اگر شما نیز از کاربران ویندوز 10 بوده و می‌خواهید که تغییراتی را در محیط ویندوز خود ایجاد کنید، آنگاه چرا نوار وظیفه را به جایی دیگر منتقل نمی‌کنید؟مثلا بالای صفحه؟ اگر این کار را انجام دهید، آنگاه نوار وظیفه بازهم همان کارایی سابق را خواهد داشت. در ادامه به نحوه چرخش نوار وظیفه ویندوز 10 و قرار دادن آن در بالای صفحه، می‌پردازیم. با آی‌تی‌رسان همراه باشید.

شیوه چرخش نوار وظیفه ویندوز 10

ابتدا باید بر روی نوار وظیفه کلیک-راست کرده و سپس در منویی که ظاهر می‌شود، تیک گزینه “Lock the taskbar” را بردارید. بدین ترتیب می‌توانید نوار وظیفه ویندوز 10 خود را به جایی دیگر انتقال دهید.

پس از بازگشایی قفل نوار وظیفه، باید بر روی آن کلیک کرده و سپس آن را به بالای صفحه بکشید. در ادامه باید کلیک موس و یا دکمه ترک‌پد را رها کنید تا تسک‌بار در مکان جدید خود قرار گیرد.

پس از رها کردن کلیک، نوار وظیفه ویندوز شما در همان بالا خواهد ماند، مگر اینکه دیگر شما چنین قصدی نداشته باشید.

در ادامه خواهید فهمید که نوار وظیفه قرار گرفته در بالای صفحه، عملکردی مورد انتظار داشته و همانند زمانی که در پایین صفحه قرار گرفته بود، عمل می‌کند. تنها تفاوت موجود در اینجا، مربوط به محل قرارگیری آن است. مثلا اگر بر روی منوی استارت کلیک کنید، آنگاه از بالا به سمت پایین باز می‌شود.

هنگامی‌که هنوز نوار وظیفه ویندوز خود را قفل نکرده‌اید، می‌توانید آن را در طرف‌های دیگر ویندوز (همانند سمت راست و یا چپ نمایشگر) نیز قرار دهید.

پس از اینکه کارتان به اتمام رسید، آنگاه بهتر است که نوار وظیفه را مجددا قفل کنید. بدین ترتیب به‌صورت اتفاقی آن را جابجا نخواهید کرد. جهت انجام این کار نیز کافی است که بر روی نوار وظیفه کلیک-راست کرده و سپس در منوی ظاهر شده، تیک کنار گزینه “Lock the taskbar” را فعال کنید.

نوشته آموزش تغییر مکان نوار وظیفه ویندوز 10 اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

لپ‌تاپ‌ها باعث می‌شوند که بتوانید یک کامپیوتر را هر جا که خواستید، با خود ببرید، حال این مکان می‌تواند سایر نقاط یک کشور و یا نیمکت در پارک باشد. گاهی اوقات نیز به یک دسکتاپ نیاز دارید تا بدین ترتیب بتوانید به یک نمایشگر، صفحه‌کلید و همچنین یک موس بزرگ‌تر، دسترسی پیدا کنید. به همین بر آن شدیم تا در این مطلب، آموزش تبدیل لپ تاپ به دسکتاپ را در اختیار شما قرار دهیم.

هر لپ‌تاپی می‌تواند به یک دسکتاپ تغییر شکل دهد

تبدیل یک رایانه قابل حمل به رایانه‌ای که قابلیت حمل کمتری دارد، با استفاده از چندین کابل و لوازم جانبی، امکان‌پذیر است. نکته مثبت در اینجا این است که هر زمان که بخواهید، می‌توانید کابل‌ها و لوازم جانبی را از میز کار جدا کرده و بنابراین لپ‌تاپ خود را با خود حمل کنید. در ادامه به مباحث پایه‌ای تبدیل یک لپ تاپ به دسکتاپ می‌پردازیم.

لپ‌تاپ شما باید چه خصوصیاتی داشته باشد؟

اولین پرسشی که بسیار از مردم دارند، این است که آیا لپ‌تاپ آن‌ها می‌تواند تمامی وسایل جانبی وصل شده (از جمله یک نمایشگر بزرگ‌تر) را به‌خوبی مدیریت کند یا خیر؟ پاسخ در اکثر اوقات، بله است. حتی پردازنده‌های قدیمی همانند Intel Sandy Bridge نیز می‌توانند با این موضوع کنار بیایند. تنها موردی که در اینجا اهمیت دارد، این است که کامپیوتر شما از یک پردازنده اصلی و گرافیکی قابل قبول، برخوردار باشد.

اگر از یک پردازنده Pentium و یا Celeron استفاده کنید، آنگاه این احتمال وجود دارد که در هنگام استفاده همزمان از مانیتور اکسترنال و مانیتور خود لپ‌تاپ، با مشکلاتی مواجه شوید. در حالت کلی، اکثر پردازنده‌های سری Core شرکت اینتل و سری Ryzen شرکت AMD، با چنین مشکلی مواجه نخواهند شد.

این مطلب را نیز بخوانید: آشنایی با تمام قابلیت‌های HDMI 2.1: آیا واقعا به آن نیاز داریم؟!

درگاه‌های لپ‌تاپ خود را شناسایی کنید

گام بعدی جهت تبدیل لپ‌ تاپ به دسکتاپ این است که پورت‌های موجود بر روی لپ‌تاپ‌ خود را شناسایی کنید. این کار بدین دلیل اهمیت دارد که درگاه مانیتور با درگاه خروجی تصویر لپ‌تاپ شما، سازگار باشد. بدین ترتیب فقط کافی است که یک کابل خریداری کرده و دیگر نیازی به مبدل نیز نخواهید داشت.

درگاه‌های تصویری مختلفی می‌توانند بر روی لپ‌تاپ شما وجود داشته باشند. از رایج‌ترین این درگاه‌ها می‌توان به HDMI اشاره کرد (همانی که در تصویر بالا قابل مشاهده است). درگاه بعدی، DisplayPort است. این درگاه معمولا بر روی نمایشگرهای گیمینگی که از فناوری FreeSync برخوردار هستند، قابل مشاهده است.

پس از دو درگاه بالا نیز، نوبت به DVI-D می‌رسد. این درگاه در لپ‌تاپ‌های امروزی چندان فراگیر نیست، اما طیف بزرگی از نمایشگرهای پایین الی میان-رده، از این درگاه برخوردار هستند. در نهایت اگر مانیتور تهیه شده شما فقط درگاه DVI-D داشته باشد، آنگاه مجبور خواهید شد که یک مبدل نیز تهیه کنید. یکی دیگر از درگاه‌های تصویری، mini DisplayPort است. این پورت چندان رایج نیست، اما در هر صورت می‌توانید لپ‌تاپ و مانیتورهایی را که از آن پشتیبانی می‌کنند، پیدا کنید.

سرانجام به درگاه VGA می‌رسیم. این درگاه همان کانکتور ویدیویی کلاسیکی بوده که از دهه 80 میلادی در دنیای رایانه‌ها حضور دارد. موارد استفاده از درگاه VGA، بسیار وسیع هستند. مانیتورهای بسیاری در کنار سایر درگاه‌ها، از پورت VGA نیز برخوردار هستند. ما استفاده از این درگاه را پیشنهاد نمی‌دهیم، مگر اینکه تنها راه‌کار در دسترس باشد.

نمایشگری که بدان نیاز دارید

قطعه اصلی که در زمینه تبدیل لپ تاپ به دسکتاپ بدان نیاز دارید، نمایشگر است. در حالت کلی، باید سعی کنید که رزولوشن مانیتور و لپ‌تاپ شما یکسان باشد. بدین ترتیب، سازگاری بین دستگاه‌ها افزایش یافته و اختلالات عملکردی نیز به حداقل خود خواهند رسید.

تنها استثنا در این زمینه، مربوط به کسانی می‌شود که مانیتور آن‌ها، وضوحی کمتر از 1080p دارد (همانند 1366 در 768). این افراد بهتر است که یک نمایشگر حداقل 1080p خریداری کنند. بدین ترتیب کاربران می‌توانند بدون هیچ مشکلی از رزولوشن اصلی مانیتور، استفاده کند. هر کسی که حداقل از یک پردازنده نسل سومی سری Core، پردازنده‌های جدیدتر سری Ryzen و یا یک لپ‌تاپ مجهز به کارت گرافیک جداگانه برخوردار باشد، می‌تواند از یک نمایشگر 1440p و یا 4K نیز استفاده کند.

اگر هم بخواهید که بیش از یک مانیتور اکسترنال داشته باشید، آنگاه قضیه بسیار متفاوت بوده و ما نیز در اینجا قصد نداریم که زیاد به این موضوع بپردازیم. جهت استفاده از چندین مانیتور اکسترنال، شما به یک پردازنده گرافیکی قدرتمند و چندین درگاه خروجی تصویر (و یا پهنای باند گرافیکی کافی و یک هاب مجهز به چندین درگاه خروجی تصویر)، نیاز خواهید داشت.

این مطلب را نیز بخوانید: پنل‌های مانیتور چه تفاوتی با یکدیگر داشته و کدام یک برای شما مناسب هستند؟

کابل‌ها، لوازم جانبی و نصب

در ادامه به بخش آسان فرایند تبدیل لپ تاپ به دسکتاپ می‌رسیم. لپ‌تاپ خود را خاموش کرده و سپس آن را با استفاده از کابل HDMI ،DisplayPort ،DVI و یا VGA، به مانیتور متصل کنید. سپس با استفاده از درگاه‌های USB لپ‌تاپ خود، باید یک صفحه‌کلید دسکتاپ و یک موس را نیز متصل کنید. اگر به تعداد موردنیاز، درگاه USB در اختیار ندارید، آنگاه یا باید یک هاب USB و یا یک صفحه‌کلید مجهز به درگاه USB خریداری کنید.

اکنون تقریبا آماده استفاده از دسکتاپ جدید خود هستید. اگر می‌خواهید که از نمایشگر لپ‌تاپ خود به‌عنوان نمایشگر ثانویه استفاده کنید، آنگاه می‌توانید آن را در سمت چپ و یا راست (و یا هر طرف که می‌خواهید) مانیتور اکسترنال خود، قرار دهید.

جهت کسب بهترین تجربه، مطمئن شوید که نمایشگر لپ‌تاپ شما از لحاظ ارتفاع، هم‌سطح با چشمان شما باشد. جهت نیل به این هدف نیز می‌توانید از تعدادی کتاب و یا یک جعبه استفاده کنید. البته می‌توانید از یک نگهدارنده زاویه‌دار لپ‌تاپ نیز استفاده کنید، اما از آنجایی که قصد استفاده از صفحه‌کلید لپ‌تاپ را ندارید، پس این گزینه نیز نمی‌تواند چندان ضروری باشد.

اکنون دسکتاپ شما آماده استفاده است. لپ‌تاپ خود را روشن کرده و همچنین از اتصال برق مانیتور خارجی نیز اطمینان حاصل کنید. در ادامه صبر کنید و ببینید که چه اتفاقی می‌افتد. اکثر رایانه‌ها پس از اینکه وارد محیط ویندوز شدید، به‌صورت خودکار از مانیتور اکسترنال نیز استفاده می‌کنند.

اگر پس از ورود به محیط دسکتاپ، بازهم مانیتور اکسترنال شما روشن نشد، آنگاه بهتر است که کمی بیشتر صبر کنید. در ادامه می‌توانید از اتصال صحیح و سالم کابل تصویر، اطمینان حاصل کنید. اگر باز هم مشکل حل نشد، آنگاه باید به “Settings > System > Display in Windows 10” رفته و سپس در زیر “Multiple Displays”، بر روی کلید “Detect” کلیک کنید.

اگر هیچ‌کدام از این راه‌کارها نتوانستند مشکل شما را حل کنند، آنگاه شاید بهتر باشد که درایور کارت گرافیک خود را حذف و سپس نصب کرده و یا اینکه آن را آپدیت کنید. مشکلاتی که با این روش‌ها حل نشوند، خیلی نادر هستند.

تنظیم مانیتور اکسترنال

پس از نصب مانیتورهای خود، باید نسبت به تنظیم آن‌ها اقدام کنید. معمولا مانیتور لپ‌تاپ شما، دارای برچسب “1” و مانیتور اکسترنال نیز دارای برچسب “2” است. ترتیب پیش‌فرض در محیط ویندوز نیز بدین‌گونه است که مانیتور لپ‌تاپ در سمت چپ مانیتور اکسترنال قرار دارد. اگر از لحاظ فیزیکی، مانیتور لپ‌تاپ شما در سمت راست مانیتور اکسترنال قرار داشته باشد، آنگاه باید در منوی تنظیمات، بر روی مانیتور “1” کلیک کرده و سپس آن را به سمت راست مانیتور اکسترنال بکشید.

مجددا به “Settings > System > Display” بروید. سپس باید به پایین و بخش “Multiple Displays” بروید. در اینجا می‌توانید نسبت به انتخاب گزینه تکثیر (Duplicate)، گسترش (Extend) و یا نمایش فقط بر روی دسکتاپ 1 و یا 2 (به ترتیب، گزینه سوم و چهارم)، اقدام کنید.

معمولا کسانی که دو مانیتور دارند، می‌خواهند که با استفاده از گزینه “Extend”، یک دسکتاپ بزرگ‌تر داشته باشند. اگر می‌خواهید که فقط از نمایشگر لپ‌تاپ خود استفاده کنید، آنگاه باید گزینه “1 Show only on” را انتخاب کنید.

در ادامه شاید بخواهید که مقیاس‌پذیری (مقدار بزرگی متون و آیکون‌ها) و همچنین رزولوشن مانیتور اکسترنال خود را مشخص کنید. جهت انجام این کار، باید بر روی آیکون مانیتور 2 موجود در بالای پنجره “Settings > System > Display” کلیک کرده و سپس به بخش “Scale and Layout” بروید.

معمولا خود ویندوز 10 به‌خوبی می‌تواند مقیاس‌پذیری و رزولوشن را انتخاب کند. اما اگر از تنظیمات پیش‌فرض راضی نبودید، آنگاه این همان جایی است که می‌توانید آن را دستکاری کنید. اگر هم عملکرد کامپیوتر شما مختل شده باشد، آنگاه شاید نیاز باشد که رزولوشن را کاهش دهید.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه پنجره باز شده در ویندوز را به یک مانیتور دیگر منتقل کنیم؟

می‌توانید از یک داک استفاده کنید

در بالا سعی کردیم که نحوه ایجاد یک محیط دسکتاپ‌گونه برای لپ‌تاپ را به شما آموزش دهیم. راه‌کارهای دستی معمولا قیمت پایینی دارند، اما باید سیم‌ها را نیز سازماندهی کنید.

یکی دیگر از گزینه‌های پیش‌روی شما، استفاده از داک‌هایی است که با هدف تبدیل لپ‌تاپ به دسکتاپ تولید می‌شوند. با استفاده از این دستگاه‌ها می‌توانید فضای محیطی منظم‌تری داشته باشید، زیرا فقط کافی است که لپ‌تاپ خود را به داک متصل کرده و سپس سایر لوازم را به داک متصل کنید. داک‌ها معمولا از یک زبان طراحی عمومی برخوردار هستند، اما برخی از لپ‌تاپ‌ها همانند سری Lenovo ThinkPad، می‌توانند داک‌های مخصوصی نیز داشته باشند. از نظر ما، یک راه‌کار دستی ارزان‌قیمت، گزینه بهتری است.

نوشته چگونه از لپ‌تاپ‌های ویندوزی به‌عنوان دسکتاپ استفاده کنیم؟! اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

آیا شما از طرفداران سرسخت کامپیوترهای مک بوده و می‌خواهید که بازی‌ و نرم‌افزارهای اندرویدی را بر روی آن اجرا کنید؟ با استفاده از شبیه‌سازهای اندروید، می‌توانید از اپلیکیشن‌های اندروید در مک خود استفاده کنید. علاوه بر این، شبیه‌سازها می‌توانند شما را در زمینه ساخت و تست اپلیکیشن‌های اندرویدی نیز یاری برسانند. در ادامه به معرفی بهترین شبیه ساز های اندروید برای مک می‌پردازیم.

بهترین شبیه ساز اندروید برای مک

Bluestacks

Bluestacks یکی از بهترین شبیه‌سازهای اندروید برای ویندوز بوده و احتمالا بهترین شبیه ساز اندروید برای مک نیز هست. اجرای بازی‌های موبایلی هدف اصلی توسعه این شبیه‌ساز بوده و در واقع این نرم‌افزار سعی دارد که تجربه شبه کامپیوتر را برای بازی‌های موبایلی به ارمغان بیاورد.

Bluestacks به‌صورت کامل از موس و کیبورد پشتیبانی کرده و همچنین به همراه کنترل‌های از پیش‌ تنظیم شده قابل شخصی‌سازی، ارائه می‌شود. اگر نحوه کنترل شبیه‌ساز را شخصی‌سازی کنید، آنگاه Bluestacks به شما این امکان را می‌دهد که از تنظیمات اعمال شده خود، فایل خروجی تهیه کنید. بنابراین می‌توانید تنظیمات کنترل خود را با دیگران نیز به اشتراک بگذارید.

هنگامی‌که برای اولین بار نرم‌افزار Bluestacks را اجرا می‌کنید، آنگاه همانند بوت کردن یک تبلت و یا گوشی اندرویدی جدید، باید پیکربندی اولیه را انجام دهید.

به‌عنوان بخشی از این فرایند، از شما خواسته می‌شود که به حساب گوگل خود وارد شوید. بدین ترتیب قادر خواهید بود که با استفاده از فروشگاه گوگل پلی، به دانلود نرم‌افزارهای موبایلی بپردازید. پس از وارد کردن این اطلاعات، می‌توانید صفحه اصلی آشنای اندروید را به همراه اپلیکیشن نصب شده Google Play، مشاهده کنید.

اکنون می‌توانید اپلیکیشن Google Play را اجرا کرده، اپلیکیشن موردنظر خود را در آن پیدا و سپس به‌راحتی آن را دانلود کنید.

پس از دانلود اپلیکیشن موردنظر نیز می‌توانید بازی و یا نرم‌افزار موردعلاقه خود را دانلود کرده و سپس در مک خود از آن لذت ببرید.

این مطلب را نیز بخوانید: معرفی بهترین شبیه‌سازهای آیفون برای ویندوز 10 و مک

Genymotion

اگر قصد دارید که آخرین پروژه اندروید خود را بازبینی کنید، آنگاه Genymotion ارزش امتحان کردن را خواهد داشت. این دستگاه مجازی اندروید، توسعه‌دهندگان را مورد هدف قرار داده است. بنابراین این اپلیکیشن می‌تواند شرایط آزمایشی بسیاری از گوشی و تبلت‌های اندرویدی را برای شما فراهم آورد.

می‌توانید Genymotion را به‌عنوان یک اپلیکیشن آفلاین و یا یک اپلیکیشن ابری، اجرا کنید. اگر قصد نصب نسخه دسکتاپی Genymotion را دارید، آنگاه با مراجعه به آدرس اینترنتی “https://www.genymotion.com/desktop/”، می‌توانید آن را دانلود کنید. Genymotion Desktop جهت استفاده‌های شخصی رایگان است، هر چند که چندین لایسنس پولی نیز در این رابطه وجود دارند.

علاوه بر این، Genymotion یک ماشین مجازی ابری را نیز ارائه می‌دهد. Genymotion Cloud به شما این امکان را می‌دهد که چندین ماشین مجازی را به‌صورت همزمان اجرا کرده و سپس پروژه‌های خود را به‌صورت موازی، تست کنید. بدین ترتیب می‌توانید در وقت خود صرفه‌جویی زیادی داشته باشید. هر چند که بسته به طرح انتخابی خود، شاید مجبور شوید که برای هر ماشین مجازی ایجاد شده، هزینه‌هایی را نیز بپردازید.

Android Studio

برخلاف دیگر شبیه‌سازهای موجود در این لیست، Android Studio توسط خود گوگل توسعه داده شده است. Android Studio یک محیط توسعه یکپارچه (IDE) بوده که توسعه‌دهندگان را هدف قرار داده و بنابراین هر آنچه را که جهت طراحی و ایجاد اپلیکیشن خود نیاز دارید، در اختیار شما قرار می‌دهد.

با استفاده از Android Studio می‌توانید یک دستگاه مجازی اندروید (AVD) را که پیکربندی سخت‌افزاری و نرم‌افزاری خاصی دارد، ایجاد کرده و سپس اپلیکیشن خود را بر روی آن تست کنید.

در ادامه می‌توانید AVD ایجاد شده خود را در شبیه‌ساز Android Studio اجرا کرده و سپس ببینید که اپلیکیشن‌ها چگونه می‌توانند بر روی پیکربندی ایجاد شده شما، اجرا شود.

در ادامه می‌توانید AVD ایجاد شده خود را کنار گذاشته و سپس یک AVD جدید ایجاد کنید. در این زمینه نیز ده‌ها و یا حتی صدها دستگاه اندروید شبیه‌سازی شده را در اختیار خواهید داشت.

با برخورداری از ویژگی‌های بسیار، Android Studio برای کسانی که فقط می‌خواهند چند بازی موبایلی را بر روی مک خود اجرا کنند، گزینه ایدئالی نیست. به هر حال، اگر یک توسعه دهنده اندرویدی باشید، آنگاه Android Studio یکی از ابزارهای ضروری شما به حساب می‌‎آید. در واقع این نرم‌افزار را می‌توان محیط توسعه رسمی سیستم‌عامل اندروید دانست.

اگر قصد استفاده از این شبیه‌ساز را دارید، آنگاه باید بدانید که سرعت آن چندان بالا نیست. قابلیت‌هایی همانند Instant Run، زمان موردنیاز جهت بارگذاری اپلیکیشن شما را کاهش می‌دهند، اما بازهم جهت افزایش سرعت این شبیه‌ساز، باید کارهای دیگری را نیز انجام دهید.

این مطلب را نیز بخوانید: معرفی بهترین شبیه‌سازهای اندروید برای کامپیوتر به همراه لینک دانلود

ARChon Runtime for Chrome

ARChon Runtime for Chrome یک پروژه منحصربه‌فرد بوده که به شما این امکان را می‌دهد که اپلیکیشن‌های اندرویدی را در مرورگر گوگل کروم خود، اجرا کنید.

این پروژه از App Runtime for Chrome یا همان (ARC) استفاده می‌کند. بدین ترتیب اپلیکیشن‌ها می‌توانند بر روی Chrome OS اجرا شوند. این قضیه بدین معنا است که توسعه‌دهندگان اندروید مجبور نمی‌شوند که اپلیکیشن‌های خود را به‌صورت کامل برای Chrome OS، بازسازی کنند.

از لحاظ فنی، Although ARChon Runtime for Chrome بیشتر یک Runtime است تا یک شبیه‌ساز. با استفاده از این پروژه می‌توانید اپلیکیشن‌های اندرویدی را بر روی macOS اجرا کنید. البته باید این را نیز به شما بگوییم که Although ARChon Runtime for Chrome یک پروژه آزمایشی است. بنابراین بسته به اپلیکیشنی که قصد اجرای آن را دارید، شاید نتایج غیرقابل پیش‌بینی به دست آورید.

هنگامی‌که کار خود را با ARChon شروع می‌کنید، شاید بد نباشد که جهت دانلود اپلیکیشن‌های خود، به “https://www.reddit.com/r/chromeapks/” مراجعه کنید. بدین ترتیب می‌توانید به جست‌و‌جو و به اشتراک‌گذاری اپلیکیشن‌های سازگار با ARChon، بپردازید.

طبیعتا ARChon Runtime for Chrome، یک راه‌کار سرراست همانند Android Studio و یا Bluestacks جهت دانلود و استفاده از اپلیکیشن‌های اندرویدی در محیط مک نیست. به هر حال، اگر از خوره‌های فناوری هستید، آنگاه امتحان کردن ARChon Runtime، خالی از لطف نخواهد بود.

جمع‌بندی

در بالا سعی کردیم که بهترین شبیه‌سازهای اندروید برای کامپیوترهای مک را به شما معرفی کنیم. البته همه این شبیه‌سازها برای همه کاربران مناسب نیستند. اگر فقط قصد اجرای چند بازی اندرویدی بر روی مک خود را داشته باشید، آنگاه احتمالا نمی‌خواهید که جهت استفاده از Genymotion Cloud، پولی پرداخت کنید. اگر هم می‌خواهید که اپلیکیشن خود را بر روی چندین دستگاه شبیه‌سازی شده، آزمایش کنید، آنگاه به شبیه‌سازی نیاز دارید که توسعه‌دهندگان را مورد هدف قرار داده باشد، همانند Android Studio.

نوشته معرفی بهترین شبیه‌سازهای اندروید برای مک اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

احتمالا شما نیز پس از مدتی شاهد کندتر شدن سرعت بوت مک خود بوده‌اید. اگر قصد بوت سریعتر مک خود را دارید، آنگاه پیشنهاد می‌کنیم که این مطلب را از دست ندهید. در زیر به راه‌کارهای رفع این مشکل می‌پردازیم.

به‌جای خاموش کردن، از Sleep استفاده کنید

خاموش کردن کامپیوتر (Shut down) و حالت Sleep، دو مقوله متفاوت هستند. در فرایند خاموش کردن، ابتدا فرایندها و برنامه‌های در حال اجرا، از جمله سیستم‌عامل، بسته شده و سپس برق کامپیوتر شما نیز قطع می‌شود. در هنگام روشن کردن نیز باید ابتدا همه‌چیز در حافظه رم رایانه شما بارگذاری شود. در نتیجه این فرایند و بوت شدن سیستم‌عامل و سایر نرم‌افزارها، باید کمی منتظر بالا آمدن مک خود بمانید.

Sleep فرایندی بسیار سریع‌تر است. بسته به اینکه یک کامپیوتر دسکتاپی و یا لپ‌تاپ دارید، این قضیه می‌تواند کمی متفاوت باشد. در دسکتاپ‌ها همانند iMac و Mac Pro، در حین Sleep، اتصال برق حافظه رم همچنان برقرار است. این در حالی است که جهت صرفه‌جویی در مصرف انرژی، برق سایر قطعات قطع می‌شود. از آنجایی که تمامی نرم‌افزارهای موردنیاز شما همچنان در رم باقی مانده‌اند، پس می‌توانید سریع‌تر امور خود را ادامه دهید.

در لپ‌تاپ‌ها، این فرایند یک سازوکار ایمنی اضافی نیز دارد. فایل‌ها همچنان در رم باقی خواهند ماند و رم نیز به برق متصل است، اما مک شما همه فایل‌های ذخیره شده در رم را در درایو بوت نیز کپی می‌کند. حال اگر جریان برق در لپ‌تاپ شما قطع شود، آنگاه فایل‌های موجود در رم، پاک خواهند شد، اما در هنگام روشن کردن لپ‌تاپ، این فایل‌ها از هارد درایو به رم منتقل می‌شوند.

با کلیک بر روی لوگوی اپل و سپس انتخاب گزینه “Sleep”، می‌توانید مک خود را به حالت Sleep ببرید. همچنین در بخش “System Preferences > Energy Saver” نیز می‌توانید مک خود را به‌گونه‌ای تنظیم کنید که به‌صورت خودکار به حالت Sleep برود.

در حین Sleep باید به برق متصل باشید

همان‌طور که در بالا بدان اشاره شد، در هنگام قطع اتصال برق، محتویات درون رم نیز پاک خواهد شد. به همین دلیل بازگشت به نقطه قبلی، کمی بیشتر طول می‌کشد، زیرا باید داده‌ها مجددا در حافظه رم کپی شوند. طبیعتا قدیمی‌ بودن دستگاه و کمبود حافظه نیز می‌تواند منجر به افزایش مدت زمان انجام این کار شود. جهت جلوگیری از وقوع این مشکل، باید از قطع اتصال کامپیوتر خود به برق، جلوگیری کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: با راه‌کارهای نرم‌افزاری افزایش سرعت مک آشنا شوید

آیتم‌های غیرضروری استارتاپ و ورود را کنار بگذارید

گاهی اوقات باید مک خود را ریستارت و یا خاموش کنید. اگر فاصله زمانی بین وارد شدن به صفحه ورود و امکان استفاده از دسکتاپ، زیاد باشد، آنگاه باید برنامه‌های غیرضروری استارتاپ را کنار بگذارید، زیرا این موضوع می‌تواند منجر به بوت سریعتر مک شما شود.

به “System Preferences > Users and Groups” بروید. نام کاربری خود را انتخاب کرده و سپس بر روی برگه “Login Items” کلیک کنید. در ادامه می‌توانید لیستی از اپلیکیشن‌های اجرا شونده در حین استارتاپ (بالا آمدن کامپیوتر) را مشاهده کنید. برنامه‌ای را که نمی‌خواهید، هایلایت کرده و سپس با کلیک بر روی “-“، آن را از لیست کنار بگذارید.

اگر می‌خواهید که آیتمی در پس‌زمینه اجرا شده، اما شما را اذیت نکند، آنگاه باید تیک گزینه “Hide” را فعال کنید.

علاوه بر آیتم‌های ورود، شاید آیتم‌های دیگری نیز داشته باشید که در زمان ورود هر کاربری، بوت ‌شوند. این‌ها در یک پوشه مخفی نگهداری می‌شوند. جهت دسترسی به این پوشه باید یک پنجره Finder را باز کرده، بر روی “. . .Go > Go to Folder” کلیک و سپس عبارت “/Macintosh HD/Library/StartupItems/” را وارد کنید. شاید این پوشه خالی باشد، اما در هر صورت می‌توانید هر چیزی را که نمی‌خواهید به همراه مک شما بوت شود، حذف کنید.

یک بافر منطقی از فضای آزاد را نگه دارید

macOS جهت انجام وظایف خود، به کمی فضای آزاد نیاز دارد. فرایندهایی همانند دانلود و آنپک کردن به‌روزرسانی‌های سیستمی و یا کپی کردن محتوای رم در هارد درایو، می‌توانند به‌صورت موقتی، کمی از فضای ذخیره‌سازی شما را اشغال کنند. در چنین مواقعی، شاهد کندتر شدن عملکرد کامپیوتر خود خواهید بود. بنابراین جهت بوت سریعتر مک خود، باید این موضوع را نیز در نظر داشته باشید. عدد دقیقی در رابطه با میزان فضای آزاد توصیه شده، وجود ندارد، اما می‌توانید 10 درصد کل هارد درایو را به‌عنوان نقطه شروع در نظر بگیرید. اگر هشدار کمبود فضا را دریافت کردید، آنگاه باید نسبت به خالی کردن فضای ذخیره‌سازی، اقدام کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: مقدار رم موردنیاز شما در تبلت، لپ‌تاپ و رایانه‎‌های دسکتاپی چقدر است؟

Reopen Windows را در حین خاموش کردن، غیرفعال کنید

در هنگام ریستارت و یا خاموش کردن مک خود، با گزینه ” Reopen your windows when you log back in” مواجه خواهید شد. این یک ویژگی مفید است، اما طبیعتا بسیاری از کاربران، نیاز چندانی به آن ندارند.

اگر امور خود را ذخیره کرده و سپس برنامه‌ها را ببندید، آنگاه نباید هیچ داده‌ای را نیز از دست بدهید. این همان کاری است که به‌صورت پیش‌فرض توسط مک شما انجام می‌شود. به‌عنوان مثال، اگر نخواهید که برگه‌های باز شده مرورگر سافاری شما پس از ریستارت شدن کامپیوتر، بسته شوند، آنگاه این گزینه برای شما مفید خواهد بود. فقط کافی است که در هنگام بازگشت به دسکتاپ، مرورگر خود را به‌صورت دستی اجرا کنید.

اگر هم به مشاهده اپلیکیشن و پنجره‌های باز شده خود، نیازی ندارید، آنگاه می‌توانید تیک این گزینه را نیز بردارید. همچنین با رفتن به “System Preferences > Users and Groups > Login Options” و کلیک بر روی علامت قفل و تایپ کردن گذرواژه ادمین، می‌توانید تغییرات موردنظر خود را اعمال کنید.

سیستم‌عامل را مجددا نصب کنید

اگر سیستم‌عامل خود را چند سال پیش نصب کرده باشید، آنگاه شاید از سرعت بالای یک سیستم‌عامل جدید نصب شده، متعجب شوید. بدین ترتیب با حذف سایر نرم‌افزارهای شخص ثالثی نیز می‌توانید شروعی دوباره داشته باشید. بدین ترتیب می‌توانید نرم‌افزارهای اساسی قدیمی را نیز کنار بگذارید.

ابتدا باید با استفاده از Time Machine، از اطلاعات شخصی خود پشتیبان تهیه کنید. اپلیکیشن‌های موردنیاز خود پس از نصب مجدد سیستم‌عامل را نیز یادداشت کنید. حال می‌توانید در حالت Recovery ریستارت کرده و سپس سیستم‌عامل را از ابتدا نصب کنید.

پس از اتمام کار، می‌توانید فایل پشتیبان Time Machine را بازگردانید. بدین ترتیب مجددا فایل‌های شخصی خود را به دست خواهید آورد.

از یک حافظه SSD استفاده کنید

مطمئنا یکی از بهترین راه‌کارها جهت بوت سریعتر مک شما، می‌تواند استفاده از یک حافظه SSD باشد. اگر مک شما چندان جدید نباشد، آنگاه به احتمال زیاد از هارد درایو استفاده می‌کند. جهت پی بردن به این موضوع، باید بر روی آیکون اپل کلیک کرده و سپس گزینه “About This Mac” را انتخاب کنید. بر روی برگه “Storage” کلیک کرده و سپس در زیر ظرفیت حافظه، به “Flash Storage” نگاهی بیندازید.

اگر عبارت “Flash Storage” نوشته نشده باشد، آنگاه احتمالا مک شما از هارد درایو استفاده می‌کند. در این مورد باید بر روی برگه “Overview” کلیک کرده و سپس “System Report” را انتخاب کنید. درایو بوت را در زیر بخش “SATA/SATA Express” انتخاب کرده و سپس در پایین پنل، به دنبال “Medium Type” بگردید.

اگر عبارت “Solid State” را مشاهده نکردید، آنگاه می‌توان گفت که کامپیوتر شما از هارد مکانیکی (HDD) برخوردار است. طبیعتا با نصب یک حافظه SSD می‌توانید سرعت بوت، اجرای اپلیکیشن‌ها و همچنین انتقال فایل‌ها را نیز به طرز چشمگیری کاهش دهید.

این مطلب را نیز بخوانید: هر آنچه که می‌بایست در رابطه با SSD بدانید

ورود خودکار را در نظر داشته باشید

سرراست کردن فرایند ورود، یکی دیگر از راه‌کارهای کاهش زمان بین فشار دادن کلید پاور و استفاده از مک شما است. اگر شما تنها کسی هستید که از کامپیوتر استفاده می‌‎کند، آنگاه با فعال کردن “Automatic login” در “System Preferences > Users and Groups > Login Options”، می‌توانید فرایند ورود به مک خود را خودکارسازی کنید.

اگر جهت رمزنگاری درایو خود از FileVault استفاده کنید، آنگاه این گزینه در دسترس نخواهد بود. ابتدا باید در “System Preferences > Security and Privacy > FileVault” قابلیت FileVault را غیرفعال کنید. البته ما انجام این کار را پیشنهاد نمی‌دهیم، مخصوصا در زمینه مک‌بوک‌ها که ممکن است از خانه و یا محل کار نیز خارج شوند.

اگر یک مک دسکتاپ در یک مکان امن داشته و نگران دسترسی کسی به آن نیستید (جهت سرقت و یا دسترسی به فایل‌های شما)، آنگاه ورود خودکار می‌تواند گزینه‌ای مناسب جهت بوت سریعتر مک شما باشد.

مشکلی که در این زمینه وجود دارد، این است که چون کامپیوتر شما پسورد ندارد، پس هر کسی می‌تواند آن را روشن کرده و به فایل‌ها، تاریخچه وبگردی، وب‌سایت‌هایی که شما به آن‌ها وارد شده‌اید و …، دسترسی پیدا کند. این موضوع می‌تواند ریسک بزرگی باشد. البته اگر اپل واچ دارید، آنگاه می‌توانید با استفاده از آن نیز از گزینه ورود خودکار استفاده کنید. بدین ترتیب جهت ورود به کامپیوتر خود، حتما باید در کنار آن حضور فیزیکی داشته باشید.

نوشته آموزش افزایش سرعت بوت شدن مک اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.