق بر روی باتری سوئیچ می‌شود دستگاه بتواند به کامپیوتر هشدار بدهد و سیستم را خاموش کند.

در هنگام خرید UPS در نظر داشته باشید که منبع تغذیه‌ی مورد نظر شما اولاً قابلیت برقراری ارتباط با دستگاه‌های مختلف را داشته باشد، ثانیاً بتواند با سیستم عامل دستگاه‌های شما ارتباط برقرار کند. اگر از ویندوز استفاده می‌کنید چندان جای نگرانی وجود ندارد، ولی اگر از مک یا لینوکس استفاده می‌کنید باید دقت بیشتری به خرج بدهید تا بعداً معلوم نشود که دستگاه فرق با ویندوز سازگار بوده است.

تعداد خروجی‌ّها: منبع‌های تغذیه معمولاً ترکیبی از خروجی‌های باتری محور و غیرباتری محور دارند. مطمئن شوید که خروجی‌های مورد نیاز شما توسط دستگاه مدنظرتان پوشش داده شده باشد. برخی از برندها در این زمینه قابلیت‌های خاصی دارند؛ مثلاً خروجی‌های جانبی وجود دارد که برای ذخیره‌ی انرژی دستگاه‌های جانبی را به طور خودکار به خواب می‌برد.

فیلترهای کابلی: اگر مطمئنید که می‌خواهید از این منبع تغذیه برای مودم و روتر کابلی خود استفاده کنید، یعنی مثلاً می‌خواهید مطمئن شوید که مشخصات UPS برای کابل‌های اترنت و Coax شامل پورت‌های ایمن در برابر قطعی برق می‌باشد، باید به این ویژگی دقت کنید. (نکته: پورت‌های اترنت در منبع‌های تغذیه تا حد زیادی مشکل‌دار هستند، بنابراین اغلب بهتر است منبع اترنت را محدود کنید، یعنی به جای این که نگران محدودسازی جداگانه‌ی هر کابل باشید، روتر یا سوئیچ شبکه را قبل از این که به کامپیوتر یا هر دستگاه دیگری برسد محدود کنید.)

نمایشگر: همه‌ی منبع‌های تغذیه نمایشگر ندارند (و این مورد شاید اهمیت چندانی برای شما نداشته باشد)، اما در مواردی شاید همین نمایشگر مفید واقع شود. منبع‌های تغذیه‌ی قدیمی و مدل‌های جدیدتر رده پایین نمایشگر ندارند. پس برای گرفتن بازخورد از این دستگاه‌ها یا باید از کابل USB یا سریال استفاده کنید یا از روی بوق‌های دستگاه اتفاقات را رصد نمایید. یک نمایشگر کوچک که بتواند اطلاعات اضافه‌ای مثل زمان اجرایی باقی مانده، وضعیت باتری و سایر جزئیات را در اختیار شما قرار دهد بسیار مفید است.

سروصدا/فن‌ها: منبع‌های تغذیه‌ی کوچک معمولاُ فن ندارند. مدل‌های بزرگتر اغلب فن دارند، به همین خاطر بهتر است ابتدا تحقیق کنید تا ببینید صدای تولیدی این فن‌ها چقدر است. البته اگر می‌خواهید منبع تغذیه را در کنار سروری که در زیرزمین خانه‌تان قرار دارد بگذارید شاید این موضوع اهمیت چندانی نداشته باشد، ولی اگر بخواهید آن را در اتاق خواب خود بگذارید، این موضوع به یک مسئله‌ی جدی تبدیل می‌شود.

باتری قابل تعویض: آیا منبع تغذیه‌ی مورد نظر شما باتری قابل تعویض دارد؟ قیمت هر باتری چقدر است؟ باتری‌های UPS تا ابد کار نمی‌کنند (کارکرد ۳ تا ۵ ساله برای یک باتری UPS مناسب است). زمانی که باتری از کار افتاد، یا باید یک باتری جدید بخرید (اگر امکان تعویض باتری وجود داشته باشد) یا کلاً منبع تغذیه‌تان را عوض کنید. اگر منبع تغذیه‌ی مدنظر شما از نظر قیمت خیلی ارزان نیست، بهتر است این مورد را حتماً در نظر بگیرید.

گیج که نشدید؟ توصیه‌ی ما این است

در این مقاله به مسائل بسیاری پرداختیم. اگر احساس می‌کنید که گیج شده‌اید و در حال حاضر فقط می‌خواهید یک نفر به شما یک توصیه‌ی دوستانه و قابل اتکا بکند، احساس‌تان کاملاً منطقی است.

با وجود این که توصیه‌ی ما این است که منبع تغذیه‌ی شما حتماً باید با ویژگی‌های مدنظرتان تطابق داشته باشد (و این کار جز با انجام محاسبات مربوطه و مقایسه‌ی محصولات مختلف ممکن نیست)، ولی این باعث نمی‌شود که برایتان چند توصیه‌ی خوب و تجربه محور نداشته باشیم.

وقتی صحبت از ارزشمندترین محصول به ازای زمان اجرا و قابلیت‌های اضافه می‌شود، به راحتی نمی‌توان از برند CyberPower چشم‌پوشی کرد. هرچند APC هم شرکتی با تاریخچه‌ی غنی و حضور مداوم در این حوزه است، اما قیمت محصولات آن‌ها معمولاً آن قدر زیاد می‌باشد که کاربران خانگی تمایلی نسبت به این محصولات نشان نمی‌دهند.

در حال حاضر خط تولید AVR Intelligent LCD Mini-Tower این برند بهترین محصول بازار است که یک باتری حجیم (و قابل تعویض با کمتر از ۵۰ دلار)، چندین پورت محافظت در برابر قطعی، یک نرم‌افزار مدیریتی قوی، یک ضریب فرم جذاب و یک پنل LCD مناسب خواندن دارد.

مدل‌های این خط تولید از ۸۵۰VA تا ۱۵۰۰VA گسترده است و پرفروش‌ترین آن‌ها مدل ۱۳۵۰VA می‌باشد که حدود ۱۲۰ دلار قیمت دارد. هسته‌ی طراحی و قابلیت‌های کل خط تولید AVR کاملاً مشابه یکدیگر می‌باشد، اما در مدل ۸۵۰VA زمان اجرا به خاطر باتری کوچک‌تر کمی کاهش یافته است.

حالا شاید بگویید وقتی UPS-هایی با قیمت کمتر از ۸۰ دلار، نرخ انرژی پایین‌تر و ضریب فرم کوچک‌تر پیدا کرده‌ام، چرا نباید از همین مدل‌ها بخرم؟ اما باید بدانید که اکثر منبع‌های تغذیه‌ی کوچک Line-Interactive نیستند. از بخش‌های بالاتر مطلب حتماً به یاد دارید که منبع تغذیه‌ی Line-Interactive آن قدر پیشرفته است که بتواند قطعی و نوسانات برق را نه در باتری بلکه بر روی خط مدیریت کند. اکثر وقفه‌های برقی دقیقاً از همین نوع هستند (و کمتر پیش می‌آید که برق کاملاً قطع شود)، پس مدل‌های Line-Interactive با فشار نیاوردن به باتری برای اصلاح این نوسانات و قطعی‌های جزئی بهترین گزینه هستند. علاوه بر این، اگر برق کاملاً قطع شود، با داشتن یک منبع تغذیه‌ی ۱۰۰۰VA+ می‌توانید مطمئن باشید که توان کافی برای تمام کردن کارها و خاموش کردن کامپیوتر را خواهید داشت. حتی در بسیاری از موقعیت‌ها، توان منبع تغذیه آن قدر زیاد است که بتواند در تمام طول قطعی (که معمولاً کوتاه می‌باشد) انرژی کافی برای استفاده از دستگاه را برای شما فراهم کند.

اکنون با مطالعه‌ی مطالب بالا آماده هستید تا بر اساس نیازهای خود به بازار بروید و یک UPS خوب بخرید.

منبع

اینستاگرام هم مثل اکثر شبکه‌های مجازی می‌تواند یک شمشیر دولبه باشد. در یک طرف روش مناسبی برای به اشتراک گذاشتن عقاید و بیان نظرات شماست، اما از سوی دیگر به راحتی می‌تواند حریم خصوصی و امنیت شما را به خطر بیندازد. خوشبختانه، با انجام چند کار می‌توانید از خودتان محافظت کنید.

گویا آی تی: اصل اول امنیت سایبری می‌گوید هیچ چیزی صددرصد امن نیست. پس حتی اگر این نکات را مدنظر قرار دهید، اطلاعات شما همچنان در معرض خطر قرار دارد و ممکن است دست افرادی که نمی‌خواهید بیفتد. اما با دستکاری تنظیماتی که در ادامه می‌گوییم، تا حد زیادی می‌توانید این خطرات را کاهش دهید.

نکته ۱ – احراز هویت دو مرحله‌ای را فعال کنید

یکی از ساده‌ترین چیزها برای ارتقای خطوط دفاعی شما این است که سیستم احراز هویت دو مرحله‌ای (۲FA) را فعال کنید. با انجام این کار (اگر اکانت خود را صرفاً با استفاده از ایمیل یا حساب کاربری فیسبوک ساخته باشید) اینستاگرام از شما می‌خواهد که شماره تلفن خود را به اکانت‌تان وصل کنید. با این کار یک لایه‌ی امنیتی اضافه‌تر به اکانت شما اضافه می‌شود.

با سیستم احراز هویت دو مرحله‌ای، برای وارد شدن به اکانت اینستاگرام علاوه بر گذرواژه به یک رمز یکبار مصرف (OTP) هم نیاز دارید. این رمز در هنگام ورود به موبایل شما فرستاده می‌شود. با این کار هکرها نمی‌توانند به حساب کاربری شما دسترسی پیدا کنند مگر این که به موبایل‌تان دسترسی فیزیکی داشته باشند.

برای فعال‌سازی ۲FA از منوی اصلی اینستاگرام به زبانه‌ی Profile بروید. از آن‌جا اگر روی اندروید هستید از گوشه‌ی سمت راست بالای صفحه و اگر روی آیفون هستید با لمس آیکن چرخ‌دنده‌ی کنار Edit Profile، بر روی دکمه‌ی منو تپ کنید. سپس گزینه‌ی Two-Factor Authentication را انتخاب و سوئیچ کنار Require Security Code را فعال نمایید. آنگاه مراحل مربوطه را دنبال کنید تا شماره‌ی شما اضافه شود و فرآیند تکمیل گردد.

نکته ۲ – از یک نرم‌افزار مدیریت گذرواژه استفاده کنید

گذرواژه‌ی شما در کنار یکبار رمز اصلی‌ترین عاملی است که از دسترسی غیرمجاز به اکانت‌تان جلوگیری می‌کند. متاسفانه، خیلی از کاربران از گذرواژه‌هایی استفاده می‌کنند که به خاطر سپردنشان آسان است، بنابراین به طور ناخودآگاه هک کردنشان هم آسان‌تر می‌باشد.

پس بهتر است به جای تکیه کردن بر گذرواژه‌های حفظی، برای ساختن گذرواژه‌های قوی از یک نرم‌افزار مدیریت گذرواژه استفاده کنید. برخلاف گذرواژه‌های شما، این نرم‌افزارها تضمین می‌کنند که گذرواژه‌هایشان به اندازه‌ی کافی قوی است. به علاوه، می‌توانید هر چند وقت یکبار (ما توصیه می‌کنیم هر ۹۰ روز) گذرواژه‌ی خود را عوض کنید تا حدس زدن آن برای هکرها مشکل‌تر شود.

فرقی نمی‌کند که کاربر iOS باشید یا اندروید، ما استفاده از نرم‌افزار LastPass را توصیه می‌کنیم. این برنامه‌ی کم‌هزینه پر از قابلیت‌های مختلف است که در هیچ برنامه‌ی دیگری یافت نمی‌شود.

• نصب LastPass: اندروید، iOS

نکته ۳ – سیستم GPS Tagging را خاموش کنید

اکثر دوربین‌ها بسته به محلی که در آن حضور دارید بر روی تصاویر برچسب می‌گذارند تا نشان دهند که از کجا عکس گرفته شده است. این سیستم برای یادآوری ماجراهایی که قبلاً در مکان‌های خاص داشتید بسیار خوب است. اما با اضافه شدن این اطلاعات به تصاویر شما، افراد ناخواسته هم می‌توانند از موقعیت‌تان مطلع شوند.

در اندروید از طریق خود اپلیکیشن دوربین می‌توانید این قابلیت را غیرفعال کنید، اما فرآیند انجام این کار بسته به هر دستگاهی فرق می‌کند. این گزینه در حالت کلی در منوی Settings اپلیکیشن دوربین و در بخشی تحت عنوان GPS Tagging یا Tag Locations قرار دارد.

در iOS کمی راحت‌تر می‌توانید آن را پیدا کنید. کافی است اپ Settings را باز کنید، به بخش Privacy > Location Services بروید و Camera (یا هر اپلیکیشن دیگری که از آن به عنوان دوربین استفاده می‌کنید) را انتخاب نمایید. حالا سوئیچ Allow Location access را به حالت Never درآورید تا قابلیت مذکور غیرفعال شود.

نکته ۴ – تگ شدن شما روی عکس دیگران باید منوط به دریافت تاییدیه باشد

حضور شما در اینستاگرام به تصاویری که آپلود می‌کنید محدود نیست. اگر کس دیگری از شما عکس بگیرد و شما را روی آن تگ کند، این تصویر چه بخواهید، چه نخواهید بر روی صفحه‌ی شما هم به نمایش در می‌آید. خوشبختانه امکان تغییر تنظیمات به نحوی که قبل از انتشار تصویر بر روی صفحه‌ی شما نیاز به تاییدیه باشد وجود دارد.

پس به بخش Options رفته و Photos of You و بعد Add Manually را انتخاب کنید. اکنون هر تصویری که شما در آن تگ شده باشید، پیش از انتشار بر روی پروفایل‌تان باید به تایید شما برسد.

نکته ۵ – اکانت خود را به حالت خصوصی درآورید (اختیاری)

برای دستیابی به حداکثر حریم خصوصی، اکانت شما نباید به صورت عمومی باشد. اکانت‌های عمومی در دسترس همه قرار دارند، در نتیجه هر کسی می‌تواند تصاویر و ویدیوهای شما را با ابزارهای مخصوص کپی کند. با این حال حریم خصوصی بهایی دارد. برای مثال افرادی که به دنبال تبلیغ برند خود هستند با خصوصی کردن اکانتشان به بخشی از این فرآیند لطمه وارد می‌کنند. به همین دلیل، این نکته بسته به اولویت‌های شما قابل اجراست.

اگر یک کاربر معمولی هستید که فقط می‌خواهید از طریق این شبکه‌ی اجتماعی با دوستانتان در ارتباط باشید، به بخش Options بروید و گزینه‌ی Private Account را فعال کنید. زمانی که این حالت فعال شد، فقط کسانی که شما تاییدشان کرده باشید می‌توانند محتوای صفحه‌تان را ببینند. دنبال‌کنندگان فعلی صفحه‌ی شما تحت تاثیر این تغییر قرار نمی‌گیرند.

نکته ۶ – از اینستاگرام هوشمندانه استفاده کنید

علاوه بر راهکارهای فنی، انتخاب‌های شخصی دیگری هم وجود دارد که برای محافظت از اطلاعات خصوصی خود می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. ابتدا به خاطر داشته باشید که هر چیزی که پست می‌کنید (حتی اگر اکانت‌تان خصوصی باشد) توسط افراد دیگر قابل دستیابی است. عکس‌هایی که بعداً ممکن است باعث پشیمانی‌تان شود را پست نکنید؛ خصوصاً تصاویری که می‌توانید شما را شرمسار کند یا حاوی اطلاعات خصوصی‌تان باشد. همیشه به یاد داشته باشید که هر آنچه امکان استفاده شدن علیه شما را داشته باشد، حتماً بر علیه شما استفاده خواهد شد.

در وهله‌ی بعد، بدانید که لازم نیست مدام در صفحه‌تان محتوا پست کنید. اطلاعاتی را که لازم نیست منتشر ننمایید. هر چقدر هم که به دنبال‌کنندگان‌تان اعتماد داشته باشید، تنها یک نفر کافی است تا بر روی همه‌ی زندگی شما تاثیر بگذارد.

در پایان، از قابلیت بلاک کردن کاربران استفاده کنید. به سراغ لیست دنبال‌کنندگان خود بروید و هر کاربری را که نمی‌شناسید یا دوست ندارید با کمک گزینه‌ی Block که در منوی گوشه‌ی بالای صفحه قرار دارد از دسترسی به اکانت‌تان محروم سازید.

با این نکات می‌توانید کمی از شدت برندگی شمشیر دولبه‌ی اینستاگرام کم کنید. هرچند این خطر به طور کامل از بین نمی‌رود، ولی تا حد زیادی کاهش پیدا می‌کند. شما چه پیشنهادات دیگری برای ارتقای حریم خصوصی در اینستاگرام می‌شناسید؟ آن‌ها را در بخش نظرات با ما در میان بگذارید.

منبع

خیلی از مردم برای مراسمات و رویدادهای مختلف ساعت‌های متفاوتی دارند که اتفاقاً طبیعی است. اما اگر می‌خواهید به استفاده از ساعت‌های هوشمند اندرویدی روی بیاروید، ابتدا باید بدانید که چگونه می‌شود چندین ساعت را به یک موبایل وصل کرد.

گویا آی تی: فرض می‌کنیم این اولین دفعه‌ای نیست که می‌خواهید یک ساعت اندرویدی را به موبایلتان وصل کنید، پس احتمالاً می‌دانید که فرآیند کار به چه صورت است. بنابراین در این جا بیشتر روی قسمت نحوه‌ی راه‌اندازی موبایل می‌پردازیم، چون در صورتی که بخواهید بدون جدا کردن ساعت اول، ساعت دوم را به دستگاه وصل کنید، ممکن است گیج شوید.

بعد از این که ساعت خود را به حالت آماده‌باش درآورید، وارد اپلیکیشن Android Wear شوید. اپلیکیشن ساعتی را که در حال حاضر به دستگاه وصل است نشان می‌دهد.

روی منوی کشویی موجود که نام ساعت شما را نشان می‌دهد تپ کرده و بعد گزینه‌ی Add a new watch را انتخاب کنید.

صفحه‌ی راه‌اندازی ظاهر می‌شود. از این جا ساعت جدید خود را انتخاب کرده و دکمه‌ی OK را لمس کنید.

ساعت جدید را به شکل معمولی با دستگاه جفت کنید و مراحل مربوطه را انجام دهید تا کار تمام شود.

برای جابجا شدن بین این دو ساعت، از همان منوی کشویی استفاده کنید. البته گفتنی است که تا زمانی که هر دو ساعت به دستگاه وصل باشد، نوتیفیکیشن‌ها به طور کامل به دست شما می‌رسد (فرقی هم نمی‌کند که کدام ساعت از روی اپلیکیشن انتخاب شده باشد). اگر نگران این هستید که شخص دیگری نوتیفیکیشن‌های شما را ببیند، ساعت‌هایی را که از آن‌ها استفاده نمی‌کنید غیرفعال نمایید.

به نظر شما این کار چه مزایایی دارد؟ در این باره تجربیات خود و دیدگاه های تان را با ما در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع