وای فای یکی از مهم‌ترین فناوری‌های موجود در سیر تکاملی اینترنت است، چون هیچ کس دوست ندارد محدود به سیم باشد، ولی در عین حال همین فناوری یکی از آزاردهنده‌ترین فناوری‌های فعلی است. اگر سرعت کند، سیگنال ضعیف و سایر مشکلات مربوط به وای فای را تجربه کرده باشید، با ۱۰ روش زیر می‌توانید شبکه‌ی WiFi خانگی خود را تقویت کنید.

گویا آی تی: شما می توانید این ۱۰ روش را همزمان روی مودم خود اعمال کنید و بررسی نمایید اما گاهی فقط با تغییر یک عنوان از این ۱۰ روش می تواند تا حد زیادی سرعت شما را تغییر دهد. با ما همراه باشید.

۱۰. از جدیدترین فناوری‌های Wi-Fi استفاده کنید

یکی از بهترین روش‌های موجود برای این که مطمئن شوید شبکه‌تان تا حد امکان سریع و امن است این است که سخت‌افزار خود را به‌روز کنید. مهم‌ترین چیزی که باید بدانید این است که وایرلس‌های A، B، G و N از سایر استانداردهای وایرلس قدیمی‌تر هستند، در حالی که استاندارد AC جدیدترین استاندارد موجود می‌باشد.

 

اگر اهل تماشای ویدیوهای HD بر روی دستگاه‌هایی مثل Chromecast یا تلفن‌های هوشمند هستید، با استفاده از وایرلس AC می‌توانید نسبت به سایر استانداردهای قدیمی‌تر، با سرعت بیشتری داده جابجا کنید. مدل بعدی این استاندارد یعنی AX تا سال ۲۰۱۹ به بازار نمی‌آید، پس اگر استاندارد AC را دارید، حداقل تا چند سال لازم نیست نگران آپدیت کردن دستگاه‌های وایرلس خود باشید. دقت داشته باشید که برای استفاده از نهایت سرعت ممکن باید علاوه بر روتر AC و دستگاه خودتان، یک کارت شبکه یا دانگل USB با قابلیت پشتیبانی از وایرلس AC هم داشته باشید. با ظهور هر چه بیشتر دستگاه‌های هوشمند نظیر لامپ‌ها و سوئیچ‌های هوشمند، سیگنال وای فایی که با قدرت بتواند در سراسر خانه‌ی شما پخش شود ضروری است. ولی اگر روترتان ضعیف می‌باشد و حوصله ندارید که یک روتر ثانویه برای تقویت آن به خانه‌ی خود اضافه کنید، می‌توانید استفاده از سیستم شبکه‌ی وایرلس مش را در نظر بگیرید.

 

شرکت‌هایی مثل Luma، Eero و حتی گوگل روترهایی برای شبکه‌ی مش ارائه کرده‌اند که با اندازه‌ی کوچکشان به راحتی می‌توانند در سراسر خانه‌ی شما قرار بگیرند و به دستگاه‌هایتان سیگنال برسانند. در این شبکه‌ها معمولاً یکی از روترها نقش ایستگاه اصلی را دارد و بقیه در نقاط مختلف منزل قرار می‌گیرند. این روترها همگی به سادگی از طریق یک اپلیکیشن موبایلی که اجازه‌ی نظارت بر شبکه را به شما می‌دهد تنظیم می‌شوند. با کمک این برنامه حتی می‌توانید ببینید از چه سایت‌های بازدید شده و چه دستگاه‌هایی به شبکه‌ی شما متصل هستند.

 

۹. بهترین نقطه را برای روتر خود انتخاب کنید

 

 

روترها شاید زشت باشند، ولی این دلیل نمی‌شود که آن‌ها را پشت میز تلویزیون مخفی کنید. اگر می‌خواهید بهترین سیگنال را داشته باشید، باید آن‌ها را جایی بگذارید که دید باز داشته باشند و هیچ دیوار یا مانعی بر سر راهشان نباشد. اگر بهترین نقطه‌ی خانه‌ی شما جایی نیست که میز یا سطح مناسبی داشته باشد، می‌توانید آن را به دیوار وصل کنید. همیشه آنتن‌ها را به سمت بالا ببرید و خود روتر را هم تا جای ممکن در یک سطح بلند قرار دهید. نهایتاً مطمئن شوید که روتر در مرکز خانه باشد تا سیگنال به خوبی به همه‌ی قسمت‌ها برسد.

 

۸. کانال وایرلس را به درستی انتخاب کنید

 

 

اگر همسایه دارید، ممکن است سیگنال روتر آن‌ها با شبکه‌ی شما تداخل داشته باشید. روترهای وایرلس می‌توانند روی کانال‌های مختلفی کار کنند، بنابراین شما باید کانالی را انتخاب کنید که کمترین تداخل ممکن را داشته باشد. برای انجام این کار می‌توانید از ابزارهایی مثل Network Analyzer Lite یا WiFi Analyzer استفاده کنید.

 

۷. از شر تداخلاتی که از سایر دسگاه‌ها به وجود می‌آید خلاص شوید

 

 

فقط روترها نیستند که باعث تداخل در شبکه‌های یکدیگر می‌شوند. تلفن‌های بیسیم، مایکروویو و سایر دستگاه‌ها هم می‌توانند در این میان اختلال ایجاد کنند. خرید یک روتر دو بانده می‌تواند به حل این مشکل کمک کند، اما تلفن‌های بیسیمی هم هستند که روی سایر باندها کار می‌کنند. اگر نمی‌خواهید سخت‌افزار جدید بخرید، باید سعی کنید روتر را از این دستگاه‌ها دور کنید.

 

۶. با تقویت امنیت دست سارقین را از شبکه‌ی Wi-Fi خود کوتاه کنید

 

 

روش‌های زیادی برای محافظت کردن از شبکه‌های WiFi در برابر سارقین و هکرها وجود دارد. ولی معمولاً اگر از یک عبارت مناسب به عنوان گذرواژه‌ی خود استفاده کنید، شبکه‌ی شما تا حد زیادی ایمن خواهد بود.

 

مخفی کردن هم یکی از دیگر روش‌هایی است که به شما کمک می‌کند تا شبکه‌ی خود را دید بقیه پنهان کنید (البته افراد حرفه‌ای با استفاده از ابزارهای مناسب همچنان امکان پیدا کردن شبکه‌ی شما را دارند).

 

اگر شبکه‌ی وای فای شما دیده نشود، اکثر افراد دیگر نمی‌توانند به آن وصل شوند. با مخفی کردن SSID روتر می‌توانید دستگاه خود را پنهان و بقیه را مجبور کنید تا برای وصل شدن به شبکه حتماً به صورت دستی نام آن را وارد نمایند. برای انجام این کار باید به بخش تنظیمات SSID بروید.

 

در زمینه‌ی محافظت از گذرواژه هم، نام کاربری و گذرواژه‌ی پیشفرض روتر بلافاصله باید تغییر داده شود. به علاوه، برای شبکه‌ی خود باید از سیستم محافظتی WPA2 استفاده کنید. این سیستم رمزنگاری قدرتمندی دارد و امنیت آن از پروتکل‌های WPA یا WEP بهتر است.

 

۵. اپلیکیشن‌هایی که زیاد از شبکه استفاده می‌کنند را کنترل نمایید

 

 

اگر کسی در خانه‌ی شما دائماً ویدیو چت انجام می‌دهد، بازی آنلاین می‌کند، از تورنت دانلود می‌کند یا از سرویس‌هایی مثل نتفلیکس استفاده می‌نماید، این کارها می‌تواند باعث مصرف بخش عمده‌ای از پهنای باند شبکه شود و سرعت اینترنت را برای بقیه کم کند. خوشبختانه، شما می‌توانید با استفاده از چیزی به نام کیفیت سرویس (QoS)، پنهای باند را برای آن‌ها کم کنید. با QoS می‌توانید بین فعالیت‌ها اولویت‌گذاری نمایید تا کارهای مهم‌تر پهنای باند بیشتری داشته باشند.

 

۴. خودتان رنج شبکه‌ی Wi-Fi را افزایش دهید

 

 

اگر هنوز هم در بعضی از نقاط خانه سیگنال ندارید، با استفاده از ترفندهای دستی (DIY)، خودتان می‌توانید این رنج را افزایش دهید. یکی از این روش‌ها استفاده از یک قوطی فلزی خمیده است که با قرار گرفتن بر روی روتر می‌تواند به افزایش رنج سیگنال‌دهی دستگاه کمک کند. نتیجه‌ی کار خیلی چشمگیر نیست، ولی به اندازه‌ی همین تلاش اندک می‌توانید تا حد کمی سیگنال وای فای خود را تقویت کنید.

 

تقریباً همه‌ی روترها و کارت‌های شبکه، معمولاً آن‌هایی که آنتن قابل جداسازی دارند، با کمی هزینه و استفاده از یک آنتن جدا و کانکتورهای RP-SMA قابل تقویت هستند.

 

۳. با یک هک ساده سیگنال روتر را تقویت کنید

 

 

روش فوق العاده‌ی دیگری که برای افزایش رنج روتر وجود دارد این است که دستگاه را هک کنید و روی آن فرم‌ور DD-WRT نصب نمایید. با این کار نه تنها به کلی قابلیت امنیتی عالی دسترسی پیدا می‌کنید، بلکه می‌توانید قدرت ارسال سیگنال‌ها را هم افزایش دهید. البته این کار می‌تواند برای روتر خطرناک باشد، ولی اکثر آن‌ها با کمی افزایش توان مثلاً تا ۷۰ mW دچار مشکل نمی‌شوند، و از این طریق می‌توانید به مسافت‌های بیشتری دست پیدا کنید.

 

۲. از روترهای قدیمی به عنوان تقویت‌کننده استفاده کنید

 

 

اگر هیچ کدام از این روش‌ها کارساز نبود، باید از یک تقویت‌کننده استفاده کنید. این دستگاه‌ها چندان گران نیستند، اما اگر نمی‌خواهید هزینه‌ی اضافه بپردازید، می‌توانید یکی از روترهای قدیمی خود را با استفاده از فرم‌ور DD-WRT به تقویت‌کننده تبدیل کنید. به یاد داشته باشید که امکان دستیابی به سرعت روتر اصلی از طریق تقویت‌کننده وجود ندارد، ولی اگر سیگنال دریافتی در بخش‌هایی از منزل شما واقعاً کم است، می‌توانید از این روش استفاده کنید.

 

علاوه بر این با وصل کردن روترها به یکدیگر با استفاده از کابل اترنت، خودتان می‌توانید یک اکسس پوینت خانگی بسازید.

 

۱. یک برنامه‌ی زمانی مشخص برای راه‌اندازی مجدد روتر تنظیم کنید

 

 

اگر از جمله افرادی هستید که برای رفع مشکلات روتر مجبورند هر چند وقت یکبار دستگاه خود را ریبوت کنند، یک راه‌حل برای شما وجود دارد. البته می‌توانید دستگاه را بررسی کنید تا مطمئن شوید که گرمای بیش از حد، فرم‌ور قدیمی یا دانلود زیاد موجب این مشکلات نشده باشد، ولی روش ساده‌تر این است که روتر را طوری تنظیم کنید تا هر یک یا دو روز یکبار به طور خودکار ریبوت شود. انجام این کار به وسیله‌ی فرم‌ور DD-WRT یا صرفاً با کمک یک تایمر معمولی امکان‌پذیر است. وقتی کار تمام شد، دیگر لازم نیست نگران ریبوت کردن دستگاه باشید (خصوصاً اگر دستگاه با شما فاصله داشته باشد).

یک پیشنهاد متفاوت اما شدنی!

من مدت زیادی بود که با سرعت اینترنت مشکل داشتم و با توجه به اینکه راه های زیادی را تست می کردم اما در نهایت متوجه شدم که بهتر است که خدمات اینترنتی ام را مورد بررسی قرار دهم. این بار با افزایش سرعت از طریق سرویس ارائه دهنده سرعت، و البته کمی هزینه توانستم سرعت خود را تا حد راضی کننده بالا ببرم. هدف از این پیشنهاد این بود که گاهی تمام امکانات جور است اما نیاز به استفاده از منبعی بهتر مثل سرویس دهنده ای بهتر و حتی استفاده از سرویسی عالی تر دارید، تا بتوانید از کیفیت دانلود و آپلود و کاربری خوبی برخوردار باشید.

با انجام ترفندهای بالا، اکنون باید یک وای فای سریع‌تر، قابل اطمینان‌تر و امن‌تر داشته باشید. نظر شما چیست؟ آیا این روش‌ها برایتان مفید واقع شده است؟ شما روش دیگری در این رابطه می‌شناسید؟

 

منبع

Shortcut Virus یا ویروس میانبر در حقیقت نوعی کرم یا تروجان است که در سیستم شما حضور پیدا می کند، تمامی فولدر ها و فایل های شما را پنهان می کند و به جای آن فایل ها و شورت کات های کاملا مشابه جایگزین می کند. 

گویا آی تی: وقتی که شما این نرم افزار را اجرا می کنید، در اصل ویروسی را اجرا می کنید که در حال آلوده سازی سیستم شما است و بدین نحو سراسر سیستم شما را آلوده می کند، و موجب می شود که فایل های تان پاک شوند و سرعت سیستم تخریب شود و نظم پوشه ها به هم بریزد.

ویروس های میانبر به طور عمده بر دستگاه های انتقال فایل فیزیکی مانند درایوهای فلش USB، هارد دیسک های خارجی و کارت های حافظه SD تاثیر می گذارند اما می توانند در هنگام استفاده از Autorun یا Autoplay در ویندوز به کامپیوتر منتقل شوند.

بسیاری از ویروس های میانبر با استفاده از نرم افزار ضد ویروس نابود می شوند، بنابراین اجرای یک مجموعه امنیتی با اسکن ویروس معمولا کافی نیست. خوشبختانه، فرآیند حذف  ویروس میانبر به صورت دستی و البته خیلی ساده و راحت انجام می شود.

راهنمای حذف ویروس میانبر از دستگاه های خارجی

اگر یک فلش درایو USB، هارد دیسک خارجی یا کارت حافظه SD دارید که با ویروس میانبر آلوده شده است، هر بار که شما آن را به یک کامپیوتر ویندوز وصل می کنید،  ویروس ها در سراسر سیستم شما پخش می شود. در این جا راه حل پاک کردن این ویروس ها آورده شده است:

۱- ابتدا دیوایس خود را به سیستم وصل کنید.

۲- با استفاده از کیبرد دکمه ترکیبی Windows key + E را بزنید و در صفحه ای که مشاهده می کنید به دنبال عبارت  Devices and drives  باشید. در این بخش باید دیوایس خود را مشاهده کنید و به ذهن بسپارید که سیستم آن را با نام چه درایوی می شناسد ( مثل D یا E یا غیره )

با استفاده از گرفتن همزمان دکمه ویندوز + X میانبر صفحه کلید   Command Prompt  را انتخاب کنید.

در صفحه ای که باز می شود، عنوان درایوی که در مرحله قبل به ذهن سپرده اید را وارد کنید و اینتر را بزنید.

به عنوان مثال:

E:

در ادامه با نوشتن دستوری مشابه زیر تمامی شورت کات ها را حذف کنید:

del *.lnk

با این حساب، شما لازم دارید که فایل های پنهان شده تان را به رو آورید. برای این کار نیز از دستور زیر استفاده کنید.

attrib -s -r -h /s /d *.*

و در نهایت تمام!

دستور attrib یک تابع  بومی است که ویژگی های یک فایل یا پوشه خاص را تغییر می دهد. در بخش های دیگر عباراتی که مشاهده می کنید در حقیقت برای این است که به سیستم بگویند که چگونه فایل ها و فولدر ها را تغییر دهند.

برای نمونه به مثال های یر دقت کنید:

S- وضعیت system file را از فولدرها و فایل های متناسب پاک می کند

r- وضعیت read-only را از فایل ها و فولدرهای آسیب دیده پاک می کند

h- وضعیت hidden را از فایل ها و فولدر های پنهان شده پاک می کند.

s/ با این فرمان، فرمان s به تمام دایرکتوری ها، فایل ها و پوشه ها و به عبارتی به کل سیستم داده می شود.

d/ فرمان ها را به تمامی پوشه ها اعمال می کند

*.* این گزینه نیز، تمامی انواع فایل ها را با هر نامی که دارند مورد تاثیر قرار می دهد.

بعد از انجام این کار، می توانید دستگاه را از سیستم جدا کنید اما بهترین کار این است که با انجام یک فورمت ساده روی دستگاه عامل ها را پاک کنید تا دوباره دچار مشکل نشوید.

آموزش حذف ویروس میانبر از داخل ویندوز ( PC و لپ تاپ )

اگر کامپیوتر ویندوز شما با یک ویروس میانبر آلوده شده باشد، هر زمان که شما یک دستگاه خارجی دیگر را وصل می کنید، آلودگی به آن دستگاه گسترش می یابد. در اینجا نحوه حذف ویروس میانبر با استفاده از CMD (در یک دستگاه ویندوز) آورده شده است:

ابتدا Task Manager را با استفاده از دستور Ctrl + Shift + Esc  باز کنید.

در تب Process به دنبال یکی از دو عبارت  wscript.exe یا wscript.vbs باشید. 

وقتی که یکی از این دو را پیدا کردید، روی آن راست کلیک کنید و عبارت End Task را انتخاب کنید. 

اگر هر دو این فایل را مشاهده کردید، باید این تغییرات را روی هر دو انجام دهید.

بعد از این Task Manager را ببندید.

بعد از این وارد استارت منو شوید و در بخش جستجو عبارت regedit را بنویسید و  Registry Editor را باز کنید.

در  Registry Editor در سمت چپ به دنبال عبارت زیر باشید و آن را پیدا کنید:

HKEY_CURRENT_USER/Software/Microsoft/Windows/CurrentVersion/Run

روی این گزینه کلیک کنید تا در سمت راست عبارت هایی نمایش داده شود. باید در سمت راست عبارتی مثل odwcamszas, WXCKYz و یا OUzzckky مشاهده کنید. با استفاده از گوگل می توانید جستجو کنید که کدامیک از این ها به ویروس میانبر ربط پیدا می کند. 

در این صورت بر روی آنها کلیک راست کرده و Delete را انتخاب کنید. البته باید با دقت این کار را انجام دهید که فایل مربوط به ویروس را پاک کنید چرا که اگر به اشتباه این کا را انجام دهید، ممکن است حتی تا نابودی ویندوز نیز پیش بروید.

در نهایت بعد از دلیت کردن، Registry Editor را ببندید.

حالا وارد مرحله بعد می شویم:

باید از طریق استارت منو پنجره  Run را باز کنید. برای این کار کلید میانبر Windows key + R را بزنید. بعد از مشاهده این پنجره عبارت msconfig را بنویسید و بعد اینتر را بزنید تا پنجره  System Configuration باز شود. 

بعد از این در تب Startup، باید به دنبال هر برنامه ای با نوع .EXE  یا .VBS باشید. هر کدام از این دسته فایل ها را که مشاهده کردید آن ها را انتخاب کنید و Disable نمایید. 

حالا پنجره  System Configuration را ببندید.

دوباره مطابق آنچه گفته شد پنجره RUN را باز کنید و این بار در آن عبارت  %TEMP%,  را بنویسید و اینتر بزنید.

در این جا پنجره Windows Temp باز می شود. بدون هیچ نگرانی هر چه که در داخل این پنجره مشاهده می کنید را حذف کنید.

در ادامه از طریق  File Explorer به دنبال مسیر و فولدر زیر باشید:

C:\Users\[username]\AppData\Roaming\Microsoft\Windows\Start Menu\Programs\Startup

در این فولدر نیز به دنبال عبارت هایی با پسوند  .EXE یا .VBS  باشید و در نهایت آن ها را حذف کنید

و تمام!

تا زمانی که این فایل های مخرب بر روی سیستم شما حضور دارند هر گونه مشکلی شدنی است و می تواند تمامی دیوایس هایی که به سیستم شما وصل می شوند را آلوده کنند در عین حال باز هم ممکن است چیزهایی که گفتیم روی سیستم شما اعمال نشود. در این حالت باید USBFix Free را تست کنید و از آن به عنوان یک آنتی ویروس رایگان بهره ببرید. 

به هر حال تجربیات خود را در این باره با ما در میان بگذارید و در بخش نظرات بنویسید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع

اینستاگرام اخیرا ویژگی Activity را به این شبکه اجتماعی اضافه کرده است. با توجه به این ویژگی، در بخش دایرکت مسیج، نشان داده می شود که آخرین بازدید شما چه زمانی بوده است. بدین صورت اگر فردی برای شما پیامی ارسال کند و آن را بخوانید و جواب ندهید، به راحتی متوجه خواهند شد. 

گویا آی تی: اما اگر در دنیای خود، می خواهید چنین اطلاعاتی از جهان پیرامون تان و افرادی که در شبکه تان قرار دارند پنهان بماند، می توانید به راحتی نمایش Activity را غیر فعال کنید. مطابق با هر شبکه اجتماعی دیگر، وقتی Activity خود را پنهان کنید، این قابلیت از دیگران نیز برای تان محو خواهد شد. اگر موافق هستید به ادامه ماجرا بپردازیم.

روش غیرفعال کردن آخرین Activity در اینستاگرام

برای این کار لازم است که ابتدا اینستاگرام خود را بروز رسانی کنید. بعد از بروز رسانی، به راحتی وارد پروفایل شخصی خود شوید.

در آن جا به سمت راست و بالا رفته و آیکون تنظیمات را فشار دهید تا آپشن ها نمایش داده شوند:

در بالا پلتفرم های ios و اندروید را مشاهده می کنید. بعد از طی کردن مسیر مرتبط با نوع پلتفرم تان آپشن ها را به صورت زیر مشاهده می کنید:

همانطور که مشاهده می کنید، می توانید اسلاید روبروی آپشن Show Activity Status ر بکشید تا آبی شود و آخرین وضعیت حضور شما در این شبکه اجتماعی نمایش داده شود. البته اگر تمایلی ندارید، این اطلاعات درج شود، کافیست آن را خاموش کنید.

دقت کنید که حتی اگر اینستاگرام خود را بروز رسانی نکنید، آخرین فعالیت شما برای کاربران نمایش داده خواهد شد پس در این باره اگر ضروری است سریع تر اقدام کنید.

تا پیش از این، به محض رویت پیام توسط فرد مخاطب، این واقعیت در زیر پیام ها نمایش داده می شد اما در این حالت آخرین حضور او نیز درج می شود.

در این باره دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع

هر دستگاهی شارژر مخصوص خودش را دارد که درون بسته‌ی آن قرار می‌گیرد. ولی آیا واقعاً به این همه شارژر مختلف نیاز داریم؟ آیا می‌توان از یک شارژر برای چند دستگاه استفاده کرد؟

گویا آی تی: هرچند این مسئله قبلاً خیلی پیچیده‌تر از حالت فعلی بود، ولی ظهور استانداردها نهایتاً باعث شد سازماندهی این موضوع راحت‌تر شود. بگذارید کمی بیشتر در این رابطه صحبت کنیم.

 

انواع مختلف شارژر

 

اگرچه شارژرها در طول زمان خیلی استانداردتر شده‌اند، اما هنوز انواع مختلفی از آن‌ها توسط کاربران استفاده می‌شوند:

• شارژر لپتاپ: متاسفانه هنوز هیچ استانداردی برای شارژرهای لپتاپ وجود ندارد. در حال حاضر هر لپتاپی شارژر مختص خودش را دارد. کانکتورها استاندارد نشده‌اند، بنابراین امکان وصل کردن شارژر اشتباهی به لپتاپ شما وجود ندارد. با این حال، با معرفی USB Type-C این موضوع هرچند به کندی اما در حال عوض شدن است.
• کانکتور لایتنینگ (Lightning) اپل: اپل از سال ۲۰۱۲ که این شارژر را برای موبایل‌هایش معرفی کرد، همچنان از کانکتور لایتنینگ استفاده می‌کند. همه‌ی دستگاه‌های جدید iOS از کانکتور لایتنینگ استفاده می‌کنند و می‌توانند به هر شارژر لایتنینگی که توسط اپل تایید یا تولید شده باشد وصل شوند. دستگاه‌های قدیمی‌تر این شرکت از کانکتور ۳۰ پین Dock استفاده می‌کنند. اگر می‌خواهید دستگاه‌های جدید را با کانکتور لاتنینگ به شارژرهای قدیمی‌تر وصل کنید، اپل کانکتوری برای این حالت ساخته که می‌توانید از آن استفاده نمایید.
• USB Type-C: این مورد جدیدترین استانداردی است که وارد صحنه شده و اساساً نسخه‌ی تکامل یافته‌ی MicroUSB است. USB Type-C (که اغلب به نام USB-C شناخته می‌شود) یک کانکتور دو طرفه است که توانایی انتقال داده‌ی بیشتری دارد و می‌تواند با سرعت زیادتر دستگاه را شارژ کند. این استاندارد به خوبی توانسته جای MicroUSB را در اکثر دستگاه‌های خارج از دنیای iDevice-ها پر کند، و حتی کم کم دارد به عنوان استانداردی برای شارژ لپتاپ‌ها شناخته می‌شود.

 

به احتمال خیلی زیاد شارژر شما هم در یکی از دسته‌بندی‌های بالا قرار می‌گیرد. ولی اگر سوال می‌کنید که امکان استفاده از شارژرهای مختلف برای دستگاه‌های متفاوت وجود دارد یا نه، باید بگوییم که پاسخش این است: شاید.

 

درک ولتاژها، آمپرها و وات‌ها

برای درک سازگاری شارژرها ابتدا باید بدانید آن‌ها چطور کار می‌کنند.

برای توضیح ولتاژ، آمپر و وات روش‌های گوناگونی وجود دارد، اما ساده‌ترین روش این است که آن را به عنوان آب جاری درون یک لوله در نظر بگیرید. در آن صورت:

• ولتاژ (V) فشار آب است.
• آمپر (A) حجم آب جاری درون لوله است.
• وات (W) نرخ خروجی آب است که با ضرب ولتاژ در آمپر به دست می‌آید.

ساده است، نه؟ در گذشته، اکثر شارژرهای موبایل دو حالت داشتند: ۵V/1A و ۵V/2.1A. شارژرهای کوچک‌تر برای تلفن‌های هوشمند و شارژرهای بزرگ‌تر برای تبلت‌ها ساخته شدند. از همه‌ی شارژرهای موبایل می‌شد برای هر تلفنی استفاده کرد، اکثر شارژرهای تبلت هم همین طور بودند. همه‌ی شارژرهای MicroUSB از ولتاژ ۵ استفاده می‌کردند، بنابراین نیاز نبود نگران این باشید که اشتباهاً موبایل خود را به شارژٰری وصل کنید که بیش از حد ولتاژ داشته باشد.

اما اکنون اوضاع کمی پیچیده‌تر شده است. با توجه به افزایش ظرفیت باتری‌ها، فناوری‌های جدید شارژ مثل شارژ سریع کوالکام، و فرمت‌هایی مثل USB-C که توان بیشتری منتقل می‌کنند، شارژرها نسبت به قبل پیچیده‌تر شده‌اند. اگر بخواهید می‌توانید اطلاعات مربوط به خروجی هر شارژر را که بر روی خود شارژر چاپ شده ببینید.

حالا اگرچه لازم نیست موضوع را خیلی پیچیده کنیم و جزئیات همه‌ی شارژرهای موجود در بازار را به شما بگوییم، ولی دانستن نکات پایه‌ای زیر برای هر کسی ضروری است.

درک نحوه‌ی کارکرد شارژرها

فرض می‌کنیم موبایل شما یک شارژر ۵V/1A دارد. این شارژر از همان دسته‌ای است که ما آن را شارژر کُند تلقی می‌کنیم، چون امروزه اکثر شارژرهای مدرن خیلی سریع‌تر هستند.

آیا این به معنای آن است که شما نمی‌توانید از شارژرهای ۵V/2.1A یا حتی ۹V/2A استفاده کنید؟ اصلاً. در واقع، شارژری که آمپر بالاتری دارد قادر است دستگاه شما را سریع‌تر شارژ کند، و می‌تواند این کار را با ایمنی انجام دهد. اساساً همه‌ی باتری‌های مدرن چیپی دارند که جریان ورودی را کنترل می‌کنند و فقط اجازه می‌دهند به اندازه‌ی نیاز جریان وارد شود. این مسئله مثل یک خیابان دو طرفه است، زیرا شارژرها از ویژگی‌های هوشمندی پشتیبانی می‌کنند، به همین دلیل است که همیشه باید از برندهای باکیفیت و خوشنام شارژر تهیه کنید.

نکته:‌ سَری شارژری که از ولتاژی بالاتر از ۵ پشتیبانی می‌کند از نوع USB-C دو طرفه است که استفاده از آن برای سیم‌های MicroUSB یا لایتنینگ ممکن نیست.

به همین خاطر است که امکان استفاده از فناوری شارژ سریع در تلفن‌ّهای هوشمند قدیمی‌ای که از این فناوری پشتیبانی نمی‌کنند وجود دارد. البته هم شارژر و هم باتری تدابیر حفاظتی لازم برای جلوگیری از خطرات احتمالی را دارند. و هر موبایلی فقط می‌تواند با همان سرعتی که برایش طراحی شده شارژ شود.

حالا که صحبت از شارژ سریع شد، بگذاریم کمی بیشتر درباره‌ی آن حرف بزنیم. اول از همه باید بگوییم که شارژ سریع با توجه به سازندگان مختلف متدهای مختلفی دارد و آن‌ها با یکدیگر سازگاری ندارند. این یعنی اگر دستگاه شما از شکلی از فناوری شارژ سریع پشتیبانی می‌کند، نمی‌توانید مطمئن باشید که با استفاده از شارژر دوست‌تان که آن هم از این فناوری پشتیبانی می‌کند، می‌توانید دستگاه خود را سریع‌تر شارژ کنید. اگر فناوری شارژ شما متفاوت باشد، هنوز هم امکان شارژ کردن دستگاه وجود دارد، ولی سرعت آن کمتر خواهد بود. (این قضیه به زودی تغییر می‌کند، ولی فعلاً هنوز با استانداردهای مختلف طرف هستیم.)

پس آیا می‌شود از هر شارژری برای همه‌ی دستگاه‌ها استفاده کرد؟

 

پاسخ کوتاه این است: به احتمال زیاد بله، ولی نتایج متفاوت است.

برای مثال، فرض کنید می‌خواهید از یک شارژر قدیمی ۵V/1A برای یک تلفن هوشمند جدید استفاده کنید. در این جا نتیجه‌ی کار چندان درخشان نخواهد بود، چون دستگاه با سرعت بسیار کمتری نسبت به زمانی که از شارژر اصلی‌اش استفاده شود شارز خواهد شد. اکثر تلفن‌های هوشمند می‌توانند از شارژرهای سریع‌تر استفاده کنند.

این موضوع معمولاً برای لپتاپ‌ها فرق دارد. اگر پورت دستگاه مخصوص خودش باشد، شخصاً از چیزی به جز شارژر اصلی آن استفاده نمی‌کنم (نه این که چون نمی‌توانم، بلکه چون خودش پورت ویژه دارد). ولی با توجه به این که USB-C اولین فناوری USB است که اجازه‌ی عبور جریان‌های لازم برای شارژ باتری لپتاپ‌ها را هم می‌دهد، شاید لپتاپ جدیدی داشته باشید که به جای استفاده از شارژرهای مخصوص از USB استفاده می‌کند. پس با در نظر داشتن این موضوع، آیا می‌شود از شارژر موبایل برای لپتاپ استفاده کرد؟ برعکسش چطور؟

اکثر اوقات پاسخ مثبت است. شارژر موبایل توان خیلی کمی برای یک لپتاپ دارد، اما ممکن است امکان شارژ کردن لپتاپ در حالت Standby وجود داشته باشد، هرچند برای فهمیدن این موضوع خودتان باید آن را تست کنید. اگر این حالت جواب ندهد، صدمه‌ای به دستگاه وارد نمی‌شود.

از طرف دیگر اما قطعاً امکان استفاده کردن از شارژر USB-C لپتاپ برای شارژ کردن موبایل وجود دارد. مجدداً می‌گوییم، تدابیر حفاظتی خاصی که در بالا به آن اشاره کردیم به شارژر و باتری اجازه می‌دهند تا با همدیگر تطابق پیدا کنند و به طور خودکار از سریع‌ترین سرعت ممکن برای شارژ استفاده کنند.

برای مثال، من معمولاً وقتی خانه باشم لپتاپ ASUS Chromebook C302 خودم را با شارژر Pixel 2 XL شارژ می‌کنم، و تا به حال در زمان‌هایی که بیرون بودم هم چند بار از شارژر C302 برای پیکسلم استفاده کردم. چون معمولاً شارژر C302 را همراه خودم برمی‌دارم و شارژر پیکسل را در خانه می‌گذارم، مشکلی هم به وجود نمی‌آید.

در این باره تجربیات خود را با ما در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع