مدتی پیش اختر شناسان متوجه شدند که یک ستاره توسط یک سیاه چاله بلعیده شده است. البته این موضوع به راحتی گفتن آن نیست از این رو، درست از همان موقع تلسکوپی به وسعت زمین  سرنوشت نهایی ستاره ای که توسط یک ابرسیاه چاله بلعیده شده است را ردیابی می کند.

یکی از نتایج این واقعه این است که برخی از مواد تشکیل دهنده ی ستاره از آن جدا شده و در اطراف سیاه چاله انباشته می شوند و سپس این ذرات در اشعه های بسیار باریکی با سرعت فوق العاده بالایی که نزدیک به سرعت نور است شلیک می شوند.

ستاره شناسان رادیویی  از شبکه تلسکوپ رادیو ای به وسعت کره زمین جهت مشاهده نزدیک یک واقعه بسیار خاص در کهکشانی دوردست استفاده کرده اند.  این پدیده در واقع نوری با نام (jet) بود که توسط ستاره ای که در حال بلعیده شدن به درون یک ابر سیاه چاله بود بوجود آمده بود. مشاهدات منبع انتشار بسیار فشرده و در کمال تعجب بسیار کم سرعتی از امواج رادیویی را نمایان کردند.

تیم بین المللی اخترشناسان رادیویی به سرپرستی ژون یانگ در رصد خانه اونسالا دانشگاه علم و فناوری چالمرز در سوئد با استفاده از شبکه اروپایی VLBI (EVN) که تسلکوپی رادیویی به وسعت و بردی به اندازه کره زمین دارد، بر روی جتی تازه یافت شده در منشا Swift J1644+57 مطالعاتی انجام داده اند.

هنگامی که ستاره ای به یک ابرسیاه چاله نزدیک می شود، دچار اختلال شدیدی می شود. تقریبا نیمی از گاز های موجود در آن ستاره به سمت سیاه چاله کشیده می شوند و یک دیسک به دور آن می سازند. در طی این فرآیند مقادیر بسیار زیادی از انرژی جاذبه ای به تشعشعات الکترومغناطیسی تبدیل می شوند و منشاء نوری بسیار درخشانی تولید می کنند که در طول موج های گوناگون قابل مشاهده است.

یکی از عواقب مشهود این فرآیند این است که  برخی از مواد سازنده ستاره که از آن جدا شده و در پیرامون سیاهچاله انباشته می شوند، ممکن است به صورت پرتو های ذره ای بسیار باریک با سرعتی نزدیک به سرعت نور شلیک شوند. این پرتو ها که به اصطلاح جت های نسبیتی نامیده می شوند در طول موج های رادیویی از خود تابش های قدرتمندی ساتع می کنند.

نمونه اول از این اختلالات موجی که منجر به شکل گیری جت نسبیتی شد در سال ۲۰۱۱ توسط ماهواره Swift ناسا رویت شد. در واقع جت نخست به شکل نور های درخشان در اشعه ی X خود را نشان داد و به آن نام Swift J1644+57 را اختصاص دادند. منشا آن نیز به یک کهکشان بسیار دوردست بر می گشت به طوری که ۳٫۹ بیلیون سال زمان طول کشید تا نور حاصل از آن به زمین برسد.

یانگ و همکاران اش توانستند با استفاده از تکنیک تداخل بنیادی بسیار طولانی یا به اختصار (VLBI) محاسبات بسیار دقیقی از این جت بدست آورند.

جون یانگ گفته است ” با استفاده از شبکه تلسکوپی EVN ما توانستیم محل جت را با دقت ۱۰ میکروآرک در ثانیه محاسبه کنیم. این محاسبات از جمله دقیق ترین محاسبات انجام شده توسط تلسکوپ های رادیویی تا به امروز هستند.”

با کمک دقت بسیار بالای محاسبات انجام شده به وسیله شبکه تلسکوپ های رادیویی، حتی با وجود فاصله بسیار زیاد دانشمندان توانستند در جت به دنبال نشانه های حرکتی بگردند.

جون یانگ گفته است که ” ما به دنبال حرکات ابرنوری که سرعتی نزدیک به سرعت نور دارند گشته ایم. طی مشاهدات سه ساله ما حرکات این چنینی در صورت وجود به قطع مشاهده می شدند. اما تصاویر ما تابش بسیار فشرده و ثابتی را نشان می دهد اما هیچ حرکت قابل مشاهده ای در دیده نمی شود.”

نتایج این تحقیقات بینش های مهمی از وقایع پس از نابودی یک ستاره توسط ابر سیاهچاله به دست می دهد و همچنین اطلاعاتی از نحوه رفتار جت ها در محیط های جدید رو می کند.

زولت پاراگی که عضوی از انستیتیو Joint VLBI ERIC (JIVE) در دوینگلو، هلند و عضوی از تیم تحقیقاتی می باشد دلیل فشرده و ثابت بودن جت ها را توضیح می دهد ” مواد شلیک شده نسبی که به تازگی شکل گرفته اند هنگام برخورد با محیط های بین ستاره ای سریعا سرعت شان را از دست می دهند. همچنین، مطالعات پیشین حاکی از این دارند که ما جت را تنها در زاویه ای کوچک می بینیم. این قضیه می تواند دلیل فشرده بودن آن ها را توضیح دهد”

Swift J1644+57  یکی از نخستین اختلالات موجی (Tidal Disruption) مورد مطالعه است و قطعا پس از آن موارد بیشتری نیز تحت بررسی قرار می گیرند.

استفانی کوموسا از انستیتو ماکس پلانک اخترشناسی رادیویی در بون، آلمان گفته است که ” مشاهدات صورت گرفته به کمک نسل جدید تلسکوپ های رادیویی اطلاعات بیشتری از وقایع پس از بلعیده شدن یک ستاره توسط سیاه چاله می دهد. هم چنین در خصوص اینکه جت های قدرتمند چگونه درست در کنار سیاه چاله ها شکل و تکامل پیدا می کنند نیز اطلاعاتی حاصل شده است”.

هم چنین یانگ اظهار داشت ” در آینده، تلسکوپ های رادیویی عظیمی همچون تلسکوپ دارای روزنه کرودی ۵۰۰ متری (FAST) و تلسکوپ آرایش کیلومتر مربعی (SKA) امکان انجام مشاهدات گسترده تر جزیی تر این پدیده های فوق العاده را به ما خواهند داد”.

منبع: astronomy

خودروهای بدون راننده در مسیرهای منتهی به نیویورک با توجه به خط قرمزها و قوانین کهنه به بن بست خورده اند که این موضوع باعث شده است تا شرکت های فن آورانه برای آزمایش این نوع از خودروهایشان در خیابان های این شهر با مشکل روبه رو شوند .

روز جمعه در جلسه ی شورای شهر نیویورک، کارشناسان به بخشی از قانون ۱۹۷۱ پرداختند که درآن تنها شرط عبور و مرور یک خودرو در خیابان قرار داشتن یک راننده پشت فرمان آن عنوان شده است. دیوید استریکلند (David Strickland)، سخنگوی ائتلاف خودرو بدون راننده در این جلسه بیان نمود وقتی که این قانون تصویب شد، خودروهای بدون راننده اصلا وجود نداشته اند .

این قانون در حال حاضر با وجود بیش از ۲ میلیون خودرو ۸ میلیون نفر جمعیت در حال اجراست.

دن گاردنیک (Dan Garodnick)  یکی از اعضای شورای بیان کرد آیا می توان یک استثنا به قانون با توجه به شرایط خاص اضافه کرد؟

“NYC فرصت رهبری خودروهای خودران را از دست خواهد داد اگر قوانین ما حتی به ما اجازه ندهد که این نوع خودروها را در خیابان های شهر در یک مسیر امن و کنترل شده بررسی کنیم .
در طول جلسه، Uber  به پیتسبورگ به عنوان یک مدل شهری اشاره کرد که نیویورک باید آن را دنبال کند . پیتسبورگ با Uber  در خصوص خودروهای فورد خودران کار کرد.

یکی از اولین گام ها در آوردن خودروهای بدون راننده این بود که به اپل اجازه داده شود که اطلاعات مختلف مرتبط با وسایل نقلیه در نیویورک را جمع آوری کند. به عنوان مثال، چه اتفاقی می افتد اگر یک اتومبیل خودران با یک اسب مواجه شود که این موضوع در نزدیکی پارک مرکزی ومرکز پلیس  واقع شده در آن بیشتر دیده خواهد شد.

“پس پیتسبورگ نیاز به زیرساخت های متفاوتی دارد که همین زیرساخت ها مورد نیاز نیویورک نیز هستند .

مایکل ریپلوگل ( Michael Replogle)، معاون کمیسر اداره حمل و نقل شهر نیویورک گفت که نیویورک پیچیده ترین سیستم خیابانی را در شمال امریکا دارد . او هشدار داد که اگر در این شهر وسایل نقلیه خودران را به درستی کنترل نکند ، این مسئله می تواند به ازدحام و ترافیک بیشتر و همچنین بن بست منجر شود.

ریپلوگل همچنین نگرانی هایی را در مورد پتانسیل “وسایل نقلیه شبحه وار” (کنایه از خودروهای خودران) ابراز کرد که این خودروها رفتار سرگردانی را از خود نشان می دهند به خصوص در پارک کردن که اوضاع را بسیار پیچیده تر می کنند و این موضوع می تواند منجر به  ایجاد ترافیک بیشترشود از این رو وسایل نقلیه شبح وار نگرانی ها را نیز افزایش می دهند.

رانندگان تاکسی نیز از ضربه ای که این وسایل نقلیه خودران می توانند به شغل شان وارد نماید نگرانند. آنتونیو رینوسو (Antonio Reynoso) یکی دیگر از اعضای شورا  هشدار داد که نبرد برای به دست آوردن ماشین های مستقل در نیویورک ممکن است برای ماشین هایی با فن آوری های نوآورانه تر نباشد .

این تلاش ها برای این است که نشان دهد که این کشور از صنعت فن آوری حمایت می کند و مدام در حال تکامل قوانین خود برای رسیدن به یک چنین هدفی است . تا کنون، ایالات متحده فاقد یک چارچوب منسجم برای وسایل نقلیه خودران در مقیاس کشور است . فدرالیسم نقش موثری را در این تاخیر بازی می کند ، زیرا وجود ۵۰ ایالت که هرکدام قوانین مختص به خود را دارند کار را برای برنامه ریزی و تصویب قوانین درباره این خودرو ها دشوارتر می کند.

با این حال، هنوز هم برخی از مسائل بیشتر در خصوص برش لبه در وسایل نقلیه مستقل وجود دارد (برش لبه یک مسئله ای در سیستم های پردازش تصویر است). فدرال اعلام کرد که ماشین گوگل خودران است ، به طور موثر گوگل یک استثنا در معنایی فنی است ، اما هر چقدر که جلو می رویم استثناهای بیشتری را از این ماشین مشاهده می کنیم .

خوشبختانه، آمریکا بالاخره یک سری از مقررات را برای عبور خودروهای خودران ایجاد کرده که باعث امید به توسعه این خودروها می شود، بدون اینکه امنیت شهروندان را به خطر بیندازد. همیشه نگرانی هایی در تست فن آوری های نوپا در جاده های عمومی وجود دارد . میشیگان، قبل از اینکه به خودروهای خودران اجازه دهد که در جاده های عمومی تردد کنند ، نوعی MCity را ایجاد کرده است(یک شهر کوچک)، که یک مرکز اختصاصی شبیه یک شهر کوچک است که در آن خودروسازان و محققان می توانند ماشین های خود را با خطر بسیار کمتری تست کنند .