چگونه حساب‌های جیمیل خود را با یکدیگر ترکیب کنیم؟

فرض کنید که شما دو حساب جیمیل متفاوت دارید که هر کدام دارای آدرس ایمیل، مخاطبین و تقویم جداگانه هستند. پس از مدتی شاید بخواهید که هر دو حساب خود را با یکدیگر ترکیب کنید تا بدین ترتیب بتوانید آن‌ها را بهتر مدیریت نمایید. به همین دلیل در ادامه این مطلب به نحوه ترکیب اکانت جیمیل می‌پردازیم.

خود گوگل در این رابطه، راه‌کاری را ارائه نمی‌دهد، اما در هر صورت روشی جهت انجام این کار وجود دارد. شما می‌توانید نسبت به فوروارد کردن ایمیل‌ها، وارد کردن ایمیل‌های ذخیره شده و مخاطبین و همچنین انتقال دادن قرارهای تقویمی در بین دو حساب جیمیل خود، اقدام کنید. در زیر به شیوه انجام این کار می‌پردازیم.

فوروارد کردن ایمیل‌ها

بخشی از فرایند ترکیب اکانت جیمیل، مربوط به فوروارد کردن ایمیل‌ها است. ابتدا باید تصمیم بگیرید که می‌خواهید کدام حساب خود را به‌عنوان حساب اصلی در نظر گرفته و همچنین کدام حساب را دیگر مورد استفاده قرار ندهید. امکان حذف حساب‌های جیمیل وجود دارد، اما طبیعتا شما نیز می‌خواهید که هنوز ایمیل‌های مربوط به حساب حذف شده را دریافت کرده و چه بسا بخواهید که گاهی اوقات از طریق همان حساب، ایمیل‌هایی را نیز ارسال کنید.

اولین گام شما در این رابطه می‌تواند فوروارد کردن ایمیل‌ها باشد. در اینجا جهت ساده‌تر کردن موضوع، حسابی را که می‌خواهید همچنان از آن استفاده کنید، حساب جدید و اکانتی را نیز که دیگر نمی‌خواهید از آن استفاده کنید، حساب قدیمی می‌نامیم. به حساب قدیمی خود وارد شوید.

ترکیب اکانت جیمیل

در گوشه بالا سمت راست بر روی “Settings” کلیک کرده و سپس “See all settings” را انتخاب کنید. در صفحه تنظیمات باید وارد برگه “Forwarding and POP/IMAP” شوید. بر روی کلید “Add a forwarding address” کلیک کرده و سپس در کادر مربوطه، آدرس حساب جیمیل جدید خود را وارد کنید. در ادامه باید بر روی “Next” کلیک نمایید.

ترکیب اکانت جیمیل

سپس پنجره‌ای ظاهر شده و از شما می‌خواهد که تغییرات را تأیید کنید. پس از کلیک بر روی کلید “Proceed”، پیامی ظاهر شده که به شما می‌گوید که یک کد تأییدیه جهت تأیید اجازه، به حساب دیگر شما ارسال شده است. به حساب جیمیل جدید خود وارد شده و سپس ایمیل تأییدیه را باز کنید. بر روی لینک تأیید کلیک کرده و سپس در صفحه‌ای که باز می‌شود، بر روی کلید “Confirm” کلیک کنید.

ترکیب اکانت جیمیل

جهت فعال کردن کامل ویژگی فوروارد کردن ایمیل‌ها، باید تصمیم بگیرید که گوگل باید چه کاری را در رابطه با ایمیل‌های فوروارد شده در حساب جیمیل قدیمی شما، انجام دهد. در زیر بخش “Forwarding and POP/IMAP” موجود در قسمت تنظیمات حساب جیمیل قدیمی خود، باید بر روی کلید “Forward a copy of incoming mail” کلیک کنید. منوی کشویی کنار آن را باز کرده و سپس یکی از 4 گزینه موجود را انتخاب کنید:

  • 1. Keep the copy in the inbox (نگه داشتن کپی ایمیل در صندوق ورودی)
  • 2. Mark the copy as read (علامت زدن کپی ایمیل به‌عنوان خوانده شده)
  • 3. Archive the copy (آرشیو کردن کپی ایمیل)
  • 4. Delete the copy (حذف کردن کپی)

جهت شروع باید گزینه 1 یا 2 را انتخاب نمایید. پس از اینکه از عملکرد درست فرایند فوروارد کردن اطمینان حاصل کردید، آنگاه همیشه می‌توانید به این منو بازگشته و گزینه‌های 3 یا 4 را انتخاب کنید. پس از اتمام کار باید در پایین بر روی کلید “Save Changes” کلیک کنید. اکنون تمام کاری که باید انجام دهید این است که ببینید که آیا فوروارد کردن ایمیل‌ها به‌درستی کار می‌کند یا خیر.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه تمامی ایمیل‌های موجود در جیمیل خود را سریعا حذف کنیم؟

ارسال ایمیل‌های قدیمی

حتی پس از فوروارد کردن ایمیل‌ها، هنوز هم می‌توانید از طریق حساب قدیمی خود، نسبت به ارسال ایمیل‌ اقدام کنید. در حساب جیمیل جدید خود، به “Settings > Accounts and Import” بروید. در بخش “Send mail as” باید بر روی لینک آدرس “Add another email” کلیک کنید.

ترکیب اکانت جیمیل

در پنجره ظاهر شده باید در فیلد “Email address”، آدرس ایمیل قدیمی خود را تایپ کنید. تیک گزینه “Treat as an alias” را نیز فعال کنید. بر روی کلید “Next Step” کلیک کنید. سپس بر روی کلید “Send Verification” کلیک کنید.

وارد حساب جیمیل قدیمی خود شوید. شماره موجود در ایمیل تأییدیه را کپی کرده و سپس آن را در فیلد مربوطه در پنجره ظاهر شده، پیست کنید. سپس بر روی “Verify” کلیک کنید.

دفعه بعد که بخواهید نسبت به ارسال ایمیل اقدام کنید، آنگاه می‌توانید بر روی فیلد “From” کلیک کرده و سپس حساب جدید و یا قدیمی خود را به‌عنوان آدرس فرستنده، انتخاب نمایید.

ترکیب اکانت جیمیل

وارد کردن ایمیل‌ها و مخاطبین

آموزش ترکیب اکانت جیمیل را با وارد کردن ایمیل‌ها و مخاطبین از حساب قدیمی به حساب جدید، ادامه می‌دهیم. به “Settings > Accounts and Import” بروید. سپس بر روی لینک “Import mail and contacts” کلیک کنید.

در پنجره ظاهر شده باید آدرس حساب جیمیل قدیمی خود را وارد کرده و سپس بر روی “Continue” کلیک کنید. در پنجره بعدی مجددا بر روی “Continue” کلیک کنید. در پنجره بعدی باید آدرس ایمیل قدیمی خود را تأیید کرده و سپس بر روی “Next” کلیک کنید. به حساب جیمیل قدیمی خود وارد شوید. بر روی کلید “Allow” کلیک کنید تا به Gmail ShuttleCloud Migration اجازه دهید که به ایمیل‌ها و مخاطبین حساب قدیمی شما، دسترسی پیدا کند. پنجره فعلی را ببندید.

پنجره دیگر باید گزینه‌های مربوط به وارد کردن را در اختیار شما قرار دهد. در حالت پیش‌فرض، این فرایند می‌تواند مخاطبین، ایمیل‌های قدیمی و همچنین ایمیل‌های جدید مربوط به تا 30 روز آینده را وارد کند. می‌توانید هرکدام از این گزینه را غیرفعال کنید. به‌عنوان مثال، اگر پیش‌تر ویژگی فوروارد کردن ایمیل‌ها را فعال کرده باشید، آنگاه بهتر است که گزینه آخر را غیرفعال کنید. پس از آماده شدن باید بر روی کلید “Start import” کلیک کنید.

در ادامه در همان پنجره به شما گفته می‌شود که ایمیل‌ها و مخاطبین شما در حال وارد شدن هستند، اما باید توجه داشته باشید که تکمیل این فرایند می‌تواند از چندین ساعت الی 2 روز، به طول بینجامد. بر روی “OK” کلیک کنید.

ترکیب اکانت جیمیل

در حساب جدید شما، ایمیل‌های وارد شده از حساب قبلی، دارای برچسب آدرس ایمیل قدیمی شما هستند. بنابراین به‌راحتی می‌توانید آن‌ها را پیدا کنید. پس از اتمام فرایند وارد کردن ایمیل‌ها، می‌توانید ایمیل‌هایی را که دیگر به آن‌ها نیازی ندارید، حذف کنید. در ادامه می‌توانید ایمیل‌های وارد شده را جابجا کرده و یا اینکه برچسب آن‌ها را تغییر دهید تا بهتر بتوانید آن‌ها را با حساب جدید خود، یکپارچه‌سازی کنید.

سپس باید بر روی آیکون Google Apps در گوشه بالا سمت راست کلیک کرده و در ادامه “Contacts” را انتخاب کنید تا مطمئن شوید که تمامی مخاطبین شما از حساب قدیمی، وارد حساب جدید شما شده‌اند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه ایمیل‌های حذف شده در جیمیل را بازگردانیم؟

تقویم را وارد کنید

گام نهایی جهت ترکیب 2 اکانت جیمیل، اضافه کردن قرارهای تقویمی و رویدادها از ایمیل قدیمی به ایمیل جدید است. جهت انجام این کار باید به حساب جیمیل قدیمی خود وارد شده، بر روی آیکون Google Apps کلیک کرده و سپس “Calendar” را انتخاب کنید. در صفحه تقویم باید بر روی آیکون “Settings” کلیک کرده و سپس “Settings” را برگزینید.

در صفحه موجود در سمت چپ، بر روی دسته “Import & export” و سپس کلید “Export” کلیک کنید. فایل خروجی در قالب یک فایل iCalendar ICS ایجاد شده (خود این فایل نیز در داخل یک فایل زیپ قرار دارد) و بر روی کامپیوتر شما دانلود می‌شود. جهت به دست آوردن فایل ICS باید فایل فشرده دانلود شده را استخراج کنید.

به حساب گوگل جدید خود بازگشته و تنظیمات تقویم را باز کنید. بر روی “Import & export” و سپس کلید “Select file from your computer” کلیک کنید. فایل ICS دانلود شده را انتخاب کرده و سپس بر روی کلید “Import” کلیک کنید.

ترکیب اکانت جیمیل

در حین فرایند وارد کردن تقویم، کلید “Import” نیز غیرفعال می‌شود. صبر کنید تا این کلید مجددا فعال شود. سپس تقویم موجود در حساب جدید خود را بررسی کرده و ببینید که آیا تمامی قرارها و رویدادها، از حساب قدیمی وارد حساب جدید شده‌اند یا خیر.

ترکیب اکانت جیمیل

نوشته چگونه حساب‌های جیمیل خود را با یکدیگر ترکیب کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چگونه حساب‌های جیمیل خود را با یکدیگر ترکیب کنیم؟

فرض کنید که شما دو حساب جیمیل متفاوت دارید که هر کدام دارای آدرس ایمیل، مخاطبین و تقویم جداگانه هستند. پس از مدتی شاید بخواهید که هر دو حساب خود را با یکدیگر ترکیب کنید تا بدین ترتیب بتوانید آن‌ها را بهتر مدیریت نمایید. به همین دلیل در ادامه این مطلب به نحوه ترکیب اکانت جیمیل می‌پردازیم.

خود گوگل در این رابطه، راه‌کاری را ارائه نمی‌دهد، اما در هر صورت روشی جهت انجام این کار وجود دارد. شما می‌توانید نسبت به فوروارد کردن ایمیل‌ها، وارد کردن ایمیل‌های ذخیره شده و مخاطبین و همچنین انتقال دادن قرارهای تقویمی در بین دو حساب جیمیل خود، اقدام کنید. در زیر به شیوه انجام این کار می‌پردازیم.

فوروارد کردن ایمیل‌ها

بخشی از فرایند ترکیب اکانت جیمیل، مربوط به فوروارد کردن ایمیل‌ها است. ابتدا باید تصمیم بگیرید که می‌خواهید کدام حساب خود را به‌عنوان حساب اصلی در نظر گرفته و همچنین کدام حساب را دیگر مورد استفاده قرار ندهید. امکان حذف حساب‌های جیمیل وجود دارد، اما طبیعتا شما نیز می‌خواهید که هنوز ایمیل‌های مربوط به حساب حذف شده را دریافت کرده و چه بسا بخواهید که گاهی اوقات از طریق همان حساب، ایمیل‌هایی را نیز ارسال کنید.

اولین گام شما در این رابطه می‌تواند فوروارد کردن ایمیل‌ها باشد. در اینجا جهت ساده‌تر کردن موضوع، حسابی را که می‌خواهید همچنان از آن استفاده کنید، حساب جدید و اکانتی را نیز که دیگر نمی‌خواهید از آن استفاده کنید، حساب قدیمی می‌نامیم. به حساب قدیمی خود وارد شوید.

ترکیب اکانت جیمیل

در گوشه بالا سمت راست بر روی “Settings” کلیک کرده و سپس “See all settings” را انتخاب کنید. در صفحه تنظیمات باید وارد برگه “Forwarding and POP/IMAP” شوید. بر روی کلید “Add a forwarding address” کلیک کرده و سپس در کادر مربوطه، آدرس حساب جیمیل جدید خود را وارد کنید. در ادامه باید بر روی “Next” کلیک نمایید.

ترکیب اکانت جیمیل

سپس پنجره‌ای ظاهر شده و از شما می‌خواهد که تغییرات را تأیید کنید. پس از کلیک بر روی کلید “Proceed”، پیامی ظاهر شده که به شما می‌گوید که یک کد تأییدیه جهت تأیید اجازه، به حساب دیگر شما ارسال شده است. به حساب جیمیل جدید خود وارد شده و سپس ایمیل تأییدیه را باز کنید. بر روی لینک تأیید کلیک کرده و سپس در صفحه‌ای که باز می‌شود، بر روی کلید “Confirm” کلیک کنید.

ترکیب اکانت جیمیل

جهت فعال کردن کامل ویژگی فوروارد کردن ایمیل‌ها، باید تصمیم بگیرید که گوگل باید چه کاری را در رابطه با ایمیل‌های فوروارد شده در حساب جیمیل قدیمی شما، انجام دهد. در زیر بخش “Forwarding and POP/IMAP” موجود در قسمت تنظیمات حساب جیمیل قدیمی خود، باید بر روی کلید “Forward a copy of incoming mail” کلیک کنید. منوی کشویی کنار آن را باز کرده و سپس یکی از 4 گزینه موجود را انتخاب کنید:

  • 1. Keep the copy in the inbox (نگه داشتن کپی ایمیل در صندوق ورودی)
  • 2. Mark the copy as read (علامت زدن کپی ایمیل به‌عنوان خوانده شده)
  • 3. Archive the copy (آرشیو کردن کپی ایمیل)
  • 4. Delete the copy (حذف کردن کپی)

جهت شروع باید گزینه 1 یا 2 را انتخاب نمایید. پس از اینکه از عملکرد درست فرایند فوروارد کردن اطمینان حاصل کردید، آنگاه همیشه می‌توانید به این منو بازگشته و گزینه‌های 3 یا 4 را انتخاب کنید. پس از اتمام کار باید در پایین بر روی کلید “Save Changes” کلیک کنید. اکنون تمام کاری که باید انجام دهید این است که ببینید که آیا فوروارد کردن ایمیل‌ها به‌درستی کار می‌کند یا خیر.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه تمامی ایمیل‌های موجود در جیمیل خود را سریعا حذف کنیم؟

ارسال ایمیل‌های قدیمی

حتی پس از فوروارد کردن ایمیل‌ها، هنوز هم می‌توانید از طریق حساب قدیمی خود، نسبت به ارسال ایمیل‌ اقدام کنید. در حساب جیمیل جدید خود، به “Settings > Accounts and Import” بروید. در بخش “Send mail as” باید بر روی لینک آدرس “Add another email” کلیک کنید.

ترکیب اکانت جیمیل

در پنجره ظاهر شده باید در فیلد “Email address”، آدرس ایمیل قدیمی خود را تایپ کنید. تیک گزینه “Treat as an alias” را نیز فعال کنید. بر روی کلید “Next Step” کلیک کنید. سپس بر روی کلید “Send Verification” کلیک کنید.

وارد حساب جیمیل قدیمی خود شوید. شماره موجود در ایمیل تأییدیه را کپی کرده و سپس آن را در فیلد مربوطه در پنجره ظاهر شده، پیست کنید. سپس بر روی “Verify” کلیک کنید.

دفعه بعد که بخواهید نسبت به ارسال ایمیل اقدام کنید، آنگاه می‌توانید بر روی فیلد “From” کلیک کرده و سپس حساب جدید و یا قدیمی خود را به‌عنوان آدرس فرستنده، انتخاب نمایید.

ترکیب اکانت جیمیل

وارد کردن ایمیل‌ها و مخاطبین

آموزش ترکیب اکانت جیمیل را با وارد کردن ایمیل‌ها و مخاطبین از حساب قدیمی به حساب جدید، ادامه می‌دهیم. به “Settings > Accounts and Import” بروید. سپس بر روی لینک “Import mail and contacts” کلیک کنید.

در پنجره ظاهر شده باید آدرس حساب جیمیل قدیمی خود را وارد کرده و سپس بر روی “Continue” کلیک کنید. در پنجره بعدی مجددا بر روی “Continue” کلیک کنید. در پنجره بعدی باید آدرس ایمیل قدیمی خود را تأیید کرده و سپس بر روی “Next” کلیک کنید. به حساب جیمیل قدیمی خود وارد شوید. بر روی کلید “Allow” کلیک کنید تا به Gmail ShuttleCloud Migration اجازه دهید که به ایمیل‌ها و مخاطبین حساب قدیمی شما، دسترسی پیدا کند. پنجره فعلی را ببندید.

پنجره دیگر باید گزینه‌های مربوط به وارد کردن را در اختیار شما قرار دهد. در حالت پیش‌فرض، این فرایند می‌تواند مخاطبین، ایمیل‌های قدیمی و همچنین ایمیل‌های جدید مربوط به تا 30 روز آینده را وارد کند. می‌توانید هرکدام از این گزینه را غیرفعال کنید. به‌عنوان مثال، اگر پیش‌تر ویژگی فوروارد کردن ایمیل‌ها را فعال کرده باشید، آنگاه بهتر است که گزینه آخر را غیرفعال کنید. پس از آماده شدن باید بر روی کلید “Start import” کلیک کنید.

در ادامه در همان پنجره به شما گفته می‌شود که ایمیل‌ها و مخاطبین شما در حال وارد شدن هستند، اما باید توجه داشته باشید که تکمیل این فرایند می‌تواند از چندین ساعت الی 2 روز، به طول بینجامد. بر روی “OK” کلیک کنید.

ترکیب اکانت جیمیل

در حساب جدید شما، ایمیل‌های وارد شده از حساب قبلی، دارای برچسب آدرس ایمیل قدیمی شما هستند. بنابراین به‌راحتی می‌توانید آن‌ها را پیدا کنید. پس از اتمام فرایند وارد کردن ایمیل‌ها، می‌توانید ایمیل‌هایی را که دیگر به آن‌ها نیازی ندارید، حذف کنید. در ادامه می‌توانید ایمیل‌های وارد شده را جابجا کرده و یا اینکه برچسب آن‌ها را تغییر دهید تا بهتر بتوانید آن‌ها را با حساب جدید خود، یکپارچه‌سازی کنید.

سپس باید بر روی آیکون Google Apps در گوشه بالا سمت راست کلیک کرده و در ادامه “Contacts” را انتخاب کنید تا مطمئن شوید که تمامی مخاطبین شما از حساب قدیمی، وارد حساب جدید شما شده‌اند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه ایمیل‌های حذف شده در جیمیل را بازگردانیم؟

تقویم را وارد کنید

گام نهایی جهت ترکیب 2 اکانت جیمیل، اضافه کردن قرارهای تقویمی و رویدادها از ایمیل قدیمی به ایمیل جدید است. جهت انجام این کار باید به حساب جیمیل قدیمی خود وارد شده، بر روی آیکون Google Apps کلیک کرده و سپس “Calendar” را انتخاب کنید. در صفحه تقویم باید بر روی آیکون “Settings” کلیک کرده و سپس “Settings” را برگزینید.

در صفحه موجود در سمت چپ، بر روی دسته “Import & export” و سپس کلید “Export” کلیک کنید. فایل خروجی در قالب یک فایل iCalendar ICS ایجاد شده (خود این فایل نیز در داخل یک فایل زیپ قرار دارد) و بر روی کامپیوتر شما دانلود می‌شود. جهت به دست آوردن فایل ICS باید فایل فشرده دانلود شده را استخراج کنید.

به حساب گوگل جدید خود بازگشته و تنظیمات تقویم را باز کنید. بر روی “Import & export” و سپس کلید “Select file from your computer” کلیک کنید. فایل ICS دانلود شده را انتخاب کرده و سپس بر روی کلید “Import” کلیک کنید.

ترکیب اکانت جیمیل

در حین فرایند وارد کردن تقویم، کلید “Import” نیز غیرفعال می‌شود. صبر کنید تا این کلید مجددا فعال شود. سپس تقویم موجود در حساب جدید خود را بررسی کرده و ببینید که آیا تمامی قرارها و رویدادها، از حساب قدیمی وارد حساب جدید شده‌اند یا خیر.

ترکیب اکانت جیمیل

نوشته چگونه حساب‌های جیمیل خود را با یکدیگر ترکیب کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چگونه تصاویر قبلی پروفایل تلگرام خود را حذف کنیم؟

هر بار که تصویری جدید را به‌عنوان تصویر پروفایل تلگرام خود برگزینید، آنگاه تصاویر قدیمی، حذف نخواهد شد. بنابراین کاربرانی که به پروفایل شما سر می‌زنند، می‌توانند تمامی تصاویری را نیز که پیش‌تر آپلود کرده‌اید، مشاهده کنند. به همین دلیل بر آن شدیم تا در ادامه به آموزش نحوه حذف تصویر قبلی پروفایل تلگرام بپردازیم.

البته می‌توانید تصویر پروفایل خود را در تلگرام، برای همیشه مخفی کنید، اما گزینه‌های شما در این رابطه، محدود هستند. می‌توانید تصویر پروفایل خود را به همگان و یا فقط به مخاطبین خود نشان دهید. با این اوصاف، راه‎‌کاری جهت مخفی کردن کامل تصویر پروفایل شما وجود نداشته و در این زمینه بهترین انتخاب شما، حذف کامل تصویر پروفایل است.

اگر هم قصد انجام چنین کاری را ندارید، آنگاه حداقل می‌توانید تصاویر قدیمی خود را حذف کنید. بدین ترتیب می‌توانید اطمینان حاصل کنید که سایر کاربران فقط می‌توانند که جدیدترین تصویر پروفایل شما را مشاهده کنند.

شیوه حذف تصویر قبلی پروفایل در تلگرام آیفون و آیپد

اپلیکیشن تلگرام را بر روی آیفون و یا آیپد خود باز کرده و سپس در نوار پایینی، “Settings” را لمس کنید.

حذف تصویر پروفایل تلگرام

تصویر آواتار را در بالا لمس کنید.

حذف تصویر پروفایل تلگرام

سپس باید در گوشه بالا سمت راست، گزینه “Edit” را انتخاب کنید.

حذف تصویر پروفایل تلگرام

مجددا یک بار دیگر، بر روی تصویر پروفایل خود ضربه بزنید.

اکنون می‌توانید تمامی تصاویر پروفایلی را که تا به حال آپلود کرده‌اید، مشاهده کنید. با سوایپ کردن به سمت راست می‌توانید تمامی این عکس‌ها را مشاهده کنید. اکنون باید بر روی تصویر موردنظر خود قرار گرفته و سپس آیکون سطل آشغال موجود در پایین تصویر را لمس کنید.

جهت حذف تصویر باید گزینه “Remove” را انتخاب کنید.

جهت حذف سایر تصاویر نیز باید راه‌کار بالا را برای هر تصویر، تکرار کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش غیرفعال کردن اعلان جوین شدن مخاطب در تلگرام اندروید و آیفون

نحوه پاک کردن عکس‌های قدیمی پروفایل تلگرام اندروید

گام‌های حذف تصاویر قدیمی پروفایل تلگرام در اندروید، با موارد بالا کمی متفاوت هستند. اپلیکیشن “Telegram” را بر روی گوشی اندروید خود اجرا کرده و سپس در گوشه بالا سمت چپ، منوی همبرگری را لمس کنید.

حذف تصویر پروفایل تلگرام

تصویر پروفایل خود را انتخاب کنید.

با سوایپ کردن به سمت راست می‌توانید تمامی تصاویر قدیمی پروفایل خود را مشاهده کنید. پس از پیدا کردن تصویر موردنظر، باید در گوشه بالا سمت راست، آیکون سه-نقطه را لمس کنید.

حذف تصویر پروفایل تلگرام

در منوی کشویی باید گزینه “Delete” را انتخاب نمایید.

مجددا باید در صفحه جدیدی که ظاهر می‌شود، “Delete” را لمس کرده تا فرایند حذف به اتمام برسد.

برای هر تصویری که می‌خواهید آن را حذف کنید، باید گام‌های بالا را تکرار نمایید.

نوشته چگونه تصاویر قبلی پروفایل تلگرام خود را حذف کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چگونه تصاویر قبلی پروفایل تلگرام خود را حذف کنیم؟

هر بار که تصویری جدید را به‌عنوان تصویر پروفایل تلگرام خود برگزینید، آنگاه تصاویر قدیمی، حذف نخواهد شد. بنابراین کاربرانی که به پروفایل شما سر می‌زنند، می‌توانند تمامی تصاویری را نیز که پیش‌تر آپلود کرده‌اید، مشاهده کنند. به همین دلیل بر آن شدیم تا در ادامه به آموزش نحوه حذف تصویر قبلی پروفایل تلگرام بپردازیم.

البته می‌توانید تصویر پروفایل خود را در تلگرام، برای همیشه مخفی کنید، اما گزینه‌های شما در این رابطه، محدود هستند. می‌توانید تصویر پروفایل خود را به همگان و یا فقط به مخاطبین خود نشان دهید. با این اوصاف، راه‎‌کاری جهت مخفی کردن کامل تصویر پروفایل شما وجود نداشته و در این زمینه بهترین انتخاب شما، حذف کامل تصویر پروفایل است.

اگر هم قصد انجام چنین کاری را ندارید، آنگاه حداقل می‌توانید تصاویر قدیمی خود را حذف کنید. بدین ترتیب می‌توانید اطمینان حاصل کنید که سایر کاربران فقط می‌توانند که جدیدترین تصویر پروفایل شما را مشاهده کنند.

شیوه حذف تصویر قبلی پروفایل در تلگرام آیفون و آیپد

اپلیکیشن تلگرام را بر روی آیفون و یا آیپد خود باز کرده و سپس در نوار پایینی، “Settings” را لمس کنید.

حذف تصویر پروفایل تلگرام

تصویر آواتار را در بالا لمس کنید.

حذف تصویر پروفایل تلگرام

سپس باید در گوشه بالا سمت راست، گزینه “Edit” را انتخاب کنید.

حذف تصویر پروفایل تلگرام

مجددا یک بار دیگر، بر روی تصویر پروفایل خود ضربه بزنید.

اکنون می‌توانید تمامی تصاویر پروفایلی را که تا به حال آپلود کرده‌اید، مشاهده کنید. با سوایپ کردن به سمت راست می‌توانید تمامی این عکس‌ها را مشاهده کنید. اکنون باید بر روی تصویر موردنظر خود قرار گرفته و سپس آیکون سطل آشغال موجود در پایین تصویر را لمس کنید.

جهت حذف تصویر باید گزینه “Remove” را انتخاب کنید.

جهت حذف سایر تصاویر نیز باید راه‌کار بالا را برای هر تصویر، تکرار کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش غیرفعال کردن اعلان جوین شدن مخاطب در تلگرام اندروید و آیفون

نحوه پاک کردن عکس‌های قدیمی پروفایل تلگرام اندروید

گام‌های حذف تصاویر قدیمی پروفایل تلگرام در اندروید، با موارد بالا کمی متفاوت هستند. اپلیکیشن “Telegram” را بر روی گوشی اندروید خود اجرا کرده و سپس در گوشه بالا سمت چپ، منوی همبرگری را لمس کنید.

حذف تصویر پروفایل تلگرام

تصویر پروفایل خود را انتخاب کنید.

با سوایپ کردن به سمت راست می‌توانید تمامی تصاویر قدیمی پروفایل خود را مشاهده کنید. پس از پیدا کردن تصویر موردنظر، باید در گوشه بالا سمت راست، آیکون سه-نقطه را لمس کنید.

حذف تصویر پروفایل تلگرام

در منوی کشویی باید گزینه “Delete” را انتخاب نمایید.

مجددا باید در صفحه جدیدی که ظاهر می‌شود، “Delete” را لمس کرده تا فرایند حذف به اتمام برسد.

برای هر تصویری که می‌خواهید آن را حذف کنید، باید گام‌های بالا را تکرار نمایید.

نوشته چگونه تصاویر قبلی پروفایل تلگرام خود را حذف کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

تمام قوانین و محدودیت‌های نانوشته در اینستاگرام که باید حتما یاد بگیرید

در این مطلب تمام قوانین و محدودیت های اینستاگرام که به تعداد فالو، آنفالو، لایک، کامنت، استوری و… ارتباط دارد را به شما اعلام می‌کنیم.

اینستاگرام، را می‌توان محبوب‌ترین شبکه اجتماعی در میان ایرانی‌ها نامید. البته اینستاگرام در سراسر جهان طرفداران میلیاردی دارد، در این شبکه اجتماعی ماهانه بیش از یک میلیارد کاربر فعالیت می‌کنند، همچنین بیش از 500 میلیون استوری به صورت روزانه در این شبکه منتشر می‌شود که نشان دهنده وسعت کاربران اینستاگرام است. تعداد کاربران اینستاگرام، از تعداد مردم کشورها و حتی قاره‌ها پیشی گرفته و اگر قوانینی برای فعالیت در آن وضع نشود، شاهد هرج و مرج خواهیم بود.

به همین دلیل اینستاگرام برای تمامی فعالیت‌های کاربرانش از جمله تعداد فالو و آنفالو کردن کاربران، تعداد لایک و کامنت، استوری‌ها، دایرکت و حتی استفاده از هشتگ، محدودیت هایی قائل شده تا برخی سودجویان نتوانند با استفاده از ربات‌ها و روش‌های غیرقانونی، صفحه خود را رشد دهند.

این نکته‌ای است که بسیاری از کاربران ایرانی به آن توجه ندارند، استفاده از انواع برنامه‌های جانبی و ربات‌ها برای افزایش فالوور، آنفالویاب، افزایش لایک و کامنت و… ممنوع است. با استفاده از این برنامه‌ها، اینستاگرام شما را ربات تشخیص داده و صفحه شما را محدود یا غیرفعال (دیسیبل) می‌کند. البته در صورت دیسیبل شدن اکانت اینستاگرام می‌توانید از مقاله برگرداندن اکانت اینستاگرام که پیشتر نوشته شده، کمک بگیرید.

در عین حال، رفتارهایی از شما که به ربات‌های اینستاگرامی شباهت داشته باشد نیز ممکن است شما را به دردسر بیندازد، فرض کنید شما شخصا در یک مدت محدود بیش از هزار نفر را دنبال کنید، این کار باعث می‌شود اینستاگرام باز هم شما را ربات تشخیص دهد و حد محدودیت اینستاگرام را رد کنید.

بنابراین باید دقت داشته باشید که استفاده از برنامه‌های جانبی، تقبلی و ربات‌ها، همچنین رفتارهایی که شبیه به رفتار ربات‌ها باشد (فالو، آنفالو، لایک و… در تعداد زیاد و مدت محدود) ممکن است موجب غیرفعال شدن صفحه شما شود و پس از آن شما باید به دنبال راه حل‌های مختلف جهت بازگرداندن پیج خود بروید.

پس برای جلوگیری از این اتفاقات بهتر است به قوانین اینستاگرام آشنا باشید تا رفتارهایی انجام ندهید که بعدا به ضررتان تمام شود. در این مطلب تمامی قوانین اینستاگرام که به محدودیت تعداد فالو، آنفالو، لایک، کامنت، استوری، دایرکت، هشتگ، تگ، منشن و… ارتباط دارد را به شما خواهیم گفت تا از این به بعد با علم به قوانین اینستاگرام، مانع از دیسیبل شدن اکانت خود شوید، با آی‌تی‌رسان همراه باشید:

محدودیت اینستاگرام

قوانین نسبی برای هر صفحه

به طور کلی فعالیت شما باید متناسب با قدمت و فالورهای پیج‌تان باشد، هرچقدر صفحه بزرگ‌تری در اینستاگرام داشته باشید، محدودیت کمتر و آزادی عمل بیشتری دارید. حال این موارد شامل چه چیز‌هایی می‌شود؟ فرض کنید شما دو روز است که یک حساب در اینستاگرام ایجاد کرده‌اید و در این مدت، ده‌ها پست گذاشته و چند هزار کاربر را فالو کرده‌اید، همین تعداد کاربر نیز شما را فالو کرده‌اند، این نوع فعالیت از طرف اینستاگرام مشکوک است.

اما گاهی اوقات یک فرد مشهور وارد اینستاگرام می‌شود و در مدت کوتاهی تعداد زیادی کاربر او را فالو می‌کنند، این اتفاق به ندرت رخ می‌دهد اما کاملا طبیعی است. یا ممکن است یک بازیگر به واسطه بردن اسکار یا ویدیویی که ترند شده یا فوتبالیستی از یک تیم به تیم جدید می‌رود، در این شرایط به یک باره صفحه اینستاگرام این افراد دچار رشد و یا کاهش تعداد فالوور با ارقام چند صد هزار یا میلیونی است. داستان در این شرایط با یک کاربر ناشناخته که در مدت محدودی، فعالیت‌های غیر معمولی و مشکوک دارد بسیار متفاوت است، اینستاگرام در خصوص این دو پیچ نیز به صورت جداگانه تصمیم‌گیری خواهد کرد.

مجددا فرض کنید یک اکانت شخصی و معمولی در اینستاگرام دارید که تاکنون کمتر از هزار دنبال کننده داشته، این حساب در ظرف چند روز چند هزار دنبال کننده جدید پیدا می‌کند و تعداد لایک و کامنت‌هایش به شدت افزایش می‌یابد، این سناریو هم از طرف اینستاگرام مشکوک است و شاید منجر به بسته شدن حساب آن کاربر شود.

محدودیت اینستاگرام

اما از طرفی یک فرد مشهور، چند سال است که در اینستاگرام حساب دارد و شاید در هر روز چند هزار فالوور جدید داشته باشد و از طرفی چند هزار نفر هم او را آنفالو کنند. نرخ و محدودیت فالو و آنفالو در این دو پیج متفاوت خواهد بود، همانطور که گفته شد، فعالیت شما بر اساس قدمت و فالوورهای پیج‌تان سنجیده می‌شود و فعالیت غیرمعمولی در هر صفحه باعث حساس شدن اینستاگرام به آن پیج می‌شود.

بنابراین برای جلوگیری از محدودیت یا بسته شدن صفحه اینستاگرام تان، نباید فعالیت غیرمعمولی داشته باشید، موارد زیادی وجود داشته که یک فرد برای تبلیغات به تعداد زیادی کاربر دایرکت داده و حالا صفحه‌اش بسته شده، یا برخی صفحات برای افزایش فالورهای خود، کاربران زیادی را فالو می‌کنند تا به استفاده از قانون نانوشته فالوبک، تعداد دنبال کنندگانشان افزایش پیدا کند، در این پیج‌ها اگر فعالیت‌تان غیرمعمولی باشد، احتمال بسته شدن صفحه وجود دارد.

قوانین محدود کننده اینستاگرام

نکته اول آن است که از طرف اینستاگرام هیچ محدودیت و قانون رسمی در این خصوص منتشر نشده، اما تیم‌های پژوهشی و ارزیابی اینستاگرام، آمارهایی از محدودیت‌های این شبکه اجتماعی استخراج کرده‌اند که بر اساس تجربه فردی کاربران بوده و کاملا قابل اطمینان است. این آمارها به صورت حدودی و نسبی اعلام شده و نباید از نظر تعدادی به طور دقیق بر روی آن‌ها حساب باز کرد اما برای آنکه قوانین و محدودیت‌های اینستاگرام به صورت حدودی دست‌تان بیاید، کاملا مفید هستند.

محدودیت روزانه ارسال پست در اینستاگرام

به طور مشخص در این مورد قانونی وجود ندارد و شما می‌توانید هر تعداد پستی که خواستید در طول روز ارسال کنید، اما ارسال پست بیش از حد در بازه زمانی محدود، ممکن است به افزایش حساسیت اینستاگرام به حساب شما کمک کند. در واقع اینستاگرام مجموعه‌ای از فعالیت‌های حساب شما را در نظر می‌گیرد و در صورت تشخیص فعالیت غیرمعمولی یا غیر مجاز، حساب را می‌بندد، ارسال پست فراوان از جمله مواردی است که تنها محدودیتی برای آن وجود ندارد اما باعث مشکوک شدن اینستاگرام به حساب شما می‌شود. به این دلیل بهتر است بین ارسال هر پست حدود 5 تا 7 دقیقه فاصله وجود داشته باشد.

محدودیت روزانه لایک در اینستاگرام

به طور میانگین هر اکانت می‌تواند در طول روز حدودا 300 تا 500 پست را لایک کند، اما دقت داشته باشید که تعداد لایک‌ها نباید به صورت مداوم و پشت سر هم باشد، سعی کنید در یک ساعت بیش از 120 پست را لایک نکنید.

 محدودیت روزانه کامنت در اینستاگرام

در طول روز بیش از 180 تا 200 کامنت ارسال نکنید، البته اگر حساب فعالی دارید، آزادی شما بیشتر خواهد بود اما هر کاربر، هر چقدرهم تایم آزاد داشته باشد به طور میانگین نمی‌تواند روزانه بیش از 200 کامنت ارسال کند. فاصله بین کامنت‌ها را نیز رعایت کنید، یعنی به این شکل نباشد که با سرعت و پشت‌سر هم در پست‌های مختلف یا یک پست، کامنت ارسال کنید.

ارسال کامنت تکراری و اصطلاحا، Paste کردن یک کامنت از طرف اینستاگرام قابل شناسایی است، این شبکه اجتماعی متون تکراری را از متون غیرتکراری تشخیص می‌دهد، بنابراین ارسال کامنت تکراری یا استفاده از تعداد زیادی ایموجی بدون نوشتن متن، باعث می‌شود اینستاگرام کامنت‌های شما را اسپم تشخیص دهد و شما را مسدود کند.

محدودیت روزانه فالو و آنفالو کردن در اینستاگرام

به طور میانگین کاربران می‌‎توانند در طول روز 100 تا 150 نفر را فالو یا آنفالو کنند، اگر صفحه شما جدید است این مقدار به 70 یا 80 کاهش پیدا می‎‌کند. همچنین ساعتی حدود 10 تا 15 نفر را می‌توانید فالو یا آنفالو کنید. دقت کنید که این دو مورد به صورت ساعتی هم بررسی می‌شوند بنابراین به هیچ وجه به یکباره تعداد افراد زیادی را فالو یا آنفالو نکنید. نکته دیگر آن است که ممکن است با تعداد فالو بیشتر، موردی برای شما پیش نیاید، ولی آماری که ما ارائه می‌کنیم آمار ایمن و مطمئن برای تعداد فالو و آنفالو است، انجام فالو و انفالو بیش از مقدار گفته شده امکان‌پذیر است اما ریسک زیادی دارد.

محدودیت روزانه فالو شدن در اینستاگرام

خوشبختانه اینستاگرام محدودیت فالو شدن را برداشته و دلیل آن هم هجوم لحظه‌ای کاربران به حساب افراد مشهور و  اینفلوئنسرها است، با این وجود سعی کنید تعداد فالو شدن خود را نیز مدیریت کنید تا بیش از 8K در طول یک روز نشود.

محدودیت روزانه ارسال استوری در اینستاگرام

در این مورد اختلاف نظر وجود دارد، برخی می‌گویند از این نظر نیز محدودیتی وجود ندارد، این افراد می‌گویند اینستاگرام استوری را ایجاد کرده تا اتفاقات لحظه‌ای را با دیگر کاربران به اشتراک بگذارید به همین جهت محدودیتی از این بابت وجود ندارد. اما برخی اعتقاد دارند ارسال روزانه بیش از 100 استوری، اینستاگرام را به حساب شما مشکوک می‌کند.

محدودیت روزانه دایرکت جدید در اینستاگرام

شما می‌توانید با دوستان خود ساعت‌ها چت کنید، این موضوع برای اینستاگرام اهمیتی ندارد اما ارسال دایرکت به افراد جدید (ایجاد چت جدید) محدودیت خواهد داشت، اینستاگرام نمی‌خواهد دایرکت‌هایش به محلی برای تبلیغات یا ارسال اسپم تبدیل شود، به همین جهت محدودیت 80 دایرکت جدید در طول روز بر روی این قسمت وجود دارد. بهتر است حساب‌های تازه‌کار در طول روز بیش از 50 دایرکت جدید نداشته باشند. همچنین پیام کپی شده و تکراری برای افراد متعدد ارسال نکنید.

محدودیت استفاده از هشتگ در هر پست در اینستاگرام

هشتگ‌ها راه خوبی برای افزایش بازدیدکنندگان از یک پست هستند اما هشتگ‌های بی‌جهت و اضافی باعث خواهد شد جذابیت این بخش از بین برود و کاربران با دنبال کردن هشتگ مورد نظر به محتوای دلخواه خود نرسند. برای همین برای هر پست محدودیت 30 هشتگ وجود دارد.

محدودیت استفاده از منشن در هر پست در اینستاگرام

اینستاگرام از نظر تگ و منشن کردن افراد نیز محدودیت‌هایی دارد. شما در هر پست می‌توانید 30 نفر را منشن کنید.

فعالیت

محدودیت

ارسال پست

نامحدود با فاصله 5 تا 7 دقیقه

ارسال استوری

100 استوری

فالو و انفالو

100 تا 150 روزانه، ساعتی 10 تا 15

فالو شدن

کمتر از 8K روزانه

کامنت

150 تا 200 کامنت

لایک

300 تا 500 روزانه، 120 ساعتی

دایرکت

80 تا روزانه

هشتگ

30 هشتگ در هر پست

منشن

30 منشن در هر پست

فعالیت ترکیبی (فالو، آنفالو، لایک، کامنت، دایرکت و …)

500 فعالیت در روز با فاصله زمانی متعادل

نوشته تمام قوانین و محدودیت‌های نانوشته در اینستاگرام که باید حتما یاد بگیرید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

ویندوز سرور (Windows Server) چیست و چه تفاوتی با ویندوز عادی دارد؟

اگر از کاربران عادی باشید، آنگاه به احتمال زیاد فقط با نسخه مخصوص مصرف‌کننده سیستم‌عامل ویندوز (مثلا ویندوز 8 و 10) سروکار داشته‌اید. اما همان‌طور که می‌دانید و شاید هم ندانید، مایکروسافت ویندوز سرور (Windows Server) را نیز به‌عنوان یک سیستم‌عامل مجزا، ارائه می‌کند. در این مطلب قصد داریم که بیشتر به این نسخه از ویندوز و همچنین تفاوت آن با ویندوزی که اکنون از آن استفاده می‌کنید، بپردازیم.

ویندوز سرور چیست؟

با فرض اینکه تاکنون نام ویندوز سرور را نشنیده‌اید، ابتدا به توضیح ماهیت آن می‌پردازیم. ویندوز سرور نوعی از سیستم‌عامل ویندوز بوده که هدف مایکروسافت از طراحی آن، استفاده در سرورها است. سرورها دستگاه‌های بسیار قدرتمندی هستند که طراحی شده‌اند تا به‌صورت مداوم کار کرده و منابع موردنیاز سایر کامپیوترها را فراهم آورند. این قضیه بدین معنا است که تقریبا در تمامی موارد، ویندوز سرور فقط در کسب‌و‌کارها مورد استفاده قرار می‌گیرد.

نام “ویندوز سرور” از آوریل سال 2003 و با عرضه Windows Server 2003، بر روی این سری از محصولات مایکروسافت گذاشته شد. البته پیش از این تاریخ نیز همچنان نسخه‌های سرور سیستم‌عامل ویندوز، موجود بوده‌اند. به‌عنوان مثال، Windows NT 4.0 هم جهت استفاده‌های عمومی (Workstation) و هم جهت استفاده در سرورها، موجود بود.

ویندوز سرور

تقریبا در تمامی موارد، کاربران عادی لازم نیست که نگران موارد مرتبط با ویندوز سرور باشند. اگر قصد تهیه نسخه عادی سیستم‌عامل ویندوز را داشته باشید، آنگاه به این راحتی‌ها نمی‌توانید در قفسه فروشگاه‌های فیزیکی و یا وب‌سایت خود مایکروسافت، این نسخه از ویندوز را پیدا کنید، اما در هر صورت، کنجکاوی بخشی از ذات انسان بوده و بنابراین در ادامه توضیحات بیشتری را در رابطه با این نسخه از ویندوز، به شما ارائه می‌دهیم.

تفاوت ویندوز سرور با ویندوز عادی

ویندوز سرور

در نگاه اول شاید برای شما دشوار باشد که بتوانید تفاوت‌های این دو نسخه را برشمارید. دسکتاپ هر دو نسخه بکسان بوده و این قضیه شامل نوار وظیفه، آیکون‌های دسکتاپ و همچنین کلید استارت می‌شود. هر نسخه از ویندوز سرور همزمان با نسخه‌‌ای عادی از این سیستم‌عامل، عرضه می‌شود. مثلا ویندوز سرور 2003 در واقع نسخه سرور ویندوز XP است. در حال حاضر مثلا ویندوز سرور 2016، مبتنی بر به‌روزرسانی Anniversary ویندوز 10 بوده و ویندوز سرور 2019 نیز مبتنی بر نسخه 1809 ویندوز 10 عادی است.

از آنجایی که هر دو نسخه ویندوز دارای کدهای مشترک بسیاری هستند، پس می‎‌توانید بسیاری از عملکردها را بر روی هر دو اجرا کنید. به‌عنوان نمونه می‌توانید برنامه‌هایی همانند مرورگرها و ویرایشگرهای تصویر را بر روی ویندوز سرور نیز دانلود کنید. همچنین بسیاری از اپلیکیشن‌های پایه‌ای ویندوز عادی همانند Notepad نیز در ویندوز سرور وجود دارند. به هر حال، تفاوت‌های ویندوز Pro/Home با ویندوز سرور، بیشتر از شباهت‌هایشان است. در ادامه به این موضوع می‌پردازیم.

این مطلب را نیز بخوانید: تاریخچه ویندوز: پنجره‌ای متفاوت رو به دنیای فناوری

1. ویندوز سرور دارای نرم‌افزارهای مدیریت شرکتی است

از آنجایی که Windows Server بیشتر برای کسب‌و‌کارها در نظر گرفته شده، پس طبیعی است که نرم‌افزارهای شرکتی زیادی را نیز در خود جای داده باشد. در زیر به عملکردهایی که یک سرور به لطف این ابزارها می‌تواند انجام دهد، می‌پردازیم:

  • Active Directory :Active Directory یک سرویس مدیریت کاربر است که به سرورها این امکان را می‌دهد که به‌عنوان یک کنترل‌کننده دامنه، ایفای نقش کنند. به‌جای اینکه هر کاربر وارد یک کامپیوتر محلی شود، کنترلر دامنه می‌تواند فرایند احراز هویت تمامی حساب‌های کاربری را برعهده بگیرد.
  • DHCP :DHCP یا همان پروتکل پیکربندی میزبان پویا، یک پروتکل بوده که به سرورها امکان می‌دهد که بتوانند به‌صورت خودکار آدرس‌های آی‌پی را به تمامی دستگاه‌های موجود بر روی شبکه، اختصاص دهند. در خانه‌ها معمولا این وظیفه برعهده روترها است، اما در شرکت‌ها، کارکنان بخش آی‌تی می‌توانند از عملکرد DHCP بهتر موجود در ویندوز سرور، بهره ببرند.
  • فایل و فضای ذخیره‌سازی: امکان در اختیار داشتن سرورهای فایل در شرکت‎‌ها، یکی دیگر از موارد کاربرد رایج ویندوز سرور است. بدین ترتیب می‌توانید اطلاعات مهم خود را در یک سرور مرکزی قرار داده و سپس تعیین کنید که چه کسی می‌تواند به این داده‌ها دسترسی پیدا کند.
  • سرویس‌های چاپ: اگر در کسب‌و‌کاری، ده‌ها چاپگر در ساختمان وجود داشته باشند و تیم آی‌تی نیز بخواهد که هرکدام از این پرینترها را برای هر ایستگاه کاری جدید به‌صورت جداگانه پیکربندی کند، آنگاه این قضیه می‌تواند یک نوع اتلاف وقت باشد. با راه‌اندازی یک سرور چاپ می‌توانید این قضیه را به‌راحتی و به‌سرعت، مدیریت کنید.
  • سرویس‌های به‌روزرسانی ویندوز: اغلب اوقات، شرکت‌ها نمی‌خواهند که تمامی آپدیت‌های ویندوزی سریعا بر روی کامپیوترهای آن‌ها نصب شوند. با راه‌اندازی و پیکربندی یک سرور به‌عنوان کنترل‌کننده به‌روزرسانی‌های ویندوز، می‌توانید کنترل بیشتری بر نحوه کارکرد آپدیت‌های این سیستم‌عامل داشته باشید.

در بالا سعی کردیم که چند مورد از قابلیت‌ها و نقش‌هایی را که ویندوز سرور می‌تواند برعهده بگیرد، برای شما توضیح دهیم. معمولا کسب‌و‌کارها بیشتر از یک سرور داشته و بنابراین می‌توانند نقش‌های بالا را در بین چند دستگاه‌ها مختلف، تقسیم‌بندی کنند.

نسخه‌های استاندارد ویندوز، از ابتدا به چنین قابلیت‌هایی مجهز نیستند. البته کاربران می‌توانند با نصب برخی از ابزارهای شخص ثالثی، بعضی از این عملکردها را به رایانه خانگی خود بیاورند. طبیعی است که این موارد، کیفیت ویندوز سرور را نخواهند داشت.

2. Windows Server محدودیت‌های سخت‌افزاری کمتری دارد

ویندوز سرور

اکثر مردم در رابطه با حداکثر مقدار رمی که می‌توانند بر روی کامپیوتر خانگی خود داشته باشند، نگران نیستند. یک نسخه 64 بیتی از ویندوز 10 Pro حداکثر تا 2 ترابایت از حافظه رم را پشتیبانی می‌کند. این در حالی است که اکثریت کاربران، بیش از 32 گیگابایت حافظه رم بر روی رایانه خود ندارند. بنابراین حتی بحث در مورد یک ترابایت حافظه رم نیز بی‌فایده است.

با این اوصاف شاید باور نکنید که ویندوز سرور تا 24 ترابایت حافظه رم، پشتیبانی می‌کند. علاوه بر این، این نسخه از ویندوز می‌تواند تا 64 سوکت CPU را نیز پشتیبانی کند که این مقدار بسیار بیشتر از 2 سوکت مورد پشتیبانی در ویندوز 10 Pro است.

شاید این قضیه برای بعضی‌ها کمی عجیب به نظر برسد، اما دلایل خوبی پشت این قضیه وجود دارند. سرورها باید بتوانند نیاز پردازشی کارکنان یک مجموعه را تأمین کنند و به همین دلیل است که پشتیبانی گسترده‌ای از سخت‌افزارها دارند.

به‌عنوان مثال، یک سرور که در حال اجرای ده‌ها ماشین مجازی است، جهت اینکه بتواند همه آن‌ها را به‌خوبی و به‌صورت همزمان اجرا کند، باید مقدار زیادی حافظه رم داشته باشد. در اینجا به فاکتور مهمی از ویندوز سرور می‌رسیم: این سیستم‌عامل همیشه بر روی سخت‌افزارهای فیزیکی اجرا نمی‌شود. برخی از کسب‌و‌کارها، چند سرور فیزیکی را خریداری کرده و سپس با استفاده از ویندوز سرور، ماشین‌های مجازی زیادی را بر روی آن‌ها اجرا می‌کنند. بدین ترتیب می‌توان عملکردهای مختلفی را مدیریت کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: ویندوز 10 ایکس چیست و چه تفاوت‌هایی با سایر نسخه‌ها دارد؟

3. برخی از ویژگی‌های جانبی در ویندوز سرور وجود ندارند

ویندوز سرور

همان‌طور که انتظار دارید، Windows Server ویژگی‌های اصلی و حرفه‌ای همانند Command Prompt و سایر ابزارهای مدیریتی را همچنان حفظ می‌کند. از طرفی هم خبری از برخی از ویژگی‌های ویندوز 10 عادی نیست.

مثلا در ویندوز سرور 2016 و 2019، خبری از Microsoft Store ،Cortana و سایر قابلیت‌های جدید ویندوز 10 عادی نیست. همچنین اپلیکیشن‌هایی همانند Your Phone، در این نسخه از ویندوز وجود نداشته و حتی در ویندوز سرور 2019 نیز باید اپلیکیشنی همانند Microsoft Edge را به‌صورت جداگانه دانلود کنید.

همچنین با استفاده از حساب مایکروسافت نمی‌توانید به ویندوزهای سرور وارد شوید. دلیل این موضوع نیز این است که حساب مایکروسافت، یک سرویس مخصوص رده مصرف‌کننده است. علاوه بر این، برخی از اپلیکیشن‌ها پیش از نصب بررسی می‌کنند که آیا شما از ویندوز سرور استفاده می‌کنید یا خیر. برخی از اپلیکیشن‌ها با نسخه سرور ویندوز، سازگاری ندارند.

در حالت پیش‌فرض نیز نسخه سرور ویندوز، دارای محدودیت‌های بیشتری است. در ویندوزهای سرور هنوز هم از Internet Explorer به‌عنوان مرورگر پیش‌فرض استفاده شده و همچنین تنظیمات امنیتی نیز بیشتر کاربران را محدود می‌کنند. این موضوع طبیعی است، به هر حال آلوده شدن یک سرور، تبعات خیلی گسترده‌تری نسبت به یک کامپیوتر خانگی خواهد داشت.

4. قیمت‌گذاری

همان‌طور که از یک محصول کسب‌و‌کار محور انتظار می‌رود، نسخه سرور ویندوز نیز قیمت ارزانی ندارد. علاوه بر قیمت بالا، این نسخه از سیستم‌عامل مایکروسافت نیز بسته به نیازهای شما، دارای انواع مختلفی است.

قیمت Windows Server 2019 بسته به نسخه انتخابی شما، از 501 الی 6155 دلار، متغیر است. بسته به اینکه چه تعداد افراد به سرور موردنظر دسترسی پیدا می‌کنند، نیاز دارید که مبالغی را نیز برای CALها (گواهی‌های دسترسی مشتری) جهت استفاده قانونی از سرویس‌ها، پرداخت کنید.

معمولا شرکت‌ها در گذشته Windows Server را بر روی سرورهای فیزیکی که نسبت به ایستگاه‌‌های کاری عادی دارای توان سخت‌افزاری بهتری بودند، نصب می‌‌کردند. البته اکنون علاوه بر این رویه، می‌توان این نسخه از ویندوز را بر روی سرویس‌های ابری همانند Microsoft Azure نیز به اجرا درآورد.

بدین ترتیب می‌توانید زحمت‌های نگهداری از یک سرور فیزیکی را از دوش خود برداشته و آن را به ارائه‌دهندگان خدمات ابری همانند مایکروسافت، محول کنید. همچنین این قضیه باعث می‌شود که شرکت‌ها در عوض پرداخت یکجای هزینه‌ها جهت راه‌‌اندازی یک سرور فیزیکی جدید، صرفا حق اشتراک بیشتری پرداخت کنند. طبیعتا بهترین گزینه نیز به نوع و شرایط کسب‌و‌کار شما بستگی دارد.

این مطلب را نیز بخوانید: ویندوز S چیست و چه تفاوتی با نسخه‌های دیگر دارد؟

سخن پایانی

در بالا سعی کردیم که تفاوت نسخه‌های عادی و سرور سیستم‌عامل ویندوز را برای شما بازگو کنیم. اکنون می‌دانید که این دو علی‌رغم داشتن کدهای مشترک و ظاهری مشابه، استفاده‌هایی کاملا متفاوت دارند.

نسخه‌های ویندوز که مخصوص مصرف‌کنندگان نهایی هستند، ابزارهای موردنیاز شرکت‌ها را چندان در خود جای نمی‌دهند. در عین حال، Windows Server نیز مناسب یک کاربر خانگی نیست. از این نسخه انتظار می‌رود که سرویس‌های گوناگون را به‌گونه‌ای مدیریت کند که مشتری‌های شرکت‌ها، از آن‌ها راضی باشند. البته تفاوت نسخه‌های ویندوز فقط به اینجا ختم نشده و نسخه‌های خانگی ویندوز همانند Enterprise و Pro نیز تفاوت‌هایی با یکدیگر دارند.

نوشته ویندوز سرور (Windows Server) چیست و چه تفاوتی با ویندوز عادی دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

Find My Network چیست، چه کاربردی دارد و چگونه می‌توانیم از آن استفاده کنیم؟

اگر یکی از دستگاه‌های اپل خود و یا هر شیئی را که با استفاده از AirTag تگ شده است، گم کنید، آنگاه می‌توانید با استفاده از شبکه‌ای متشکل از میلیون‌ها دستگاه اپل مجهز به بلوتوث، آن را پیدا کنید. این ویژگی، Find My Network نام داشته و در ادامه قصد داریم که بیشتر به آن بپردازیم.

Find My Network چیست؟

 

Find My Network یک از روش‌های پیدا کردن آیفون، آیپد، آیپاد تاچ، ایرپاد، اپل واچ و یا مک شما بوده که مبتنی بر منبع‌یابی جمعیتی است. همچنین از این طریق می‌توانید اشیایی را که دارای تگ AirTags هستند نیز پیدا کنید. این ویژگی در قالب یک سرویس رایگان، در اختیار دارندگان دستگاه‌های اپل قرار دارد.

Find My Network از حسگرهای بلوتوثی متعلق به میلیون‌ها دستگاه اپلی استفاده کرده تا بدین‌ طریق بتوان دستگاه‌های گم شده در پیرامون این گجت‌ها را پیدا کرد. هنگامی‌که یک دستگاه اپل موجود بر روی شبکه، یک دستگاه اپل گم شده را در نزدیکی خود تشخیص می‌دهد، آنگاه موقعیت تقریبی آن آیتم را از طریق اینترنت، به دارنده آن دستگاه اعلام می‌کند.

Find My Network

آیا این ویژگی مشکلات مربوط به حریم خصوصی را نیز به همراه دارد؟

شاید با خود فکر کنید که از آنجایی که تقریبا یک میلیارد دستگاه اپلی، موقعیت آیتم‌های گم شده را گزارش می‌دهند، پس باید در این زمینه نگرانی‌های نیز در رابطه با حریم خصوصی خود، داشته باشید. البته اپل در هنگام طراحی این سیستم، موارد مربوط به حریم خصوصی را نیز در نظر گرفته است.

اپل تا آنجا که توانسته، سعی کرده که از مشکلات این‌چنینی، اجتناب کند. کوپرتینویی‌ها سیستمی را مهندسی کرده‌اند که از رمزنگاری پایان-به-پایان بهره برده، با انتقال داده‌های ناشناس، سعی می‌کند که فقط شما بتوانید به موقعیت دستگاه خود دسترسی پیدا کرده و همچنین سعی شده تا در هنگام فعالیت دستگاه شما بر روی Find My Network، هویت و موقعیت مکانی شما، خصوصی نگه داشته شود. بر اساس گفته‌های اپل، نه این شرکت و نه اشخاص ثالث، نمی‌توانند به موقعیت مکانی دستگاه شما دسترسی پیدا کنند. تنها کسی که به دنبال دستگاه گم شده خود می‌گردد، می‌تواند موقعیت مکانی آن را مشاهده کند.

قابلیت AirTags اپل، تاحدودی نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی را وارد ذهن کاربران کرده است، اما از طرفی هم اپل اقداماتی را انجام داده تا در نتیجه آن، مردم سخت‌تر بتوانند که از طریق AirTagها، بدون آگاهی سایر کاربران، آن‌ها را ردیابی کنند. البته زمان بهتر می‌تواند کارآمد بودن رویه اپل را اثبات کند.

این مطلب را نیز بخوانید: Mail Drop چیست و چگونه باید از آن استفاده کنیم؟

چگونه از Find My Network استفاده کنیم؟

Find My Network

اگر می‌خواهید که از این ویژگی استفاده کنید، آنگاه قابلیت “Find My” باید برای آیتم گم‌ شده و یا AirTag شما، فعال شده باشد، دستگاه گم شده شما باید بخشی از Find My Network بوده و همچنین بر روی اپل آیدی شما نیز ثبت شده باشد. جهت پیدا کردن آیتم موردنظر باید اپلیکیشن Find My را بر روی آیفون، آیپد، آیپاد تاچ و یا مک خود، اجرا کنید. به برگه دستگاه‌ها رفته، نام دستگاه‌ موردنظر را لمس کرده تا بتوانید مکان آن را بر روی نقشه مشاهده کنید. اگر هم نمی‌توانید آیتم گم شده خود را بر روی نقشه مشاهده کنید، آنگاه می‌توانید آن را به‌عنوان گم شده علامت‌گذاری کرده و سپس امیدوار باشید که شخصی بتواند آن را پیدا کرده و به شما پس دهد.

آیا می‌توانیم این قابلیت را غیرفعال کنیم؟

هر چند که Find My Network برای اکثر کاربران، مشکلی را در زمینه حریم خصوصی به وجود نمی‌آورد (اگر شغل حساسی ندارید، پیشنهاد می‌کنیم که این ویژگی را همچنان فعال نگه دارید)، اما همچنان می‌توانید هر زمان که خواستید، آن را غیرفعال کرده و بنابراین استفاده از آن را متوقف کنید.

جهت انجام این کار در آیفون، آیپد و یا آیپاد تاچ باید به تنظیمات رفته و سپس وارد “Apple ID > Find My > Find My iPhone/iPad/iPod Touch” شده و در ادامه گزینه “Find My Network” را بر روی حالت غیرفعال قرار دهید.

جهت خروج از Find My network در یک کامپیوتر مک، باید “System Preferences” را باز کرده و به “Apple ID > iCloud” بروید. سپس باید در کنار “Find My Mac”، بر روی “Options” کلیک کنید. در پنجره‌ای که ظاهر می‌شود، باید بر روی کلید “Turn Off” در کنار “Find My Network”، کلیک کنید.

به یاد داشته باشید که در صورت خاموش کردن Find My Network، نه‌تنها دیگر با استفاده از این ویژگی نمی‌توانید که دستگاه گم شده خود را پیدا کنید، بلکه حسگر بلوتوثی دستگاه شما، دیگران را نیز در زمینه پیدا کردن گجت‌های گم شده آن‌ها، یاری نخواهد رساند.

نوشته Find My Network چیست، چه کاربردی دارد و چگونه می‌توانیم از آن استفاده کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

Find My Network چیست، چه کاربردی دارد و چگونه می‌توانیم از آن استفاده کنیم؟

اگر یکی از دستگاه‌های اپل خود و یا هر شیئی را که با استفاده از AirTag تگ شده است، گم کنید، آنگاه می‌توانید با استفاده از شبکه‌ای متشکل از میلیون‌ها دستگاه اپل مجهز به بلوتوث، آن را پیدا کنید. این ویژگی، Find My Network نام داشته و در ادامه قصد داریم که بیشتر به آن بپردازیم.

Find My Network چیست؟

 

Find My Network یک از روش‌های پیدا کردن آیفون، آیپد، آیپاد تاچ، ایرپاد، اپل واچ و یا مک شما بوده که مبتنی بر منبع‌یابی جمعیتی است. همچنین از این طریق می‌توانید اشیایی را که دارای تگ AirTags هستند نیز پیدا کنید. این ویژگی در قالب یک سرویس رایگان، در اختیار دارندگان دستگاه‌های اپل قرار دارد.

Find My Network از حسگرهای بلوتوثی متعلق به میلیون‌ها دستگاه اپلی استفاده کرده تا بدین‌ طریق بتوان دستگاه‌های گم شده در پیرامون این گجت‌ها را پیدا کرد. هنگامی‌که یک دستگاه اپل موجود بر روی شبکه، یک دستگاه اپل گم شده را در نزدیکی خود تشخیص می‌دهد، آنگاه موقعیت تقریبی آن آیتم را از طریق اینترنت، به دارنده آن دستگاه اعلام می‌کند.

Find My Network

آیا این ویژگی مشکلات مربوط به حریم خصوصی را نیز به همراه دارد؟

شاید با خود فکر کنید که از آنجایی که تقریبا یک میلیارد دستگاه اپلی، موقعیت آیتم‌های گم شده را گزارش می‌دهند، پس باید در این زمینه نگرانی‌های نیز در رابطه با حریم خصوصی خود، داشته باشید. البته اپل در هنگام طراحی این سیستم، موارد مربوط به حریم خصوصی را نیز در نظر گرفته است.

اپل تا آنجا که توانسته، سعی کرده که از مشکلات این‌چنینی، اجتناب کند. کوپرتینویی‌ها سیستمی را مهندسی کرده‌اند که از رمزنگاری پایان-به-پایان بهره برده، با انتقال داده‌های ناشناس، سعی می‌کند که فقط شما بتوانید به موقعیت دستگاه خود دسترسی پیدا کرده و همچنین سعی شده تا در هنگام فعالیت دستگاه شما بر روی Find My Network، هویت و موقعیت مکانی شما، خصوصی نگه داشته شود. بر اساس گفته‌های اپل، نه این شرکت و نه اشخاص ثالث، نمی‌توانند به موقعیت مکانی دستگاه شما دسترسی پیدا کنند. تنها کسی که به دنبال دستگاه گم شده خود می‌گردد، می‌تواند موقعیت مکانی آن را مشاهده کند.

قابلیت AirTags اپل، تاحدودی نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی را وارد ذهن کاربران کرده است، اما از طرفی هم اپل اقداماتی را انجام داده تا در نتیجه آن، مردم سخت‌تر بتوانند که از طریق AirTagها، بدون آگاهی سایر کاربران، آن‌ها را ردیابی کنند. البته زمان بهتر می‌تواند کارآمد بودن رویه اپل را اثبات کند.

این مطلب را نیز بخوانید: Mail Drop چیست و چگونه باید از آن استفاده کنیم؟

چگونه از Find My Network استفاده کنیم؟

Find My Network

اگر می‌خواهید که از این ویژگی استفاده کنید، آنگاه قابلیت “Find My” باید برای آیتم گم‌ شده و یا AirTag شما، فعال شده باشد، دستگاه گم شده شما باید بخشی از Find My Network بوده و همچنین بر روی اپل آیدی شما نیز ثبت شده باشد. جهت پیدا کردن آیتم موردنظر باید اپلیکیشن Find My را بر روی آیفون، آیپد، آیپاد تاچ و یا مک خود، اجرا کنید. به برگه دستگاه‌ها رفته، نام دستگاه‌ موردنظر را لمس کرده تا بتوانید مکان آن را بر روی نقشه مشاهده کنید. اگر هم نمی‌توانید آیتم گم شده خود را بر روی نقشه مشاهده کنید، آنگاه می‌توانید آن را به‌عنوان گم شده علامت‌گذاری کرده و سپس امیدوار باشید که شخصی بتواند آن را پیدا کرده و به شما پس دهد.

آیا می‌توانیم این قابلیت را غیرفعال کنیم؟

هر چند که Find My Network برای اکثر کاربران، مشکلی را در زمینه حریم خصوصی به وجود نمی‌آورد (اگر شغل حساسی ندارید، پیشنهاد می‌کنیم که این ویژگی را همچنان فعال نگه دارید)، اما همچنان می‌توانید هر زمان که خواستید، آن را غیرفعال کرده و بنابراین استفاده از آن را متوقف کنید.

جهت انجام این کار در آیفون، آیپد و یا آیپاد تاچ باید به تنظیمات رفته و سپس وارد “Apple ID > Find My > Find My iPhone/iPad/iPod Touch” شده و در ادامه گزینه “Find My Network” را بر روی حالت غیرفعال قرار دهید.

جهت خروج از Find My network در یک کامپیوتر مک، باید “System Preferences” را باز کرده و به “Apple ID > iCloud” بروید. سپس باید در کنار “Find My Mac”، بر روی “Options” کلیک کنید. در پنجره‌ای که ظاهر می‌شود، باید بر روی کلید “Turn Off” در کنار “Find My Network”، کلیک کنید.

به یاد داشته باشید که در صورت خاموش کردن Find My Network، نه‌تنها دیگر با استفاده از این ویژگی نمی‌توانید که دستگاه گم شده خود را پیدا کنید، بلکه حسگر بلوتوثی دستگاه شما، دیگران را نیز در زمینه پیدا کردن گجت‌های گم شده آن‌ها، یاری نخواهد رساند.

نوشته Find My Network چیست، چه کاربردی دارد و چگونه می‌توانیم از آن استفاده کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

Find My Network چیست، چه کاربردی دارد و چگونه می‌توانیم از آن استفاده کنیم؟

اگر یکی از دستگاه‌های اپل خود و یا هر شیئی را که با استفاده از AirTag تگ شده است، گم کنید، آنگاه می‌توانید با استفاده از شبکه‌ای متشکل از میلیون‌ها دستگاه اپل مجهز به بلوتوث، آن را پیدا کنید. این ویژگی، Find My Network نام داشته و در ادامه قصد داریم که بیشتر به آن بپردازیم.

Find My Network چیست؟

 

Find My Network یک از روش‌های پیدا کردن آیفون، آیپد، آیپاد تاچ، ایرپاد، اپل واچ و یا مک شما بوده که مبتنی بر منبع‌یابی جمعیتی است. همچنین از این طریق می‌توانید اشیایی را که دارای تگ AirTags هستند نیز پیدا کنید. این ویژگی در قالب یک سرویس رایگان، در اختیار دارندگان دستگاه‌های اپل قرار دارد.

Find My Network از حسگرهای بلوتوثی متعلق به میلیون‌ها دستگاه اپلی استفاده کرده تا بدین‌ طریق بتوان دستگاه‌های گم شده در پیرامون این گجت‌ها را پیدا کرد. هنگامی‌که یک دستگاه اپل موجود بر روی شبکه، یک دستگاه اپل گم شده را در نزدیکی خود تشخیص می‌دهد، آنگاه موقعیت تقریبی آن آیتم را از طریق اینترنت، به دارنده آن دستگاه اعلام می‌کند.

Find My Network

آیا این ویژگی مشکلات مربوط به حریم خصوصی را نیز به همراه دارد؟

شاید با خود فکر کنید که از آنجایی که تقریبا یک میلیارد دستگاه اپلی، موقعیت آیتم‌های گم شده را گزارش می‌دهند، پس باید در این زمینه نگرانی‌های نیز در رابطه با حریم خصوصی خود، داشته باشید. البته اپل در هنگام طراحی این سیستم، موارد مربوط به حریم خصوصی را نیز در نظر گرفته است.

اپل تا آنجا که توانسته، سعی کرده که از مشکلات این‌چنینی، اجتناب کند. کوپرتینویی‌ها سیستمی را مهندسی کرده‌اند که از رمزنگاری پایان-به-پایان بهره برده، با انتقال داده‌های ناشناس، سعی می‌کند که فقط شما بتوانید به موقعیت دستگاه خود دسترسی پیدا کرده و همچنین سعی شده تا در هنگام فعالیت دستگاه شما بر روی Find My Network، هویت و موقعیت مکانی شما، خصوصی نگه داشته شود. بر اساس گفته‌های اپل، نه این شرکت و نه اشخاص ثالث، نمی‌توانند به موقعیت مکانی دستگاه شما دسترسی پیدا کنند. تنها کسی که به دنبال دستگاه گم شده خود می‌گردد، می‌تواند موقعیت مکانی آن را مشاهده کند.

قابلیت AirTags اپل، تاحدودی نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی را وارد ذهن کاربران کرده است، اما از طرفی هم اپل اقداماتی را انجام داده تا در نتیجه آن، مردم سخت‌تر بتوانند که از طریق AirTagها، بدون آگاهی سایر کاربران، آن‌ها را ردیابی کنند. البته زمان بهتر می‌تواند کارآمد بودن رویه اپل را اثبات کند.

این مطلب را نیز بخوانید: Mail Drop چیست و چگونه باید از آن استفاده کنیم؟

چگونه از Find My Network استفاده کنیم؟

Find My Network

اگر می‌خواهید که از این ویژگی استفاده کنید، آنگاه قابلیت “Find My” باید برای آیتم گم‌ شده و یا AirTag شما، فعال شده باشد، دستگاه گم شده شما باید بخشی از Find My Network بوده و همچنین بر روی اپل آیدی شما نیز ثبت شده باشد. جهت پیدا کردن آیتم موردنظر باید اپلیکیشن Find My را بر روی آیفون، آیپد، آیپاد تاچ و یا مک خود، اجرا کنید. به برگه دستگاه‌ها رفته، نام دستگاه‌ موردنظر را لمس کرده تا بتوانید مکان آن را بر روی نقشه مشاهده کنید. اگر هم نمی‌توانید آیتم گم شده خود را بر روی نقشه مشاهده کنید، آنگاه می‌توانید آن را به‌عنوان گم شده علامت‌گذاری کرده و سپس امیدوار باشید که شخصی بتواند آن را پیدا کرده و به شما پس دهد.

آیا می‌توانیم این قابلیت را غیرفعال کنیم؟

هر چند که Find My Network برای اکثر کاربران، مشکلی را در زمینه حریم خصوصی به وجود نمی‌آورد (اگر شغل حساسی ندارید، پیشنهاد می‌کنیم که این ویژگی را همچنان فعال نگه دارید)، اما همچنان می‌توانید هر زمان که خواستید، آن را غیرفعال کرده و بنابراین استفاده از آن را متوقف کنید.

جهت انجام این کار در آیفون، آیپد و یا آیپاد تاچ باید به تنظیمات رفته و سپس وارد “Apple ID > Find My > Find My iPhone/iPad/iPod Touch” شده و در ادامه گزینه “Find My Network” را بر روی حالت غیرفعال قرار دهید.

جهت خروج از Find My network در یک کامپیوتر مک، باید “System Preferences” را باز کرده و به “Apple ID > iCloud” بروید. سپس باید در کنار “Find My Mac”، بر روی “Options” کلیک کنید. در پنجره‌ای که ظاهر می‌شود، باید بر روی کلید “Turn Off” در کنار “Find My Network”، کلیک کنید.

به یاد داشته باشید که در صورت خاموش کردن Find My Network، نه‌تنها دیگر با استفاده از این ویژگی نمی‌توانید که دستگاه گم شده خود را پیدا کنید، بلکه حسگر بلوتوثی دستگاه شما، دیگران را نیز در زمینه پیدا کردن گجت‌های گم شده آن‌ها، یاری نخواهد رساند.

نوشته Find My Network چیست، چه کاربردی دارد و چگونه می‌توانیم از آن استفاده کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

حساب‌های اینستاگرام چه تفاوتی با یکدیگر دارند؟

در شبکه اجتماعی اینستاگرام، 3 نوع حساب وجود دارد: Personal (شخصی)، Business (کسب‌و‌کار) و Creator (تولیدکننده). انتخاب حساب نیز به هدف موردنظر شما بستگی دارد. در ادامه قصد داریم که انواع اکانت در اینستاگرام را برای شما توضیح دهیم.

حساب شخصی (Personal) اینستاگرام

انواع اکانت در اینستاگرام

حساب شخصی اینستاگرام، همان حساب عادی است که هر فردی برای اولین بار به‌صورت پیش‌فرض، دریافت می‌کند. اگر یک حساب اینستاگرام داشته و اقدامی را نیز جهت تغییر آن انجام نداده‌ باشید، آنگاه باید بدانید که یک حساب شخصی دارید.

در رابطه با حساب‌های شخصی نیز یک مزیت بزرگ وجود دارد: می‌توانید آن‌ها را بر روی حالت خصوصی (Private) قرار دهید. این ویژگی بدین معنا است که هر کسی که بخواهد شما را فالو کند، ابتدا باید شما وی را تأیید کنید. با این اوصاف، غریبه‌ها نمی‌توانند به مرور پست‌های قدیمی شما بپردازند.

شاید مجبور نباشید که حساب خود را بر روی حالت خصوصی قرار دهید، اما در اختیار داشتن چنین قابلیتی، یک مزیت به حساب می‌آید. اگر برای یک شغل جدید درخواست داده، مورد آزار آنلاین قرار گرفته و یا اینکه فقط نمی‌خواهید که افراد مختلف بتوانند پست‌های شما را مشاهده کنند، آنگاه می‌توانید حساب خود را بر روی حالت خصوصی قرار داده و سپس پس از عادی شدن اوضاع، آن را بر روی حالت عمومی قرار دهید.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه پست‌ها و استوری‌های حذف شده خود در اینستاگرام را بازگردانی کنیم؟

حساب کسب‌و‎کار (Business) اینستاگرام

انواع اکانت در اینستاگرام

یکی دیگر از انواع اکانت در اینستاگرام، حساب‌های کسب‌و‌کار بوده که خود نیز نوعی از حساب‌های حرفه‌ای (Professional) است. طبیعتا چنین حساب‌هایی، مخصوصا کسب‌و‌کارهای واقعی هستند؛ مواردی همانند شرکت‌ها.

در اکثر موارد، حساب کسب‌و‌کار مشابه حساب شخصی است. با استفاده از این حساب‌ها، هنوز هم می‌توانید تصاویر را پست کرده، استوری بگذارید و همچنین با استفاده از دایرکت نیز با سایر کاربران، تعامل داشته باشید. در کنار این گزینه‌ها، به ویژگی‌های مخصوص کسب‌و‌کارها از جمله موارد زیر نیز دسترسی خواهید داشت:

  • Insightها و تحلیل‌هایی که شما را قادر می‌سازند تا میزان تعامل با پست‌های خود، رشد فالورها و همچنین لایک‌ها را بهتر زیرنظر داشته باشید.
  • ترویج پست‌ها و تبلیغات.
  • ایجاد پست‌های مخصوص خرید که به یک فروشگاه آنلاین وصل می‌شوند.
  • زمان‌بندی خودکار پست‌ها با استفاده از اپلیکیشن‌هایی همانند Later.
  • صندوق ورودی پیام‌های شما، قابل مرتب‌سازی خواهد بود.
  • کلید “Contact” و دسته‌بندی کسب‌و‌کار را در پروفایل خود، خواهید داشت.

یکی از موارد عجیب در رابطه با حساب‌های کسب‌و‌کار این است که جهت تبلیغات و یا فروش محصولات، باید حساب اینستاگرام خود را به صفحه فیسبوک خود، وصل کنید، حتی اگر قصد نداشته باشید که در کمپین بازاریابی خود، از دومی استفاده کنید.

حساب تولیدکننده (Creator) در اینستاگرام

انواع اکانت در اینستاگرام

حساب Creator، یکی دیگر از انواع حساب‌های حرفه‌ای در این شبکه اجتماعی است. این اکانت‌ها را می‌توان چیزی مابین حساب‌های شخصی و کسب‌و‌کار دانست. چنین حساب‌هایی بیشتر مناسب چهره‌های عمومی شناخته شده، یوتیوبرها، سازنده‌های صنایع دستی و مواردی این‌چنینی هستند. در یک حساب تولیدکننده، می‌توانید:

  • Insight پست‌ها را مشاهده کرده، به تبلیغات بپردازید، صندوق ورودی خود را مرتب کنید و همچنین نسبت به ایجاد پست‌های خرید، اقدام کنید (همانند حساب‌های Business). البته نمی‌توانید که نسبت به زمان‌بندی پست‌ها، اقدام نمایید.
  • مشخصات تماس و همچنین دسته‌بندی کسب‌و‌کار را بر روی پروفایل خود مخفی کرده تا بدین‌ترتیب حساب شما بیشتر به حساب‌های شخصی شبیه شود.
  • همانند حساب‌های کسب‌و‌کار، در حساب‌های Creator نیز اگر بخواهید که تبلیغات داشته و یا اینکه پست‌های خرید ایجاد کنید، آنگاه باید حساب خود را به صفحه فیسبوک خود، متصل کنید.
این مطلب را نیز بخوانید: چگونه پست‌ها و استوری‌های اینستاگرام خود را به‌صورت خودکار در فیسبوک به اشتراک بگذاریم؟

از کدام یک باید استفاده کنم؟

در بالا سعی کردیم که توضیحاتی را در رابطه با انواع اکانت در اینستاگرام، به شما ارائه دهیم. حساب‌های حرفه‌ای اینستاگرام بیشتر برای آن‌هایی مناسب هستند که می‌خواهند از این شبکه اجتماعی به‌عنوان بخشی از استراتژی بازاریابی خود استفاده کرده و همچنین قصد تبلیغات گسترده و فروش محصولات خود را از این طریق دارند. البته کسانی هم که فالورهای زیادی دارند، با استفاده از چنین حساب‌هایی می‌توانند صندوق ورودی خود را مرتب کرده و همچنین به ابزارهای تحلیلی مختلفی نیز، دسترسی پیدا کنند.

اکثر مردم، نیازهایی فراتر از حساب‌های شخصی ندارند. اگر بیش از 100 الی 200 دنبال‌کننده ندارید، آنگاه تحلیل وضعیت حساب، چندان به کار شما نیامده و همچنین دیگر هم مجبور نیستید که زحمت‌های نگهداری و راه‌اندازی صفحه فیسبوک را نیز به دوش بکشید. شاید اینکه بتوانید حساب خود را به‌راحتی بر روی حالت خصوصی قرار دهید، ویژگی مناسب‌تری برای شما باشد.

نوشته حساب‌های اینستاگرام چه تفاوتی با یکدیگر دارند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.