مبحث صدای باکیفیت یک کامپیوتر که ناشی از یک کارت صدای جداگانه و یا یک DAC اکسترنال بوده، موضوع عجیبی است. البته به‌کارگیری چنین رویه‌هایی دیگر آن ضرورت سابق را ندارد. در حقیقت، تقریبا دیگر هیچ‌کس به چنین مواردی هم فکر نمی‌کند. امروزه تقریبا هیچ بازی و یا موسیقی وجود ندارد که به دلیل نداشتن چنین سخت‌افزارهایی، قادر به گوش دادن و لذت بردن از آن نباشید.

سخت‌افزار صدا در مقابل سخت‌افزار گرافیکی

کارت صدای پیش‌فرض کامپیوتر شما برای اکثر وظایف جوابگو خواهد بود. این در حالی است که اگر بخواهید یک بازی AAA را با نرخ فریم بالا اجرا کنید، آنگاه یک کارت گرافیک قدرتمند، لازمه کار شما است. طبیعتا گرافیک یکپارچه پردازنده مرکزی کامپیوتر شما نیز نمی‌تواند از پس این چالش برآید.

با این اوصاف، بازهم برخی از افراد وجود دارند که توقعات بیشتری از صدای خروجی کامپیوتر خود دارند. هنگامی‌که بحث بر سر این موضوع باشد، آنگاه دو انتخاب اصلی در مقابل شما خواهد بود: یک کارت صدای جداگانه و یک DAC (مبدل دیجیتال به آنالوگ) اکسترنال.

جهت دریافت صدایی با کیفیت بهتر، نیاز دارید که تداخلات الکتریکی را به حداقل برسانید. چنین قضیه در ابتدا مشکل است، زیرا مادربورد یک کامپیوتر، کانون جریان‌های الکتریکی است. به همین دلیل است که تراشه کارت صدای موجود بر روی مادربورد شما، دارای یک پوشش محافظتی جداگانه است.

این مطلب را نیز بخوانید: آمپلی‌فایر هدفون چیست و چه کاربردی دارد؟

منظور از DAC چیست؟

DAC خلاصه شده “مبدل دیجیتال به آنالوگ” است. یک DAC، صدای دیجیتال را دریافت کرده و سپس آن را به سیگنال‌های صوتی تبدیل می‌کند. در ادامه این سیگنال به آمپلی‌فایر و سپس به اسپیکر و یا هدفون شما، منتقل می‌شود.

DAC یک قطعه اساسی در سیستم صدای هر کامپیوتری است. کارت صدای خود مادربورد، کارت‌های صداهای جداگانه، گوشی‌های هوشمند، هدفون‌های USB و سایر دستگاه‌های دیجیتال، همگی به یک DAC مجهز هستند. اگر در مسیر بین تولید صدای دیجیتال و گوش‌های کاربر، قطعه‌ای به نام DAC وجود نداشته باشد، آنگاه صدایی نیز قابل شنیدن نخواهد بود.

چرا به یک DAC اکسترنال نیاز دارید؟

اگر اکنون یک DAC دارید، پس چرا باید یکی دیگر نیز تهیه کنید؟ اول اینکه به‌طور معمول، کیفیت صدای یک DAC اکسترنال بیشتر از DAC موجود بر روی مادربورد و یا هدفون USB شما است. طبیعتا این قضیه نیز می‌تواند به کیفیت صدای بهتری بینجامد.

اما ما بازهم باید به مسئله اصلی موجود در رابطه با مادربورد خود بازگردیم. آن همه جریان الکتریکی که بر بستر مادربورد شما جریان دارد، در نهایت به ایجاد چیزی ختم می‌شود که اهالی موسیقی آن را ” نویز” می‌نامند. نویز در اصل نوعی تداخل است که در نهایت باعث می‌شود که کیفیت بازتولید صدا، کاهش یابد. اگر هدفون‌های خوبی داشته و یا اینکه حجم صدای هدفون‌های عادی را نیز کمی بالاتر ببرید، آنگاه به احتمال زیاد می‌توانید صدای این تداخلات را که شبیه به خش‌حش است، بشنوید.

از آنجایی که سروکار شما با دستگاه‌های الکتریکی است، پس طبیعتا برخی از این نویزها، اجتناب‌ناپذیر هستند. البته در هر صورت، هر چه بیشتر این تداخلات را کاهش دهید، آنگاه می‌توانید تجربه شنیداری بهتری نیز داشته باشید.

به همین دلیل است که برخی از کاربران، از یک DAC اکسترنال استفاده می‌کنند. این دستگاه فاصله بیشتری از جریانات الکتریکی مادربورد شما داشته و بنابراین می‌تواند باعث بهبود کیفیت صدای دریافتی شود. این در حالی است که کارت صدای جداگانه، با اینکه از مادربورد کمی فاصله دارد، اما در هر صورت هنوز هم در داخل کیس شما قرار دارد. به همین دلیل کارت صدای جداگانه نمی‌تواند خروجی بهتری را نسبت به یک DAC اکسترنال ارائه دهد.

برخی از کاربران چنان به این تداخلات الکتریکی حساس هستند که سعی می‌کنند هر چه بیشتر DAC خود را از کامپیوتر، دور نگه دارند. البته در هر صورت برای اکثر کاربران، قرار دادن DAC در کنار و یا کمی بالاتر از کیس کامپیوتر، کفایت می‌کند.

DAC اکسترنال یک راه‌کار جادویی برای مشکلات صوتی شما نیست. به همین دلیل بهتر است که انتظارات معقولی نیز از آن داشته باشید. در رابطه با بازی‌ها، یک DAC اکسترنال می‌تواند صدای شفاف‌تری را به شما تحویل دهد. در برخی از موارد نیز صدای موضعی می‌تواند بهتر شود. بدین ترتیب می‌توانید شخصیت‌های درون بازی را که قصد مخفی‌کاری دارند، آسان‌تر پیدا کنید.

هنگامی‌که بحث بر سر موسیقی باشد، آنگاه دامنه موضوع می‌تواند شامل کیفیت ضبط، مستر کردن صدا توسط یک مهندس صدا، حجم فایل و همچنین کیفیت صدای پخش شده توسط هدفون شما باشد.

یک DAC اکسترنال معمولا از طریق درگاه USB به رایانه شما متصل شده و علاوه بر داشتن پیچ حجم صدا در جلو، یک جک صدا را نیز جهت اتصال هدفون و اسپیکرها، ارائه می‌دهد. اکثر DAC‌ها فقط یک جک 3.5 میلی‌متری دارند. این در حالی است که برخی دیگر، از جک 6.3 میلی‌متری نیز برخوردار هستند. البته همیشه می‌توانید با تهیه کردن یک آداپتور، با هر دوی این درگاه‌ها کار کنید.

یکی دیگر از مزیت‌های DAC اکسترنال این است که قابلیت جابجایی دارد. بنابراین اگر اکثر وقت خود را پای یک کامپیوتر دسکتاپ گذرانده، اما می‌خواهید که کیفیت صدای بهتری را نیز بر روی لپ‌تاپ خود داشته باشید، آنگاه می‌توانید DAC خود را در بین دستگاه‌ها، جابجا کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: آیا استفاده از هدفون یا ایرباد به شنوایی آسیب می‌زند؟!

از یک DAC اکسترنال چه توقعاتی باید داشته باشیم؟

اول از همه اینکه DAC شما باید یک آمپلی‌فایر داخلی داشته باشد تا هم از لحاظ اقتصادی به صرفه باشد و هم اینکه محیط به دلیل یک آمپلی‌فایر جداگانه، بیشتر اشغال نشود. اکثر DAC‌ها از یک آمپلی‌فایر نیز برخوردار هستند. البته می‌توانید DAC‌های رده بالا که نیازمند یک آمپلی‌فایر جداگانه هستند را نیز در بازار پیدا کنید.

شاید در رابطه با عمق بیت (bit depth) و نرخ نمونه‌برداری (sample rate) این دستگاه‌ها نیز شنیده باشید. بیشتر این مبدل‌ها دارای عمق بیت 24 الی 32 بوده و همچنین نرخ نمونه‌برداری آن‌ها از 96 الی 768 کیلوهرتز، متغیر است.

اگر به دنبال مبدلی هستید که تجربه بازی و سایر موارد شنیداری شما را بهبود بخشد، آنگاه FiiO E10K می‌تواند برای شما مناسب باشد. کسانی هم که خواهان دستگاهی بهتر هستند، می‌توانند به Schiit Modi DAC نگاهی بیندازند. البته دومی نیازمند خرید یک آمپلی‌فایر جداگانه است. شرکتی همانند Creative نیز کارت‌ صداهای اکسترنالی را که مناسب برخی از کاربران هستند، تولید می‌کند.

نکته آخری که باید در نظر بگیرید، به مورد استفاده شخصی شما مربوط می‌شود. اگر قصد ارتقای کیفیت صدا در یک دستگاه قابل حمل را دارید، آنگاه یک DAC قابل حمل می‌تواند برای شما مناسب باشد. البته اگر یک هدفون باکیفیت نداشته باشید، آنگاه چنین دستگاه‌هایی (DAC و یا آمپلی‌فایر) نیز نمی‌توانند چندان کیفیت صدای خروجی گوشی شما را افزایش دهند.

همیشه بهتر است که پیش از خرید محصول موردنظر، بررسی‌های منتقدین و خریداران را مطالعه کنید. بدین ترتیب می‌توانید بفهمید که محصول موردنظر، چه ویژگی‌هایی دارد.

آیا کیفیت صدای کامپیوتر شما، مطلوب است؟

اینکه آیا کیفیت صدای فعلی کامپیوتر شما به اندازه کافی خوب هست یا خیر، کاملا به قضاوت شما بستگی دارد. طبیعتا نمی‌توان کیفیت صدا را با عدد و رقم نشان داد. در نهایت یا کیفیت بهتری را احساس خواهید کرد یا برعکس این موضوع رخ می‌دهد.

اگر از کیفیت کلی کارت صدای مادربورد خود راضی نبوده و یا اینکه در حین پردازش‌های سنگین همانند قسمت بارگذاری بازی‌ها، نویزی را در پس‌زمینه احساس می‌کنید، آنگاه شاید بد نباشد که از یک DAC اکسترنال استفاده کنید.

نوشته DAC اکسترنال چیست و چرا به آن نیاز داریم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

در یک دهه گذشته، مقدار رم گوشی‌های هوشمند به طرز عجیبی افزایش یافته است. امروزه گوشی‌های هوشمند به مقادیر متفاوتی از رم مجهز هستند. اسمارتفون‌های اقتصادی دارای 2 گیگابایت رم بوده و این در حالی است که این مقدار در گوشی‌های پرچمدار حتی به 16 گیگابایت نیز می‌رسد. همین قضیه باعث به وجود آمدن پرسشی می‌شود: مقدار رم مورد نیاز یک گوشی هوشمند چقدر است؟

پاسخ کوتاه به این پرسش، 4 گیگابایت است. این مقدار رم برای وب‌گردی، شبکه‌های اجتماعی، استریم ویدیو و همچنین اجرای برخی از بازی‌های موبایلی محبوب، کافی است. هر چند که این مقدار می‌تواند برای طیف گسترده‌ای از کاربران کافی باشد، اما در هر صورت مقدار رم موردنیاز، به اپلیکیشن‌های مورد استفاده شما بستگی خواهد داشت. خب، پس مقدار رم مورد نیاز یک گوشی هوشمند باید چقدر باشد؟

چرا یک گوشی هوشمند به رم نیاز دارد؟

حافظه دسترسی تصادفی یا همان رم (Random Access Memory)، یکی از قطعات ضروری یک کامپیوتر است. کامپیوترهای دسکتاپ، لپ‌تاپ و سایر گجت‌های قابل حمل شما، از رم جهت ذخیره موقت اطلاعات پرکاربرد استفاده می‌کنند. شاید رم‌ها طراحی و معماری متفاوتی داشته باشند، اما در هر صورت عملکرد آن‌ها در دستگاه‌های مختلف، شبیه به یکدیگر است.

این مطلب را نیز بخوانید: افزایش سرعت گوشی‌های اندروید با چهار راه‌کار ساده!

مقدار استفاده از رم در اندروید و iOS

جدا از اپلیکیشن‌های مورد استفاده شما، سیستم‌عامل گوشی و یا کامپیوتر، مقدار قابل توجهی از حافظه رم را به خود اختصاص می‌دهد. همان‌طور که می‌دانید، دو سیستم‌عامل محبوب در بازار تلفن‌های هوشمند وجود دارند: یکی iOS که متعلق به دستگاه‌های اپل بوده و دیگری هم اندروید که در سایر دستگاه‌های قابل حمل یافت می‌شود.

iOS نسبت به اندروید، مصرف رم پایین‌تری دارد. این قضیه نیز بدین دلیل است که تراشه‌های گوشی‌های آیفون بهینه بوده و جهت هماهنگی با محصولات شرکت اپل، به‌صورت اختصاصی طراحی شده‌اند. امروزه حتی یک آیفون 6 که متعلق به سال 2014 است، می‌تواند با دارا بودن تنها یک گیگابایت رم، جدیدترین نسخه سیستم‌عامل iOS را به اجرا درآورد.

این در حالی است که اندروید توسط شرکت‌های بسیاری مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر این، هر شرکتی نیز پوسته مخصوص به خود را بر روی این سیستم‌عامل قرار می‌دهد. چنین قضیه‌ای باعث می‌شود که بیشتر از حافظه رم استفاده شود. به‌عنوان مثال، سیستم‌عامل جدیدترین گوشی‌های سری گلکسی سامسونگ، حدود 2 الی 3 گیگابایت از حافظه رم را اشغال می‌کند.

چه مقدار رم برای یک گوشی هوشمند کافی است؟

پاسخ دقیق این پرسش از شخصی به شخص دیگر، متفاوت خواهد بود. برخی از کاربران از گوشی خود جهت وب‌گردی، پیام‌رسانی، تماس و استریم ویدیو استفاده می‌کنند. چنین کاربردهایی، مقدار رم زیادی را نمی‌طلبند. این در حالی است که کاربرانی نیز وجود دارند که از گوشی خود جهت بازی کردن و یا ویرایش ویدیو، استفاده می‌کنند. جهت کمک بیشتر به شما در زمینه تعیین مقدار رم مورد نیاز گوشی خود، بیایید تا ابتدا نگاهی به رایج‌ترین فعالیت‌هایی که توسط گوشی‌های هوشمند انجام می‌شوند، بیندازیم.

• اپلیکیشن‌های شبکه‌های اجتماعی همانند فیسبوک و اینستاگرام، چیزی در حدود 100 الی 300 مگابایت رم (بسته به فعالیت کاربر) را به خود اختصاص می‌دهند.
• مرورگرها و پخش‌کننده‌های ویدیو همانند گوگل کروم و یوتیوب، حدود 500 مگابایت (بسته به تعداد برگه‌های باز شده و کیفیت ویدیوی مورد مشاهده) از رم را مصرف می‌کنند.
• در رابطه با بازی‌های موبایلی نیز این مقدار به کیفیت گرافیکی و همچنین آنلاین و یا آفلاین بودن بازی‌ موردنظر بستگی دارد. بازی‌هایی همانند FIFA Soccer در اندروید، در حین اجرا می‌توانند حدود یک گیگابایت از رم را به خود اختصاص دهند.

البته باید در نظر داشته باشید که به مقادیر ذکر شده در بالا، باید مقدار رم مورد استفاده توسط سیستم‌عامل را نیز اضافه کنید. بدین ترتیب می‌توانید بهتر درک کنید که چرا شرکت‌های سازنده، گوشی‌های مجهز به 6، 8 و یا 12 گیگابایت رم تولید می‌کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: مقدار رم موردنیاز شما در تبلت، لپ‌تاپ و رایانه‎‌های دسکتاپی چقدر است؟

چگونه مقدار رم مورد استفاده گوشی خود را تشخیص دهیم؟

اگر می‌خواهید بدانید که مقدار رم مورد نیاز گوشی شما چقدر است، آنگاه ابتدا باید بفهمید که گوشی شما در حال حاضر از چه مقدار رم استفاده می‌کند. جهت انجام این کار باید گام‌های زیر را طی کنید:

در گوشی‌های اندروید

1. به “Settings” رفته و سپس بر روی “Device Care” و یا “Device Maintenance” (بسته به مدل گوشی خود)، ضربه بزنید.
2. گزینه “Memory” را لمس کنید. در اینجا می‌توانید مقدار کلی رم گوشی خود را مشاهده کنید. علاوه بر این، مقدار رم استفاده شده توسط اپلیکیشن‌ها و سرویس‌های در حال اجرا نیز در اینجا قابل مشاهده است.
3. در برخی از گوشی‌ها، پیش از طی کردن دو گام قبلی، باید “Developer Options” را فعال کنید. جهت انجام این کار نیز باید به “Settings > About” بروید. به پایین رفته و سپس 7 بار گزینه “Build Number” را لمس کنید. در ادامه اگر از شما درخواست پسورد شد، آنگاه باید آن را نیز وارد کنید.

در گوشی‌های آیفون

1. در صفحه اصلی آیفون خود باید به “Settings > General” بروید.
2. در ادامه با لمس کردن “iPhone Storage” می‌توانید حافظه رم موجود و حافظه رم مورد استفاده را مشاهده کنید. همچنین می‌توانید لیستی از اپلیکیشن‌هایی را که از رم گوشی شما استفاده می‌کنند، در اینجا ببینید.

آیا 8 گیگابایت رم برای یک گوشی هوشمند ضروری است؟

حدود یک دهه پیش، رم گوشی‌های هوشمند حتی به یک گیگابایت نیز نمی‌رسید. این در حالی است که امروزه گوشی‌های پرچمداری وجود دارند که علاوه بر سایر ویژگی‌های چشمگیر خود، از 16 گیگابایت رم نیز برخوردار هستند.

گوشی‌های هوشمند میان-رده معمولا از 8 گیگابایت رم برخوردار هستند. به هر حال شاید با خود بگویید که این مقدار رم آن‌طورها هم که فکر می‌کنید، برای یک گوشی هوشمند لازم نیست. در هر صورت مزیت داشتن رم بیشتر این است که گوشی شما می‌تواند اپلیکیشن‌های بیشتری را در آن‌واحد اجرا کند، آن هم بدون آنکه نگران کند شدن یکی از آن‌ها بوده و یا اینکه مجبور شوید یکی از آن‌ها را ببندید.

برخی از بازی‌‌های سنگین همانند PUBG و Black Desert Online نیز وجود دارند که جهت اجرای مناسب، نیازمند حداقل 8 گیگابایت رم هستند. به‌طور خلاصه، داشتن 8 گیگابایت رم خوب است، اما همیشه لازم نیست. اگر قصد اجرای بازی‌های سنگین و یا اجرای همزمان چندین اپلیکیشن را ندارید، آنگاه 4 گیگابایت رم (و یا شاید کمتر) برای شما کفایت خواهد کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: کدام چیپست موبایل بهتر است؟ اگزینوس، اسنپدراگون، مدیاتک یا کایرین؟

آیا 2 گیگابایت رم برای یک گوشی هوشمند کافی است؟

اگر از یک آیفون قدیمی استفاده می‌کنید، آنگاه 2 گیگابایت رم جهت اجرای مناسب اپلیکیشن‌ها، چیزی فراتر از کافی بودن است. حتی سیستم‌عامل iOS 14 شرکت اپل نیز بر روی آیفون‌های قدیمی همانند آیفون 6S (که دارای 2 گیگابایت رم هستند) نیز اجرا می‌شود.

در رابطه با گوشی‌های اندروید نیز اگر بخواهید که چیزی فراتر از وب‌گردی و یا تماشای ویدیو را انجام دهید، آنگاه شاید مشکلاتی را تجربه کنید. حتی شاید گاهی اوقات در حین انجام دادن کارهای روزانه، کندی‌های مربوط به سیستم‌عامل را نیز تجربه کنید.

سال گذشته گوگل اعلام کرد که گوشی‌هایی که اندروید 10 و 11 را اجرا می‌کنند، باید حداقل 2 گیگابایت رم داشته باشند. اگر در حین کار با اپلیکیشن‌های عادی، کند شدن گوشی خود را احساس می‌کنید، آنگاه شاید بد نباشید که خرید یک گوشی با رم بیشتر را در میان گزینه‌های خود قرار دهید.

رم بیشتر به‌معنای عملکرد بهتر گوشی هوشمند شما است

پاسخ به پرسش مقدار رم مورد نیاز یک گوشی هوشمند، بسته به اشخاص مختلف، متفاوت خواهد بود. از آنجایی که کاربران از گوشی خود استفاده‌های مختلفی کرده و همچنین اولویت‌های متفاوتی را نیز در نظر دارند، آنگاه طبیعتا مقدار رم ضروری برای آن‌ها نیز می‌تواند از بین 2 الی 12 گیگابایت، متغیر باشد. در هر صورت بهتر است که رم گوشی شما همیشه کمی بیشتر از مقدار ضروری باشد. بدین ترتیب می‌توانید خود را در برابر آپدیت‌های آینده سیستم‌عامل و یا اپلیکیشن‌های جدیدتر، تاحدودی بیمه کنید.

نوشته چه مقدار حافظه رم برای یک گوشی هوشمند کافی است؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

عکاسی محاسباتی چیست؟ عکاسی محاسباتی (Computational photography) مسئول پیشرفت‌های چشمگیر دوربین گوشی‌های هوشمند در یک دهه اخیر است. عکاسی محاسباتی چیست و چگونه کار می‌کند؟ در ادامه به پاسخ این پرسش‌ها می‌پردازیم.

معجزه عکاسی محاسباتی

عکاسی محاسباتی از نرم‌افزار دیجیتال استفاده کرده تا عکس‌های تهیه شده با استفاده از دوربین گوشی‌ها را تعدیل کند. این فناوری به‌طرز گسترده‌ای در دوربین گوشی‌های هوشمند استفاده می‌شود. در حقیقت، مسئولیت اصلی تهیه تصاویر عالی در اسمارتفون‌ها، برعهده همین عکاسی محاسباتی است.

می‌توان بهبودهای سریع دوربین گوشی‌ها در چند سال اخیر را بیشتر به بهبود نرم‌افزارها نسبت داد تا بهبود حسگر فیزیکی دوربین‌ها‌. برخی از شرکت‌های تولید کننده گوشی هوشمند همانند اپل و گوگل، به‌طور مرتب قابلیت‌های عکس‌برداری گجت‌های خود را ارتقا می‌دهند. جالب است که این کار بدون اعمال تغییری گسترده در حسگرهای فیزیکی دوربین رخ می‌دهد.

چرا عکاسی محاسباتی اهمیت دارد؟

پاسخ به پرسش “عکاسی محاسباتی چیست” را با بحث در مورد اهمیت آن ادامه می‌دهیم. عکس‌برداری یک دوربین دیجیتال را می‌توان به دو بخش تقسیم کرد: بخش فیزیکی و پردازش تصویر. منظور از بخش فیزیکی، همان فرایندی است که طی آن، لنز دوربین از سوژه موردنظر تصویری تهیه می‌کند. این همان جایی است که در آن، اندازه حسگر، سرعت لنز و فاصله کانونی، اهمیت خود را نشان می‌دهند. در همین فرایند است که یک دوربین سنتی همانند دوربین‌های DSLR، درخشش خوبی را از خود به نمایش می‌گذارد.

بخش دوم نیز مربوط به پردازش تصویر است. در این فرایند، نرم‌افزار دوربین جهت تعدیل تصویر، از تکنیک‌های پردازشی استفاده می‌کند. این نکنیک‌ها از یک گوشی به گوشی دیگر و از تولید کننده‌ای به تولید کننده دیگر، متفاوت است. در حالت عمومی، این تکنیک‌ها با یکدیگر کار کرده تا بتوانند تصویری مناسب را به کاربر تحویل دهند.

حتی گوشی‌های پرچمدار نیز تمایل دارند که حسگرها و لنزهایی کندتر داشته باشند. دلیل این موضوع نیز به محدودیت اندازه این دستگاه‌ها باز می‌گردد. به همین دلیل است که اسمارتفون‌ها جهت ارائه یک تصویر مناسب، به پردازش تصویر روی می‌آورند. عکاسی محاسباتی لزوما اهمیت کمتر و یا بیشتری از ویژگی‌های فیزیکی دوربین ندارد، فقط مقوله‌ای متفاوت است.

به هر حال، چیزهایی وجود دارند که یک دوربین سنتی می‌تواند انجام دهد، اما دوربین یک گوشی هوشمند، قادر به انجام آن‌ها نیست. دلیل عمده این موضوع نیز این است که اندازه اولی خیلی بیشتر از دومی بوده و همچنین حسگرهای غول‌پیکر و لنزهایی قابل تعویض نیز دارد.

البته مواردی هم وجود دارند که دوربین دیجیتال یک گوشی قادر به انجام آن‌ها بوده، اما یک دوربین سنتی از توانایی انجام آن‌ها بی‌بهره است. طبیعتا عکاسی محاسباتی دلیل برتری اسمارتفون‌ها در چنین زمینه‌هایی است.

این مطلب را نیز بخوانید: حالت شب در دوربین گوشی‌های هوشمند، چگونه کار می‌کند؟

تکنیک‌های تصویر‌برداری محاسباتی

چند تکنیک مربوط به عکاسی محاسباتی وجود داشته که گوشی‌ها جهت تهیه تصاویری مناسب، از آن‌ها استفاده می‌کنند. یکی از این موارد، انباشته کردن تصاویر (stacking) است. در این فرایند، در زمان‌های مختلف، با نوردهی‌ها و یا فواصل کانونی متفاوت، چندین تصویر از سوژه موردنظر تهیه می‌شود. در ادامه این تصاویر توسط نرم‌افزار با یکدیگر ترکیب شده و همچنین بهترین جزئیات هر تصویر، نگه داشته می‌شود.

تکنیک انباشت کردن، مسئول پیشرفت‌های چشمگیری است که نرم‌افزارهای عکاسی موبایلی در چند سال اخیر به خود دیده‌اند. این تکنیک در اکثر گوشی‌های مدرن نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. انباشت کردن همچنین فناوری پایه مواردی همچون عکاسی HDR است.

از آنجایی که طیف پویای هر تصویر به دلیل نوردهی محدود همان یک تصویر، محدود بوده، پس در تکنیک HDR، یک تصویر در چندین سطح نوردهی ضبط می‌شود. در ادامه، برداشت‌های مختلف، تاریک‌ترین سایه‌ها و روشن‌ترین هایلایت‌ها را با یکدیگر ترکیب کرده تا یک تصویر با دامنه‌ای گسترده از رنگ‌ها، پدید آید. عکاسی HDR یکی از ارکان اصلی دوربین هر گوشی پرچمدار است.

ترکیب پیکسل‌ها (Pixel binning) نیز یکی دیگر از تکنیک‌هایی بوده که توسط دوربین‌هایی با مگاپیکسل بالا، مورد استفاده قرار می‌گیرد. به جای اینکه چندین تصویر بر روی یکدیگر قرار بگیرند، این تکنیک پیکسل‌های مجاور در یک تصویر با وضوح بالا را با یکدیگر ترکیب می‌کند. بدین ترتیب نتیجه نهایی نیز یک تصویر پرجزئیات‌تر، با نویز کمتر و البته رزولوشنی پایین‌تر خواهد بود.

امروزه دوربین گوشی‌های پرچمدار به سمت استفاده از فناوری شبکه‌ عصبی تمایل دارند. شبکه عصبی مجموعه‌ای از الگوریتم‌ها بوده که به پردازش داده‌ها می‌پردازند. در واقع این فناوری سعی دارد که نحوه عملکرد مغز انسان را شبیه‌سازی کند. شبکه عصبی می‌تواند اجرای تشکیل دهنده یک تصویر عالی را تشخیص دهد. بنابراین نرم‌افزار دوربین نیز در ادامه تصویری را تحویل خواهد داد که برای کاربر، خوشایند باشد.

این مطلب را نیز بخوانید: مگاپیکسل چیست؟ آیا مگاپیکسل بالا برای دوربین گوشی نیاز است؟

عکاسی محاسباتی در عمل

در بالا سعی کردیم که به پاسخ پرسش “عکاسی محاسباتی چیست؟” بپردازیم. در عمل، جهت اعمال تغییرات خودکار بر روی هر تصویری که توسط دوربین گوشی‌ها ضبط می‌شود، از عکاسی محاسباتی استفاده می‌شود. در هر صورت، گوشی‌های هوشمند در چند سال اخیر، به ویژگی‌های زیر مجهز شده‌اند. این موارد به‌نوعی تجلی پیشرفت‌های نرم‌افزاری این دوربین‌ها هستند:

• حالت شب (یا night sight): این فرایند از تکنیک‌های پردازشی HDR جهت ترکیب کردن تصاویری که با نوردهی‌های مختلف ضبط شده‌اند، استفاده می‌کند. بدین ترتیب دامنه پویای تصاویر در نور کم، بهبود می‌یابد. تصویر نهایی، جزئیات بیشتری داشته و طبیعتا روشن‌تر از تصویری بوده که از طریق یک نوردهی واحد ضبط می‌شود.
• عکاسی نجومی: یکی از مشتقات حالت شب است. این قابلیت در دوربین گوشی‌های گوگل پیکسل موجود است. این قابلیت به دوربین گوشی‌ها این امکان را می‌دهد که تصاویری پرجزئیات از آسمان شب تهیه کرده و بدین ترتیب بتوانند ستارگان و سایر اجرام آسمانی را بهتر نمایش دهند.
• حالت پرتره: این حالت، نام‌های متفاوتی دارد. در حالت کلی، این ویژگی باعث ایجاد افکت عمق میدان دید می‌شود و بدین ترتیب پس‌زمینه پشت سوژه (معمولا یک انسان)، تار خواهد شد. این ویژگی با استفاده از قابلیت‌های نرم‌افزاری، نسبت عمق سوژه را به سایر اجزای موجود در تصویر، تحلیل کرده و سپس مواردی را که در فاصله‌ای دورتر قرار دارند، تار می‌کند.
• پانوراما: یک حالت عکاسی بوده که در اکثر اسمارتفون‌های مدرن، موجود است. این حالت به شما امکان می‌دهد که تصاویر ضبط شده را در کنار یکدیگر قرار داده و سپس آن‌ها در قالب یک تصویر بزرگ و با رزولوشن بالا، با یکدیگر ترکیب کنید.
• Deep Fusion: این ویژگی در گوشی‌های آیفون 11 معرفی شد. این فناوری با استفاده از تکنولوژی شبکه عصبی، به‌طرز چشمگیری نویز را کاهش داده و همچنین جزئیات موجود در تصاویر را نیز بهبود می‌بخشد. این حالت بیشتر برای عکاسی در شرایط نوری متوسط رو به پایین و در محیط‌های بسته، مناسب است.
• رنگمایه رنگ‌ها: با استفاده از این قابلیت، رنگمایه رنگ‌های موجود در تصاویر ضبط شده، به‌صورت خودکار بهینه می‌شود. این کار پیش از اینکه خودتان به ویرایش دستی تصاویر بپردازید، انجام می‌شود.

کیفیت قابلیت‌ها ذکر شده در بالا، به شرکت تولید کننده گوشی بستگی دارد. قابلیتی همانند تنظیم رنگمایه‌ها، از یک شرکت به شرکتی دیگر، می‌تواند بسیار متفاوت باشد. گوشی‌های شرکت گوگل، رویه‌ای طبیعی‌گرایانه را در پیش گرفته‌اند. این در حالی است که گوشی‌های سامسونگ معمولا تصاویری با کنتراست بالا و رنگ‌های اشباع شده را به کاربر تحویل می‎دهند.

اگر قصد خرید یک گوشی جدید داشته و دوربین آن نیز برای شما اهمیت بالایی دارد، آنگاه بهتر است که پیش از خرید، چند نمونه از عکس‌های ضبط شده با آن گوشی را مشاهده کنید. بدین ترتیب بهتر می‌توانید گزینه ایدئال خود را انتخاب کنید.

نوشته عکاسی محاسباتی چیست و چه تاثیری بر دوربین گوشی‌های هوشمند دارد؟! اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

حدود 2000 رمز ارز متفاوت در بازار ارزهای دیجیتال وجود دارند. حتی اگر زیاد هم به این مباحث علاقه داشته باشید، آنگاه بازهم سخت است که بتوانید حتی در مورد 100 ارز برتر نیز اطلاعات کافی کسب کنید. رمز ارزهای بسیاری وجود دارند که نتوانسته‌اند آن توجهی را که لیاقتش را دارند، به دست آورند، دیجی بایت (DGB) یکی از آن‌ها است. دیجی بایت در سال 2014 توسط جارد تیت (Jared Tate) پایه‌گذاری شد. این رمز ارز را می‌توان از طریق استخراج به دست آورد و از مزایای آن نیز می‌توان به قرار داشتن در میان سریع‌ترین و ایمن‌ترین رمز ارزهای جهان اشاره کرد. DGB در حال حاضر در وب‌سایت coinmarketcap، رتبه 63 را به خود اختصاص داده است. در ادامه این مطلب قصد داریم به شما بگوییم که چرا این ارز دیجیتال می‌تواند در میان 10 رمز ارز برتر قرار داشته باشد. با آی‌تی‌رسان و دلایل برتری دیجی بابت همراه باشید.

سرعت

یکی از دلایل برتری دیجی بایت را می‌توان سرعت آن دانست. به‌عنوان یک ارز دیجیتال قابل استخراج، سرعت تراکنش دیجی بایت، بی‌نظیر است. آیا تابه‎حال برایتان پیش آمده که کمی بیت‌کوین را به کیف پول شخصی دیگر منتقل کرده و تکمیل شدن فرایند انتقال آن، ساعت‌ها به طول بینجامد؟ حال باید بگوییم که چنین مشکلی در دیجی بایت وجود ندارد. سرعت تراکنش DGB حدود 40 برابر سریع‌تر از بیت‌کوین و حدود 10 برابر سریع‌تر از لایت‌کوین است. اکنون شاید با خود بگویید که ارزهای دیگری نیز همانند ریپل وجود دارند که شاید همانند دیجی بایت سریع‌ باشند، اما در اینجا باید از شما بپرسیم که کدام یک از آن‌ها واقعا هم قابل استخراج بوده و هم غیرمتمرکز هستند؟ هیچ‌کدام.

در حال حاضر، دیجی بایت سرعت بلوک 15 ثانیه‌ای دارد. این در حالی است که بیت‌کوین دارای زمان بلوک 10 دقیقه‌ای است. DGB می‌تواند بیش از 560 تراکنش‌ را در عرض یک ثانیه، مدیریت کند. با این اوصاف سرعت تراکنش دیجی بایت از VISA که در هر ثانیه 1700 تراکنش را مدیریت می‌کند، زیاد فاصله ندارد. نکته مثبت این است که این سرعت‌ می‌توانند تا سال 2030، به میزان 200000 تراکنش در هر ثانیه، افزایش یابد.

امنیت

امنیت بالا نیز یکی دیگر از دلایل برتری دیجی بایت است. همان‌طور که شاید بدانید، در یک الی دو سال گذشته، بسیاری از ارزهای دیجیتال قربانی حملات 51 درصد شده‌اند. واضح است که روزبه‌روز مردم بیشتری در رابطه با اهمیت امنیت در فضای بلاک‌چین، آموزش می‌بینند. دیجی بایت یکی از سریع‌ترین (اگر نگوییم سریع‌ترین) بلاک‌چین‌های حال حاضر جهان است. این قضیه بدین دلیل است که DGB از 5 الگوریتم استخراج با وزن یکسان برخوردار است، اما هر الگوریتم از یک MultiSheild) DigiSheild) استفاده کرده و بدین ترتیب هر الگوریتم از تعدیلات دشواری آنی مختص به خود، برخوردار می‌شود. به دلیل نحوه طراحی این بلاک‌چین، تقریبا غیرممکن است که قربانی حملات 51 درصدی شود. از زمان بنیان‌گذاری دیجی بایت، جارد تیت همواره سعی داشته که نگرانی خود را بابت امنیت سایبری در فضای بلاک‌چین، ابراز کند. این سطح از اطلاع و هوشیاری می‌تواند خبرهای خوبی برای DGB به همراه داشته باشد.

تاریخچه

دیجی بایت نیز تاریخچه مختص به خود را دارد. این بلاک‌چین در سال 2014 پایه‌گذاری شده و اکنون از آن زمان، 7 سال می‌گذرد. به دلیل زمان بلوک 15 ثانیه‌ای، DGB توانسته که بزرگ‌ترین بلاک‌چین موجود را پدید آورد. به دلیل سابقه 7 ساله، سرمایه‌گذاران می‌توانند به تاریخچه این ارز نگاهی انداخته (از لحاظ مالی و تکنولوژی) و سپس نسبت به سرمایه‌گذاری اقدام کنند.

بسیار غیرمتمرکز است

بیایید تا ببینیم که چه چیزی توانسته فناوری بیت‌کوین را تا به این حد شگفت‌انگیز کند؟ پاسخ این است که این ارز به‌گونه‌ای طراحی شده که غیرمتمرکز باشد. بیت‌کوین از تنها یک الگوریتم برخوردار بوده و از آنجایی که حجم بالایی از قدرت استخراج این ارز از دو کشور چین و روسیه تشأت می‌گیرد، پس می‌توان گفت که بلاک‌چین بیت‌کوین روزبه‌روز رو به متمرکزتر شدن پیش می‌رود (تمام بار استخراج بر  دوش همین یک الگوریتم است). این در حالی است که دیجی بایت دارای 5 الگوریتم متفاوت استخراج بوده و بلاک‌چین آن نیز در بین بیش از 200000 سرور، کامپیوتر، گوشی و گره در سرتاسر جهان، تقسیم شده است. هیچ رمز ارز بزرگ دیگری نمی‌تواند در این زمینه با DGB رقابت کند. بدین ترتیب نمی‌توان بلاک‌چین دیجی بایت را از طریق یک ورودی خاموش کرد، مگر اینکه بنا به دلایلی، کل شبکه اینترنت موجود در سیاره زمین، خاموش شود.

تراکنش‌های ارزان‌قیمت

تراکنش‌های دیجی بایت بسیار ارزان هستند. مجددا بیایید تا نگاهی به آنچه که بیت‌کوین برای آن طراحی شده بود، بیندازیم: راه‌کاری ارزان‌قیمت جهت ارسال پول به‌صورت همتا به همتا. کسانی که دیجی بایت ارسال می‌کنند، کارمزد آن‌ها، کسری از سِنت خواهد بود. بنابراین از این لحاظ، DGB ارزش امتحان کردن را دارد.

توسعه دائمی

توسعه دائمی نیز یکی دیگر از دلایل مرتبط با برتری دیجی بایت است. شاید مردم در زمان کاهش قیمت‌ (بازار خرسی) رمز ارزها، از آن‌ها ناامید شوند، اما در هر صورت می‌توان چنین مواردی را برای این بازارها ضروری و خوب قلمداد کرد. گاهی اوقات قیمت رمز ارزها بدون داشتن یک علت واقعی، بالا می‌رود، اما از آنجایی که دیجی بایت به‌صورت پیوسته در حال توسعه است، پس می‌توان گفت که افزایش ارزش آن، دلیلی واقعی دارد.

دیجی بایت فقط یک ارز دیجیتال خوب نیست، بلکه بلاک‌چین آن نیز جهت توسعه قراردادهای هوشمند و اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز، عالی است. در اینجا فناوری پشت بلاک‌چین دیجی بایت، نقش رهبری پیدا می‌کند. با استفاده از زیرساخت‌های این ارز می‌توان اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز را بر بستر یکی از ایمن‌ترین و ارزان‌ترین بلاک‌چین‌های موجود، توسعه داد.

دیجی بایت همچنان با توسعه بیشتر، می‌تواند پیشرفت کند. این رمز ارز با دارا بودن جامعه‌ای بزرگ از توسعه‌دهندگان، می‌تواند در زمینه اعمال قابلیت‌های جدید و یا رفع مشکلات در فضای بلاک‌چین، حرف اول را بزند. به‌عنوان مثال، این بلاک‌چین در زمینه استفاده از SegWit و همچنین رفع باگ بلاک‌چین‌های UTXO با استفاده از DigiByte Core v6.16.5، پیش‌قدم بوده است.

رشد آگاهی

برخی می‌گویند که دیجی بایت عالی بوده اما در زمینه بازاریابی، ضعف‌هایی دارد. باید به یاد داشته باشید که این رمز ارز به‌طور کامل، به فعالیت‌های جامعه حامی آن وابسته است. هیچ عرضه‌ اولیه‌ای جهت تأمین مالی این پروژه (و به دست آوردن میلیاردها دلار پول)، رخ نداده است. تمامی رشد دیجی بایت طبیعی بوده و با گذشت 7 سال، حدود 363.6 میلیون دلار ارزش بازار دارد. می‌توان دو پروژه را در رشد آگاهی مرتبط با دیجی بایت، دخیل دانست.

پروژه ونزوئلا (Venezuela): جامعه دیجی بایت، به تأمین مالی سفرهایی به ونزوئلا کمک کرده است. همان‌طور که می‌دانید، این کشور با تورمی افسار گسیخته دست و پنجه نرم می‌کند. یکی از کارهایی که در این سفرها انجام شد، آشنا کردن مردم با ارز دیجیتال دیجی بایت بود و اینکه چگونه می‌توان با استفاده از چنین ارزهایی که نسبت به واحد پولی بولیوار، از ثبات بیشتری برخوردار هستند، از کاهش قدرت خرید خود در طول زمان، جلوگیری کرد.

تیم اطلاع‌رسانی دیجی بایت (DGBAT): هدف این تیم این است که جامعه پیرامون این ارز دیجیتال را یاری رسانده و همچنین به‌عنوان یک کمپین طولانی مدت آگاهی‌بخشی، ایفای نقش کند. این تیم قصد دارد که رمزارز DGB را تبلیغ کرده و همچنین در حین ترویج به‌کارگیری آن در پلتفرم‌های مختلف، کاربردهای آن را نیز به سایرین نشان دهند.

جوراب‌های دیجی بایت

احتمالا دلیل اصلی این قضیه که می‌گوییم در آینده DGB در بین 10 ارز دیجیتال برتر قرار دارد، همین قضیه جوراب‌ها باشد! شوخی کردم، اما در هر صورت چنین مواردی می‌توانند نوعی تبلیغات برای این ارز محسوب شوند و همچنین بخشی از عایدی حاصل از فروش آن‌ها نیز می‌تواند به سمت تیم‌هایی همانند DGBAT، روانه شود.

نوشته مروری بر دلایلی که می‌توانند ارزش دیجی بایت را در آینده افزایش دهند اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

این روزها از پرچمداران اپل گرفته تا گوشی‌های رده بالای اندرویدی شرکت‌هایی همانند سامسونگ، همگی دارای دوربین‌هایی بوده که از حالت شب برخوردار هستند. در این مطلب قصد داریم که به مقوله حالت شب دوربین گوشی (اندروید و iOS) پرداخته و ببینیم که در شرایط کم‌نوری، جزئیات چگونه ثبت می‌شوند.

حالت شب روزبه‌روز بهتر می‌شود

هر ساله تولیدکنندگان گوشی‌ها، دوربین‌های جدید و باکیفیت‌تری را بر روی اسمارتفون‌های خود قرار می‌دهند و برای این کار نیز دلایل خوبی دارند. در چند سال گذشته، دوربین گوشی‌ها و تکنیک‌های پردازش تصویر در زمینه عکاسی در شرایط نوری کم، به‌صورت نمایی رشد کرده‌اند.

چند سال پیش، دوربین گوشی‌ها در هنگام شب بدون استفاده از فلش، عملکرد نامطلوبی داشتند، اما اکنون دوربین گوشی‌ها می‌توانند در شب هنگام، سوژه‌ها را با جزئیات بالا ثبت کرده و در واقع کاری را انجام دهند که حتی برای دوربین‌های حرفه‌ای بدون آینه و یا DSLR نیز، چالش محسوب می‌شود.

اپل نیز قابلیت عکاسی در نور کم گوشی‌های سری آیفون 12 را بهبود بخشیده است. تصاویر مطبوعاتی این گوشی‌ها، مناطقی کم‌نور را در میانه شب نشان می‌دادند. با استفاده از تکنیک‌های عکاسی محاسباتی، این شرکت توانست که قابلیت حالت شب را بر روی دوربین تمامی دستگاه‌های خود، قرار دهد. این قضیه شامل لنزهای اولترا واید و تله‌فوتو نیز می‌شود.

قابلیت Night Sight شرکت گوگل باعث شد که این کمپانی در زمینه عکاسی در محیط‌های کم نور، نقش رهبری پیدا کند. گوگل اخیرا یک ویژگی منحصربه‌فرد مربوط به عکاسی نجومی را بر روی دستگاه‌های خود، معرفی کرد. این ویژگی به کاربران این امکان را می‌دهد که بتوانند از آسمان شب، عکس‌هایی پرجزئیات و پرستاره تهیه کنند. انجام چنین کاری در اکثر گوشی‌های هوشمند، تقریبا غیرممکن است.

این مطلب را نیز بخوانید: مگاپیکسل چیست؟ آیا مگاپیکسل بالا برای دوربین گوشی نیاز است؟

نور و عکاسی

پیش از اینکه بیشتر در مبحث حالت شب دوربین گوشی ها عمیق شویم، ابتدا به چند اصطلاح پایه‌ای در عکاسی می‌پردازیم. بدین ترتیب می‌توانید دید بهتری نسبت به این موضوع داشته باشید.

• نوردهی (Exposure): مقدار نوری است که به حسگرهای دوربین می‌رسد. این خصیصه می‌تواند میزان روشن و یا تاریکی یک تصویر را تعیین کند.
• سرعت شاتر (Shutter Speed): مدت زمانی است که طی آن، حسگر دوربین در معرض نور قرار می‌گیرد. هر چه سرعت شاتر طولانی‌تر باشد، آنگاه دوربین نیز بیشتر در معرض نور خواهد بود، اما چنین موضوعی می‌تواند باعث تاری تصویر شود.
• دامنه پویا (Dynamic Range): طیف رنگی بین تاریک‌ترین (سایه‌ها) و روشن‌ترین (هایلایت‌ها) ناحیه‌های یک تصویر است.
• دامنه پویای بالا (High Dynamic Range) یا همان HDR: یک تکنیک پردازش تصویر بوده که با استفاده از آن، دوربین با تغییر سرعت شاتر، چندین تصویر با چندین نوردهی متفاوت را ضبط می‌کند. در ادامه، تصاویر ضبط شده با یکدیگر ترکیب شده تا سایه‌ها و هایلایت‌ها جلوه بهتری داشته باشند.

خروجی یک تصویر HDR به طرز گسترده‌ای به نرم‌افزاری که مسئول پردازش تصویر است، بستگی دارد. برخی از تولیدکنندگان ممکن است که اولویت بیشتری برای برخی از جزئیات قائل شوند.

فرایند حالت شب

بسته به دستگاه مورد استفاده شما، حالت شب می‌تواند یک ویژگی باشد که به محض تشخیص شرایط کم نوری، فعال شده و یا اینکه حالتی باشد که به‌صورت دستی باید آن را انتخاب کنید. در هر صورت، عکاسی در حالت شب، همانند عکاسی در شرایط عادی خواهد بود. اولین چیزی که شاید متوجه آن شوید، این است که تهیه یک عکس در حالت شب، بیشتر از شرایط نوری عادی، زمان می‌برد. در واقع همین سرعت پایین‌تر ضبط تصویر، برای عکاسی در حالت شب، حیاتی است.

حالت شب دوربین یک گوشی هوشمند، به‌نوعی از تکنیک HDR استفاده می‌کند. این حالت نیز از سوژه شما در شرایط نوری متفاوت (با استفاده از سرعت شاتر متفاوت)، چندین تصویر تهیه می‌کند. در ادامه، نرم‌افزار پردازش تصویر دوربین، تصاویر ضبط شده را تراز و ترکیب کرده تا بدین ترتیب بتواند دامنه پویای حالت شب تصویر نهایی را گسترش دهد.

این فرایند باعث می‌شود که هایلایت‌های تصویر، بیشتر قابل رؤیت بوده و در عین حال نیز تاریکی سایه‌ها حفظ شود. بدین ترتیب جزئیاتی را در محیط مشاهده خواهید کرد که در حالت استاندارد عکاسی، نمی‌توانید آن‌ها را ببینید. برخی از گوشی‌ها بسته به میزان کم نور بودن محیط، مقدار زمان مورد نیاز جهت تصویربرداری را به‌صورت پویا، تنظیم می‌کنند. سایر گوشی‌ها نیز به شما این امکان را می‌دهند که خودتان به‌صورت دستی این زمان را تنظیم کنید. کل این فرایند در عرض چند ثانیه رخ می‌دهد. به محض اینکه توانستید تصویر گرفته شده را مشاهده کنید، آنگاه فرایند تهیه چندین تصویر، ترکیب آن‌ها و همچنین بهینه‌سازی نیز به اتمام رسیده است.

این مطلب را نیز بخوانید: لنز پریسکوپی دوربین گوشی‌های هوشمند چگونه کار می‌کند؟

تغییرات حالت شب

بسیاری از پرچمداران شرکت‌های اپل، گوگل، سامسونگ، هواوی و ال‌جی، از حالت شب برخوردار هستند. دستگاه‌های این شرکت‌ها با استفاده از الگوریتم‌های اختصاصی، نمای بهینه تصویر را تشخیص داده و سپس تصویر نهایی را برای شما پردازش می‌کنند. فرایندهای متفاوت ترکیب (که bracketing نیز نامیده می‌شوند) که توسط شرکت‌های مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرند، باعث به وجود آمدن تفاوت‌ میان حالت‌ شب دستگاه‌های آن‌ها می‌شوند.

برخی از تصاویر، ظاهری طبیعی‌تر دارند. این در حالی است که برخی دیگر جهت روشن‌تر نشان دادن کل تصویر، بیش از حد هایلایت‌ها را برجسته می‌کنند. چنین مواردی بستگی به این دارد که هر تولید کننده‌ای بخواهد که بر کدام جنبه تأکید کند.

علاوه بر این، نوع حسگر نیز اهمیت دارد. برخی از دستگاه‌ها، دوربین‌های با مگاپیکسل بالا را با استفاده از تکنیکی به نام ترکیب پیکسل‌ها (Pixel Binning)، با یکدیگر ترکیب می‌کنند تا بدین ترتیب بتوانند در شرایط کم نوری، تصاویر واضح‌تری به دست آورند. در این فرایند، اندازه پیکسل‌های بزرگ جهت به دست آوردن تصاویر روشن و پرجزئیات‌تر، کاهش پیدا می‌کند.

چگونه در شب، عکس‌های بهتری بگیریم؟

فارغ از مدل گوشی، اگر دوربین گوشی شما از حالت شب پشتیبانی کند، آنگاه جهت تهیه تصاویری بهتر، باید چند نکته‌ای را در نظر داشته باشید. بخش اصلی این فرایند، تراز کردن تمامی تصاویر گرفته شده است. اگر تصاویری که در حالت شب و با نوردهی بالا ضبط شده، بیش از حد تار باشند، آنگاه تصویر چندان بهینه‌ای نخواهید داشت.

به همین دلیل است که بسیاری از تولیدکنندگان به کاربران توصیه می‌کنند که در حین عکاسی با استفاده از حالت شب، کاملا بدون حرکت بمانند. از این رو در بیشتر تصاویر تبلیغاتی، تنها سوژه‌های ثابت را مشاهده می‌کنید. به همین دلیل در صورت استفاده از حالت شب دوربین گوشی خود، بهتر است که از یک سه پایه نیز استفاده کنید.

علاوه بر این، بهتر است که در محیطی به عکاسی بپردازید که حداقل یک منبع نوری داشته باشد (حتی اگر نور زیادی نیز نداشته باشد). چنین موردی نه‌تنها کیفیت تصاویر شما را افزایش می‌دهد، بلکه می‌تواند پس از پردازش، تاحدودی نیز جنبه نمایشی به تصویر شما بدهد.

نوشته حالت شب در دوربین گوشی‌های هوشمند، چگونه کار می‌کند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.