چگونه گزینه Cast to Device را از منوهای ویندوز ۱۰ حذف کنیم؟

در حالت پیش‌فرض، ویندوز 10 به شما این امکان را می‌دهد که تصاویر و ویدیوهای خود را از طریق DLNA بر روی سایر دستگاه‌ها، پخش کنید. این کار از طریق گزینه Cast to Device انجام می‌شود. اگر قصد حذف گزینه Cast to Device را از ویندوز 10 خود دارید، آنگاه در ادامه این مطلب می‌توانید شیوه انجام این کار را فرا بگیرید.

نحوه حذف گزینه Cast to Device از ویندوز 10 با استفاده از ویرایشگر رجیستری

اگر می‌خواهید که دیگر در منوهای فایل اکسپلورر، گزینه Cast to Device را مشاهده نکنید، آنگاه جهت انجام این کار، 2 گزینه را پیش‌رو دارید: یکی اینکه خودتان از طریق ویرایش رجیستری ویندوز اقدام کنید و دیگر هم اینکه فایل آماده‌ای را که در زیر قرار داده شده، دانلود کنید.

در رابطه با راه‌کار اول باید به شما بگوییم که رجیستری یک ابزار قدرتمند است. اگر بلد نباشید که با آن کار کنید، آنگاه این ویرایشگر می‌تواند اخلال‌های بزرگی را در کامپیوتر شما به وجود آورد. البته اگر راه‌کار موجود در این مطلب را به‌درستی پیاده کنید، آنگاه نباید مشکلی برایتان به وجود آید. پیشنهاد می‌کنیم که پیش از اعمال هرگونه تغییری در این فضا، از رجیستری خود، پشتیبان تهیه کنید. اگر به هر دلیلی قصد استفاده از این روش را نداشتید، آنگاه می‌توانید مستقیما به سراغ بخش دوم مقاله بروید.

ابتدا باید به منوی استارت رفته، واژه “regedit” را جست‌و‌جو و سپس بر روی آیکون “Registry Editor” که ظاهر می‌شود، کلیک کنید.

حذف Cast to Device از ویندوز 10

با استفاده از منوی کناری ویرایشگر رجیستری باید به مسیر زیر بروید. البته می‌توانید آدرس زیر را نیز در نوار ابزار ویرایشگر، پیست کنید.

\HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Shell Extensions

حذف Cast to Device از ویندوز 10

در ادامه باید در نوار کناری بر روی “Shell Extensions” کلیک-راست کرده و سپس در منوی ظاهر شده، “New > Key” را برگزیده تا بتوانید یک کلید جدید اضافه کنید.

حذف Cast to Device از ویندوز 10

هنگامی‌که کلید جدید در نوار کناری و در زیر “Shell Extensions” ظاهر شد، آنگاه نام آن را به “Blocked” تغییر داده و سپس کلید “Enter” را فشار دهید.

حذف Cast to Device از ویندوز 10

در ادامه باید کلید “Blocked” را انتخاب کرده و سپس در صفحه خالی موجود در سمت راست ویرایشگر رجیستری، کلیک-راست کنید. اکنون باید در منوی ظاهر شده، “New > String Value” را برگزینید.

پس از ظاهر شدن String Value جدید در لیست باید عبارت زیر را به‌عنوان نام آن قرار دهید:

{7AD84985-87B4-4a16-BE58-8B72A5B390F7}

کاری که در اینجا انجام می‌شود، این است که مقدار رجیستری مربوط به گزینه “Cast to Device” را به لیست Shell Extensionهای مسدود شده، اضافه می‌کنیم. بدین ترتیب دیگر این گزینه در منوهای فایل اکسپلورر، به نمایش درنمی‌آید.

حذف Cast to Device از ویندوز 10

اکنون باید رجیستری را ببندید. جهت اعمال تغییرات باید از حساب کاربری ویندوز خود خارج و سپس به آن وارد شوید و یا اینکه کامپیوتر خود را ریستارت کنید. البته از طریق تسک منیجر نیز می‌توانید اکسپلورر ویندوز خود را ریستارت نمایید.

پس از خروج از حساب و ورود مجدد به آن و یا ریستارت کردن کامپیوتر، اگر بر روی یکی از فایل‌های رسانه‌ای خود کلیک-راست کنید، آنگاه دیگر گزینه “Cast to Device” را در منوی ظاهر شده، مشاهده نخواهید کرد.

اگر در آینده خواستید که مجددا این گزینه را بازگردانید، آنگاه کافی است که در ویرایشگر رجیستری به مسیر “\HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Shell Extensions” بازگشته، به کلید “Blocked” رفته و سپس String Value اضافه شده را حذف کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه در ویندوز 10 به صورت خودکار فایل‌های موقت فولدر Temp را حذف کنیم؟

استفاده از فایل آماده

اگر قصد حذف Cast to Device را از ویندوز 10 خود داشته و همچنین نمی‌خواهید که فرایند بالا را طی کنید، آنگاه می‌توانید این فایل را دانلود کنید.

پس از دانلود کردن فایل موردنظر باید آن را در یک محل دلخواه، از حالت فشرده خارج کنید. اکنون 2 فایل در اختیار خواهید داشت: “remove_cast_to_device.reg” که ترفند را انجام داده و فایل دومی نیز “undo_remove_cast_to_device.reg” است که ترفند انجام شده را خنثی می‌کند(در صورتی که نظرتان در آینده عوض شود).

البته باید به شما بگوییم که نباید به هر فایلی که در سطح اینترنت یافت می‌شود، اعتماد کنید. بهتر است که ابتدا از صحت عملکرد فایل دانلود شده خود، اطمینان حاصل کنید. اگر می‌خواهید که از آلوده نبودن فایل دانلودی خود، اطمینان حاصل کنید، آنگاه باید آن را با استفاده از Notepad باز کرده (بر روی فایل موردنظر کلیک-راست کنید و سپس “Edit” را برگزینید) و سپس نگاهی به محتوای آن بیندازید. فایل دانلود شده شما باید ظاهری همانند تصویر زیر داشته باشد:

حذف Cast to Device از ویندوز 10

فایل “remove_cast_to_device.reg” دارای یک کلید و یک String Value بوده که پس از باز کردن آن، به رجیستری ویندوز شما اضافه می‌شود.

پس از آماده شدن باید بر روی فایل “REG.” دابل-کلیک کرده و در ادامه نیز ویرایشگر رجیستری برای شما باز می‌شود. در ادامه اخطاری را مشاهده خواهید کرد که به شما می‌گوید که اضافه کردن اطلاعات به رجیستری، پتانسیل این را دارد که به ویندوز شما لطمه وارد کند. جهت ادامه دادن بر روی “Yes” کلیک کنید.

سپس یک پیغام دیگر را نیز مشاهده کرده که به شما می‌گوید که اطلاعات موردنظر به رجیستری اضافه شده‌اند. جهت اعمال تغییرات باید از حساب ویندوز خود خارج و سپس به آن وارد شوید و یا اینکه کامپیوتر خود را ریستارت کنید. بدین ترتیب دفعه بعدی که بر روی یک فایل رسانه‌ای کلیک-راست کنید، دیگر گزینه “Cast to Device” را مشاهده نخواهید کرد. خب، این همان چیزی است که می‌خواستید!

اگر هم در آینده نظرتان تغییر کرد و خواستید که گزینه “Cast to Device” را به منوی اکسپلورر ویندوز خود بازگردانید، آنگاه کافی است که فایل “undo_remove_cast_to_device.reg” را اجرا کرده و سپس یا از حساب ویندوز خود خارج و به آن وارد شوید و یا اینکه کامپیوتر خود را ریستارت نمایید.

نوشته چگونه گزینه Cast to Device را از منوهای ویندوز 10 حذف کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چگونه گزینه Cast to Device را از منوهای ویندوز ۱۰ حذف کنیم؟

در حالت پیش‌فرض، ویندوز 10 به شما این امکان را می‌دهد که تصاویر و ویدیوهای خود را از طریق DLNA بر روی سایر دستگاه‌ها، پخش کنید. این کار از طریق گزینه Cast to Device انجام می‌شود. اگر قصد حذف گزینه Cast to Device را از ویندوز 10 خود دارید، آنگاه در ادامه این مطلب می‌توانید شیوه انجام این کار را فرا بگیرید.

نحوه حذف گزینه Cast to Device از ویندوز 10 با استفاده از ویرایشگر رجیستری

اگر می‌خواهید که دیگر در منوهای فایل اکسپلورر، گزینه Cast to Device را مشاهده نکنید، آنگاه جهت انجام این کار، 2 گزینه را پیش‌رو دارید: یکی اینکه خودتان از طریق ویرایش رجیستری ویندوز اقدام کنید و دیگر هم اینکه فایل آماده‌ای را که در زیر قرار داده شده، دانلود کنید.

در رابطه با راه‌کار اول باید به شما بگوییم که رجیستری یک ابزار قدرتمند است. اگر بلد نباشید که با آن کار کنید، آنگاه این ویرایشگر می‌تواند اخلال‌های بزرگی را در کامپیوتر شما به وجود آورد. البته اگر راه‌کار موجود در این مطلب را به‌درستی پیاده کنید، آنگاه نباید مشکلی برایتان به وجود آید. پیشنهاد می‌کنیم که پیش از اعمال هرگونه تغییری در این فضا، از رجیستری خود، پشتیبان تهیه کنید. اگر به هر دلیلی قصد استفاده از این روش را نداشتید، آنگاه می‌توانید مستقیما به سراغ بخش دوم مقاله بروید.

ابتدا باید به منوی استارت رفته، واژه “regedit” را جست‌و‌جو و سپس بر روی آیکون “Registry Editor” که ظاهر می‌شود، کلیک کنید.

حذف Cast to Device از ویندوز 10

با استفاده از منوی کناری ویرایشگر رجیستری باید به مسیر زیر بروید. البته می‌توانید آدرس زیر را نیز در نوار ابزار ویرایشگر، پیست کنید.

\HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Shell Extensions

حذف Cast to Device از ویندوز 10

در ادامه باید در نوار کناری بر روی “Shell Extensions” کلیک-راست کرده و سپس در منوی ظاهر شده، “New > Key” را برگزیده تا بتوانید یک کلید جدید اضافه کنید.

حذف Cast to Device از ویندوز 10

هنگامی‌که کلید جدید در نوار کناری و در زیر “Shell Extensions” ظاهر شد، آنگاه نام آن را به “Blocked” تغییر داده و سپس کلید “Enter” را فشار دهید.

حذف Cast to Device از ویندوز 10

در ادامه باید کلید “Blocked” را انتخاب کرده و سپس در صفحه خالی موجود در سمت راست ویرایشگر رجیستری، کلیک-راست کنید. اکنون باید در منوی ظاهر شده، “New > String Value” را برگزینید.

پس از ظاهر شدن String Value جدید در لیست باید عبارت زیر را به‌عنوان نام آن قرار دهید:

{7AD84985-87B4-4a16-BE58-8B72A5B390F7}

کاری که در اینجا انجام می‌شود، این است که مقدار رجیستری مربوط به گزینه “Cast to Device” را به لیست Shell Extensionهای مسدود شده، اضافه می‌کنیم. بدین ترتیب دیگر این گزینه در منوهای فایل اکسپلورر، به نمایش درنمی‌آید.

حذف Cast to Device از ویندوز 10

اکنون باید رجیستری را ببندید. جهت اعمال تغییرات باید از حساب کاربری ویندوز خود خارج و سپس به آن وارد شوید و یا اینکه کامپیوتر خود را ریستارت کنید. البته از طریق تسک منیجر نیز می‌توانید اکسپلورر ویندوز خود را ریستارت نمایید.

پس از خروج از حساب و ورود مجدد به آن و یا ریستارت کردن کامپیوتر، اگر بر روی یکی از فایل‌های رسانه‌ای خود کلیک-راست کنید، آنگاه دیگر گزینه “Cast to Device” را در منوی ظاهر شده، مشاهده نخواهید کرد.

اگر در آینده خواستید که مجددا این گزینه را بازگردانید، آنگاه کافی است که در ویرایشگر رجیستری به مسیر “\HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Shell Extensions” بازگشته، به کلید “Blocked” رفته و سپس String Value اضافه شده را حذف کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه در ویندوز 10 به صورت خودکار فایل‌های موقت فولدر Temp را حذف کنیم؟

استفاده از فایل آماده

اگر قصد حذف Cast to Device را از ویندوز 10 خود داشته و همچنین نمی‌خواهید که فرایند بالا را طی کنید، آنگاه می‌توانید این فایل را دانلود کنید.

پس از دانلود کردن فایل موردنظر باید آن را در یک محل دلخواه، از حالت فشرده خارج کنید. اکنون 2 فایل در اختیار خواهید داشت: “remove_cast_to_device.reg” که ترفند را انجام داده و فایل دومی نیز “undo_remove_cast_to_device.reg” است که ترفند انجام شده را خنثی می‌کند(در صورتی که نظرتان در آینده عوض شود).

البته باید به شما بگوییم که نباید به هر فایلی که در سطح اینترنت یافت می‌شود، اعتماد کنید. بهتر است که ابتدا از صحت عملکرد فایل دانلود شده خود، اطمینان حاصل کنید. اگر می‌خواهید که از آلوده نبودن فایل دانلودی خود، اطمینان حاصل کنید، آنگاه باید آن را با استفاده از Notepad باز کرده (بر روی فایل موردنظر کلیک-راست کنید و سپس “Edit” را برگزینید) و سپس نگاهی به محتوای آن بیندازید. فایل دانلود شده شما باید ظاهری همانند تصویر زیر داشته باشد:

حذف Cast to Device از ویندوز 10

فایل “remove_cast_to_device.reg” دارای یک کلید و یک String Value بوده که پس از باز کردن آن، به رجیستری ویندوز شما اضافه می‌شود.

پس از آماده شدن باید بر روی فایل “REG.” دابل-کلیک کرده و در ادامه نیز ویرایشگر رجیستری برای شما باز می‌شود. در ادامه اخطاری را مشاهده خواهید کرد که به شما می‌گوید که اضافه کردن اطلاعات به رجیستری، پتانسیل این را دارد که به ویندوز شما لطمه وارد کند. جهت ادامه دادن بر روی “Yes” کلیک کنید.

سپس یک پیغام دیگر را نیز مشاهده کرده که به شما می‌گوید که اطلاعات موردنظر به رجیستری اضافه شده‌اند. جهت اعمال تغییرات باید از حساب ویندوز خود خارج و سپس به آن وارد شوید و یا اینکه کامپیوتر خود را ریستارت کنید. بدین ترتیب دفعه بعدی که بر روی یک فایل رسانه‌ای کلیک-راست کنید، دیگر گزینه “Cast to Device” را مشاهده نخواهید کرد. خب، این همان چیزی است که می‌خواستید!

اگر هم در آینده نظرتان تغییر کرد و خواستید که گزینه “Cast to Device” را به منوی اکسپلورر ویندوز خود بازگردانید، آنگاه کافی است که فایل “undo_remove_cast_to_device.reg” را اجرا کرده و سپس یا از حساب ویندوز خود خارج و به آن وارد شوید و یا اینکه کامپیوتر خود را ریستارت نمایید.

نوشته چگونه گزینه Cast to Device را از منوهای ویندوز 10 حذف کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چگونه کابل‌های داخل کیس را مدیریت و منظم کنیم؟

هیچ کاربری نمی‌خواهد که سیستم سیم‌کشی داخل کیس او، نامرتب باشد. مدیریت کابل کیس شاید اقدامی غیرضروری و زاید به نظر برسد. در فرایند سرهم کردن کیس و نصب سخت‌افزارهای لازم در آن، طبیعتا مرتب کردن سیستم سیم‌کشی آخرین چیزی است که بدان فکر می‌کنید. هر چند که در بلندمدت، سیم‌کشی مناسب می‌تواند باعث بهبود تجربه کاربری شما شود.

چرا مدیریت کابل های داخل کیس اهمیت دارد؟

از آنجایی که اکثر کیس‌های میان-اندازه به اندازه کافی دارای فضای خالی هستند، پس این موضوع چندان نمی‌تواند به بهبود جریان تهویه هوا در کیس شما کمک کند. این قضیه بیشتر خود را در کیس‌هایی نشان می‌دهد که فضای چندانی نداشته و بنابراین سیم‌ها نیز جلوی منافذ و جریان هوا را می‌گیرند.

اما سیستم کابل‌کشی کیس، چیزی فراتر از دما است. اول از همه اینکه قطعات درون یک کیس برای همیشه ثابت باقی نمی‌مانند. مواردی همچون تعویض کارت گرافیک، CPU، افزایش حافظه ذخیره‌سازی، افزودن یک خنک‌کننده بهتر، نصب رم بیشتر و همچنین نصب سیستم نورپردازی RGB را باید در نظر داشت.

اگر یک کامپیوتر دسکتاپی داشته باشید، آنگاه فراتر از آنچه که فکر می‌کنید، باید به درون کیس آن نگاه بیندازید. حال اگر کابل‌ها را درست مدیریت نکرده باشید، آنگاه در چنین مواقعی، دردسرهای اضافی نیز برای شما به وجود می‌آیند.

مسئله دیگر به تنبلی مربوط می‌شود. پیش‌تر این‌گونه بود که پس از نصب سخت‌افزارها، محفظه کناری کیس را بسته و دیگر هیچ‌کس نمی‌توانست که داخل آن را مشاهده کند. اما امروزه یک طرف اکثر کیس‌ها شفاف بوده و بدین ترتیب می‌توان داخل آن‌ها را مشاهده کرد. البته هدف اصلی از ساخت کیس‌های شفاف، به مسائل تزئینی مربوط می‌شود.

به هر حال اگر داخل کیس شما ظاهری مرتب نداشته باشد، آنگاه باید هر روز ظاهر نه چندان زیبای آن را تحمل کنید. در بالا سعی کردیم که دلیل توجه به مدیریت کابل های داخل کیس را برای شما بازگو کنیم. حال در ادامه قصد داریم که نکاتی را در رابطه با شیوه انجام این کار، در اختیار شما قرار دهیم.

یک کیس مناسب و سازگار با کابل‌کشی تهیه کنید

مدیریت کابل کیس

پیش از اینکه اقدام به خرید یک کیس کنید، ببینید که تا چه میزان پتانسیل یک کابل‌کشی خوب را دارد. مثلا ببینید که آیا در پشت آن، کانال‌های مخصوص کابل‌کشی وجود دارند؟ جاهایی که بتوانید کابل‌ها را به آن‌ها ببندید چه؟ کیس‌هایی هم که دارای محفظه‌های بزرگ مدیریت کابل هستند، بهتر می‌توانند شما را یاری برسانند. طبیعتا سیستم مدیریت کابل، چیزی نیست که دغدغه اصلی شما در هنگام خریداری کیس باشد، اما در نظر داشتن این موضوع می‌تواند به داشتن کیسی بهتر و بهینه‌تر، کمک کند.

این مطلب را نیز بخوانید: در هنگام خرید پاور کامپیوتر باید به چه نکاتی توجه کنیم؟

یک منبع تغذیه نیمه ماژولار و یا تمام ماژولار تهیه کنید

بخشی از مدیریت کابل‌های داخل کیس، به سازماندهی کابل‌های موجود و بخشی دیگر از آن نیز به کاهش تعداد کابل‌ها بازمی‌گردد. به همین دلیل، بهتر است که یک پاور نیمه و یا تمام ماژولار تهیه کنید. فرق این دو نوع منبع تغذیه در این است که اولی دارای یک سری کابل بوده که قابل جدا کردن نیستند، اما می‌توان تمامی کابل‌های دومی را از آن جدا کرد.

البته هر دوی این گزینه‌ها، کار شما را راه می‌اندازند، زیرا کابل‌های ثابت منبع تغذیه نیمه-ماژولار نیز در هر صورت ضروری هستند. در رابطه با پاورهایی که ماژولار نیستند، طبیعتا کابل‌های اضافی وجود دارند که کاربردی نداشته و نمی‌توان آن‌ها را نیز جدا کرد.

در رابطه با منبع‌ تغذیه‌های ماژولار باید این نکته را در نظر داشت که سیستم‌ برخی از کیس‌ها به‌گونه‌ای است که بهتر است پیش از قرار دادن پاور در کیس، تمامی کابل‌های موردنیاز را به آن متصل کرد، زیرا انجام این کار پس از قرار دادن منبع تغذیه در داخل کیس، می‌تواند کمی مشکل باشد.

به مسیر و مکان قرارگیری هرکدام از کابل‌ها دقت کنید

مدیریت کابل کیس

همان‌طور که مشغول نصب کابل‌ها و سخت‌افزارها هستید، بهتر است که به مسیر نصب هر کابل نیز توجه کنید. رویه ایدئال این است که بخش بسیار کوچکی از هر کابل، در جلوی مادربورد قرار بگیرد. گاهی اوقات بهتر است که در رابطه با تعیین مسیری که یک کابل در جلو و پشت مادربورد طی می‌کند، وسواس به خرج دهید.

به‌عنوان مثال، کابل مربوط به فن CPU باید از بالا سمت چپ مادربورد خارج شده و در پشت مادربورد قرار گیرد. این در حالی است که کابل‌های SATA باید از کناره‌ها و سمت راست وصل شوند. داشتن طرحی درست جهت قرارگیری صحیح هر کابل، چه در جلو و چه در عقب مادربورد، می‌تواند نکته‌ای کلیدی باشد.

در هنگام وصل کردن کابل‌ها نیز باید ابتدا از کابل‌های کوچک‌تر شروع کرده و سپس کابل‌های بزرگ‌تر را وصل کنید. کابل‌های کوچکی که بتوان آن‌ها را در کنار یکدیگر و سپس در داخل یک توری قرار داد، می‌توانند در قالب یک کابل ضخیم ظاهر شده و بنابراین از پخش شدن آن‌ها جلوگیری کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: نکات مهم در خرید کامپیوتر گیمینگ

نمی‌توانید همه‌چیز را مخفی کنید

مدیریت کابل کیس

برخی از کابل‌های کلیدی وجود دارند که هیچ‌وقت نمی‌توانید آن‌ها را مخفی کنید. از این کابل‌ها می‌توان به کابل کارت گرافیک و همچنین کانکتور 24 پینی مادربورد، اشاره کرد. در اکثر مواقع نمی‌توان این کابل‌ها را مخفی کرد، اما این قضیه لزوما به‌ این معنا نیست که باید ظاهری نامناسب نیز داشته باشند. در رابطه با کابل 24 پینی، از آنجایی که دز لبه‌های مادربورد قرار دارد، پس می‌توان آن را به سمت پشت کیس، هدایت کرد.

در رابطه با کارت گرافیک‌ نیز می‌توان کابل آن را به سمت پایین هدایت کرده و سپس از پایین مادربورد، آن را به پشت کیس انتقال داد. یک راه‌کار دیگر نیز این است که از همان اول سعی کنید که کابل را از طرف راست مادربورد، به پشت کیس انتقال دهید.

از بست کابل استفاده کنید

مدیریت کابل کیس

در نهایت هم اینکه هر چقدر که بست کابل لازم دارید، در پشت کیس خود استفاده کنید. همان‌طور که می‌دانید، این بست‌ها می‌توانند باعث سازماندهی و مرتب‌تر شدن کابل‌های شما شوند. هر چقدر که بخواهید، می‌توانید بست مصرف کنید، اما بهتر است که چندین کابل را با کمترین تعداد بست به یکدیگر متصل کرده و سپس آن‌ها را به یکی از محل‌های بستن کابل ببندید.

در جعبه برخی از منبع تغذیه‌ها، چندین بست وجود دارد، اما در صورت نیاز می‌توانید موارد اضافی را نیز از فروشگاه‌ها تهیه کنید. هر چه بست کوچک‌تر و جمع‌و‌جورتر باشد، بهتر است، زیرا شما که نمی‌خواهید خود بست نیز فضا را تاحدودی اشغال کند. در رابطه با بست‌ها باید این نکته را در نظر داشته باشید که در هنگام قطع کردن آن‌ها جهت جدا کردن و یا افزودن سیم‌ها، باید مراقب باشید که خود سیم‌ها را قطع نکنید. به همین دلیل است که قرار دادن کابل‌های کوچک‌تر در توری‌ها می‌تواند اقدامی بهتر باشد.

فرایند مدیریت کابل های درون کیس می‌توان خسته‌کننده و طاقت‌فرسا باشد، اما این را بدانید که اگر این کار را به‌خوبی انجام دهید، آنگاه نه‌تنها ظاهر داخل کیس، مرتب‌تر به نظر رسیده، بلکه می‌توانید آسان‌تر نیز تغییرات را اعمال کنید و از این لحاظ سال‌ها خیالتان راحت است.

نوشته چگونه کابل‌های داخل کیس را مدیریت و منظم کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چگونه کابل‌های داخل کیس را مدیریت و منظم کنیم؟

هیچ کاربری نمی‌خواهد که سیستم سیم‌کشی داخل کیس او، نامرتب باشد. مدیریت کابل کیس شاید اقدامی غیرضروری و زاید به نظر برسد. در فرایند سرهم کردن کیس و نصب سخت‌افزارهای لازم در آن، طبیعتا مرتب کردن سیستم سیم‌کشی آخرین چیزی است که بدان فکر می‌کنید. هر چند که در بلندمدت، سیم‌کشی مناسب می‌تواند باعث بهبود تجربه کاربری شما شود.

چرا مدیریت کابل های داخل کیس اهمیت دارد؟

از آنجایی که اکثر کیس‌های میان-اندازه به اندازه کافی دارای فضای خالی هستند، پس این موضوع چندان نمی‌تواند به بهبود جریان تهویه هوا در کیس شما کمک کند. این قضیه بیشتر خود را در کیس‌هایی نشان می‌دهد که فضای چندانی نداشته و بنابراین سیم‌ها نیز جلوی منافذ و جریان هوا را می‌گیرند.

اما سیستم کابل‌کشی کیس، چیزی فراتر از دما است. اول از همه اینکه قطعات درون یک کیس برای همیشه ثابت باقی نمی‌مانند. مواردی همچون تعویض کارت گرافیک، CPU، افزایش حافظه ذخیره‌سازی، افزودن یک خنک‌کننده بهتر، نصب رم بیشتر و همچنین نصب سیستم نورپردازی RGB را باید در نظر داشت.

اگر یک کامپیوتر دسکتاپی داشته باشید، آنگاه فراتر از آنچه که فکر می‌کنید، باید به درون کیس آن نگاه بیندازید. حال اگر کابل‌ها را درست مدیریت نکرده باشید، آنگاه در چنین مواقعی، دردسرهای اضافی نیز برای شما به وجود می‌آیند.

مسئله دیگر به تنبلی مربوط می‌شود. پیش‌تر این‌گونه بود که پس از نصب سخت‌افزارها، محفظه کناری کیس را بسته و دیگر هیچ‌کس نمی‌توانست که داخل آن را مشاهده کند. اما امروزه یک طرف اکثر کیس‌ها شفاف بوده و بدین ترتیب می‌توان داخل آن‌ها را مشاهده کرد. البته هدف اصلی از ساخت کیس‌های شفاف، به مسائل تزئینی مربوط می‌شود.

به هر حال اگر داخل کیس شما ظاهری مرتب نداشته باشد، آنگاه باید هر روز ظاهر نه چندان زیبای آن را تحمل کنید. در بالا سعی کردیم که دلیل توجه به مدیریت کابل های داخل کیس را برای شما بازگو کنیم. حال در ادامه قصد داریم که نکاتی را در رابطه با شیوه انجام این کار، در اختیار شما قرار دهیم.

یک کیس مناسب و سازگار با کابل‌کشی تهیه کنید

مدیریت کابل کیس

پیش از اینکه اقدام به خرید یک کیس کنید، ببینید که تا چه میزان پتانسیل یک کابل‌کشی خوب را دارد. مثلا ببینید که آیا در پشت آن، کانال‌های مخصوص کابل‌کشی وجود دارند؟ جاهایی که بتوانید کابل‌ها را به آن‌ها ببندید چه؟ کیس‌هایی هم که دارای محفظه‌های بزرگ مدیریت کابل هستند، بهتر می‌توانند شما را یاری برسانند. طبیعتا سیستم مدیریت کابل، چیزی نیست که دغدغه اصلی شما در هنگام خریداری کیس باشد، اما در نظر داشتن این موضوع می‌تواند به داشتن کیسی بهتر و بهینه‌تر، کمک کند.

این مطلب را نیز بخوانید: در هنگام خرید پاور کامپیوتر باید به چه نکاتی توجه کنیم؟

یک منبع تغذیه نیمه ماژولار و یا تمام ماژولار تهیه کنید

بخشی از مدیریت کابل‌های داخل کیس، به سازماندهی کابل‌های موجود و بخشی دیگر از آن نیز به کاهش تعداد کابل‌ها بازمی‌گردد. به همین دلیل، بهتر است که یک پاور نیمه و یا تمام ماژولار تهیه کنید. فرق این دو نوع منبع تغذیه در این است که اولی دارای یک سری کابل بوده که قابل جدا کردن نیستند، اما می‌توان تمامی کابل‌های دومی را از آن جدا کرد.

البته هر دوی این گزینه‌ها، کار شما را راه می‌اندازند، زیرا کابل‌های ثابت منبع تغذیه نیمه-ماژولار نیز در هر صورت ضروری هستند. در رابطه با پاورهایی که ماژولار نیستند، طبیعتا کابل‌های اضافی وجود دارند که کاربردی نداشته و نمی‌توان آن‌ها را نیز جدا کرد.

در رابطه با منبع‌ تغذیه‌های ماژولار باید این نکته را در نظر داشت که سیستم‌ برخی از کیس‌ها به‌گونه‌ای است که بهتر است پیش از قرار دادن پاور در کیس، تمامی کابل‌های موردنیاز را به آن متصل کرد، زیرا انجام این کار پس از قرار دادن منبع تغذیه در داخل کیس، می‌تواند کمی مشکل باشد.

به مسیر و مکان قرارگیری هرکدام از کابل‌ها دقت کنید

مدیریت کابل کیس

همان‌طور که مشغول نصب کابل‌ها و سخت‌افزارها هستید، بهتر است که به مسیر نصب هر کابل نیز توجه کنید. رویه ایدئال این است که بخش بسیار کوچکی از هر کابل، در جلوی مادربورد قرار بگیرد. گاهی اوقات بهتر است که در رابطه با تعیین مسیری که یک کابل در جلو و پشت مادربورد طی می‌کند، وسواس به خرج دهید.

به‌عنوان مثال، کابل مربوط به فن CPU باید از بالا سمت چپ مادربورد خارج شده و در پشت مادربورد قرار گیرد. این در حالی است که کابل‌های SATA باید از کناره‌ها و سمت راست وصل شوند. داشتن طرحی درست جهت قرارگیری صحیح هر کابل، چه در جلو و چه در عقب مادربورد، می‌تواند نکته‌ای کلیدی باشد.

در هنگام وصل کردن کابل‌ها نیز باید ابتدا از کابل‌های کوچک‌تر شروع کرده و سپس کابل‌های بزرگ‌تر را وصل کنید. کابل‌های کوچکی که بتوان آن‌ها را در کنار یکدیگر و سپس در داخل یک توری قرار داد، می‌توانند در قالب یک کابل ضخیم ظاهر شده و بنابراین از پخش شدن آن‌ها جلوگیری کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: نکات مهم در خرید کامپیوتر گیمینگ

نمی‌توانید همه‌چیز را مخفی کنید

مدیریت کابل کیس

برخی از کابل‌های کلیدی وجود دارند که هیچ‌وقت نمی‌توانید آن‌ها را مخفی کنید. از این کابل‌ها می‌توان به کابل کارت گرافیک و همچنین کانکتور 24 پینی مادربورد، اشاره کرد. در اکثر مواقع نمی‌توان این کابل‌ها را مخفی کرد، اما این قضیه لزوما به‌ این معنا نیست که باید ظاهری نامناسب نیز داشته باشند. در رابطه با کابل 24 پینی، از آنجایی که دز لبه‌های مادربورد قرار دارد، پس می‌توان آن را به سمت پشت کیس، هدایت کرد.

در رابطه با کارت گرافیک‌ نیز می‌توان کابل آن را به سمت پایین هدایت کرده و سپس از پایین مادربورد، آن را به پشت کیس انتقال داد. یک راه‌کار دیگر نیز این است که از همان اول سعی کنید که کابل را از طرف راست مادربورد، به پشت کیس انتقال دهید.

از بست کابل استفاده کنید

مدیریت کابل کیس

در نهایت هم اینکه هر چقدر که بست کابل لازم دارید، در پشت کیس خود استفاده کنید. همان‌طور که می‌دانید، این بست‌ها می‌توانند باعث سازماندهی و مرتب‌تر شدن کابل‌های شما شوند. هر چقدر که بخواهید، می‌توانید بست مصرف کنید، اما بهتر است که چندین کابل را با کمترین تعداد بست به یکدیگر متصل کرده و سپس آن‌ها را به یکی از محل‌های بستن کابل ببندید.

در جعبه برخی از منبع تغذیه‌ها، چندین بست وجود دارد، اما در صورت نیاز می‌توانید موارد اضافی را نیز از فروشگاه‌ها تهیه کنید. هر چه بست کوچک‌تر و جمع‌و‌جورتر باشد، بهتر است، زیرا شما که نمی‌خواهید خود بست نیز فضا را تاحدودی اشغال کند. در رابطه با بست‌ها باید این نکته را در نظر داشته باشید که در هنگام قطع کردن آن‌ها جهت جدا کردن و یا افزودن سیم‌ها، باید مراقب باشید که خود سیم‌ها را قطع نکنید. به همین دلیل است که قرار دادن کابل‌های کوچک‌تر در توری‌ها می‌تواند اقدامی بهتر باشد.

فرایند مدیریت کابل های درون کیس می‌توان خسته‌کننده و طاقت‌فرسا باشد، اما این را بدانید که اگر این کار را به‌خوبی انجام دهید، آنگاه نه‌تنها ظاهر داخل کیس، مرتب‌تر به نظر رسیده، بلکه می‌توانید آسان‌تر نیز تغییرات را اعمال کنید و از این لحاظ سال‌ها خیالتان راحت است.

نوشته چگونه کابل‌های داخل کیس را مدیریت و منظم کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

آموزش غیرفعال کردن نمای شبکه‌ای و دسته‌بندی تب‌ها در گوگل کروم اندروید

اگر مرورگر گوگل کروم گوشی اندروید خود را مرتبا به‌روزرسانی کرده باشید، آنگاه حتما متوجه شده‌اید که تب‌های موجود در آن، آن چیزی نیستند که پیش‌تر بودند. پیش‌تر یک نوع سیستم کارتی ساده وجود داشت و کاربران از طریق آن می‌توانستند که کارت‌هایی را که نیاز ندارند، سریعا دور بیندازند. حال به نظر می‌رسد که مرورگر محبوب شرکت گوگل سعی دارد که کارت‌های پیرامون یک موضوع واحد را در یک دسته‌بندی قرار دهد. از این لحاظ، این ویژگی مشابه قابلیت موجود در نسخه دسکتاپی این مرورگر است. اگر قصد غیر فعال کردن دسته بندی تب ها و همچنین نمای شبکه‌ای در کروم اندروید خود را دارید، آنگاه در ادامه می‌توانید شیوه انجام این کار را فرا بگیرید.

اکنون گوگل سعی می‌کند که به‌صورت پیش‌فرض جهت مرتب‌سازی برگه‌های گوگل کروم اندروید، آن‌ها را دسته‌بندی کند. حال اگر یک روز صبح پس از آپدیت کردن مرورگر خود، آن را باز کرده و با دسته‌بندی‌های عجیبی مواجه شدید، بدانید که تنها نیستید. در عمل می‌توان این کار را یک دسته‌بندی نسبتا تصادفی در نظر گرفت، مگر اینکه برگه‌های باز شده همگی متعلق به یک وب‌سایت باشند که در این صورت با یک الی 2 ضربه اضافی می‌توانید آن‌ها را کنار بگذارید. در ادامه قصد داریم که نحوه غیرفعال کرده نمای شبکه‌ای و دسته‌بندی برگه‌ها و در نتیجه بازگشت به نمای کارتی قدیمی را به شما آموزش دهیم.

نحوه غیر فعال کردن دسته بندی تب ها و نمای شبکه‌ای در کروم اندروید

  1. مرورگر گوگل کروم خود را اجرا کنید.
  2. در نوار آدرس، عبارت “chrome://flags” را تایپ و یا پیست کنید.
  3. به دنبال گزینه‌های “Tab Grid Layout” و “Tab Group” بگردید. بر روی منوهای کشویی آن‌ها، ضربه بزنید.
  4. در ادامه باید برای هر دو گزینه، “Disabled” را برگزینید.
  5. سپس باید بر روی کلید “Relaunch” ضربه بزنید تا نمای شبکه‌ای برای شما برداشته شود.
  6. مجددا یک بار دیگر، مرورگر را بسته و آن را اجرا کنید تا از نمای گروه‌بندی برگه‌ها، به نمای کارتی سابق بازگردید. غیر فعال کردن دسته بندی تب ها در کروم اندروید غیر فعال کردن دسته بندی تب ها در کروم اندروید غیر فعال کردن دسته بندی تب ها در کروم اندروید غیر فعال کردن دسته بندی تب ها در کروم اندروید

نوشته آموزش غیرفعال کردن نمای شبکه‌ای و دسته‌بندی تب‌ها در گوگل کروم اندروید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

Google Play System Update در اندروید چیست و تا چه حد اهمیت دارد؟

علاوه بر انتشار سالانه به‌روزرسانی‌های بزرگ برای اندروید، در طول سال نیز آپدیت‌های گوناگونی برای این سیستم‌عامل محبوب عرضه می‌شوند. یکی از این به‌روزرسانی‌ها، مربوط به Google Play Security است، البته این آپدیت‌ها از بهینه‌سازهای امنیتی که به‌صورت ماهانه منتشر می‌شوند نیز متفاوت هستند. در ادامه قصد داریم که توضیحاتی را در رابطه با Google Play System Update در اندروید، به شما ارائه دهیم.

منظور از Google Play System Update در اندروید چیست؟

 

Google Play System Update برای اولین بار در اندروید 10 (که به Project Mainline معروف بود)، معرفی شد. این به‌روزرسانی برای تمامی دستگاه‌های مجهز به اندروید 10 و بالاتر، ضروری است. مسئولیت انتشار پچ‌های امنیتی، برعهده شرکت‌های سازنده دستگاه‌ها است. این در حالی بوده که انتشار موارد مربوط به Google Play System Update، برعهده خود گوگل است.

با عرضه اندروید 10، گوگل 12 بخش اصلی این سیستم‌عامل را گرفت و آن‌ها را به ماژول‌های جداگانه تبدیل کرد. بدین ترتیب اکنون گوگل می‌تواند به‌صورت مستقل به هرکدام از این ماژول‌ها بپردازد، بدون اینکه نیازی به عرضه یک به‌روزرسان کامل میان‌افزار (Firmware) بوده و یا اینکه لازم باشد که تولیدکنندگان دستگاه‌ها را در جریان قرار دهد.

Google Play System Update در اندروید

Google Play System Update بیشتر به مسائل امنیتی می‌پردازد، اما همچنان با بهینه‌سازهای امنیتی ماهانه، تفاوت دارد. هر دوی این به‌روزرسانی‌ها، مسئولیت‌های گوناگونی را برعهده دارند. تمامی دستگاه‌هایی که به اندروید 10 و یا بالاتر مجهز هستند، می‌توانند به‌روزرسانی مربوط به Google Play Security را فارغ از دارا بودن جدیدترین پچ‌های امنیتی، دریافت کنند.

یکی از مواردی که Google Play System Update می‌توانست در آن مؤثر واقع شود، مربوط به باگ امنیتی Stagefright در سال 2015 است. Stagefright یک حمله سایبری بود که یک بخش مربوط به پخش‌کننده فایل‌های چندرسانه‌ای را مورد هدف قرار داده بود. فریم‌ورک رسانه‌ یکی از 12 اجزایی بوده که از طریق Google Play System Update قابل به‌روزرسانی است. در آن زمان، بسیاری از دستگاه‌ها پچ‌های لازم جهت محافظت در برابر حملاتی همانند Stagefright را دریافت نکردند، زیرا یک آپدیت میان‌افزاری لازم بود.

مهم‌ترین نکته در رابطه با Google Play System Update این است که نیازی به آپدیت میان‌افزار و یا دخالت سازنده دستگاه ندارد. البته این قضیه بدین معنا نیست که گوگل می‌تواند به‌صورت کامل تولیدکنندگان دستگاه‌ها را کنار گذاشته و بنابراین جدیدترین ویژگی‌ها را سریعا به گوشی اندروید شما اضافه کند. در عوض این موضوع بدین معنا است که لازم نیست نگران برخی از مشکلات امنیتی بحرانی باشید.

این مطلب را نیز بخوانید: منظور از آپدیت‌های امنیتی اندروید چیست و چرا تا به این حد مهم هستند؟

ببینید که کدام به‌روزرسانی را نصب کرده‌اید

اگر می‌خواهید بدانید که کدام نسخه از Google Play System Update را نصب کرده و یا اینکه آیا به‌روزرسانی جدیدی در این رابطه منتشر شده است یا خیر، باید از بالای صفحه به سمت پایین سوایپ کنید (یک الی 2 بار، بسته به مدل گوشی شما). در ادامه باید آیکون چرخ‌دنده را لمس کرده تا بتوانید به منوی تنظیمات بروید.

 Google Play System Update در اندروید

“Security” را انتخاب کنید.

 Google Play System Update در اندروید

در بالای صفحه می‌توانید بخش “Security Status” را مشاهده کنید. اگر Google Play System گوشی شما به‌روز باشد، آنگاه آیکون موردنظر نیز، سبز رنگ خواهد بود. همچنین می‌توانید تاریخ مربوط به جدیدترین به‌روزرسانی را مشاهده کنید. اگر آیکون، قرمز رنگ باشد، آنگاه شاید نیاز باشد که جهت نصب به‌روزرسانی، گوشی خود را ریستارت کنید.

جهت چک کردن وجود آپدیت باید “Google Play System Update” را لمس کنید.

“Check for Update” را انتخاب کنید.

 Google Play System Update در اندروید

در نظر داشته باشید که Security Update و Google Play System Update لزوما یک دیتای مشترک ندارند.

نوشته Google Play System Update در اندروید چیست و تا چه حد اهمیت دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

روش‌هایی برای بهبود تجربه گیمینگ در کامپیوترهای مک

جهت بهبود اجرای بازی ها در مک خود باید چه کاری انجام دهیم؟ شاید تصاویر خنده‌داری را در فضای آنلاین مشاهده کرده باشید که یکی از کاربران کامپیوترهای ویندوزی، مشغول اجرای بازی Counter-Strike بوده و در عین حال از یک مک‌بوک به‌عنوان موس‌پد استفاده می‌کند!

با این اوصاف، کامپیوترهای اپل به سخت‌افزارهای بسیار خوبی مجهز هستند. با اعمال تغییرات و بهبودهایی، قادر خواهید بود که با استفاده از مک خود، به بازی کردن پرداخته و دیگر در مقابل دوستان خود، چندان کم نیاورید. در ادامه به راه‌کارهای بهبود اجرای بازی ها در مک می‌پردازیم.

یک کنترلر تهیه کنید

مک شما با انواع و اقسام کنترلرها سازگار است. این دسته‌ها می‌توانند سیمی با بی‌سیم و رسمی و یا متفرقه باشند. البته برای برخی از سبک‌ها همانند تیراندازی (شوتر) و یا استراتژی، موس و کیبورد عملکرد بسیار بهتری از کنترلرها دارند. از طرفی دیگر هم در رابطه با بازی‌های پلتفرمر و یا مسابقه‌ای (ریسینگ)، کنترلر گزینه‌ای راحت‌تر است. اگر در حال حاضر یک مک و یک کنسول بازی دارید، آنگاه می‌توانید دسته کنسول را بر روی مک خود، مورد استفاده قرار دهید.

  • پلی‌استیشن 4: با استفاده از اتصال بلوتوث و یا کابل USB می‌توانید کنترلرهای DualShock 4 را به مک خود متصل کنید.
  • نینتندو سویچ: جوی-کان‌ها و همچنین کنترلرهای Pro کنسول نینتندو سویچ، از طریق بلوتوث می‌توانند به مک شما متصل شوند. ابتدا باید کنسول خود را خاموش کرده تا اتصال آن به دسته‌‌ قطع شود. در ادامه کافی است که کلید جفت‌سازی مشکی رنگ موجود در کناره جوی-کان را نگه داشته تا چراغ سبز رنگ شروع به چشمک زدن کند. در رابطه با کنترلرهای Pro نیز می‌توانید کلید جفت‌سازی را در بالای دسته و در نزدیکی‌های درگاه شارژ، مشاهده نمایید. در مک خود نیز باید به “System Preferences > Bluetooth” رفته، کنترلر را پیدا کرده و سپس بر روی کلید “Connect” کلیک کنید.
  • ایکس‌باکس: متأسفانه از آنجایی که مایکروسافت در کنترلر‌های خود از یک رابط کاربری اختصاصی استفاده می‌کند، پس جهت اتصال آن‌ها به کامپیوترهای مک، به یک نرم‌افزار مخصوص نیز نیاز دارید. جهت اتصال بی‌سیم، فرایندی ساده را در پیش ندارید، اما با نصب اپلیکیشن 360Controller می‌توانید دسته‌ ایکس‌باکس را از طریق کابل USB، به مک خود متصل کنید.

اگر هم در حال حاضر کنترلر نداشته و به دنبال یک گزینه خوب می‌گردید، آنگاه شاید بد نباشد که Steam Controller متعلق به شرکت Valve را امتحان کنید. نصب و استفاده از این دسته آسان بوده و همچنین بهترین سازگاری را نیز با پلتفرم استیم دارد.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه کنترلر DualSense پلی‌استیشن 5 را به مک خود متصل کنیم؟

از یک کارت گرافیک اکسترنال استفاده کنید

یکی دیگر از راه‌کارهای بهبود اجرای بازی ها در کامپیوترهای مک می‌تواند استفاده از کارت گرافیک اکسترنال (eGPU) باشد. اگر مک شما با استاندارد Thunderbolt 3 سازگار باشد، آنگاه می‌توانید از این راه‌کار استفاده کنید. کارت گرافیک اکسترنال در یک محفظه جداگانه و در خارج از مک شما قرار داشته و می‌تواند توان پردازش گرافیکی مک شما را افزایش دهد.

eGPUها علاوه بر بهبود چشمگیر اجرای بازی‌ها، باعث می‌شوند تا بتوانید از طریق آن‌ها، از مانیتورهای اکسترنال خاصی نیز استفاده کنید. همچنین با استفاده از این دستگاه‌ها می‌توانید از لوازم جانبی‌هایی که توان گرافیکی بالایی نیاز دارند (همانند هدست‌های واقعیت مجازی) نیز استفاده کنید.

جهت استفاده از eGPUها باید مک شما دارای درگاه Thunderbolt 3 بوده و همچنین سیستم‌عامل آن نیز macOS High Sierra 10.13.4 و یا بالاتر باشد. در هر صورت همان‌طور که می‌دانید، این راه‌کار هزینه زیادی نیز خواهد داشت.

به یاد داشته باشید که شاید درگاه Thunderbolt 3 از USB-C استفاده کند، اما لزوما تمامی درگاه‌های USB-C با Thunderbolt سازگار نیستند. همچنین برخی از اپلیکیشن‌ها جهت استفاده از eGPU‌ها، از کاربر می‌خواهند که یک مانیتور اکسترنال را مستقیما به کارت گرافیک اکسترنال خود وصل کند.

اگر از macOS Mojave 10.14 و یا بالاتر استفاده کنید، آنگاه دقیقا می‌توانید تعیین کنید که کدام اپلیکیشن از توان eGPU شما استفاده کند. جهت انجام این کار باید ابتدا یک بار بر روی اپلیکیشن موردنظر کلیک کرده تا آن را انتخاب کنید و سپس کلیدهای “Cmd + I” را فشار دهید تا پنجره اطلاعات مربوط به آن اپلیکیشن، به نمایش درآید.

اگر اپلیکیشن موردنظر، انتخاب GPU را به‌صورت خودکار انجام ندهد، آنگاه می‌توانید گزینه “Prefer External GPU” را مشاهده کنید. با انتخاب این گزینه می‌توانید اولویت را به استفاده از کارت گرافیک اکسترنال خود بدهید.

سایر ایده‌های مربوط به سخت‌افزار

اگر مک شما با Thunderbolt 3 سازگار نیست، آنگاه شاید هنوز بتوانید که از طریق سایر روش‌ها، توان پردازشی مک خود را ارتقا دهید. یکی از بهترین روش‌ها جهت شروع، بررسی امکان افزایش حافظه رم است. در اکثر مک‌بوک‌های امروزی، حافظه رم به برد اصلی کامپیوتر لحیم شده و بنابراین نمی‌توانید آن را ارتقا دهید. اما اگر مک‌بوک شما چندان جدید نیست، پس آنگاه شاید بد نباشد که این راه‌کار را نیز امتحان کنید.

از پلتفرم‌های بازی مختلفی استفاده کنید

اگر بهترین سخت‌افزار را در اختیار داشته، اما بازی‌های چندانی در دسترس شما نباشند، آنگاه قدرت بالای سخت‌افزارها نیز نمی‌تواند کاربرد چندانی داشته باشد. بنابراین بهتر است که از اهمیت این موضوع غافل نشوید. اولین جایی که باید در آن به دنبال بازی‌ها بگردید، خود اپ استور مک است. در برگه “Play” این فروشگاه می‌توانید بازی‌های گوناگونی را پیدا کنید.

بهبود اجرای بازی در مک

گزینه‌های در دسترس شما در این بخش، چندان بد نبوده و همچنین اپل نیز به‌صورت مداوم، این لیست را با عناوین مختلف از جمله بازی‌های مستقل (Indie)، به‌روز نگه می‌کند. جدا از این قضیه، از آنجایی که تخفیف‌های این فروشگاه نسبت به سایرین کمتر هستند، بدین ترتیب شاید کاربران قصد تهیه بازی از این فروشگاه را نداشته باشند.

همان‌طور که شاید بدانید، بزرگ‌ترین فروشگاه مربوط به بازی‌های سازگار با مک، همان استیم بوده که آن نیز متعلق به شرکت Valve است. جهت استفاده از این فروشگاه کافی است که اپلیکیشن آن را دانلود کرده، یک حساب رایگان بسازید و تمام!

برخلاف اپ استور مک، استیم در طول سال، طرح‌های فروش مختلفی را به کاربران ارائه می‌دهد. دو نوع تخفیف وجود دارند که باید حواستان به آن‌ها باشد: یکی مربوط به پیرامون تعطیلات میلادی و دیگری نیز تخفیف‌های تابستانی است. استفاده از این فروشگاه آسان بوده و در هنگام استفاده از آن، می‌توانید لوگوی اپل را نیز مشاهده کنید. حتی امکان‌ گشت‌و‌گذار در بخش اختصاصی بازی‌های سازگار با macOS را نیز دارید.

یکی دیگر از فروشگاه‌هایی که بازی‌ها را با تخفیف به فروش رسانده و همچنین بخشی از درآمد خود را نیز به خیریه اختصاص می‌دهد، Humble Bundle است. علاوه بر این، پلتفرم Battle.net شرکت Blizzard نیز با مک سازگاری دارد. در این فروشگاه می‌توانید عناوینی همچون World of Warcraft و Diablo III را مشاهده کنید. پلتفرم Origin شرکت EA نیز در دسترس کاربران مک قرار دارد، اما لیست بازی‌های سازگار آن، محدود است.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش افزایش سرعت بوت شدن مک

ایجاد تغییرات نرم‌افزاری

یکی دیگر از راه‌کارهای بهبود اجرای بازی ها در مک می‌تواند اعمال تغییرات نرم‌افزاری باشد. پس از اعمال تغییرات سخت‌افزاری، اکنون نوبت به بخش نرم‌افزار می‌رسد. در این رابطه نیز باید تنظیمات سیستم‌عامل را جهت اجرای بازی‌‎ها، بهینه‌ کنید.

بررسی فضای خالی هارد درایو

داشتن فضای خالی کافی، جهت نصب و اجرای مناسب بازی‌ها، ضروری است. کمبود فضای خالی می‌تواند عملکرد را تحت تأثیر قرار دهد. جهت بررسی این موضوع باید در گوشه بالا سمت چپ، بر روی لوگوی اپل کلیک کرده و سپس “About This Mac > Storage” را انتخاب کنید.

Activity Monitor

با استفاده از این برنامه می‌توانید نگاهی سریع به شیوه اجرای هر فرایند بر روی مک خود داشته باشید. اگر فعلا از فرایندی استفاده نمی‌کنید، آنگاه بهتر است که از آن خارج شوید تا بازی اجرا شده بتواند از منابع بیشتری استفاده کند. جهت خروج از یک اپلیکیشن باید فرایند مربوط به آن را انتخاب کرده و سپس در گوشه بالا سمت چپ، بر روی آیکونی که شبیه به تابلوی ایست است، کلیک کنید.

همچنین با استفاده از Activity Monitor می‌توانید بفهمید که دستگاه شما مشغول استفاده از کدام واحد پردازش گرافیکی است: کارت گرافیک اختصاصی یا پردازنده گرافیکی یکپارچه. در رابطه با خروج از اپلیکیشن‌ها نیز باید آن‌هایی را که از اولی استفاده می‌کنند، در اولویت قرار دهید.

بهبود اجرای بازی در مک

آیتم‌های استارتاپ را غیرفعال کنید

در هنگام بوت شدن سیستم‌عامل، برخی از اپلیکیشن‌ها به‌صورت خودکار اجرا می‌شوند؛ مثلا در این رابطه می‌توان به اسپاتیفای اشاره کرد. با رفتن به “System Preferences > Users & Groups > Login Items”، انتخاب این اپلیکیشن‌ها و سپس کلیک بر روی علامت “منها”، می‌توانید از انجام این کار جلوگیری کنید. بدین ترتیب دیگر لازم نیست که پس از اجرا، این اپلیکیشن‌ها را به‌صورت دستی ببندید.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه از گرم شدن بیش‌ازحد مک‌بوک ایر خود، جلوگیری کنیم؟

گرافیک

همان‌طور که در بالا بدان اشاره شد، بر روی اکثر مک‌ها، دو کارت گرافیک نصب شده است. یکی برای پردازش‌های گرافیکی سنگین و دیگری نیز جهت افزایش عمر باتری و طبیعتا پردازش‌های سبک. می‌توانید به مک خود بگویید که اولویت را بر روی کارت گرافیک اختصاصی که توان بالاتری دارد، بگذارد.

به “System Preferences > Energy Saver” رفته و سپس “Automatic Graphics Switching” را غیرفعال کنید. این کار باعث بهبود عملکرد کامپیوتر شما شده، اما از طرفی دیگر، عمر باتری را نیز کاهش می‌دهد.

بهبود اجرای بازی در مک

اگر هم یک مانیتور اکسترنال دارید، آنگاه می‌توانید آن را به‌عنوان نمایشگر اصلی خود انتخاب کنید. در “System Preferences > Displays > Arrangement” می‌توانید مانیتورهای خود را در قالب مستطیل‌های آبی رنگ، مشاهده کنید. در بالای یکی از این مستطیل‌ها، یک نوار سفید رنگ قرار دارد. باید نوار سفید رنگ را بر روی مانیتوری که می‌خواهید به‌عنوان نمایشگر اصلی در نظر گرفته شود، بکشید. اکنون در حالت پیش‌فرض، تمامی اپلیکیشن‌ها بر روی این مانیتور اجرا می‌شوند.

ایجاد تغییرات در تنظیمات گرافیکی خود بازی‌ها

پس از بهینه‌سازی تنظیمات گرافیک macOS، باید تنظیمات گرافیکی داخل خود بازی را نیز دستکاری کنید. این تنظیمات بسته به بازی شما، متفاوت خواهند بود، اما در هر صورت می‌توان راهنمایی‌های عمومی را نیز در این رابطه ارائه کرد.

  • وضوح تصویر را در بازی خود دستکاری کنید. هر چه این گزینه بر روی تنظیمات پایین‌تر باشد، آنگاه کارت گرافیک شما نیز کمتر اذیت شده و طبیعتا افت فریم کمتری را نیز تجربه خواهید کرد. همچنین بهتر است که اجرا بر روی حالت پنجره‌ای (Windowed) و حالت تمام صفحه (Full-Screen) را نیز امتحان کنید.
  • احتمالا اسلایدری نیز وجود دارد که دارای درجه‌های Medium ،Low و یا High بوده و با استفاده از آن می‌توانید تنظیمات گرافیکی کلی بازی را بسته به قدرت کارت گرافیک خود، تغییر دهید.
  • اگر همچنان بازی موردنظر شما به‌خوبی اجرا نمی‌شود، آنگاه می‌توانید در Finder آیکون آن را انتخاب کرده، کلیدهای “Cmd + I” را فشار دهید و سپس “Open in Low Resolution” را برگزینید. بدین ترتیب شاید جلوه‌های بصری بازی چندان زیبا به نظر نرسند، اما در هر صورت، نرخ فریم بازی افزایش خواهد یافت.
  • همچنین بهتر است که پیش از خرید یک بازی، ابتدا نگاهی به نیازمندی‌های سخت‌افزاری آن بیندازید. اگر دیدید که بازی موردنظر برای کامپیوتر شما سنگین است، آنگاه بهتر است که از خرید آن اجتناب کنید.

با استفاده از ‌Boot Camp، سیستم‌عامل ویندوز را اجرا کنید

شاید سخت‌افزار مک شما به اندازه یک کامپیوتر ویندوزی رده-بالا، قدرتمند باشد، اما در هر صورت تعداد بازی‌های موجود برای این دو پلتفرم، با یکدیگر قابل مقایسه نیستند. خوشبختانه Boot Camp به شما امکان می‌دهد که بتوانید سیستم‌عامل ویندوز را بر روی مک خود نصب کنید. طبیعی است که اگر این کار را انجام دهید، آنگاه دیگر بسیاری از راه‌کارهای بالا نیز منتفی می‌شوند. به هر حال شاید بخواهید که به تجربه عنوانی همانند Overwatch بپردازید.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش کامل نصب ویندوز بر روی مک و لپ‌تاپ‌های اپل

سخن پایانی

در بالا سعی کردیم که راه‌کارهای بهبود اجرای بازی ها در مک را در اختیار شما قرار دهیم. همان‌طور که دیدید، کاربر مک بودن لزوما به‌معنای دور بودن از بازی‌ها نیست. امیدواریم که ترفندهای ذکر شده در بالا بتوانند شما را در اجرای بهتر بازی‌ها بر روی نمایشگرهای زیبای Retina، یاری برسانند.

نوشته روش‌هایی برای بهبود تجربه گیمینگ در کامپیوترهای مک اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

روش‌هایی برای بهبود تجربه گیمینگ در کامپیوترهای مک

جهت بهبود اجرای بازی ها در مک خود باید چه کاری انجام دهیم؟ شاید تصاویر خنده‌داری را در فضای آنلاین مشاهده کرده باشید که یکی از کاربران کامپیوترهای ویندوزی، مشغول اجرای بازی Counter-Strike بوده و در عین حال از یک مک‌بوک به‌عنوان موس‌پد استفاده می‌کند!

با این اوصاف، کامپیوترهای اپل به سخت‌افزارهای بسیار خوبی مجهز هستند. با اعمال تغییرات و بهبودهایی، قادر خواهید بود که با استفاده از مک خود، به بازی کردن پرداخته و دیگر در مقابل دوستان خود، چندان کم نیاورید. در ادامه به راه‌کارهای بهبود اجرای بازی ها در مک می‌پردازیم.

یک کنترلر تهیه کنید

مک شما با انواع و اقسام کنترلرها سازگار است. این دسته‌ها می‌توانند سیمی با بی‌سیم و رسمی و یا متفرقه باشند. البته برای برخی از سبک‌ها همانند تیراندازی (شوتر) و یا استراتژی، موس و کیبورد عملکرد بسیار بهتری از کنترلرها دارند. از طرفی دیگر هم در رابطه با بازی‌های پلتفرمر و یا مسابقه‌ای (ریسینگ)، کنترلر گزینه‌ای راحت‌تر است. اگر در حال حاضر یک مک و یک کنسول بازی دارید، آنگاه می‌توانید دسته کنسول را بر روی مک خود، مورد استفاده قرار دهید.

  • پلی‌استیشن 4: با استفاده از اتصال بلوتوث و یا کابل USB می‌توانید کنترلرهای DualShock 4 را به مک خود متصل کنید.
  • نینتندو سویچ: جوی-کان‌ها و همچنین کنترلرهای Pro کنسول نینتندو سویچ، از طریق بلوتوث می‌توانند به مک شما متصل شوند. ابتدا باید کنسول خود را خاموش کرده تا اتصال آن به دسته‌‌ قطع شود. در ادامه کافی است که کلید جفت‌سازی مشکی رنگ موجود در کناره جوی-کان را نگه داشته تا چراغ سبز رنگ شروع به چشمک زدن کند. در رابطه با کنترلرهای Pro نیز می‌توانید کلید جفت‌سازی را در بالای دسته و در نزدیکی‌های درگاه شارژ، مشاهده نمایید. در مک خود نیز باید به “System Preferences > Bluetooth” رفته، کنترلر را پیدا کرده و سپس بر روی کلید “Connect” کلیک کنید.
  • ایکس‌باکس: متأسفانه از آنجایی که مایکروسافت در کنترلر‌های خود از یک رابط کاربری اختصاصی استفاده می‌کند، پس جهت اتصال آن‌ها به کامپیوترهای مک، به یک نرم‌افزار مخصوص نیز نیاز دارید. جهت اتصال بی‌سیم، فرایندی ساده را در پیش ندارید، اما با نصب اپلیکیشن 360Controller می‌توانید دسته‌ ایکس‌باکس را از طریق کابل USB، به مک خود متصل کنید.

اگر هم در حال حاضر کنترلر نداشته و به دنبال یک گزینه خوب می‌گردید، آنگاه شاید بد نباشد که Steam Controller متعلق به شرکت Valve را امتحان کنید. نصب و استفاده از این دسته آسان بوده و همچنین بهترین سازگاری را نیز با پلتفرم استیم دارد.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه کنترلر DualSense پلی‌استیشن 5 را به مک خود متصل کنیم؟

از یک کارت گرافیک اکسترنال استفاده کنید

یکی دیگر از راه‌کارهای بهبود اجرای بازی ها در کامپیوترهای مک می‌تواند استفاده از کارت گرافیک اکسترنال (eGPU) باشد. اگر مک شما با استاندارد Thunderbolt 3 سازگار باشد، آنگاه می‌توانید از این راه‌کار استفاده کنید. کارت گرافیک اکسترنال در یک محفظه جداگانه و در خارج از مک شما قرار داشته و می‌تواند توان پردازش گرافیکی مک شما را افزایش دهد.

eGPUها علاوه بر بهبود چشمگیر اجرای بازی‌ها، باعث می‌شوند تا بتوانید از طریق آن‌ها، از مانیتورهای اکسترنال خاصی نیز استفاده کنید. همچنین با استفاده از این دستگاه‌ها می‌توانید از لوازم جانبی‌هایی که توان گرافیکی بالایی نیاز دارند (همانند هدست‌های واقعیت مجازی) نیز استفاده کنید.

جهت استفاده از eGPUها باید مک شما دارای درگاه Thunderbolt 3 بوده و همچنین سیستم‌عامل آن نیز macOS High Sierra 10.13.4 و یا بالاتر باشد. در هر صورت همان‌طور که می‌دانید، این راه‌کار هزینه زیادی نیز خواهد داشت.

به یاد داشته باشید که شاید درگاه Thunderbolt 3 از USB-C استفاده کند، اما لزوما تمامی درگاه‌های USB-C با Thunderbolt سازگار نیستند. همچنین برخی از اپلیکیشن‌ها جهت استفاده از eGPU‌ها، از کاربر می‌خواهند که یک مانیتور اکسترنال را مستقیما به کارت گرافیک اکسترنال خود وصل کند.

اگر از macOS Mojave 10.14 و یا بالاتر استفاده کنید، آنگاه دقیقا می‌توانید تعیین کنید که کدام اپلیکیشن از توان eGPU شما استفاده کند. جهت انجام این کار باید ابتدا یک بار بر روی اپلیکیشن موردنظر کلیک کرده تا آن را انتخاب کنید و سپس کلیدهای “Cmd + I” را فشار دهید تا پنجره اطلاعات مربوط به آن اپلیکیشن، به نمایش درآید.

اگر اپلیکیشن موردنظر، انتخاب GPU را به‌صورت خودکار انجام ندهد، آنگاه می‌توانید گزینه “Prefer External GPU” را مشاهده کنید. با انتخاب این گزینه می‌توانید اولویت را به استفاده از کارت گرافیک اکسترنال خود بدهید.

سایر ایده‌های مربوط به سخت‌افزار

اگر مک شما با Thunderbolt 3 سازگار نیست، آنگاه شاید هنوز بتوانید که از طریق سایر روش‌ها، توان پردازشی مک خود را ارتقا دهید. یکی از بهترین روش‌ها جهت شروع، بررسی امکان افزایش حافظه رم است. در اکثر مک‌بوک‌های امروزی، حافظه رم به برد اصلی کامپیوتر لحیم شده و بنابراین نمی‌توانید آن را ارتقا دهید. اما اگر مک‌بوک شما چندان جدید نیست، پس آنگاه شاید بد نباشد که این راه‌کار را نیز امتحان کنید.

از پلتفرم‌های بازی مختلفی استفاده کنید

اگر بهترین سخت‌افزار را در اختیار داشته، اما بازی‌های چندانی در دسترس شما نباشند، آنگاه قدرت بالای سخت‌افزارها نیز نمی‌تواند کاربرد چندانی داشته باشد. بنابراین بهتر است که از اهمیت این موضوع غافل نشوید. اولین جایی که باید در آن به دنبال بازی‌ها بگردید، خود اپ استور مک است. در برگه “Play” این فروشگاه می‌توانید بازی‌های گوناگونی را پیدا کنید.

بهبود اجرای بازی در مک

گزینه‌های در دسترس شما در این بخش، چندان بد نبوده و همچنین اپل نیز به‌صورت مداوم، این لیست را با عناوین مختلف از جمله بازی‌های مستقل (Indie)، به‌روز نگه می‌کند. جدا از این قضیه، از آنجایی که تخفیف‌های این فروشگاه نسبت به سایرین کمتر هستند، بدین ترتیب شاید کاربران قصد تهیه بازی از این فروشگاه را نداشته باشند.

همان‌طور که شاید بدانید، بزرگ‌ترین فروشگاه مربوط به بازی‌های سازگار با مک، همان استیم بوده که آن نیز متعلق به شرکت Valve است. جهت استفاده از این فروشگاه کافی است که اپلیکیشن آن را دانلود کرده، یک حساب رایگان بسازید و تمام!

برخلاف اپ استور مک، استیم در طول سال، طرح‌های فروش مختلفی را به کاربران ارائه می‌دهد. دو نوع تخفیف وجود دارند که باید حواستان به آن‌ها باشد: یکی مربوط به پیرامون تعطیلات میلادی و دیگری نیز تخفیف‌های تابستانی است. استفاده از این فروشگاه آسان بوده و در هنگام استفاده از آن، می‌توانید لوگوی اپل را نیز مشاهده کنید. حتی امکان‌ گشت‌و‌گذار در بخش اختصاصی بازی‌های سازگار با macOS را نیز دارید.

یکی دیگر از فروشگاه‌هایی که بازی‌ها را با تخفیف به فروش رسانده و همچنین بخشی از درآمد خود را نیز به خیریه اختصاص می‌دهد، Humble Bundle است. علاوه بر این، پلتفرم Battle.net شرکت Blizzard نیز با مک سازگاری دارد. در این فروشگاه می‌توانید عناوینی همچون World of Warcraft و Diablo III را مشاهده کنید. پلتفرم Origin شرکت EA نیز در دسترس کاربران مک قرار دارد، اما لیست بازی‌های سازگار آن، محدود است.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش افزایش سرعت بوت شدن مک

ایجاد تغییرات نرم‌افزاری

یکی دیگر از راه‌کارهای بهبود اجرای بازی ها در مک می‌تواند اعمال تغییرات نرم‌افزاری باشد. پس از اعمال تغییرات سخت‌افزاری، اکنون نوبت به بخش نرم‌افزار می‌رسد. در این رابطه نیز باید تنظیمات سیستم‌عامل را جهت اجرای بازی‌‎ها، بهینه‌ کنید.

بررسی فضای خالی هارد درایو

داشتن فضای خالی کافی، جهت نصب و اجرای مناسب بازی‌ها، ضروری است. کمبود فضای خالی می‌تواند عملکرد را تحت تأثیر قرار دهد. جهت بررسی این موضوع باید در گوشه بالا سمت چپ، بر روی لوگوی اپل کلیک کرده و سپس “About This Mac > Storage” را انتخاب کنید.

Activity Monitor

با استفاده از این برنامه می‌توانید نگاهی سریع به شیوه اجرای هر فرایند بر روی مک خود داشته باشید. اگر فعلا از فرایندی استفاده نمی‌کنید، آنگاه بهتر است که از آن خارج شوید تا بازی اجرا شده بتواند از منابع بیشتری استفاده کند. جهت خروج از یک اپلیکیشن باید فرایند مربوط به آن را انتخاب کرده و سپس در گوشه بالا سمت چپ، بر روی آیکونی که شبیه به تابلوی ایست است، کلیک کنید.

همچنین با استفاده از Activity Monitor می‌توانید بفهمید که دستگاه شما مشغول استفاده از کدام واحد پردازش گرافیکی است: کارت گرافیک اختصاصی یا پردازنده گرافیکی یکپارچه. در رابطه با خروج از اپلیکیشن‌ها نیز باید آن‌هایی را که از اولی استفاده می‌کنند، در اولویت قرار دهید.

بهبود اجرای بازی در مک

آیتم‌های استارتاپ را غیرفعال کنید

در هنگام بوت شدن سیستم‌عامل، برخی از اپلیکیشن‌ها به‌صورت خودکار اجرا می‌شوند؛ مثلا در این رابطه می‌توان به اسپاتیفای اشاره کرد. با رفتن به “System Preferences > Users & Groups > Login Items”، انتخاب این اپلیکیشن‌ها و سپس کلیک بر روی علامت “منها”، می‌توانید از انجام این کار جلوگیری کنید. بدین ترتیب دیگر لازم نیست که پس از اجرا، این اپلیکیشن‌ها را به‌صورت دستی ببندید.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه از گرم شدن بیش‌ازحد مک‌بوک ایر خود، جلوگیری کنیم؟

گرافیک

همان‌طور که در بالا بدان اشاره شد، بر روی اکثر مک‌ها، دو کارت گرافیک نصب شده است. یکی برای پردازش‌های گرافیکی سنگین و دیگری نیز جهت افزایش عمر باتری و طبیعتا پردازش‌های سبک. می‌توانید به مک خود بگویید که اولویت را بر روی کارت گرافیک اختصاصی که توان بالاتری دارد، بگذارد.

به “System Preferences > Energy Saver” رفته و سپس “Automatic Graphics Switching” را غیرفعال کنید. این کار باعث بهبود عملکرد کامپیوتر شما شده، اما از طرفی دیگر، عمر باتری را نیز کاهش می‌دهد.

بهبود اجرای بازی در مک

اگر هم یک مانیتور اکسترنال دارید، آنگاه می‌توانید آن را به‌عنوان نمایشگر اصلی خود انتخاب کنید. در “System Preferences > Displays > Arrangement” می‌توانید مانیتورهای خود را در قالب مستطیل‌های آبی رنگ، مشاهده کنید. در بالای یکی از این مستطیل‌ها، یک نوار سفید رنگ قرار دارد. باید نوار سفید رنگ را بر روی مانیتوری که می‌خواهید به‌عنوان نمایشگر اصلی در نظر گرفته شود، بکشید. اکنون در حالت پیش‌فرض، تمامی اپلیکیشن‌ها بر روی این مانیتور اجرا می‌شوند.

ایجاد تغییرات در تنظیمات گرافیکی خود بازی‌ها

پس از بهینه‌سازی تنظیمات گرافیک macOS، باید تنظیمات گرافیکی داخل خود بازی را نیز دستکاری کنید. این تنظیمات بسته به بازی شما، متفاوت خواهند بود، اما در هر صورت می‌توان راهنمایی‌های عمومی را نیز در این رابطه ارائه کرد.

  • وضوح تصویر را در بازی خود دستکاری کنید. هر چه این گزینه بر روی تنظیمات پایین‌تر باشد، آنگاه کارت گرافیک شما نیز کمتر اذیت شده و طبیعتا افت فریم کمتری را نیز تجربه خواهید کرد. همچنین بهتر است که اجرا بر روی حالت پنجره‌ای (Windowed) و حالت تمام صفحه (Full-Screen) را نیز امتحان کنید.
  • احتمالا اسلایدری نیز وجود دارد که دارای درجه‌های Medium ،Low و یا High بوده و با استفاده از آن می‌توانید تنظیمات گرافیکی کلی بازی را بسته به قدرت کارت گرافیک خود، تغییر دهید.
  • اگر همچنان بازی موردنظر شما به‌خوبی اجرا نمی‌شود، آنگاه می‌توانید در Finder آیکون آن را انتخاب کرده، کلیدهای “Cmd + I” را فشار دهید و سپس “Open in Low Resolution” را برگزینید. بدین ترتیب شاید جلوه‌های بصری بازی چندان زیبا به نظر نرسند، اما در هر صورت، نرخ فریم بازی افزایش خواهد یافت.
  • همچنین بهتر است که پیش از خرید یک بازی، ابتدا نگاهی به نیازمندی‌های سخت‌افزاری آن بیندازید. اگر دیدید که بازی موردنظر برای کامپیوتر شما سنگین است، آنگاه بهتر است که از خرید آن اجتناب کنید.

با استفاده از ‌Boot Camp، سیستم‌عامل ویندوز را اجرا کنید

شاید سخت‌افزار مک شما به اندازه یک کامپیوتر ویندوزی رده-بالا، قدرتمند باشد، اما در هر صورت تعداد بازی‌های موجود برای این دو پلتفرم، با یکدیگر قابل مقایسه نیستند. خوشبختانه Boot Camp به شما امکان می‌دهد که بتوانید سیستم‌عامل ویندوز را بر روی مک خود نصب کنید. طبیعی است که اگر این کار را انجام دهید، آنگاه دیگر بسیاری از راه‌کارهای بالا نیز منتفی می‌شوند. به هر حال شاید بخواهید که به تجربه عنوانی همانند Overwatch بپردازید.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش کامل نصب ویندوز بر روی مک و لپ‌تاپ‌های اپل

سخن پایانی

در بالا سعی کردیم که راه‌کارهای بهبود اجرای بازی ها در مک را در اختیار شما قرار دهیم. همان‌طور که دیدید، کاربر مک بودن لزوما به‌معنای دور بودن از بازی‌ها نیست. امیدواریم که ترفندهای ذکر شده در بالا بتوانند شما را در اجرای بهتر بازی‌ها بر روی نمایشگرهای زیبای Retina، یاری برسانند.

نوشته روش‌هایی برای بهبود تجربه گیمینگ در کامپیوترهای مک اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چگونه آیتم‌های موجود در منوهای فتوشاپ را مخفی کنیم؟

در منوهای اپلیکیشن ادوبی فتوشاپ، می‌توانید آیتم‌های بسیاری را مشاهده کنید. برخی از کاربران شاید اصلا از برخی از آیتم‌ها استفاده نکنند. با مخفی کردن آیتم های منو در فتوشاپ خود می‌توانید ظاهری مرتب‌تر به این اپلیکیشن بدهید. اگر هم در آینده به آیتم‌های مخفی شده احتیاج پیدا کردید، آنگاه می‌توانید آن‌ها را بازگردانی کنید.

نحوه مخفی کردن آیتم های منو ها در فتوشاپ

در فتوشاپ می‌توانید هر آیتمی را در منوها، مخفی کنید. این قضیه حتی در رابطه با برخی از گزینه‌های پرکاربرد همانند “New” و یا “Open” نیز مصداق دارد.

جهت شروع باید اپلیکیشن Adobe Photoshop را بر روی کامپیوتر خود اجرا کنید.

پس از باز شدن اپلیکیشن، در بالا بر روی منوی “Edit” کلیک کرده و سپس “Menus” را برگزینید.

مخفی کردن آیتم های منو در فتوشاپ

در ادامه می‌توانید لیستی از تمامی منوهای فتوشاپ خود را مشاهده کنید. بر روی منویی که قصد مخفی کردن آیتم در آن را دارید، کلیک کنید.

منو بسط پیدا کرده و بنابراین اکنون می‌توانید تمامی گزینه‌های موجود در آن را مشاهده کنید. جهت مخفی کردن یک گزینه باید بر روی آیکون “چشم” موجود در کنار نام آن، کلیک کنید. در ادامه خواهید دید که آیکون چشم، مخفی شده و بنابراین این موضوع به‌معنای مخفی شدن آن آیتم خواهد بود.

مخفی کردن آیتم های منو در فتوشاپ

جهت ذخیره تغییرات اعمال شده خود باید در گوشه بالا سمت راست، بر روی “OK” کلیک کنید. اکنون آیتم موردنظر در منوی مربوطه، نشان داده نمی‌شود.

این مطلب را نیز بخوانید: قابلیت Smart Objects در فتوشاپ چیست و چگونه می‌توان آن را غیرفعال کرد؟

نحوه بازگردانی آیتم‌های مخفی شده در فتوشاپ

اگر در آینده به آیتمی نیاز داشتید، آنگاه می‌توانید آن را به‌گونه‌ای بازگردانی کنید که انگار هیچ‌وقت مخفی نشده است. در این رابطه باید اپلیکیشن Photoshop را اجرا کرده و سپس بر روی “Edit > Menus” کلیک کنید. تا اینجا، این فرایند شبیه به فرایند مخفی کردن آیتم‌ها است. در ادامه نیز مجددا می‌توانید منوهای گوناگون را مشاهده کنید. منویی را که قصد بازگردانی آیتم‌های آن را دارید، انتخاب کنید.

بر روی مربع خالی موجود در کنار نام منو کلیک کنید. اکنون یک آیکون “چشم” اضافه می‌شود. سپس باید بر روی “OK” کلیک کنید.

مخفی کردن آیتم های منو در فتوشاپ

نحوه پیدا کردن سریع‌تر آیتم‌های پرکاربرد

اگر منوهای مورد استفاده شما شلوغ هستند، آنگاه لزوما جهت متمایز کردن آیتم‌های دلخواه خود، لازم نیست که سایر آیتم‌ها را مخفی کنید. در عوض می‌توانید رنگ‌های گوناگون را به گزینه‌های پرکابرد، اضافه کنید. بنابراین آسان‌تر می‌توانید آن آیتم‌ها را پیدا کنید.

جهت انجام این کار باید اپلیکیشن فتوشاپ خود را اجرا کرده و سپس بر روی “Edit > Menus” کلیک کنید.

آیتمی را که قصد تخصیص رنگ به آن را دارید، انتخاب کنید. در ستون “Color” باید بر روی واژه “None” در کنار نام آیتم موردنظر کلیک کرده و سپس رنگ دلخواه خود را برگزینید.

اکنون آیتم موردنظر شما در منوی خود، از سایرین متمایزتر به نظر می‌رسد. بدین ترتیب دیگر جهت پیدا کردن آسان‌تر آیتم موردنظر خود، لازم نیست که سایر گزینه‌های اضافی را مخفی نمایید.

مخفی کردن آیتم های منو در فتوشاپ

نوشته چگونه آیتم‌های موجود در منوهای فتوشاپ را مخفی کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

PoE یا همان فناوری انتقال انرژی الکتریکی بر بستر کابل اترنت چیست و چه مزایایی دارد؟

انتقال انرژی الکتریکی بر بستر کابل شبکه یا همان PoE، یک فناوری است که با استفاده از آن می‌توان به‌صورت همزمان، انرژی الکتریکی و داده را از طریق کابل‌های اترنت انتقال داد. PoE می‌تواند نیازمندی‌های کابل‌کشی را برای تجهیزات شبکه‌ای کاهش دهد. بنابراین جهت فراهم آوردن انرژی الکتریکی لازم و همچنین داده‌های موردنیاز برای دستگاه‌هایی که مصرف انرژی کمی دارند (همانند دوربین‌های IP)، این تکنولوژی می‌تواند بسیار مفید باشد. در ادامه این مطلب قصد داریم که به شیوه کار PoE، مزایای آن و همچنین دستگاه‌هایی که بیشترین استفاده را از این فناوری دارند، بپردازیم.

PoE چگونه کار می‌کند؟

اکثر کابل‌های اترنت دارای 4 رشته سیم بوده، در حالی که اکثر اوقات فقط از 2 رشته آن‌ها استفاده می‌شود. فناوری PoE از دو رشته سیم باقیمانده که بلااستفاده هستند، بهره گرفته و انرژی موردنیاز را از این مسیر انتقال می‌دهد.

کابل‌های اترنت Category 5 و بالاتر، جهت استفاده به‌عنوان کابل‌های PoE، مناسب هستند. رشته سیم‌های موجود در این کابل‌ها از یکدیگر جدا بوده و بنابراین می‌توان از طریق آن‌ها، بدون ایجاد هیچ‌گونه تداخلی، انرژی و داده را منتقل کرد.

PoE

مزایای PoE

انتقال انرژی الکتریکی بر بستر کابل‌های اترنت می‌تواند مزایایی گوناگونی به شرح زیر داشته باشد.

کاهش هزینه‌های نصب

از آنجایی که اطلاعات و انرژی از طریق یک کابل واحد منتقل می‌شوند، پس به‌کارگیری این تکنولوژی در قیاس با سیم‌کشی‌های سنتی، باعث کاهش هزینه‌های نصب می‌شود. از آنجایی که دیگر نیازی به اتصال به منبع اصلی برق نیست، پس می‌توان در فضای باز، از تجهیزات استفاده کرد و نیازی هم به ایجاد زیرساخت‌های الکتریکی همانند پریزهای برق برای هر دستگاه نیست.

علاوه بر این، اتصال و نصب کابل‌های شبکه، معمولا نیازمند یک تکنسین متخصص نیست. همچنین می‌توان سیستم‌های قدیمی‌تر همانند تلفن‌های ثابت را نیز مجددا بازبینی کرد تا با این ویژگی سازگار شوند. بدین ترتیب با به‌کارگیری فناوری PoE در رابطه با چنین دستگاه‌هایی می‌توان نیاز به نصب زیرساخت‌های الکتریکی را کاهش داد.

این مطلب را نیز بخوانید: منبع اینترنت کجاست و آیا می‌توانیم اینترنت اختصاصی برای خودمان داشته باشیم؟

ایمنی

اگر انرژی الکتریکی از طریق یک منبع واحد همانند کابل‌های اترنت Cat5e و یا بالاتر تأمین شود (در عوض استفاده از چندین آداپتور و سوکت)، آنگاه نصب تجهیزات نیز سرراست‌تر و ساده‌تر شده و بنابراین خطرات احتمالی کمتری نیز خواهد داشت. یک جریان انرژی ثابت از یک خروجی واحد بدین معنا است که خطر قطعی جریان برق، وارد آمدن صدمات احتمالی به تجهیزات و همچنین اضافه جریان الکتریکی، کاهش خواهد یافت.

انعطاف‌پذیری

PoE یک فناوری Plug and Play است. این قضیه به این معنا است که دستگاه‌ها می‌توانند به‌راحتی به تغییرات محیطی واکنش نشان داده و همچنین می‌توان بدون ایجاد اخلال، شبکه را بسط و یا محدود کرد. از آنجایی که به یک پریز برق وابسته نیستید، پس می‌توان گفت که در زمینه نصب یک دستگاه و یا جابجا کردن آن، آزادی عمل بیشتری دارید.

مقیاس‌پذیری

با ایجاد تغییرات در سیستم‌های قدیمی‌تر و همچنین وابسته نبودن به پریز برق، ایجاد و توزیع شبکه‌ها و اتصال‌ها، آسان‌تر از همیشه خواهد بود. علاوه بر این، یک شبکه PoE می‌تواند آسان‌تر گسترش پیدا کرده و بنابراین آسان‌تر می‌توانید دستگاه‌های بیشتری را در اتاق‌ها و مکان‌های گوناگون، بدان اضافه کنید.

قابلیت‌های تعدیل شده جمع‌آوری داده‌ها

PoE جهت جمع‌آوری داده‌ها، بسیار ایدئال است. به‌عنوان مثال، با استفاده از این فناوری می‌توان نسبت به ارزیابی محیط‌های گوناگون و یا مثلا خاموش و روشن کردن چراغ‌های LED، اقدام کرد.

کدام دستگاه‌ها از این تکنولوژی استفاده می‌کنند؟

PoE

همزمان با افزایش محبوبیت این فناوری، موارد استفاده از آن نیز توسط تولیدکنندگان افزایش می‌یابد. در زیر به لیستی از دستگاه‌های سازگار با PoE اشاره می‌کنیم. در حال حاضر، PoE در 3 زمینه عمده کاربرد دارد:

  • تلفن‌های VoIP: تلفن‌هایی که تماس‌ها را بر بستر یک شبکه IP برقرار می‌کنند. یک تلفن VoIP مبتنی بر PoE تنها به یک سوکت دیواری نیاز داشته و همچنین می‌توان آن را از راه دور نیز خاموش کرد.
  • دوربین‌های IP: این دستگاه‌ها، دوربین‌هایی دیجیتالی هستند که از طریق شبکه‌های IP، اقدام به ارسال اطلاعات می‌کنند. انعطاف‌پذیری تکنولوژی PoE باعث می‌شود که این فناوری تبدیل به گزینه‌ای ایدئال برای دوربین‌های نظارتی شود؛ دوربین‌هایی که باید موقعیت آن‌ها سریعا تغییر داده شده و همچنین سریعا نیز مستقر شوند.
  • شبکه بی‌سیم: خوانشگرهای RFID، اکسس پوینت‌های وای‌فای و همچنین اکسس پوینت‌های بلوتوثی می‌توانند از تکنولوژی PoE استفاده کرده تا دسترسی در مکان‌های دور دست را فراهم آورند.
این مطلب را نیز بخوانید: آشنایی با شبکه‌های کابلی و نحوه استفاده از آن‌ها در خانه

آینده فناوری انتقال جریان الکتریکی بر بستر کابل اترنت

همان‌طور که این تکنولوژی به تکامل خود ادامه می‌دهد، سعی می‌شود که زیرساخت‌های سازگار با آن نیز ارتقا یابند. جدیدترین استاندارد PoE می‌تواند تا 100 وات انرژی را انتقال دهد. این مقدار انرژی برای یک لپ‌تاپ متوسط کافی بوده، اما برای یک سیستم دسکتاپی، کفایت نمی‌کند. کنسرسیوم Ethernet Alliance نیز مشغول تهیه برنامه گواهی‌دهی خود تحت عنوان لوگوی “EA Certified 2.0” در رابطه با دستگاه‌های سازگار با PoE است.

نوشته PoE یا همان فناوری انتقال انرژی الکتریکی بر بستر کابل اترنت چیست و چه مزایایی دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.