منبع‌های تغذیه‌ی ارزان قیمت شاید بتوانند از قطعات کامپیوتر شما در برابر کم و زیاد شدن ناگهانی جریان برق محافظت کنند، ولی در صورتی که برق قطع شود کاری از دست آن‌ها بر نمی‌آید. در چنین شرایطی است که باید یک باتری پشتیبان داشته باشید. این باتری‌ها با نام منبع تغذیه‌ی بدون وقفه (UPS) شناخته می‌شوند.

گویا آی تی: نکته: اگر نمی‌خواهید تمام مطلب را بخوانید، مدلی که ما به شما پیشنهاد می‌کنیم CyberPower 1500VA است که با قیمتی معادل ۱۴۰ دلار یا کمتر در بازار وجود دارد. هرچند با کمی جستجو در بازار می‌توانید گزینه‌های ارزان‌تری را هم پیدا کنید، اما به قول معروف هر چقدر پول بدهید همان قدر هم آش می‌خورید.

منبع تغذیه‌ی بدون وقفه چیست؟

قطع ناگهانی برق و بالا و پایین شدن جریانات الکتریکی اصلی‌ترین علت صدمه دیدن کامپیوتر و سایر قطعات حساس الکترونیکی است. منبع‌های تغذیه‌ی ارزان قیمت هم تا حد خوبی می‌توانند در مقابل بالا و پایین شدن جریانات برق از دستگاه شما محافظت کنند، اما در برابر افت ولتاژ، محدودیت جریان، قطعی برق یا مسائل این چنینی کاری از دست این دستگاه‌ها بر نمی‌آید.

برای محافظت کردن از کامپیوتر در برابر وقفه‌های منبع تغذیه به یک باتری پشتیبان نیاز دارید. واحدهای UPS مثل منبع‌های تغذیه یک باتری داخلی بزرگ دارند که در برابر وقفه‌های موجود نقش بافر را ایفا می‌کند. بافر می‌تواند بسته به اندازه‌ی واحد آن از چند دقیقه تا یک ساعت یا بیشتر دوام بیاورد.

ساده‌ترین روش برای درک کارکرد UPS-ها این است که آن‌ها را بر روی لپتاپ در نظر بگیرید. فرض کنید در خانه هستید و لپتاپ خود را به یک منبع تغذیه‌ی مناسب وصل کرده‌اید. اما ناگهان برق قطع و همه جا تاریک می‌شود. منتها کاری که داشتید روی لپتاپ انجام می‌دادید از بین نمی‌رود چون بلافاصله بعد از قطع شدن برق، سیستم منبع تغذیه را از جریان شهری به باتری پشتیبان منتقل کرده است. حالا کلی زمان دارید تا کار خود را ذخیره کنید و بعد با خیال راحت دستگاه را خاموش نمایید.

ولی کامپیوترهای دسکتاپ مثل لپتاپ‌ها باتری داخلی ندارند. اگر در هنگام کار با کامپیوتر برق برود، سیستم فورا متوقف (Halt) می‌شود. با این کار نه تنها کار شما از دست می‌رود، بلکه این اتفاق استرس زیادی به دستگاه وارد می‌کند. در همه‌ی سال‌هایی که با کامپیوترها کار می‌کنم مدام شاهد این بوده‌ام که اکثر ایرادات سخت‌افزاری به خاطر همین استرس‌هایی است که به شکل‌های مختلف مثل خاموش شدن ناگهانی سیستم به دستگاه وارد می‌شود.

یک واحد UPS، حداقل در کوچک‌ترین اندازه، می‌تواند زمان مناسبی برای شما بخرد تا با خیال راحت بتواند دستگاه را خاموش کنید یا آن را به حالت Hibernate ببرید. در این حالت اگر تا زمانی که هنوز شارژ دارید برق برگردد، عملاً بدون هیچ وقفه‌ای می‌توانید ادامه کار خود را دنبال کنید. حتی اگر خودتان پای کامپیوتر نباشید، بسیاری از UPS-ها نرم‌افزاری دارند که در صورت سوئیچ کردن منبع تغذیه به باتری پشتیبان می‌توانند به طور خودکار دستگاه را خاموش کنند.

اگر این توضیحات برای قانع شدن شما کافی است، با ادامه‌ی مطلب همراه باشید تا به شما نشان دهیم که از UPS چه چیزی می‌خواهید، چقدر انرژی UPS لازم دارید و این قطعه چه قابلیت‌هایی دارد.

در کجای خانه به UPS نیاز داریم؟

بازار UPS-ها بسیار گوناگون است. واحدهای کوچک رومیزی‌ای وجود دارد که طراحی شده تا کامپیوتر دسکتاپ شما را به مدت ۱۰ دقیقه روشن نگه دارد. علاوه بر این واحدهای بزرگی به اندازه‌ی فریزر هم وجود دارد که می‌تواند یک مجموعه‌ی کامل از سرورها را در طول مدت زمان قطعی برق روشن نگه دارد.

با این حساب با پرداخت چند صد تا چندین هزار دلار می‌توانید UPS-هایی با کاربردها و اندازه‌های مختلف بگیرید. مهم‌ترین گام در هنگام انتخاب UPS و فرآیند خرید این است که بنشینید و مقدار انرژی مورد نیاز خود را حساب کنید.

ابتدا همه‌ی سیستم‌های خانه یا محل کار خود را که به باتری پشتیبان نیاز دارند مشخص کنید. هر کس اولویت‌های خاصی دارد. ما در این مطلب یک خانه را به عنوان نمونه می‌گیریم تا به شما نشان دهیم که یک منزل عادی به طور متوسط چه قدر انرژی نیاز دارد.

واضح‌ترین سیستم هر خانه‌ای کامپیوتر رومیزی است. ما در مثالمان دو کامپیوتر رومیزی داریم؛ یکی برای اتاق کار و دیگری برای اتاق بازی بچه‌ها.

مورد بعدی که از اهمیت خاصی برخوردار می‌باشد، هر نوع سیستم کامپیوتری ثانویه‌ای مثل مدیا سرور یا شبکه‌های مخصوص پشتیبان‌گیری است. ما فرض می‌کنیم که در زیرزمین خانه یک سرور پشتیبان یا مدیا سرور داریم.

علاوه بر کامپیوترهای اصلی و کمکی، فکر می‌کنید کامپیوتر دیگری باشد که در صورت قطع شدن برق بخواهید آن‌ها را روشن نگه دارید؟ ما در این مثال مودم، روتر و سیستم Wi-Fi را هم جزو این دسته در نظر می‌گیریم. البته مودم‌ها معادل دقیقی برای با خیال راحت خاموش شدن ندارند، ولی مثلاً مودم من در صورتی که با قطع برق مواجه شود باید دوباره به صورت دستی ریست و راه‌اندازی شود. اضافه کردن این دستگاه به واحد UPS اضافه بار زیادی به انرژی مورد نیاز UPS نمی‌افزاید ولی با این کار علاوه بر محافظت از این دستگاه سنگینی یک کار اضافی از روش دوش شما برمی‌دارد.

اندازه‌ی UPS من باید چقدر باشد؟

در کمترین حالت ممکن، آن قدر توان لازم دارید که در زمان مناسب بتوانید کامپیوتر خود را با خیال راحت خاموش کنید. این کمترین حالت ممکن و قابل قبول می‌باشد. اگر UPS شما توان کافی نداشته باشد و نتواند تا لحظه‌ای که دستگاه به طور کامل خاموش می‌شود روشن بماند، دستگاه شما در معرض صدمات سخت‌افزاری و از دست رفتن اطلاعات قرار می‌گیرد.

پس چگونه می‌توانید انرژی مورد نیاز سیستم را محاسبه کنید؟ اولین قدم این است که انرژی مورد نیاز بخش‌های مرکزی و سایر قطعاتی را که می‌خواهید در حین قطعی برق روشن بمانند پیدا کنید. مثلاً ما در سرور خانگی‌مان اصلاً لازم نداریم که بار قطعات اضافی را محاسبه کنیم چون هیچ قطعه‌ی اضافه‌ای نداریم. از طرف دیگر دو کامپیوتری دیگری که گفتیم دستگاه‌های اضافه‌ای نظیر مانیتور، هارد درایو اکسترنال و غیره دارند. پس برای این کامپیوتر باید توان اضافه‌ای در نظر بگیرید تا در صورت قطعی برق مانیتور هم روشن بماند تا بتواند با دستگاه کار کنید.

بگذارید ابتدا توان مورد نیاز سرور خانگی‌مان را محاسبه کنیم، چون این سرور ساده‌ترین دستگاه در خانه‌ی ماست. اگر می‌خواهید محاسبات شما کاملاً دقیق باشد از یک ابزار مخصوص محاسبه‌ی انرژی استفاده کنید تا الگوهای مصرفی دقیق دستگاه‌ها را ببینید.

مضاف بر این، مشخصات منبع تغذیه‌ی کامپیوتر را هم می‌توانید به عنوان معیاری برای حداکثر توان مصرفی کامپیوتر خود در نظر بگیرید. اما ذکر این نکته حائز اهمیت است که یک منبع تغذیه‌ی ۴۰۰w به طور دائم از جریان ۴۰۰w استفاده نمی‌کند. سرور خانگی ما یک منبع تغذیه‌ی ۴۰۰w دارد ولی وقتی توان مصرفی آن را به شکل دقیق محاسبه کردیم، حداکثر برق مصرفی دستگاه ۳۰۰w و در اکثر اوقات حول و حوش ۲۵۰w بود.

اگر می‌خواهید جانب احتیاط را در محاسبه‌ی توان لازم دستگاه رعایت کنید، می‌توانید حداکثر خروجی منبع تغذیه‌ی دستگاه و قطعات جانبی را در نظر بگیرید. علاوه بر این، با استفاده از یک دستگاه اندازه‌گیری و اختصاص مبلغی بیشتر برای قابلیت‌های منبغ تغذیه به جای خرید یک باتری بزرگتر، دقت محاسبات خود را افزایش دهید.

صرف نظر از این که دقت روش محاسبه‌ی شما زیاد یا کم باشد، یک مقدار وات دارید. در مثال ما این مقدار ۴۰۰w است.

با یک محاسبه‌ی سرانگشتی راحت می‌توانید مشخص کنید که توان مورد نیاز منبع تغذیه‌ی شما چقدر است:

۱.۶ * میزان وات = حداقل آمپر-وات (VA)

آمپر-وات استاندارد اندازه‌گیری ظرفیت واحدهای UPS است. با استفاده از معادله‌ی بالا می‌توانیم ببینیم که نرخ VA مورد نیاز ما برای ۴۰۰w حدود ۶۴۰ VA می‌باشد.

اما این مقدار حداقلی تا چه مدت می‌تواند سیستم را روشن نگه دارد؟ متاسفانه، روشی مثل روش محاسبه‌ی حداقل آمپر-وات لازم برای محاسبه‌ی سرانگشتی زمان روشن ماندن دستگاه وجود ندارد. در واقع به دست آوردن اطلاعات لازم (به خصوص نرخ کارایی) آن قدر دردسر دارد که بهتر است از جدول‌های تخمینی خود سازنده استفاده کنید. چند نمونه از ابزارهای محاسبه/انتخاب منبع‌های تغذیه‌ی محبوب بازار را در زیر می‌بینید:

• APC’s UPS Selector
• CyberPower’s UPS Advisor
• Tripp Lite’s Selector Guide

از نظر عملی، وقتی حداقل آمپر-وات لازم برای سیستم خود را محاسبه کردید، باید به مقایسه‌ی زمان اجرایی منبع‌های تغذیه‌ی مختلف بپردازید تا ببینید حداقل آمپر-وات مورد نیاز در مقابل سیستم‌های قوی‌تر به چه شکل است تا بهتر بتوانید برای پرداخت پولِ بیشتر تصمیم‌گیری کنید.

سه مدل اصلی منبع‌های تغذیه‌ی بدون وقفه

تا این جا مشخص کردیم که چرا به UPS نیاز داریم و UPS ما چقدر باید توان داشته باشد. علاوه بر این دو فاکتور، دانستن این نکته مهم است که فناوری‌های UPS موجود در بازار چه تفاوت‌هایی با هم دارد و چرا دو منبع تغذیه با مشخصات ۱۰۰۰ VA باید صد دلار یا بیشتر با هم اختلاف قیمت داشته باشند.

در حال حاضر سه نوع استاندارد برای طراحی انواع مختلف UPS داریم. ارزان‌ترین نوع این منابع تغذیه با نام Offline/Standby UPS شناخته می‌شود. اگر مدل UPS مدنظر شما بر روی بدنه‌ی آن مشخص نشده، این دستگاه احتمالاً از نوع Standby UPS است.

منبع‌های تغذیه‌ی Standby باتری خود را شارژ کرده و بعد منتظر قطع شدن برق می‌مانند. وقتی برق قطع شود، منبع تغذیه‌ی Standby به باتری پشتیبان تبدیل می‌شود. این تبدیل در عرض ۲۰ تا ۱۰۰ میلی ثانیه انجام می‌گردد، و در محدوده‌ی تحمل اکثر قطعات الکترونیکی قرار دارد.

منبع تغذیه‌ی Line-Interactive از نظر طراحی شباهت زیادی به مدل Standby دارد، اما حاوی یک مبدل ویژه است. این مبدل ویژه به منبع تغذیه کمک می‌کند تا از پس قطع و وصلی‌های جریان برق بهتر بربیاید. اگر در منطقه‌ای زندگی می‌کند که قطعی و نوسان برق زیاد رخ می‌دهد، بهتر است کمی بیشتر هزینه کنید و یک Line-Interactive UPS بخرید.

منبع تغذیه‌ی Online گران‌ترین نوع منابع تغذیه است، چون مدارکشی اضافه‌ی زیادی می‌طلبد. Online UPS دستگاه‌های متصل به خود را به طور کامل از پریز برق جدا می‌کند. این دستگاه‌ها به جای این که با مشاهده‌ی اولین علامت از نوسانات برقی مثل مدل‌های Standby و Line-Interactive وارد عمل شود، به طور پیوسته جریان پریز برق را از طریق سیستم باتری خود فیلتر می‌کند. از آن جایی که قطعات الکترونیکی سیستم همیشه به باتری وصل هستند، عملاً حتی برای چند میلی ثانیه هم وقفه‌ای در جریان برق به وجود نمی‌آید. با این حساب منبع تغذیه‌ی Online یک فایروال الکترونیکی موثر بین دستگاه شما و جهان خارج است که برق را گرفته و به شکل پایدار در اختیار قطعات مورد نیاز قرار می‌دهد. قیمت این نوع از منابع تغذیه حدود ۲۰۰ تا ۴۰۰ درصد بیشتر از مدل‌های Line-Interactive است.

قابلیت‌های ثانویه‌ای که شاید به دردتان بخورد

با وجود این که منابع تغذیه‌ی بدون وقفه عملاً فقط یک باتری پیشرفته هستند، ولی ده‌ها قابلیت کوچک هم وجود دارد که می‌تواند تجربه‌ی کاربری شما را ارتقا دهد. حالا که با اندازه و مشخصات پایه‌ی منابع تغذیه آشنا شدید، بگذارید نگاهی هم به قابلیت‌های اضافه‌ی این دستگاه‌ها داشته باشیم.

سازگاری با نرم‌افزارها یا سیستم عامل‌های مختلف: UPS یک منبع تغذیه‌ی ساده که به آن باتری وصل شده باشد نیست. UPS-ها بسته به قیمت‌شان با روش‌های مختلفی به کامپیوتر وصل می‌شوند. در اکثر منابع تغذیه، این اتصال از طریق یک کابل ساده‌ی USB انجام می‌شود تا هنگامی که از برق بر روی باتری سوئیچ می‌شود دستگاه بتواند به کامپیوتر هشدار بدهد و سیستم را خاموش کند.

در هنگام خرید UPS در نظر داشته باشید که منبع تغذیه‌ی مورد نظر شما اولاً قابلیت برقراری ارتباط با دستگاه‌های مختلف را داشته باشد، ثانیاً بتواند با سیستم عامل دستگاه‌های شما ارتباط برقرار کند. اگر از ویندوز استفاده می‌کنید چندان جای نگرانی وجود ندارد، ولی اگر از مک یا لینوکس استفاده می‌کنید باید دقت بیشتری به خرج بدهید تا بعداً معلوم نشود که دستگاه فرق با ویندوز سازگار بوده است.

تعداد خروجی‌ّها: منبع‌های تغذیه معمولاً ترکیبی از خروجی‌های باتری محور و غیرباتری محور دارند. مطمئن شوید که خروجی‌های مورد نیاز شما توسط دستگاه مدنظرتان پوشش داده شده باشد. برخی از برندها در این زمینه قابلیت‌های خاصی دارند؛ مثلاً خروجی‌های جانبی وجود دارد که برای ذخیره‌ی انرژی دستگاه‌های جانبی را به طور خودکار به خواب می‌برد.

فیلترهای کابلی: اگر مطمئنید که می‌خواهید از این منبع تغذیه برای مودم و روتر کابلی خود استفاده کنید، یعنی مثلاً می‌خواهید مطمئن شوید که مشخصات UPS برای کابل‌های اترنت و Coax شامل پورت‌های ایمن در برابر قطعی برق می‌باشد، باید به این ویژگی دقت کنید. (نکته: پورت‌های اترنت در منبع‌های تغذیه تا حد زیادی مشکل‌دار هستند، بنابراین اغلب بهتر است منبع اترنت را محدود کنید، یعنی به جای این که نگران محدودسازی جداگانه‌ی هر کابل باشید، روتر یا سوئیچ شبکه را قبل از این که به کامپیوتر یا هر دستگاه دیگری برسد محدود کنید.)

نمایشگر: همه‌ی منبع‌های تغذیه نمایشگر ندارند (و این مورد شاید اهمیت چندانی برای شما نداشته باشد)، اما در مواردی شاید همین نمایشگر مفید واقع شود. منبع‌های تغذیه‌ی قدیمی و مدل‌های جدیدتر رده پایین نمایشگر ندارند. پس برای گرفتن بازخورد از این دستگاه‌ها یا باید از کابل USB یا سریال استفاده کنید یا از روی بوق‌های دستگاه اتفاقات را رصد نمایید. یک نمایشگر کوچک که بتواند اطلاعات اضافه‌ای مثل زمان اجرایی باقی مانده، وضعیت باتری و سایر جزئیات را در اختیار شما قرار دهد بسیار مفید است.

سروصدا/فن‌ها: منبع‌های تغذیه‌ی کوچک معمولاُ فن ندارند. مدل‌های بزرگتر اغلب فن دارند، به همین خاطر بهتر است ابتدا تحقیق کنید تا ببینید صدای تولیدی این فن‌ها چقدر است. البته اگر می‌خواهید منبع تغذیه را در کنار سروری که در زیرزمین خانه‌تان قرار دارد بگذارید شاید این موضوع اهمیت چندانی نداشته باشد، ولی اگر بخواهید آن را در اتاق خواب خود بگذارید، این موضوع به یک مسئله‌ی جدی تبدیل می‌شود.

باتری قابل تعویض: آیا منبع تغذیه‌ی مورد نظر شما باتری قابل تعویض دارد؟ قیمت هر باتری چقدر است؟ باتری‌های UPS تا ابد کار نمی‌کنند (کارکرد ۳ تا ۵ ساله برای یک باتری UPS مناسب است). زمانی که باتری از کار افتاد، یا باید یک باتری جدید بخرید (اگر امکان تعویض باتری وجود داشته باشد) یا کلاً منبع تغذیه‌تان را عوض کنید. اگر منبع تغذیه‌ی مدنظر شما از نظر قیمت خیلی ارزان نیست، بهتر است این مورد را حتماً در نظر بگیرید.

گیج که نشدید؟ توصیه‌ی ما این است

در این مقاله به مسائل بسیاری پرداختیم. اگر احساس می‌کنید که گیج شده‌اید و در حال حاضر فقط می‌خواهید یک نفر به شما یک توصیه‌ی دوستانه و قابل اتکا بکند، احساس‌تان کاملاً منطقی است.

با وجود این که توصیه‌ی ما این است که منبع تغذیه‌ی شما حتماً باید با ویژگی‌های مدنظرتان تطابق داشته باشد (و این کار جز با انجام محاسبات مربوطه و مقایسه‌ی محصولات مختلف ممکن نیست)، ولی این باعث نمی‌شود که برایتان چند توصیه‌ی خوب و تجربه محور نداشته باشیم.

وقتی صحبت از ارزشمندترین محصول به ازای زمان اجرا و قابلیت‌های اضافه می‌شود، به راحتی نمی‌توان از برند CyberPower چشم‌پوشی کرد. هرچند APC هم شرکتی با تاریخچه‌ی غنی و حضور مداوم در این حوزه است، اما قیمت محصولات آن‌ها معمولاً آن قدر زیاد می‌باشد که کاربران خانگی تمایلی نسبت به این محصولات نشان نمی‌دهند.

در حال حاضر خط تولید AVR Intelligent LCD Mini-Tower این برند بهترین محصول بازار است که یک باتری حجیم (و قابل تعویض با کمتر از ۵۰ دلار)، چندین پورت محافظت در برابر قطعی، یک نرم‌افزار مدیریتی قوی، یک ضریب فرم جذاب و یک پنل LCD مناسب خواندن دارد.

مدل‌های این خط تولید از ۸۵۰VA تا ۱۵۰۰VA گسترده است و پرفروش‌ترین آن‌ها مدل ۱۳۵۰VA می‌باشد که حدود ۱۲۰ دلار قیمت دارد. هسته‌ی طراحی و قابلیت‌های کل خط تولید AVR کاملاً مشابه یکدیگر می‌باشد، اما در مدل ۸۵۰VA زمان اجرا به خاطر باتری کوچک‌تر کمی کاهش یافته است.

حالا شاید بگویید وقتی UPS-هایی با قیمت کمتر از ۸۰ دلار، نرخ انرژی پایین‌تر و ضریب فرم کوچک‌تر پیدا کرده‌ام، چرا نباید از همین مدل‌ها بخرم؟ اما باید بدانید که اکثر منبع‌های تغذیه‌ی کوچک Line-Interactive نیستند. از بخش‌های بالاتر مطلب حتماً به یاد دارید که منبع تغذیه‌ی Line-Interactive آن قدر پیشرفته است که بتواند قطعی و نوسانات برق را نه در باتری بلکه بر روی خط مدیریت کند. اکثر وقفه‌های برقی دقیقاً از همین نوع هستند (و کمتر پیش می‌آید که برق کاملاً قطع شود)، پس مدل‌های Line-Interactive با فشار نیاوردن به باتری برای اصلاح این نوسانات و قطعی‌های جزئی بهترین گزینه هستند. علاوه بر این، اگر برق کاملاً قطع شود، با داشتن یک منبع تغذیه‌ی ۱۰۰۰VA+ می‌توانید مطمئن باشید که توان کافی برای تمام کردن کارها و خاموش کردن کامپیوتر را خواهید داشت. حتی در بسیاری از موقعیت‌ها، توان منبع تغذیه آن قدر زیاد است که بتواند در تمام طول قطعی (که معمولاً کوتاه می‌باشد) انرژی کافی برای استفاده از دستگاه را برای شما فراهم کند.

اکنون با مطالعه‌ی مطالب بالا آماده هستید تا بر اساس نیازهای خود به بازار بروید و یک UPS خوب بخرید.

منبع

اینستاگرام هم مثل اکثر شبکه‌های مجازی می‌تواند یک شمشیر دولبه باشد. در یک طرف روش مناسبی برای به اشتراک گذاشتن عقاید و بیان نظرات شماست، اما از سوی دیگر به راحتی می‌تواند حریم خصوصی و امنیت شما را به خطر بیندازد. خوشبختانه، با انجام چند کار می‌توانید از خودتان محافظت کنید.

گویا آی تی: اصل اول امنیت سایبری می‌گوید هیچ چیزی صددرصد امن نیست. پس حتی اگر این نکات را مدنظر قرار دهید، اطلاعات شما همچنان در معرض خطر قرار دارد و ممکن است دست افرادی که نمی‌خواهید بیفتد. اما با دستکاری تنظیماتی که در ادامه می‌گوییم، تا حد زیادی می‌توانید این خطرات را کاهش دهید.

نکته ۱ – احراز هویت دو مرحله‌ای را فعال کنید

یکی از ساده‌ترین چیزها برای ارتقای خطوط دفاعی شما این است که سیستم احراز هویت دو مرحله‌ای (۲FA) را فعال کنید. با انجام این کار (اگر اکانت خود را صرفاً با استفاده از ایمیل یا حساب کاربری فیسبوک ساخته باشید) اینستاگرام از شما می‌خواهد که شماره تلفن خود را به اکانت‌تان وصل کنید. با این کار یک لایه‌ی امنیتی اضافه‌تر به اکانت شما اضافه می‌شود.

با سیستم احراز هویت دو مرحله‌ای، برای وارد شدن به اکانت اینستاگرام علاوه بر گذرواژه به یک رمز یکبار مصرف (OTP) هم نیاز دارید. این رمز در هنگام ورود به موبایل شما فرستاده می‌شود. با این کار هکرها نمی‌توانند به حساب کاربری شما دسترسی پیدا کنند مگر این که به موبایل‌تان دسترسی فیزیکی داشته باشند.

برای فعال‌سازی ۲FA از منوی اصلی اینستاگرام به زبانه‌ی Profile بروید. از آن‌جا اگر روی اندروید هستید از گوشه‌ی سمت راست بالای صفحه و اگر روی آیفون هستید با لمس آیکن چرخ‌دنده‌ی کنار Edit Profile، بر روی دکمه‌ی منو تپ کنید. سپس گزینه‌ی Two-Factor Authentication را انتخاب و سوئیچ کنار Require Security Code را فعال نمایید. آنگاه مراحل مربوطه را دنبال کنید تا شماره‌ی شما اضافه شود و فرآیند تکمیل گردد.

نکته ۲ – از یک نرم‌افزار مدیریت گذرواژه استفاده کنید

گذرواژه‌ی شما در کنار یکبار رمز اصلی‌ترین عاملی است که از دسترسی غیرمجاز به اکانت‌تان جلوگیری می‌کند. متاسفانه، خیلی از کاربران از گذرواژه‌هایی استفاده می‌کنند که به خاطر سپردنشان آسان است، بنابراین به طور ناخودآگاه هک کردنشان هم آسان‌تر می‌باشد.

پس بهتر است به جای تکیه کردن بر گذرواژه‌های حفظی، برای ساختن گذرواژه‌های قوی از یک نرم‌افزار مدیریت گذرواژه استفاده کنید. برخلاف گذرواژه‌های شما، این نرم‌افزارها تضمین می‌کنند که گذرواژه‌هایشان به اندازه‌ی کافی قوی است. به علاوه، می‌توانید هر چند وقت یکبار (ما توصیه می‌کنیم هر ۹۰ روز) گذرواژه‌ی خود را عوض کنید تا حدس زدن آن برای هکرها مشکل‌تر شود.

فرقی نمی‌کند که کاربر iOS باشید یا اندروید، ما استفاده از نرم‌افزار LastPass را توصیه می‌کنیم. این برنامه‌ی کم‌هزینه پر از قابلیت‌های مختلف است که در هیچ برنامه‌ی دیگری یافت نمی‌شود.

• نصب LastPass: اندروید، iOS

نکته ۳ – سیستم GPS Tagging را خاموش کنید

اکثر دوربین‌ها بسته به محلی که در آن حضور دارید بر روی تصاویر برچسب می‌گذارند تا نشان دهند که از کجا عکس گرفته شده است. این سیستم برای یادآوری ماجراهایی که قبلاً در مکان‌های خاص داشتید بسیار خوب است. اما با اضافه شدن این اطلاعات به تصاویر شما، افراد ناخواسته هم می‌توانند از موقعیت‌تان مطلع شوند.

در اندروید از طریق خود اپلیکیشن دوربین می‌توانید این قابلیت را غیرفعال کنید، اما فرآیند انجام این کار بسته به هر دستگاهی فرق می‌کند. این گزینه در حالت کلی در منوی Settings اپلیکیشن دوربین و در بخشی تحت عنوان GPS Tagging یا Tag Locations قرار دارد.

در iOS کمی راحت‌تر می‌توانید آن را پیدا کنید. کافی است اپ Settings را باز کنید، به بخش Privacy > Location Services بروید و Camera (یا هر اپلیکیشن دیگری که از آن به عنوان دوربین استفاده می‌کنید) را انتخاب نمایید. حالا سوئیچ Allow Location access را به حالت Never درآورید تا قابلیت مذکور غیرفعال شود.

نکته ۴ – تگ شدن شما روی عکس دیگران باید منوط به دریافت تاییدیه باشد

حضور شما در اینستاگرام به تصاویری که آپلود می‌کنید محدود نیست. اگر کس دیگری از شما عکس بگیرد و شما را روی آن تگ کند، این تصویر چه بخواهید، چه نخواهید بر روی صفحه‌ی شما هم به نمایش در می‌آید. خوشبختانه امکان تغییر تنظیمات به نحوی که قبل از انتشار تصویر بر روی صفحه‌ی شما نیاز به تاییدیه باشد وجود دارد.

پس به بخش Options رفته و Photos of You و بعد Add Manually را انتخاب کنید. اکنون هر تصویری که شما در آن تگ شده باشید، پیش از انتشار بر روی پروفایل‌تان باید به تایید شما برسد.

نکته ۵ – اکانت خود را به حالت خصوصی درآورید (اختیاری)

برای دستیابی به حداکثر حریم خصوصی، اکانت شما نباید به صورت عمومی باشد. اکانت‌های عمومی در دسترس همه قرار دارند، در نتیجه هر کسی می‌تواند تصاویر و ویدیوهای شما را با ابزارهای مخصوص کپی کند. با این حال حریم خصوصی بهایی دارد. برای مثال افرادی که به دنبال تبلیغ برند خود هستند با خصوصی کردن اکانتشان به بخشی از این فرآیند لطمه وارد می‌کنند. به همین دلیل، این نکته بسته به اولویت‌های شما قابل اجراست.

اگر یک کاربر معمولی هستید که فقط می‌خواهید از طریق این شبکه‌ی اجتماعی با دوستانتان در ارتباط باشید، به بخش Options بروید و گزینه‌ی Private Account را فعال کنید. زمانی که این حالت فعال شد، فقط کسانی که شما تاییدشان کرده باشید می‌توانند محتوای صفحه‌تان را ببینند. دنبال‌کنندگان فعلی صفحه‌ی شما تحت تاثیر این تغییر قرار نمی‌گیرند.

نکته ۶ – از اینستاگرام هوشمندانه استفاده کنید

علاوه بر راهکارهای فنی، انتخاب‌های شخصی دیگری هم وجود دارد که برای محافظت از اطلاعات خصوصی خود می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. ابتدا به خاطر داشته باشید که هر چیزی که پست می‌کنید (حتی اگر اکانت‌تان خصوصی باشد) توسط افراد دیگر قابل دستیابی است. عکس‌هایی که بعداً ممکن است باعث پشیمانی‌تان شود را پست نکنید؛ خصوصاً تصاویری که می‌توانید شما را شرمسار کند یا حاوی اطلاعات خصوصی‌تان باشد. همیشه به یاد داشته باشید که هر آنچه امکان استفاده شدن علیه شما را داشته باشد، حتماً بر علیه شما استفاده خواهد شد.

در وهله‌ی بعد، بدانید که لازم نیست مدام در صفحه‌تان محتوا پست کنید. اطلاعاتی را که لازم نیست منتشر ننمایید. هر چقدر هم که به دنبال‌کنندگان‌تان اعتماد داشته باشید، تنها یک نفر کافی است تا بر روی همه‌ی زندگی شما تاثیر بگذارد.

در پایان، از قابلیت بلاک کردن کاربران استفاده کنید. به سراغ لیست دنبال‌کنندگان خود بروید و هر کاربری را که نمی‌شناسید یا دوست ندارید با کمک گزینه‌ی Block که در منوی گوشه‌ی بالای صفحه قرار دارد از دسترسی به اکانت‌تان محروم سازید.

با این نکات می‌توانید کمی از شدت برندگی شمشیر دولبه‌ی اینستاگرام کم کنید. هرچند این خطر به طور کامل از بین نمی‌رود، ولی تا حد زیادی کاهش پیدا می‌کند. شما چه پیشنهادات دیگری برای ارتقای حریم خصوصی در اینستاگرام می‌شناسید؟ آن‌ها را در بخش نظرات با ما در میان بگذارید.

منبع

خیلی از مردم برای مراسمات و رویدادهای مختلف ساعت‌های متفاوتی دارند که اتفاقاً طبیعی است. اما اگر می‌خواهید به استفاده از ساعت‌های هوشمند اندرویدی روی بیاروید، ابتدا باید بدانید که چگونه می‌شود چندین ساعت را به یک موبایل وصل کرد.

گویا آی تی: فرض می‌کنیم این اولین دفعه‌ای نیست که می‌خواهید یک ساعت اندرویدی را به موبایلتان وصل کنید، پس احتمالاً می‌دانید که فرآیند کار به چه صورت است. بنابراین در این جا بیشتر روی قسمت نحوه‌ی راه‌اندازی موبایل می‌پردازیم، چون در صورتی که بخواهید بدون جدا کردن ساعت اول، ساعت دوم را به دستگاه وصل کنید، ممکن است گیج شوید.

بعد از این که ساعت خود را به حالت آماده‌باش درآورید، وارد اپلیکیشن Android Wear شوید. اپلیکیشن ساعتی را که در حال حاضر به دستگاه وصل است نشان می‌دهد.

روی منوی کشویی موجود که نام ساعت شما را نشان می‌دهد تپ کرده و بعد گزینه‌ی Add a new watch را انتخاب کنید.

صفحه‌ی راه‌اندازی ظاهر می‌شود. از این جا ساعت جدید خود را انتخاب کرده و دکمه‌ی OK را لمس کنید.

ساعت جدید را به شکل معمولی با دستگاه جفت کنید و مراحل مربوطه را انجام دهید تا کار تمام شود.

برای جابجا شدن بین این دو ساعت، از همان منوی کشویی استفاده کنید. البته گفتنی است که تا زمانی که هر دو ساعت به دستگاه وصل باشد، نوتیفیکیشن‌ها به طور کامل به دست شما می‌رسد (فرقی هم نمی‌کند که کدام ساعت از روی اپلیکیشن انتخاب شده باشد). اگر نگران این هستید که شخص دیگری نوتیفیکیشن‌های شما را ببیند، ساعت‌هایی را که از آن‌ها استفاده نمی‌کنید غیرفعال نمایید.

به نظر شما این کار چه مزایایی دارد؟ در این باره تجربیات خود و دیدگاه های تان را با ما در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع

لنزهایی که شما استفاده می‌کنید تاثیر زیادی بر شکل ظاهری تصاویر می‌گذارند. لنزهای با زاویه‌ی عریض میدان دید بزرگتری را پوشش می‌دهند، در حالی که لنزهای تله‌فوتو اشیاء با فاصله را بزرگتر می‌کنند. ولی این لنزها هم ایده‌آل نیستند چون اثر خود را بر روی تصویر نهایی می‌گذارند.

گویا آی تی: لنزهای مختلف مشکلات نوری عجیب و غریب و مخصوص خودشان را دارند. مثلاً لنزهای با زاویه‌ی عریض از اعوجاج خمره‌ای – خمیده به نظر رسیدن خطوط صاف – و لنزهای تله‌فوتو از فشردگی – نزدیکی بیش از حد اشیاء به یکدیگر – رنج می‌برند.

بنابراین اگر بخواهیم یک عکس درست مثل دنیای واقعی به نظر برسد باید چه کار کنیم؟ لنزهای نرمال زمانی وارد کار می‌شوند که بخواهیم همه چیز دقیقاً مشابه آنچه با چشم می‌بینیم باشد و خود لنز تغییری در تصویر ایجاد نکند.

لنز نرمال چیست؟

لنز نرمال لنزی است که به بهترین شکل خصوصیات نوری چشم انسان را تقریب می‌زند. به عبارت دیگر تصاویری که با لنزهای نرمال گرفته می‌شود بیشترین شباهت را به آنچه که در دنیای واقعی می‌بینیم دارد. این موضوع هیچ ربطی به دیافراگم ندارد، بلکه کاملاً وابسته به فاصله‌ی کانونی لنزها است.

مقایسه‌ی درست چشم انسان با دوربین دشوار است چون نحوه‌ی عملکرد آن‌ها بسیار متفاوت می‌باشد. چشم ما مشابه هیچ لنزی نیست. اما بازه‌ای از فاصله‌های کانونی وجود دارد که تصاویر مشابه دنیای واقعی می‌سازند. البته همیشه تفاوت‌هایی وجود دارد، ولی تصویر نهایی آن مثل تصاویری که با لنزهای با زاویه‌ی عریض یا تله‌فوتو گرفته شده نیست.

لنز نرمال در دوربین‌های فول فریم ۵۰ میلی متر فاصله‌ی کانونی دارد. این فاصله توسط سازنده‌ی سیستم تصویربرداری Leica، یعنی اسکار بارنک (Oskar Barnack)، تعیین شده و بیشتر قراردادی است. در دنیای واقعی، هر لنزی که فاصله‌ی کانونی‌اش بین ۴۰ تا ۵۸ میلی متر باشد تقریباً مشابه چشم انسان عمل می‌کند.

لنز نرمال در دوربین‌های کراپ سنسور معمولاً ۳۵ میلی متر است، هرچند همه‌ی لنزهایی که فاصله‌ی کانونی‌شان بین ۲۸ تا ۳۶ میلی متر باشد جزو همین دسته به حساب می‌آیند.

مقایسه‌ی لنزها

در ادامه سه تصویر از یک صحنه را می‌بینید؛ البته در این تصاویر موقعیت دوربین تغییر پیدا کرده تا اندازه‌ی سوژه تقریباً یکسان بماند. تصویر زیر با یک لنز نرمال گرفته شده و همان طور که می‌بینید همه چیز تقریباً همان طوری است که باید باشد. اگر آن جا بودید خیابان و خودرو را خیلی شبیه به این تصویر می‌دیدید.

تصویر پایینی با یک لنز با زاویه‌ی عریض تهیه شده و می‌بینید که خودرو چقدر دچار اعوجاج شده است. پرسپکتیو این تصویر بسیار عجیب می‌باشد. دیوار سمت راست عکس که در دو تصویر دیگر هم دیده می‌شود، در این تصویر خیلی بیشتر در پس‌زمینه فرو رفته است.

نهایتاً، تصویر زیر را می‌بینید که با لنز تله‌فوتو گرفته شده و صحنه را کاملاً تغییر داده است. با دقت به خانه‌ی پشت سر خودرو می‌توانید ببینید که این خانه نسبت به دو تصویر دیگر چقدر نزدیک‌تر به نظر می‌رسد. در این عکس همه چیز کمی اغراق شده است.

همان طور که می‌بینید وقتی اشیاء تقریباً با اندازه‌ی واقعی خود ثبت شوند، ظاهر لنز نرمال حس درستی را منتقل می‌کند.

مزایا و معایب لنزهای نرمال

بزرگترین مزیت لنزهای نرمال این است که همه چیز نرمال و طبیعی به نظر می‌رسد. البته همین ویژگی بزرگترین عیب این لنزها هم به شمار می‌آید. تصاویری که با این لنزها تهیه می‌شوند بیشترین شباهت ممکن را با دنیای واقعی دارند. اگر آنچه در حال رخ دادن است جالب و درگیرکننده باشد، واقع‌گرایی تصویر بیشتر می‌شود. اگر آنچه در حال رخ دادن است دقیقاً از جنس اتفاقات همین کره‌ی خاکی باشد، تصویر نهایی خسته‌کننده خواهد بود.

استفاده از لنزهای نرمال بسیار راحت است. برای این که ببینید چه چیزهایی در قاب شما جا می‌گیرد کافی است به اطرافتان نگاه کنید. هر آنچه که می‌بینید همان چیزی است که در تصویر هم ثبت خواهد شد. در شروع به کار با این نوع لنز، بهتر است به جای تمرکز بیش از اندازه روی ترکیب‌بندی‌ها، تمرکز خود را بر یادگیری نحوه‌ی نوردهی دقیق بگذارید. کافی است دوربین خود را به سمت آنچه که می‌بینید بگیرید و دکمه‌ی شاتر را فشار دهید.

لنزهای نرمال کاربردهای بسیار زیادی دارند. فقط باید دوربین را بردارید و به اطراف خود دقیق‌تر نگاه کنید. من با استفاده از همین لنزها تصاویر پرتره، چشم‌انداز و حتی ورزشی بسیار خوبی گرفته‌ام. شاید فقط در موارد خاص، مثلاً وقتی می‌خواهید از یک منظره‌ی بسیار عریض عکس بگیرید یا روی یک سوژه زیاد زوم کنید، این لنزها به دردتان نخورد.

کدام لنزهای نرمال در دسترس هستند؟

اگرچه اکثر لنزهای مخصوص زوم بازه‌ی فاصله‌ی کانونی نرمال را پوشش می‌دهند، ولی اگر به دنبال یک لنز نرمال مخصوص هستید، چند گزینه پیش رو دارید. ما گزینه‌های زیر را توصیه می‌کنیم.

کانن

• فول فریم: Canon EF 50mm f/1.8 STM
• کراپ سنسور: Canon EF-S 35mm f/2.8 Macro IS STM

نیکون

• فول فریم: Nikon AF-S FX NIKKOR 50mm f/1.8G
• کراپ سنسور: Nikon AF-S DX NIKKOR 35mm f/1.8G

لنزهای نرمال معمولاً برای شروع عکاسی گزینه‌های خوبی هستند. این لنزها خیلی منعطف‌اند و استفاده از آن‌ها آسان است. هرچند با این لنزها نمی‌توان تصاویر عریض یا کلوزآپ‌های ورزشی گرفت، اما کاربرد آن‌ها آن قدر زیاد است که تقریباً به درد هر کاری می‌خورند.

منبع