پرینتر حرارتی چیست و چگونه کار می‌کند؟

معمولا مردم چاپگرها را گجت‌های جذابی نمی‌دانند. مردم این دستگاه‌ها را به‌نوعی خسته‌کننده و مستعد بروز مشکلات گوناگونی می‌دانند. علاوه بر این‌ها، چاپگرها جهت انجام وظایف خود، به پودر چاپ یا جوهر نیازمند هستند. اما آیا می‌دانستید که چاپگرهایی نیز وجود داشته که به هیچ نوع جوهری نیاز ندارند؟ بله، منظورمان پرینتر حرارتی است.

شاید در زندگی روزمره خود با این نوع دستگاه‌ها نیز روبه‌رو شده و با آن‌ها کار کرده باشید. چنین چاپگرهایی بیشتر در کسب‌و‌کارها مورد استفاده قرار می‌گیرند. البته نسخه‌های مقرون‌به‌صرفه‌تری نیز از این نوع دستگاه‌ها وجود دارند. فناوری به کار رفته در این پرینترها، بسیار جالب بوده و می‌تواند برای شما نیز مفید باشد.

منظور از پرینتر حرارتی چیست؟

انواع مختلفی از چاپگرها وجود دارند، اما در حالت کلی، عملکرد آن‌ها بر مبنای جوهر و یا پودر است. چاپگرهای حرارتی از چنین موادی استفاده نمی‌کنند. در این چاپگرها چیزی بر روی کاغذ ریخته نمی‌شود، بلکه این خود کاغذ است که باعث ظاهر شدن تصویر می‌شود. در چاپگرهای عادی، هنگامی‌که کارتریج جوهر و یا پودر خالی شود، آنگاه باید آن را مجددا شارژ کرد. اما از آنجایی که پرینترهای حرارتی جهت چاپ کردن، از هیچ ماده‌ای استفاده نمی‌کنند، پس تنها چیزی که باید آن را جایگزین کنید، همان کاغذ است. به همین دلیل شیوه استفاده از این دستگاه‌ها، آسان‌تر بوده و همچنین هزینه کمتری نیز برای کاربر خواهند داشت.

چاپگرهای حرارتی در همه جای اطراف ما وجود دارند. از این دستگاه‌ها جهت چاپ کردن بلیط هواپیما، رسید خرید، برچسب‌های حمل‌و‌نقل، کاغذهای بانکی و … استفاده می‌شود. بسیاری از دستگاه‌های فکس در دهه 1990 میلادی، از فناوری چاپ حرارتی استفاده می‌کردند، اما در ادامه این فناوری در این دستگاه‌ها جای خود را به پرینت لیزری و یا چاپگرهای جوهر افشان داد.

از آنجایی که این دستگاه‌ها جمع‌و‌جور بوده، جابجایی آن‌ها آسان است، سرعت بالایی داشته، تمیز بوده و همچنین هزینه کمتری نیز دارند، پس طبیعی است که کسب‌و‌کارها نیز از آن‌ها راضی باشند. بنابراین اگر در جایی دیدید که برچسب‌هایی بسیار سریع چاپ می‌شوند، آنگاه بدانید که پای پرینترهای حرارتی در میان است.

شیوه کار چاپگرهای حرارتی

در حالت کلی، دو نوع چاپگر حرارتی وجود دارد: حرارتی مستقیم و انتقال دهنده حرارت. در این مطلب قصد داریم که بیشتر به نوع حرارتی مستقیم بپردازیم. چاپگرهای از نوع انتقال حرارت، در قالب روبان‌ها (رول مواد پوشش داده شده با جوهر) از جوهر استفاده می‌کنند. در این چاپگرها، روبان در نقاط خاصی گرم شده و سپس جوهر ذوب شده، بر روی کاغذ ریخته می‌شود. این در حالی است که پرینترهای حرارتی مستقیم، به هیچ نوع جوهر و یا پودری احتیاج ندارند.

پرینتر حرارتی

یک چاپگر حرارتی مستقیم دارای یک هد حرارتی بوده که به ایجاد گرما می‌پردازد. این هد حرارتی در هنگام حرکت، کاغذ مخصوص را در نقاط خاصی گرم می‌کند. هر نقطه‌ای که گرم می‌شود، در آن نقطه رنگ مشخص شده نیز نمایان خواهد شد.

از آنجایی که رنگ‌ها در خود کاغذ وجود دارند، پس کیفیت چاپ نیز می‌تواند تاحدودی محدود باشد. اکثر کاغذهای حرارتی فقط دارای رنگ سیاه هستند. به همین دلیل این کاغذها برای موارد ساده همانند رسیدها و دفاتر برنامه‌ریزی مناسب هستند. همچنین لازم به ذکر است که بگوییم موارد چاپ شده پس از مدتی پاک خواهند شد، بنابراین این فناوری برای پروژه‌های بلندمدت، مناسب نیست.

پرینتر حرارتی

یکی از استثناهای موجود در این رابطه، فناوری ZINK بوده که نام کامل آن همان Zero INK است. همانند سایر چاپگرهای حرارتی مستقیم، پرینترهای ZINK نیز از کاغذ حرارتی استفاده می‌کنند. به هر حال، کاغذ ZINK چندین لایه حساس به گرما دارد که در آن‌ها رنگ‌های فیروزه‌ای، ارغوانی و زرد، قرار داده شده‌اند.

با کنترل دقیق دما و طول پالس‌های گرما، چاپگرهای ZINK سعی می‌کنند که جهت نمایان کردن رنگ‌های گوناگون، گرما را به لایه‌های مختلف انتقال دهند. اعمال سریع و کوتاه گرمای شدید، باعث پدیدار شدن رنگ زرد، اعمال طولانی گرمای ضعیف، باعث نمایان شدن رنگ فیروزه‌ای شده و اکنون آن پیکسل نیز به رنگ سبز درمی‌آید.

یکی دیگر از مواردی که کیفیت را تحت تأثیر قرار می‌دهد، دقت DPI (یا همان نقطه در هر اینچ) هد حرارتی است. هر چه تعداد نقاطی که امکان گرم شدن دارند، در هد چاپگر بیشتر باشد، آنگاه وضوح چاپ نیز بالاتر خواهد بود. یک پرینتر حرارتی عادی، دارای DPI حدود 200 الی 300 است. این در حالی است که یک چاپگر ZINK می‌تواند به رقم‌های بسیار بالاتر از این نیز دست پیدا کند.

این مطلب را نیز بخوانید: پرینتر سه‌بعدی چیست و چه قیمتی دارد؟!

آیا می‌توان یک چاپگر حرارتی را برای استفاده شخصی، تهیه کرد؟

پرینتر حرارتی

چاپگرهای حرارتی فقط جهت استفاده در کسب‌و‌کارها، ساخته نشده‌اند. هر چند که این دستگاه‌ها بیشتر توسط شرکت‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما در هر صورت همانند بسیاری از گجت‌های دیگر، نسخه مخصوص کاربران عادی این دستگاه‌ها نیز وجود دارند. اکثر این چاپگرها جهت ایجاد برچسب، مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما در هر صورت می‌توان کاربردهای دیگری را نیز برای آن‌ها پیدا کرد.

برندی به اسم Phomemo، چاپگرهای حرارتی کوچکی را ارائه داده که می‌توان آن‌ها را از طریق بلوتوث به گوشی و یا تبلت‌، متصل کرد. همچنین چاپگرهایی نیز وجود دارند که از کاغذهای حرارتی زرد رنگ چسبی، استفاده می‌کنند. از چنین چاپگرهایی می‌توان جهت چاپ لیست خرید، لیست کارهایی که باید انجام شود و همچنین پازل‌ها، استفاده کرد.

پرینترهای Zink که پیش‌تر به آن‌ها اشاره کردیم، قیمتی نزدیک به پرینترهای Phomemo دارند، اما طبیعتا کاغذ مورد استفاده آن‌ها، کمی گران‌تر است. این چاپگرها جهت چاپ کردن یک تصویر رنگی از طریق گوشی همراه، مناسب هستند.

آیا در آینده چاپگرهای حرارتی جای چاپگرهای لیزری و یا جوهر افشان را می‌گیرند؟ احتمالا خیر، اما در هر صورت این دستگاه‌ها می‌توانند برای اهداف خاصی، مناسب باشند. پرینتر حرارتی به کارتریج رنگ و یا پودر احتیاجی ندارد. با استفاده از این چاپگرها، تا زمانی که کاغذ داشته باشید، می‌توانید به پرینت کردن نیز ادامه دهید.

نوشته پرینتر حرارتی چیست و چگونه کار می‌کند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

آیا امواج بلوتوث برای بدن مضر هستند؟

احتمالا در هنگام خرید هدفون‌ بلوتوثی خود، کمی بعد با مقاله‌ای نیز مواجه شده باشید که ار خطرات امواج بلوتوث می‌گوید. در این مطلب قصد داریم که صحت‌و‌سقم این موضوع را بررسی کرده و ببنیم که آیا واقعا باید نگران این موضوع باشید یا خیر؟

در این مطلب قصد داریم به شما بگوییم که بلوتوث واقعا چیست. پس اگر در مورد ایمنی امواج این فناوری برایتان سؤالی پیش‌ آمده و یا اینکه فکر می‌کنید که امواج آن خطرناک هستند، آنگاه پیشنهاد می‌کنیم که ادامه این مطلب را از دست ندهید.

بلوتوث چیست؟

بلوتوث در سال 1989 معرفی شد و کم‌کم توانست که توسعه پیدا کند و جای کابل‌ها را در بسیاری از موارد، بگیرد. تا سال 1999، اولین هدست موبایلی بدون ‌سیم، اولین استفاده کننده از این فناوری بود. از آن زمان به بعد، بلوتوث در لپ‌تاپ‌ها، گوشی‌های همراه، هدفون‌ها، اسپیکرها، صفحه‌کلیدها، چاپگرها و …، دیده می‌شود. در واقع این فناوری توانسته که طیف گسترده‌ای از اتصالات کوتاه-برد را پوشش دهد.

بلوتوث از یک پروتکل بسته-محور استفاده می‌کند. این فناوری با استفاده از معماری ارباب/برده می‌تواند به‌صورت همزمان ، ارتباط 7 دستگاه بر بستر پایکونت (یک نوع شبکه) را برقرار سازد. از طریق یک سیستم ارتباطی رادیویی، این دستگاه‌ها می‌توانند به‌صورت بی‌سیم با یکدیگر تعامل داشته باشند.

بسته به کلاس بلوتوث مورد استفاده، این فناوری می‌تواند تا فاصله 300 فوتی نیز همچنان کار کند. البته این قضیه به شرایط موجود در بین دستگاه‌ها نیز بستگی دارد، مثلا دیوارها، سایر سیگنال‌ها و … بلوتوث از تشعشعات الکترومغناطیسی (EMR) استفاده می‌کند. شاید در اینجا از تشعشعات نام برده شده باشد، اما لازم نیست که نگران باشید. در زیر به شیوه کار EMR می‌پردازیم.

تشعشعات الکترومغناطیسی چگونه کار می‌کنند؟

EMR انرژی نامرئی ساطع شده توسط اشیاء در فرکانس‌های مختلف است. بر طبق گفته‌های مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) در آمریکا، فرکانس‌های EMR بالاتر، سطوح انرژی بالاتری را نیز در خود جای می‌دهند.

خطرات امواج بلوتوث

دو نوع EMR وجود دارد: EMR یونیزه شده و غیر-یونیزه شده. هر دوی این EMR‌ها از منابع طبیعی و مصنوعی نشأت می‌گیرند. EMR یونیزه شده در دستگاه‌های اشعه ایکس و تابش مستقیم نور خورشید، یافت می‌شود. این نوع از EMR می‌تواند الکترون‌ها را از اتم‌ها جدا کنند که همین موضوع باعث می‌شود که خطرات بالقوه‌ای برای بدن انسان داشته باشد.

این در حالی است که EMR غیر-یونیزه از فرکانس‌های پایین‌تری استفاده کرده و در نتیجه انرژی کمتری را نیز تولید می‌کند. از جمله لوازم خانگی که این نوع از تشعشعات را ساطع می‌کنند، می‌توان به لامپ‌ها، گوشی‌های هوشمند، تلویزیون و البته دستگاه‌های بلوتوثی، اشاره کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: چرا بهتر است برای پرتوگیری کمتر از امواج رادیویی به دکل‌های موبایل نزدیک‌تر باشیم؟!

آیا تشعشعات بلوتوث، خطرناک هستند؟

تمامی دستگاه‌های بلوتوثی، تشعشعات غیر-یونیزه الکترومغناطیسی سطح پایین را ساطع می‌کنند. شاید تحقیقات مرتبط با ایمنی EMR غیر-یونیزه، چندان با یکدیگر سازگار نباشند، اما در برخی از موارد نیز اجماع وجود دارد.

به گفته مؤسسه ملی سرطان در آمریکا، تنها تأثیر زیستی قابل تشخیص تشعشعات فرکانس‌های رادیویی در بدن انسان‌ها، گرما است. به دلیل سطوح پایین انرژی، EMR غیر-یونیزه نیز جهت شکستن رشته‌های شیمیایی و یا حذف الکترون‌ها، انرژی کافی را در اختیار ندارد. علاوه بر این، سازمان غذا و دارو (FDA) آمریکا نیز گفته است که EMR غیر-یونیزه در دوزهای کوچک می‌تواند تأثیر نامطلوب کوچکی (و یا حتی هیچ) بر بدن انسان‌ها بگذارد.

آیا باید نگران خطرات امواج بلوتوث باشیم؟

تا زمانی که فرکانس‌های ساطع شده، کمتر از محدودیت‌های تعیین شده توسط کمیته ارتباطات فدرال (FCC) باشند، آنگاه می‌توان گفت که دستگاه بلوتوثی شما در استفاده‌های روزانه، خطری نخواهد داشت. FCC یک نرخ جذب خاص (SAR) (یا چه مقدار انرژی فرکانس‌های رادیویی توسط بدن جذب می‌شود (بر حسب وات به ازای هر کیلوگرم و یا میلی وات به ازای هر سانتی‌متر مربع)) را منتشر می‌کند.

به‌عنوان مثال، در ایالات‌ متحده، این محدودیت، 1.6 وات به ازای هر کیلوگرم تعیین شده است. این در حالی است که در اروپا، این مقدار برای دستگاه‌های موبایلی، 2.0 وات به ازای هر کیلوگرم است. مثلا مقدار SAR مربوط به اپل ایرپاد، 0.466 وات به ازای هر کیلوگرم است. با این اوصاف، برقراری تماس از طریق اپل ایرپاد، ایمن‌تر از خود گوشی است.

چگونه بفهمیم که امواج دستگاه ما، مضر نیستند؟

اگر می‌خواهید که مقدار ایمن بودن دستگاه بلوتوثی خود را بفهمید، آنگاه یکی از راه‌کارها این است که از اطلاعات SAR استفاده کنید. جهت بررسی کردن این مقدار نیز راه‌کارهای گوناگونی وجود دارند.

مراجعه به تنظیمات دستگاه

بسیاری از دستگاه‌ها در تنظیمات خود، مقدار SAR را نشان می‌دهند. در دستگاه‌هایی همانند آیفون و آیپد باید به “Settings > General > Legal > RF Exposure” بروید.

خطرات امواج بلوتوث

البته می‌توانید از کد USSD نیز جهت پیدا کردن SAR متعلق به دستگاه خود، استفاده کنید. در این رابطه باید “#07#*” را شماره‌گیری کنید.

به وب‌سایت تولید کننده دستگاه خود مراجعه کنید

اگر دستگاه شما توسط یک تولید کننده بزرگ تولید شده، آنگاه آسان‌ترین راه‌کار این است که “نام دستگاه خود + SAR value” را در اینترنت حست‌و‌جو کنید. اکثر تولید کنندگان نیز اطلاعات دستگاه‌های تولیدی خود را بر روی وب‌سایت خود، قرار می‌دهند.

خطرات امواج بلوتوث

به‌عنوان مثال، سامسونگ یک صفحه اختصاصی جهت پیدا کردن رتبه‌بندی دستگاه‌های تولیدی خود را ارائه کرده است.

پایگاه اطلاعاتی FCC

اگر نتوانستید که از طریق موتورهای جست‌و‌جو، مشخصات SAR دستگاه خود را پیدا کنید، آنگاه می‌توانید به وب‌سایت FCC سر زده و لیست دستگاه‌های تأیید شده را در آنجا، مشاهده کنید. جهت انجام این کار باید به پایگاه اطلاعاتی FCC مراجعه کرده و سپس FCC ID متعلق به دستگاه خود را وارد کنید.

در رابطه با گوشی‌های موبایل، می‌توانید FCC ID را بر روی کاور، پشت باتری و یا دفترچه راهنما، مشاهده کنید. با استفاده از بخش FCC Equipment Authorization موجود در وب‌سایت FCC می‌توانید بفهمید که آیا دستگاه شما، با استانداردهای SAR مطابقت دارد یا خیر.

این مطلب را نیز بخوانید: آیا امواج رادیویی موبایل روی پرندگان تاثیرگذار هستند؟

شیوه استفاده ایمن از دستگاه‌های بلوتوثی

در بالا به مبحث خطرات امواج بلوتوث پرداختیم. طبیعتا استفاده از دستگاه‌های بلوتوثی، می‌تواند مزیت‌های خاص خود را نیز داشته باشد. در زیر قصد داریم که چندین راه‌کار جهت استفاده ایمن از این دستگاه‌ها را برای شما بازگو کنیم.

در هنگام استفاده از گوشی خود، فاصله بیشتری با آن داشته باشید

در هنگام برقراری تماس با استفاده از گوشی خود، سعی کنید که گوشی از گوش شما، حداقل یک سانتی‌متر فاصله داشته باشد. در صورت امکان، سعی کنید که به‌جای اسپیکر داخلی دستگاه، از ایرفون‌های بلوتوثی که انرژی کمتری نیز مصرف می‌کنند، استفاده کنید.

کودکان را کمتر در معرض امواج بلوتوثی قرار دهید

هنگامی‌که بحث بر سر کودکان باشد، آنگاه باید در رابطه با استفاده از این دستگاه‌ها، بیشتر دقت کنید. کودکان همچنان در حال رشد بوده و به همین دلیل نسبت به بزرگسالان، بیشتر به تشعشعات حساس هستند.

دستگاه خود را با دقت انتخاب کنید

اگر امکانش را داشتید، آنگاه بهتر است که در هنگام خرید، همیشه دستگاه‌های دارای رتبه‌بندی SAR پایین‌تری را انتخاب کنید. همچنین سعی کنید که محصولات شرکت‌هایی را خریداری کنید که در طول زمان، تطابق و سازگاری بیشتری با استانداردهای FCC داشته‌اند. همیشه چنین شرکت‌هایی سعی دارند که محصولاتی را تولید کنند که بتوانند آزمون‌های سخت‌گیرانه را پشت سر بگذارند.

با احتیاط از دستگاه‌های بلوتوثی استفاده کنید

در بالا سعی کردیم که به موضوع خطرات امواج بلوتوث بپردازیم. طبیعتا همیشه این نگرانی وجود خواهد داشت. اگر در زمینه ایمنی تشعشعات بلوتوثی دستگاه خود مطمئن نیستید، آنگاه جهت شروع می‌توانید تأییدیه FCC دستگاه‌ خود را بررسی کنید. اکثر اوقات، دستگاه‌هایی که توانسته باشند استانداردها را رعایت کنند، برای مصرف کننده نیز خطری نخواهند داشت.

هنگامی‌که بحث بر سر ایمنی باشد، آنگاه بهتر است که همیشه جانب احتیاط را نگه دارید. البته وقتی که می‌گوییم در این زمینه باید احتیاط کنید، لزوما بدین معنا نیست که نباید از تجربه کار با دستگاه خود، لذت ببرید. در نهایت بهتر است که پیش از خرید گجت خود، چند دقیقه‌ای بیشتر وقت گذاشته و ببینید که آیا استانداردهای مربوطه را رعایت کرده یا خیر و همچنین بهتر است که ایمنی را در شیوه استفاده نیز رعایت کنید.

نوشته آیا امواج بلوتوث برای بدن مضر هستند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

آیا امواج بلوتوث برای بدن مضر هستند؟

احتمالا در هنگام خرید هدفون‌ بلوتوثی خود، کمی بعد با مقاله‌ای نیز مواجه شده باشید که ار خطرات امواج بلوتوث می‌گوید. در این مطلب قصد داریم که صحت‌و‌سقم این موضوع را بررسی کرده و ببنیم که آیا واقعا باید نگران این موضوع باشید یا خیر؟

در این مطلب قصد داریم به شما بگوییم که بلوتوث واقعا چیست. پس اگر در مورد ایمنی امواج این فناوری برایتان سؤالی پیش‌ آمده و یا اینکه فکر می‌کنید که امواج آن خطرناک هستند، آنگاه پیشنهاد می‌کنیم که ادامه این مطلب را از دست ندهید.

بلوتوث چیست؟

بلوتوث در سال 1989 معرفی شد و کم‌کم توانست که توسعه پیدا کند و جای کابل‌ها را در بسیاری از موارد، بگیرد. تا سال 1999، اولین هدست موبایلی بدون ‌سیم، اولین استفاده کننده از این فناوری بود. از آن زمان به بعد، بلوتوث در لپ‌تاپ‌ها، گوشی‌های همراه، هدفون‌ها، اسپیکرها، صفحه‌کلیدها، چاپگرها و …، دیده می‌شود. در واقع این فناوری توانسته که طیف گسترده‌ای از اتصالات کوتاه-برد را پوشش دهد.

بلوتوث از یک پروتکل بسته-محور استفاده می‌کند. این فناوری با استفاده از معماری ارباب/برده می‌تواند به‌صورت همزمان ، ارتباط 7 دستگاه بر بستر پایکونت (یک نوع شبکه) را برقرار سازد. از طریق یک سیستم ارتباطی رادیویی، این دستگاه‌ها می‌توانند به‌صورت بی‌سیم با یکدیگر تعامل داشته باشند.

بسته به کلاس بلوتوث مورد استفاده، این فناوری می‌تواند تا فاصله 300 فوتی نیز همچنان کار کند. البته این قضیه به شرایط موجود در بین دستگاه‌ها نیز بستگی دارد، مثلا دیوارها، سایر سیگنال‌ها و … بلوتوث از تشعشعات الکترومغناطیسی (EMR) استفاده می‌کند. شاید در اینجا از تشعشعات نام برده شده باشد، اما لازم نیست که نگران باشید. در زیر به شیوه کار EMR می‌پردازیم.

تشعشعات الکترومغناطیسی چگونه کار می‌کنند؟

EMR انرژی نامرئی ساطع شده توسط اشیاء در فرکانس‌های مختلف است. بر طبق گفته‌های مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) در آمریکا، فرکانس‌های EMR بالاتر، سطوح انرژی بالاتری را نیز در خود جای می‌دهند.

خطرات امواج بلوتوث

دو نوع EMR وجود دارد: EMR یونیزه شده و غیر-یونیزه شده. هر دوی این EMR‌ها از منابع طبیعی و مصنوعی نشأت می‌گیرند. EMR یونیزه شده در دستگاه‌های اشعه ایکس و تابش مستقیم نور خورشید، یافت می‌شود. این نوع از EMR می‌تواند الکترون‌ها را از اتم‌ها جدا کنند که همین موضوع باعث می‌شود که خطرات بالقوه‌ای برای بدن انسان داشته باشد.

این در حالی است که EMR غیر-یونیزه از فرکانس‌های پایین‌تری استفاده کرده و در نتیجه انرژی کمتری را نیز تولید می‌کند. از جمله لوازم خانگی که این نوع از تشعشعات را ساطع می‌کنند، می‌توان به لامپ‌ها، گوشی‌های هوشمند، تلویزیون و البته دستگاه‌های بلوتوثی، اشاره کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: چرا بهتر است برای پرتوگیری کمتر از امواج رادیویی به دکل‌های موبایل نزدیک‌تر باشیم؟!

آیا تشعشعات بلوتوث، خطرناک هستند؟

تمامی دستگاه‌های بلوتوثی، تشعشعات غیر-یونیزه الکترومغناطیسی سطح پایین را ساطع می‌کنند. شاید تحقیقات مرتبط با ایمنی EMR غیر-یونیزه، چندان با یکدیگر سازگار نباشند، اما در برخی از موارد نیز اجماع وجود دارد.

به گفته مؤسسه ملی سرطان در آمریکا، تنها تأثیر زیستی قابل تشخیص تشعشعات فرکانس‌های رادیویی در بدن انسان‌ها، گرما است. به دلیل سطوح پایین انرژی، EMR غیر-یونیزه نیز جهت شکستن رشته‌های شیمیایی و یا حذف الکترون‌ها، انرژی کافی را در اختیار ندارد. علاوه بر این، سازمان غذا و دارو (FDA) آمریکا نیز گفته است که EMR غیر-یونیزه در دوزهای کوچک می‌تواند تأثیر نامطلوب کوچکی (و یا حتی هیچ) بر بدن انسان‌ها بگذارد.

آیا باید نگران خطرات امواج بلوتوث باشیم؟

تا زمانی که فرکانس‌های ساطع شده، کمتر از محدودیت‌های تعیین شده توسط کمیته ارتباطات فدرال (FCC) باشند، آنگاه می‌توان گفت که دستگاه بلوتوثی شما در استفاده‌های روزانه، خطری نخواهد داشت. FCC یک نرخ جذب خاص (SAR) (یا چه مقدار انرژی فرکانس‌های رادیویی توسط بدن جذب می‌شود (بر حسب وات به ازای هر کیلوگرم و یا میلی وات به ازای هر سانتی‌متر مربع)) را منتشر می‌کند.

به‌عنوان مثال، در ایالات‌ متحده، این محدودیت، 1.6 وات به ازای هر کیلوگرم تعیین شده است. این در حالی است که در اروپا، این مقدار برای دستگاه‌های موبایلی، 2.0 وات به ازای هر کیلوگرم است. مثلا مقدار SAR مربوط به اپل ایرپاد، 0.466 وات به ازای هر کیلوگرم است. با این اوصاف، برقراری تماس از طریق اپل ایرپاد، ایمن‌تر از خود گوشی است.

چگونه بفهمیم که امواج دستگاه ما، مضر نیستند؟

اگر می‌خواهید که مقدار ایمن بودن دستگاه بلوتوثی خود را بفهمید، آنگاه یکی از راه‌کارها این است که از اطلاعات SAR استفاده کنید. جهت بررسی کردن این مقدار نیز راه‌کارهای گوناگونی وجود دارند.

مراجعه به تنظیمات دستگاه

بسیاری از دستگاه‌ها در تنظیمات خود، مقدار SAR را نشان می‌دهند. در دستگاه‌هایی همانند آیفون و آیپد باید به “Settings > General > Legal > RF Exposure” بروید.

خطرات امواج بلوتوث

البته می‌توانید از کد USSD نیز جهت پیدا کردن SAR متعلق به دستگاه خود، استفاده کنید. در این رابطه باید “#07#*” را شماره‌گیری کنید.

به وب‌سایت تولید کننده دستگاه خود مراجعه کنید

اگر دستگاه شما توسط یک تولید کننده بزرگ تولید شده، آنگاه آسان‌ترین راه‌کار این است که “نام دستگاه خود + SAR value” را در اینترنت حست‌و‌جو کنید. اکثر تولید کنندگان نیز اطلاعات دستگاه‌های تولیدی خود را بر روی وب‌سایت خود، قرار می‌دهند.

خطرات امواج بلوتوث

به‌عنوان مثال، سامسونگ یک صفحه اختصاصی جهت پیدا کردن رتبه‌بندی دستگاه‌های تولیدی خود را ارائه کرده است.

پایگاه اطلاعاتی FCC

اگر نتوانستید که از طریق موتورهای جست‌و‌جو، مشخصات SAR دستگاه خود را پیدا کنید، آنگاه می‌توانید به وب‌سایت FCC سر زده و لیست دستگاه‌های تأیید شده را در آنجا، مشاهده کنید. جهت انجام این کار باید به پایگاه اطلاعاتی FCC مراجعه کرده و سپس FCC ID متعلق به دستگاه خود را وارد کنید.

در رابطه با گوشی‌های موبایل، می‌توانید FCC ID را بر روی کاور، پشت باتری و یا دفترچه راهنما، مشاهده کنید. با استفاده از بخش FCC Equipment Authorization موجود در وب‌سایت FCC می‌توانید بفهمید که آیا دستگاه شما، با استانداردهای SAR مطابقت دارد یا خیر.

این مطلب را نیز بخوانید: آیا امواج رادیویی موبایل روی پرندگان تاثیرگذار هستند؟

شیوه استفاده ایمن از دستگاه‌های بلوتوثی

در بالا به مبحث خطرات امواج بلوتوث پرداختیم. طبیعتا استفاده از دستگاه‌های بلوتوثی، می‌تواند مزیت‌های خاص خود را نیز داشته باشد. در زیر قصد داریم که چندین راه‌کار جهت استفاده ایمن از این دستگاه‌ها را برای شما بازگو کنیم.

در هنگام استفاده از گوشی خود، فاصله بیشتری با آن داشته باشید

در هنگام برقراری تماس با استفاده از گوشی خود، سعی کنید که گوشی از گوش شما، حداقل یک سانتی‌متر فاصله داشته باشد. در صورت امکان، سعی کنید که به‌جای اسپیکر داخلی دستگاه، از ایرفون‌های بلوتوثی که انرژی کمتری نیز مصرف می‌کنند، استفاده کنید.

کودکان را کمتر در معرض امواج بلوتوثی قرار دهید

هنگامی‌که بحث بر سر کودکان باشد، آنگاه باید در رابطه با استفاده از این دستگاه‌ها، بیشتر دقت کنید. کودکان همچنان در حال رشد بوده و به همین دلیل نسبت به بزرگسالان، بیشتر به تشعشعات حساس هستند.

دستگاه خود را با دقت انتخاب کنید

اگر امکانش را داشتید، آنگاه بهتر است که در هنگام خرید، همیشه دستگاه‌های دارای رتبه‌بندی SAR پایین‌تری را انتخاب کنید. همچنین سعی کنید که محصولات شرکت‌هایی را خریداری کنید که در طول زمان، تطابق و سازگاری بیشتری با استانداردهای FCC داشته‌اند. همیشه چنین شرکت‌هایی سعی دارند که محصولاتی را تولید کنند که بتوانند آزمون‌های سخت‌گیرانه را پشت سر بگذارند.

با احتیاط از دستگاه‌های بلوتوثی استفاده کنید

در بالا سعی کردیم که به موضوع خطرات امواج بلوتوث بپردازیم. طبیعتا همیشه این نگرانی وجود خواهد داشت. اگر در زمینه ایمنی تشعشعات بلوتوثی دستگاه خود مطمئن نیستید، آنگاه جهت شروع می‌توانید تأییدیه FCC دستگاه‌ خود را بررسی کنید. اکثر اوقات، دستگاه‌هایی که توانسته باشند استانداردها را رعایت کنند، برای مصرف کننده نیز خطری نخواهند داشت.

هنگامی‌که بحث بر سر ایمنی باشد، آنگاه بهتر است که همیشه جانب احتیاط را نگه دارید. البته وقتی که می‌گوییم در این زمینه باید احتیاط کنید، لزوما بدین معنا نیست که نباید از تجربه کار با دستگاه خود، لذت ببرید. در نهایت بهتر است که پیش از خرید گجت خود، چند دقیقه‌ای بیشتر وقت گذاشته و ببینید که آیا استانداردهای مربوطه را رعایت کرده یا خیر و همچنین بهتر است که ایمنی را در شیوه استفاده نیز رعایت کنید.

نوشته آیا امواج بلوتوث برای بدن مضر هستند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

سیر تکامل و تاریخچه دسته‌های کنسول پلی‌استیشن از گذشته تا به امروز

شرکت سونی همزمان با اولین کنسول پلی‌استیشن خود، توانست که با عرضه یک کنترلر انقلابی، در این زمینه نیز سنت‌شکنی کند. طراحی منحصربه‌فرد و ارگونومیک دسته‌ پلی‌استیشن باعث شد تا این کنترلر تبدیل به یکی از نمادهای تاریخ بازی‌ها شود. در ادامه این مطلب قصد داریم که به تاریخچه دسته های پلی استیشن از PS1 تا PS5 بپردازیم. با ما همراه باشید.

در این مقاله، نگاهی خواهیم انداخت به تمامی دسته‌های پلی‌استیشنی که تاکنون عرضه شده‌اند. ازجمله این موارد نیز می‌توان به دسته پلی‌استیشن 5، اشاره کرد.

چه چیزی در طول زمان، ثابت مانده است؟

تاریخچه دسته های پلی استیشن

مواردی وجود دارند که در تمامی دسته‌های پلی‌استیشن، قابل مشاهده هستند. در سمت راست این کنترلرها، کلیدهای عملگر و همچنین برچسب‌های هندسی آن‌ها را داریم: مثلث سبز رنگ، دایره قرمز رنگ، ضربدر آبی رنگ و همچنین مربع صورتی.

کلیدهای عملکرد همیشه در سمت راست این دسته‌ها بوده‌اند. در سمت چپ نیز همیشه شاهد کلیدهای جهت‌یابی بوده‌ایم. در جلوی دسته نیز می‌توانید 4 کلید را مشاهده کنید. در فضای خالی بین کلیدهای عملکرد و جهت‌یابی نیز همیشه کلیدهای Start و Select وجود داشته‌اند.

البته در دو طرف دسته نیز می‌توان دو عدد دستگیره را مشاهده کرد که می‌توان گفت از مواردی هستند که کمترین تغییر را به خود دیده و به نوعی، دسته‌های پلی‌استیشن را با این دستگیره‌ها می‌شناسیم. این دستگیره‌ها طراحی شده تا کار با این کنترلرها را آسان‌تر و راحت‌تر کنند.

Original PlayStation Controller

سال عرضه: 1994

تاریخچه دسته های پلی استیشن

تاریخچه دسته های پلی استیشن را با اولین نمونه از آن‌ها آغاز می‌کنیم. اولین نمونه از این طراحی را با نام PlayStation Controller می‌شناسند. رنگ این دسته‌ها همانند رنگ خود کنسول، خاکستری بود که باعث هماهنگی بیشتر این دو دستگاه می‌شد. در تصویر بالا می‌توانید این دسته را مشاهده کنید. همان‌طور که می‌بینید، لوگوی پلی‌استیشن در بالای کلیدهای Start و Select، قرار گرفته است.

اولین کنترلر پلی‌استیشن بیشتر از آن لحاظ با مابقی جانشین‌های خود متفاوت بوده که تنها دسته‌ای از شرکت سونی است که آنالوگ ندارد. این دسته سیمی بود و همچنین درگاه اختصاصی خود را نیز داشت که البته در آینده، این درگاه نیز کنار گذاشته شد. این کنترلر دو نوع تغییر را به‌خودی خود، تجربه کرده است. افزایش در ابعاد و طول سیم نیز از بهبودهایی بودند که سونی آن‌ها را بر روی این کنسول، اعمال کرده بود.

این ویدیو را نیز ببینید: آموزش ساخت فرمان گیمینگ برای دسته پلی‌استیشن 4

Dual Analog

سال عرضه: 1997

تاریخچه دسته های پلی استیشن

دسته Dual Analog یک جایگزین کوتاه مدت برای دسته‌های اولیه پلی‌استیشن بود. البته همین کنترلر توانست که راه را برای یکی از بهترین ویژگی‌های دسته‌های نسل‌های آینده، هموارتر کند. در سال 1997، کنترلرهای Dual Analog، آنالوگ‌ها را نیز به معادله افزودند. این ویژگی‌ از آن زمان تاکنون، در این دسته‌ها مشاهده می‌‌شود.

این آنالوگ‌ها در بازی‌هایی که از آن‌ها پشتیبانی می‌کردند، قابل استفاده بودند. کاربران در آن زمان می‌توانستند که از میان حالت دیجیتالی (D-pad)، استفاده از آنالوگ‌ها (حالت آنالوگ) و یا تقلید از PlayStation Analog Joystick (شبیه‌ساز کنترل هواپیما)، به انتخاب بپردازند.

استفاده از آنالوگ‌ها با فشار دادن کلید جدیدی به نام Analog صورت می‌پذیرفت. این کلید در پایین و مرکز کلیدهای Start و Select قرار داشت. ساخت کنترلر Dual Analog به دلیل عدم پشتیبانی از ویبره، در سال 1998 متوقف شد.

از لحاظ ظاهری، دسته‌های Dual Analog از جانشینان آینده خود (DualShock)، به‌راحتی قابل تمییز هستند. این موضوع بدین دلیل است که آنالوگ‌های Dual Analog، پوشش لاستیکی نداشته و صرفا کمی فرورفتگی را جهت قرار گیری انگشت شما، ارائه می‌کردند.

DualShock

سال تولید: 1998

تاریخچه دسته های پلی استیشن

تولید کنترلرهای DualShock را می‌توان یکی دیگر از نقاط عطف موجود در تاریخچه دسته های پلی استیشن دانست. DualShock تغییرات متعددی را به خود دیده است. این تغییرات به شکل، عملکرد و حتی سبک نامگذاری آن نیز سرایت کرده‌اند.

آنالوگ‌ها در بین طرفداران پلی‌استیشن، بسیار محبوب بودند. به همین در DualShock نیز همچنان شاهد حضور آن‌ها هستیم. علاوه بر این، آنالوگ‌های دسته‌های DualShock اکنون دو کلید عملکرد بیشتر را نیز ارائه می‌دادند. اگر آنالوگ‌ها را به سمت پایین فشار دهید، آنگاه صدایی همانند کلیک کردن را خواهید شنید. کلیدهای تخصیص یافته به آنالوگ‌های چپ و راست نیز به‌ترتیب، L3 و R3 نامیده می‌شوند.

این اولین کنترلر پلی‌استیشن بود که از قابلیت بازخورد لمسی برخوردار بود (این ویژگی در اصل جهت قرارگیری در کنترلر Dual Analog طراحی شده بود). همانند پیشینیان خود، این دسته نیز سیمی بود و جهت هماهنگی بیشتر با طراحی پلی‌استیشن اولیه، به همان رنگ خاکستری معروف عرضه می‌شد.

دستگیره‌های DualShock نسبت به Dual Analog، طول بیشتری داشتند. موتورهای تولید لرزش در دستگیره‌ها تعبیه شده بودند و در واقع این موتورها می‌توانستند که در واکنش به وقایع رخ داده در بازی، ایجاد ویبره کنند. در حالی که این کنترلر با کنسول پلی‌استیشن 2 سازگار بود، اما در هر صورت در برخی از بازی‌ها، کار نمی‌کرد (اما با بازی‌هایی پلی‌استیشن 1 که بر روی پلی‌استیشن 2 اجرا می‌شدند، سازگار بود).

این ویدیو را نیز ببینید: نحوه ساخت فرمان گیمینگ حرفه‌ای برای پلی‌استیشن

DualShock 2

سال عرضه: 2000

با معرفی DualShock 2، همه چیز شروع به تغییر کرد. اول از همه اینکه این کنترلر همزمان با کنسول دوم شرکت سونی معرفی شد؛ بله، پلی‌استیشن 2. البته از آنجایی که DualShock 2 نسبت به نسخه قبل از خود، چندان تغییر نکرده بود، پس طبیعی بود که هیجان چندانی را نیز به علاقه‌مندان، منتقل نکند.

در هر صورت، DualShock 2 اولین دسته پلی‌استیشن بود که از رنگ‌بندی پیش‌فرض خود، فاصله گرفت. DualShock 2 در رنگ مشکی براق نیز عرضه شد. این مورد نیز باعث شد که ظاهر این دسته، جذاب‌تر به نظر برسد. البته کنترلرهای پیشین نیز در رنگ‌بندی مختلفی عرضه می‌شدند، اما مدل‌های پایه آن‌ها همیشه خاکستری بودند.

این دسته نیز همچنان سیمی بود و همانند پیشینیان، دارای سه کلید ‌Start ،Select و Analog بود. البته DualShock 2، کلیدهای عملکرد (سمت راست) را به آنالوگ‌ سمت راست، متصل کرد. بدین ترتیب این کلیدها نیز می‌توانستند که به فشار حساس باشند.

Sixaxis

سال عرضه: 2006

تاریخچه دسته های پلی استیشن

تاریخچه دسته های پلی استیشن را با بحث در مورد Sixaxis ادامه می‌دهیم. سونی در هنگام عرضه پلی‌استیشن 3، به‌طور موقت سبک نامگذاری دسته‌های خود را نیز کنار گذاشت. در آن زمان، کنسول جدید غول ژاپنی به همراه بهترین کنترلر ساخته شده این شرکت تا آن زمان؛ یعنی Sixaxis عرضه شد. دلیل این لقب نیز این بود که Sixaxis، بی‌سیم بود.

این اولین باری بود که بازی‌بازان جهت اتصال دسته خود به کنسول، نیازمند سیم نبودند. البته این موضوع نیز مشکلات خاص خود را داشت. یکی از این موارد، تمام شدن باتری دسته در وسط یک موقعیت حساس بود. می‌توانید این دسته‌ها را از طریق کابل micro-USB به USB، متصل کنید. بدین ترتیب سونی درگاه موردعلاقه خود را نیز تغییر داد.

علاوه بر این‌ها، Sixaxis به حرکت نیز حساس بود. این قضیه بدین معنا بود که می‌توانستید المان‌های خاصی را همانند حفظ تعادل بر روی کنده درخت در بازی Uncharted، بدین وسیله کنترل کنید. جهت انجام این کار نیز کافی بود که دسته خود را به این طرف و آن طرف، کج کنید. به دلیل وجود این قابلیت، Sixaxis ویبره نداشت. واضح بود که سونی از Dual Analog چندان درس نگرفته بود. همچنین کلید Analog نیز از دسته‌های این شرکت، حذف شد. به جای کلید Analog، کلید Home قرار داده شد که لوگوی پلی‌استیشن نیز بر روی آن حک شده بود. از این کلید جهت خارج شدن از بازی و رفتن به صفحه اصلی پلی‌استیشن، استفاده می‌شد.

این مطلب را نیز بخوانید: آشنایی با ۵ ویژگی مخفی پلی‌ استیشن ۴

DualShock 3

سال عرضه: 2007

سونی در ادامه فهمید که دسته‌های شوک‌دار برای بازی‌بازان بسیار جذاب هستند و به همین دلیل کمی به عقب بازگشت و DualShock 3 را برای پلی‌استیشن 3 معرفی کرد. طراحی DualShock 3 بسیار شبیه به Sixaxis بود و فقط در آن از Force Feedback استفاده شد و همچنین واژه DualShock نیز در جلوی آن، حک شد.

Force Feedback نسخه اختصاصی سونی، در رابطه با بازخورد لمسی به کار رفته در DualShock 2 بود. کنترل‌ها، توانایی‌های بی‌سیم و شارژ micro-USB به USB، همگی دست‌نخورده باقی مانده بودند DualShock 3 همچنین قابلیت حساسیت به حرکت Sixaxis را نیز حفظ کرده بود. در نهایت سونی توانست که دستاورد خوبی در این زمینه داشته باشد و سرانجام در اینجا بود که تعادلی بی‌نظیر در بین کنترل و تعامل، به وجود آمد.

DualShock 4

سال عرضه: 2013

DualShock 4 به همراه کنسول پلی‌استیشن 4، عرضه شد. این کنترلر شباهت‌های زیادی به DualShock 3 داشت، اما طبیعتا در مواردی نیز با یکدیگر متفاوت بودند. کنترل‌های عمومی این دسته، بدون تغییر باقی مانده بودند و آنالوگ‌ها نیز همچنان حضور داشتند. علاوه بر این، فناوری‌های تشخیص حرکت و بازخورد لمسی نیز در این کنترلر وجود داشتند.

بارزترین تفاوت، مربوط به تاچ‌پد خازنی بالای دسته بود. این تاچ‌پد می‌تواند به دو لمس همزمان، واکنش نشان دهد و همچنین می‌تواند عملکردهای مربوط به چندین کلید را نیز انجام دهد. مثلا در هنگام اجرای بازی‌های PlayStation Now، کنترلر از تاچ‌پد به‌عنوان کلیدهای Start و Select استفاده می‌کند.

دومین تفاوت بزرگ، مربوط به نوار نورانی موجود در جلوی دسته می‌شد. این نوار به شرایط مختلف، واکنش نشان می‌دهد (مثلا در هنگام روشن شدن و یا شارژ شدن، نور آن تغییر می‌کند). همچنین اگر دو یا چند کاربر از یک کنسول استفاده کنند، آنگاه دسته متعلق به هر کدام، رنگی خاص را نشان خواهد داد. این ویژگی همچنین با PlayStation Camera نیز کار کرده و در واقع به دوربین نشان می‌دهد که کنترلر در کجا قرار دارد.

همچنین یک جک هدست نیز بر روی DualShock 4 تعبیه شده که می‌تواند صدای استریو را به کاربر تحویل دهد. بدین ترتیب می‌توانید هدفون و یا هدست‌های مجهز به جک 3.5 میلی‌متری خود را به کنترلر وصل کرده تا بدین ترتیب صدای بازی خود را به جای تلویزیون، از این طریق بشنوید.

درگاه Extension نیز یکی دیگر از ویژگی‌های جدید کنترلرهای DualShock 4 است. این درگاه این امکان را می‌دهد که هدست‌ها، شارژرها و صفحه‌کلیدهای کوچک را به دسته پلی‌استیشن 4 خود، متصل کنید.

همچنین کلیدهای Share و Options نیز اضافه شدند. این کلیدها، منوهای متفاوتی را بر روی پلی‌استیشن 4 شما، باز می‌کنند. Options همان‌طور که انتظار دارید، منوی گزینه‌ها را باز می‌کند. با فشار دادن کلید Share نیز می‌توانید به ابزارهایی دسترسی پیدا کنید که می‌توانند شما را در زمینه به‌اشتراک‌گذاری گیم‌پلی از طریق استریم کردن و یا اسکرین‌شات، یاری برسانند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه سیو بازی‌ها را از پلی‌استیشن 4 به پلی‌استیشن 5 منتقل کنیم؟

DualSense

سال عرضه: 2020

در نهایت و پس از مرور تاریخچه کنترلرهای پلی‌استیشن، به DualSense می‌رسیم. همان‌طور که می‌دانید، این کنترلر به همراه کنسول پلی‌استیشن 5 عرضه می‌شود. اولین موردی که متوجه آن خواهید شد، رنگ‌های به کار رفته در این دسته‌ها است؛ سیاه و سفید (جهت هماهنگی با ظاهر کنسول).

فرم فاکتور DualSense نیز تا حد زیادی شبیه به DualShock 4 است. شکل آن نیز کمی تغییر کرده است. یکی از بهترین تغییرات این دسته نیز به نور پس‌زمینه تاچ‌پد مربوط می‌شود.

همچنین کلید Create نیز جایگزین کلید Share دسته پلی‌استیشن 4 شده است. بازی‌بازان این امکان را دارند با استفاده از میکروفن داخلی DualSense، با سایر گیمرها ارتباط برقرار کنند. بنابراین جهت انجام این کار، نیازی به هدفون ندارید. جدیدترین کنترلر سونی از درگاه USB Type-C استفاده می‌کند. بدین ترتیب دیگر خبری از درگاه micro-USB دسته DualShock 3 نیست.

سخن پایانی

در بالا سعی کردیم که تاریخچه کنترلرهای پلی‌استیشن را برای شما بازگو کنیم. کنسول‌های شرکت سونی، 5 نسل است که در کنار گیمرهای سرتاسر جهان بوده و توانسته‌اند که لحظات جذابی را برای آن‌ها، رقم بزنند. امیدواریم که همین‌طور شاهد پیشرفت این صنعت باشیم.

نوشته سیر تکامل و تاریخچه دسته‌های کنسول پلی‌استیشن از گذشته تا به امروز اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

سیستم‌عامل اندروید، چه مزایا و معایبی دارد؟

اندروید را می‌توان محبوب‌ترین سیستم‌عامل موبایلی سرتاسر جهان دانست. این سیستم‌عامل از زمان عرضه اولیه خود در سال 2008، پیشرفت زیادی کرده و اکنون می‌توانیم آن را بر روی گوشی‌های پرچمدار بسیاری، مشاهده کنیم. حال پرسشی که پیش می‌آید این است که چه چیزی باعث محبوبیت این سیستم‌عامل شده است؟ اندروید هنوز از چه مشکلاتی رنج می‌برد؟ در این مطلب قصد داریم که به مزایا و معایب اندروید بپردازیم.

5 مورد از بهترین مزیت‌های اندروید

بحث در مورد مزایا و معایب اندروید را با بازگو کردن نقاط قوت آن آغاز می‌کنیم. معمولا هر شخصی بسته به نیازهای خود، مزیت‌های خاصی از این سیستم‌عامل را در نظر می‌گیرد، اما در هر صورت، موارد عمومی به شرح زیر هستند:

1. امکان نصب اپلیکیشن‌ها بدون نیاز به گوگل پلی

اگر نمی‌توانید که اپلیکیشن موردنظر خود را در گوگل پلی پیدا کنید، آنگاه با اعمال تغییراتی در تنظیمات گوشی خود، می‌توانید آن را از جایی دیگر دانلود و نصب کنید. دستگاه‌های اندرویدی به شما این امکان را می‌دهند که اپلیکیشن‌های ناموجود در فروشگاه گوگل پلی را نیز نصب کنید. بنابراین می‌توانید از مزیت‌های سایر فروشگاه‌ها نیز برخوردار شوید.

فروشگاه‌هایی همانند APKPure و APKMirror از جمله مواردی هستند که علاوه بر امن بودن، می‌توانند طیف وسیعی از برنامه‌های موردنیاز دستگاه‌های اندرویدی را در اختیار کاربران قرار دهند. از طرفی دیگر، سیستم‌عامل iOS شما را از این موضوع منع می‌کند. بنابراین کاربران گوشی‌های آیفون مجبور هستند که هر آنچه را که اپل تأیید می‌کند، بر روی دستگاه خود نصب کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه گوشی اندروید خود را برای اجرای بهتر بازی‌ها، بهینه کنیم؟

2. نوآوری‌های سخت‌افزاری

دستگاه‌های اندرویدی، طیف گسترده‌ای از پیکربندی‌‎های سخت‌افزاری را در اختیار مشتریان خود قرار می‌دهند. بنابراین در زمینه انتخاب پردازنده، ظرفیت باتری، مقدار رم، حافظه داخلی و همچنین پشتیبانی از کارت‌های حافظه، گزینه‌های زیادی را در اختیار خواهید داشت.

همچنین در زمینه اندازه‌، شکل گوشی و سایر ویژگی‌های گجت‌ها نیز می‌توانید انتخاب‌های زیادی داشته باشید. بسیاری از نوآوری‌های سخت‌افزاری همانند گوشی‌های تاشونده، اسکنرهای اثرانگشت موجود در زیر نمایشگرها و همچنین دوربین‌های سلفی بیرون جهنده (پاپ-آپ) نیز برای اولین بار در دستگاه‌های اندرویدی دیده شده‌اند.

3. حافظه قابل افزایش

پر شدن حافظه داخلی برای بسیاری از کاربران دستگاه‌های اندرویدی، مشکل چندانی به حساب نمی‌آید. دلیل این موضوع نیز به امکان استفاده از کارت‌های حافظه بازمی‌گردد. بدین ترتیب کاربران گجت‌های اندرویدی می‌توانند هر زمان که بخواهند، ظرفیت حافظه گوشی خود را افزایش دهند. همچنین علاوه بر تصاویر و ویدیوها، می‌توانید اپلیکیشن‌های مورد علاقه خود را نیز بر روی کارت حافظه، ذخیره کنید.

البته همه دستگاه‌های اندرویدی نیز از کارت حافظه پشتیبانی نمی‌کنند. به‌عنوان نمونه در این زمینه می‌توان به سامسونگ گلکسی S21 اشاره کرد. اگر گوشی موردنظر شما از کارت حافظه پشتیبانی نمی‌کند، آنگاه باید بیشتر به ظرفیت حافظه داخلی آن، توجه کنید.

4. ویجت‌ها

مزایا و معایب اندروید مزایا و معایب اندروید

ویجت‌ها ابزارک‌هایی هستند که سعی می‌کنند اطلاعاتی را که نیازمند دسترسی سریع به آن‌ها هستید، در اختیار شما قرار دهند. اپلیکیشن‌هایی همانند تقویم و یادآورهای آن، پیش‌بینی آب‌و‌هوا و سرتیتر اخبار، از جمله این موارد هستند. برخی از ویجت‌ها بیشتر جنبه اطلاع رسانی داشته و برخی دیگر نیز کنترل‌های راحت‌تری را در اختیار شما قرار می‌دهند؛ همانند اپلیکیشن‌های پخش فایل‌های رسانه‌ای.

هر چند که دستگاه‌های مبتنی بر iOS نیز ویجت دارند، اما ویجت‌های اندرویدی، پیچیده‌تر و قدرتمندتر هستند. ویجت‌های اندروید به شما این امکان را می‌دهند که با کمترین تلاش، اطلاعات موردنیاز خود را دریافت کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش افزایش میزان رم گوشی اندروید با استفاده از کارت حافظه

5. گزینه‌های متنوع‌تر

همان‌طور که می‌دانید، اندروید سیستم‌عاملی است که بر روی طیف گسترده‌ای از دستگاه‌ها نصب می‌شود. این موضوع بدین معنا است که می‌توانید از میان طیف گسترده‌ای از دستگاه‌ها، به انتخاب بپردازید.

هر برند فعال در این زمینه سعی دارد که سخت‌افزار و قابلیت‌های متمایزی را ارائه دهد و همچنین بازار خاصی را نیز مورد هدف قرار ‌دهد. گوشی‌های اندرویدی از لحاظ اندازه، حافظه داخلی، پیکسل‌های دوربین، عمر باتری، سبک و … تنوع بالایی را از خود نشان می‌دهند. مهم نیست که چقدر بودجه داشته و یا اینکه می‌خواهید نمایشگر گوشی شما چه اندازه‌ای داشته باشد، در هر صورت می‌توانید گجت اندرویدی موردنظر خود را پیدا کنید.

5 مورد از معایب گوشی‌های اندرویدی

بحث در رابطه با مزایا و معایب اندروید را با بررسی معایب این سیستم‌عامل، ادامه می‌دهیم. در زیر به ویژگی‌های ناخواسته اندروید می‌پردازیم.

1. کیفیت سخت‌افزار، موضوعی ترکیبی است

شاید با خود بگویید که هر چه گزینه‌های خرید بیشتر باشند، پس بهتر است. اگر بخواهید که یک گوشی اندرویدی متناسب با بودجه و نیازهای خود پیدا کنید، آنگاه باید در این زمینه تحقیقات کافی داشته باشید. طبیعتا از آنجایی که شرکت‌های تولید کننده گوشی‌های اندرویدی زیاد بوده و همچنین برندهای مختلفی نیز در این بازار حضور دارند، پس کنترل کیفیت نیز به موضوعی دشوار تبدیل خواهد شد. برندهای مختلفی وجود دارند که حتی نام بسیاری از آن‌ها را نیز نشنیده‌اید که این موضوع نیز می‌تواند دلایل خاص خود را داشته باشد.

برخی از دستگاه‌های اندرویدی، قیمت به‌صرفه‌ای دارند، اما در هر صورت همه چیز آن‌ها به این خوبی نیست. بسیاری از گوشی‌های ارزان‌قیمت، بیش از یک سال دوام نمی‌آورند. از دلایل این موضوع می‌توان به محدودیت‌های سخت‌افزاری و یا مواردی همچون آپدیت نشدن سیستم‌عامل اشاره کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: هرآنچه که می‌بایست در رابطه با پوسته‌های اختصاصی اندروید بدانید

2. به یک حساب گوگل نیاز دارید

اگر یک حساب گوگل ندارید، پس چرا باید از یک گوشی اندرویدی استفاده کنید؟ بدون اکانت گوگل نمی‌توانید حداکثر استفاده را از دستگاه اندروید خود ببرید. در مواردی همچون نصب اپلیکیشن‌ها، دانلود محتوا و … باید از یک حساب گوگل استفاده کنید.

گوشی‌های آیفون جهت تأیید اعتبار فعالیت‌ها، از اپل آیدی استفاده می‌کنند. از آنجایی که سیستم‌عامل اندروید متعلق به شرکت گوگل بوده، پس طبیعی است که سرویس‌های این سیستم‌عامل نیز به این شرکت وابسته باشند. البته همان‌طور که می‌دانید، بسیاری از کاربران با این موضوع مشکلی ندارند. البته از طرفی دیگر نیز برخی از مردم دوست دارند که از یک گوشی غیروابسته به گوگل استفاده کنند.

3. پشتیبانی کمتر در زمینه عرضه به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری

در حالی که اپل سال‌ها از گوشی‌های خود پشتیبانی می‌کند، از طرفی دیگر اکثر گوشی‌های اندرویدی، 1 الی 2 آپدیت سیستم‌عامل را دریافت خواهند کرد. در این رابطه، اکثر مدل‌های ارزان‌قیمت، اصلا هیچ آپدیتی را دریافت نمی‌کنند.

شاید بسیاری از کاربران، اهمیت بالایی برای به‌روزرسانی‌های سیستم‌عامل قائل باشند، اما مشکل بزرگ‌تر زمانی ایجاد می‌شود که گوشی شما به‌روزرسانی‌های امنیتی چندانی را دریافت نکند. معمولا گوشی‌های اندرویدی به‌صورت ماهانه، بهینه‌سازهای امنیتی را جهت رفع آسیب‌پذیری‌ها دریافت می‌کنند. اکثر تولید کنندگان دستگاه‌های اندرویدی، هر 1 الی 2 ماه، این آپدیت‌ها را منتشر می‌کنند، اما زمانی که گوشی شما دیگر چنین به‌روزرسانی‌هایی را دریافت نکند، آنگاه این موضوع می‌تواند به یکی از خطرات بالقوه تبدیل شود.

4. وجود تبلیغات زیاد در اپلیکیشن‌ها

تبلیغات ظاهر شونده (پاپ-آپ) یکی دیگر از مواردی هستند که کاربران سیستم‌عامل اندروید را آزار می‌دهند. مقدار تبلیغات می‌تواند در گوشی‌های ارزان‌قیمت نیز بیشتر شود. هر زمان که به فروشگاه گوگل پلی بروید، آنگاه در همه جای آن می‌توانید تبلیغات را مشاهده کنید. حتی برخی از مدل‌های ارزان‌قیمت گوشی‌های اندرویدی، تبلیغات را در میان اعلان‌ها نیز نشان می‌دهند.

معمولا اپلیکیشن‌های iOS، تبلیغات کمتری دارند. البته این موضوع بدین دلیل است که فرهنگ اپلیکیشن‌های پولی در این سیستم‌عامل، بیشتر از اندروید جا افتاده است. در سیستم‌عامل اندروید بیشتر گرایش به سمت تهیه رایگان اپلیکیشن‌ها است.

این مطلب را نیز بخوانید: چه کسی مالک حقیقی سیستم‌عامل اندروید است؟!

5. اپلیکیشن‌های از پیش نصب شده

اکثر تولید کنندگان دستگاه‌های اندرویدی، اپلیکیشن‌های خود را از پیش بر روی دستگاه‌های خود، نصب می‌کنند. بدین ترتیب گاهی اوقات حهت انجام یک کار، دو اپلیکیشن بر روی گوشی خود دارید. به‌عنوان مثال، برخی از شرکت‌ها همانند سامسونگ جهت ایمیل‌رسانی، علاوه بر Gmail، اپلیکیشن ایمیل‌رسانی مخصوص به خود را نیز بر روی گوشی‌ها نصب می‌کنند. این قضیه در مورد مرورگر وب نیز صادق است (دو مرورگر بر روی یک گوشی).

در اکثر مواقع نمی‌توانید این اپلیکیشن‌ها را حذف کنید. البته امکان غیرفعال کردن آن‌ها وجود دارد. با غیرفعال کردن نمی‌توانید فضای اشغال شده توسط اپلیکیشن موردنظر را پس بگیرید، اما در عوض می‌توانید بخش اپلیکیشن‌های خود را مرتب‌تر کنید.

مزایا و معایب سیستم‌عامل اندروید

در بالا سعی کردیم که به مزایا و معایب سیستم‌عامل اندروید بپردازیم. قطعا دلایل مثبت زیادی باعث تبدیل شدن اندروید به محبوب‌ترین سیستم‌عامل موبایلی جهان شده‌اند. کار با این سیستم‌عامل آسان بوده، میلیون‌ها اپلیکیشن دارد و همچنین نوآوری‌های زیادی نیز در آن به چشم می‌خورند. همچنین با طیف قیمتی 100 الی 1000 دلاری، هر کسی می‌تواند یک گوشی اندرویدی داشته باشد.

به هر حال، اندروید نیز کامل و بی‌نقص نیست و طبیعتا کاستی‌هایی دارد که دوست داریم در آینده برطرف شوند. از طرفی، انعطاف‌پذیری این سیستم‌عامل بدین معنا است که اگر هم مشکلی داشته باشید، آنگاه می‌توانید آن را به آسانی رفع کنید.

نوشته سیستم‌عامل اندروید، چه مزایا و معایبی دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

سیستم‌عامل اندروید، چه مزایا و معایبی دارد؟

اندروید را می‌توان محبوب‌ترین سیستم‌عامل موبایلی سرتاسر جهان دانست. این سیستم‌عامل از زمان عرضه اولیه خود در سال 2008، پیشرفت زیادی کرده و اکنون می‌توانیم آن را بر روی گوشی‌های پرچمدار بسیاری، مشاهده کنیم. حال پرسشی که پیش می‌آید این است که چه چیزی باعث محبوبیت این سیستم‌عامل شده است؟ اندروید هنوز از چه مشکلاتی رنج می‌برد؟ در این مطلب قصد داریم که به مزایا و معایب اندروید بپردازیم.

5 مورد از بهترین مزیت‌های اندروید

بحث در مورد مزایا و معایب اندروید را با بازگو کردن نقاط قوت آن آغاز می‌کنیم. معمولا هر شخصی بسته به نیازهای خود، مزیت‌های خاصی از این سیستم‌عامل را در نظر می‌گیرد، اما در هر صورت، موارد عمومی به شرح زیر هستند:

1. امکان نصب اپلیکیشن‌ها بدون نیاز به گوگل پلی

اگر نمی‌توانید که اپلیکیشن موردنظر خود را در گوگل پلی پیدا کنید، آنگاه با اعمال تغییراتی در تنظیمات گوشی خود، می‌توانید آن را از جایی دیگر دانلود و نصب کنید. دستگاه‌های اندرویدی به شما این امکان را می‌دهند که اپلیکیشن‌های ناموجود در فروشگاه گوگل پلی را نیز نصب کنید. بنابراین می‌توانید از مزیت‌های سایر فروشگاه‌ها نیز برخوردار شوید.

فروشگاه‌هایی همانند APKPure و APKMirror از جمله مواردی هستند که علاوه بر امن بودن، می‌توانند طیف وسیعی از برنامه‌های موردنیاز دستگاه‌های اندرویدی را در اختیار کاربران قرار دهند. از طرفی دیگر، سیستم‌عامل iOS شما را از این موضوع منع می‌کند. بنابراین کاربران گوشی‌های آیفون مجبور هستند که هر آنچه را که اپل تأیید می‌کند، بر روی دستگاه خود نصب کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه گوشی اندروید خود را برای اجرای بهتر بازی‌ها، بهینه کنیم؟

2. نوآوری‌های سخت‌افزاری

دستگاه‌های اندرویدی، طیف گسترده‌ای از پیکربندی‌‎های سخت‌افزاری را در اختیار مشتریان خود قرار می‌دهند. بنابراین در زمینه انتخاب پردازنده، ظرفیت باتری، مقدار رم، حافظه داخلی و همچنین پشتیبانی از کارت‌های حافظه، گزینه‌های زیادی را در اختیار خواهید داشت.

همچنین در زمینه اندازه‌، شکل گوشی و سایر ویژگی‌های گجت‌ها نیز می‌توانید انتخاب‌های زیادی داشته باشید. بسیاری از نوآوری‌های سخت‌افزاری همانند گوشی‌های تاشونده، اسکنرهای اثرانگشت موجود در زیر نمایشگرها و همچنین دوربین‌های سلفی بیرون جهنده (پاپ-آپ) نیز برای اولین بار در دستگاه‌های اندرویدی دیده شده‌اند.

3. حافظه قابل افزایش

پر شدن حافظه داخلی برای بسیاری از کاربران دستگاه‌های اندرویدی، مشکل چندانی به حساب نمی‌آید. دلیل این موضوع نیز به امکان استفاده از کارت‌های حافظه بازمی‌گردد. بدین ترتیب کاربران گجت‌های اندرویدی می‌توانند هر زمان که بخواهند، ظرفیت حافظه گوشی خود را افزایش دهند. همچنین علاوه بر تصاویر و ویدیوها، می‌توانید اپلیکیشن‌های مورد علاقه خود را نیز بر روی کارت حافظه، ذخیره کنید.

البته همه دستگاه‌های اندرویدی نیز از کارت حافظه پشتیبانی نمی‌کنند. به‌عنوان نمونه در این زمینه می‌توان به سامسونگ گلکسی S21 اشاره کرد. اگر گوشی موردنظر شما از کارت حافظه پشتیبانی نمی‌کند، آنگاه باید بیشتر به ظرفیت حافظه داخلی آن، توجه کنید.

4. ویجت‌ها

مزایا و معایب اندروید مزایا و معایب اندروید

ویجت‌ها ابزارک‌هایی هستند که سعی می‌کنند اطلاعاتی را که نیازمند دسترسی سریع به آن‌ها هستید، در اختیار شما قرار دهند. اپلیکیشن‌هایی همانند تقویم و یادآورهای آن، پیش‌بینی آب‌و‌هوا و سرتیتر اخبار، از جمله این موارد هستند. برخی از ویجت‌ها بیشتر جنبه اطلاع رسانی داشته و برخی دیگر نیز کنترل‌های راحت‌تری را در اختیار شما قرار می‌دهند؛ همانند اپلیکیشن‌های پخش فایل‌های رسانه‌ای.

هر چند که دستگاه‌های مبتنی بر iOS نیز ویجت دارند، اما ویجت‌های اندرویدی، پیچیده‌تر و قدرتمندتر هستند. ویجت‌های اندروید به شما این امکان را می‌دهند که با کمترین تلاش، اطلاعات موردنیاز خود را دریافت کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش افزایش میزان رم گوشی اندروید با استفاده از کارت حافظه

5. گزینه‌های متنوع‌تر

همان‌طور که می‌دانید، اندروید سیستم‌عاملی است که بر روی طیف گسترده‌ای از دستگاه‌ها نصب می‌شود. این موضوع بدین معنا است که می‌توانید از میان طیف گسترده‌ای از دستگاه‌ها، به انتخاب بپردازید.

هر برند فعال در این زمینه سعی دارد که سخت‌افزار و قابلیت‌های متمایزی را ارائه دهد و همچنین بازار خاصی را نیز مورد هدف قرار ‌دهد. گوشی‌های اندرویدی از لحاظ اندازه، حافظه داخلی، پیکسل‌های دوربین، عمر باتری، سبک و … تنوع بالایی را از خود نشان می‌دهند. مهم نیست که چقدر بودجه داشته و یا اینکه می‌خواهید نمایشگر گوشی شما چه اندازه‌ای داشته باشد، در هر صورت می‌توانید گجت اندرویدی موردنظر خود را پیدا کنید.

5 مورد از معایب گوشی‌های اندرویدی

بحث در رابطه با مزایا و معایب اندروید را با بررسی معایب این سیستم‌عامل، ادامه می‌دهیم. در زیر به ویژگی‌های ناخواسته اندروید می‌پردازیم.

1. کیفیت سخت‌افزار، موضوعی ترکیبی است

شاید با خود بگویید که هر چه گزینه‌های خرید بیشتر باشند، پس بهتر است. اگر بخواهید که یک گوشی اندرویدی متناسب با بودجه و نیازهای خود پیدا کنید، آنگاه باید در این زمینه تحقیقات کافی داشته باشید. طبیعتا از آنجایی که شرکت‌های تولید کننده گوشی‌های اندرویدی زیاد بوده و همچنین برندهای مختلفی نیز در این بازار حضور دارند، پس کنترل کیفیت نیز به موضوعی دشوار تبدیل خواهد شد. برندهای مختلفی وجود دارند که حتی نام بسیاری از آن‌ها را نیز نشنیده‌اید که این موضوع نیز می‌تواند دلایل خاص خود را داشته باشد.

برخی از دستگاه‌های اندرویدی، قیمت به‌صرفه‌ای دارند، اما در هر صورت همه چیز آن‌ها به این خوبی نیست. بسیاری از گوشی‌های ارزان‌قیمت، بیش از یک سال دوام نمی‌آورند. از دلایل این موضوع می‌توان به محدودیت‌های سخت‌افزاری و یا مواردی همچون آپدیت نشدن سیستم‌عامل اشاره کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: هرآنچه که می‌بایست در رابطه با پوسته‌های اختصاصی اندروید بدانید

2. به یک حساب گوگل نیاز دارید

اگر یک حساب گوگل ندارید، پس چرا باید از یک گوشی اندرویدی استفاده کنید؟ بدون اکانت گوگل نمی‌توانید حداکثر استفاده را از دستگاه اندروید خود ببرید. در مواردی همچون نصب اپلیکیشن‌ها، دانلود محتوا و … باید از یک حساب گوگل استفاده کنید.

گوشی‌های آیفون جهت تأیید اعتبار فعالیت‌ها، از اپل آیدی استفاده می‌کنند. از آنجایی که سیستم‌عامل اندروید متعلق به شرکت گوگل بوده، پس طبیعی است که سرویس‌های این سیستم‌عامل نیز به این شرکت وابسته باشند. البته همان‌طور که می‌دانید، بسیاری از کاربران با این موضوع مشکلی ندارند. البته از طرفی دیگر نیز برخی از مردم دوست دارند که از یک گوشی غیروابسته به گوگل استفاده کنند.

3. پشتیبانی کمتر در زمینه عرضه به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری

در حالی که اپل سال‌ها از گوشی‌های خود پشتیبانی می‌کند، از طرفی دیگر اکثر گوشی‌های اندرویدی، 1 الی 2 آپدیت سیستم‌عامل را دریافت خواهند کرد. در این رابطه، اکثر مدل‌های ارزان‌قیمت، اصلا هیچ آپدیتی را دریافت نمی‌کنند.

شاید بسیاری از کاربران، اهمیت بالایی برای به‌روزرسانی‌های سیستم‌عامل قائل باشند، اما مشکل بزرگ‌تر زمانی ایجاد می‌شود که گوشی شما به‌روزرسانی‌های امنیتی چندانی را دریافت نکند. معمولا گوشی‌های اندرویدی به‌صورت ماهانه، بهینه‌سازهای امنیتی را جهت رفع آسیب‌پذیری‌ها دریافت می‌کنند. اکثر تولید کنندگان دستگاه‌های اندرویدی، هر 1 الی 2 ماه، این آپدیت‌ها را منتشر می‌کنند، اما زمانی که گوشی شما دیگر چنین به‌روزرسانی‌هایی را دریافت نکند، آنگاه این موضوع می‌تواند به یکی از خطرات بالقوه تبدیل شود.

4. وجود تبلیغات زیاد در اپلیکیشن‌ها

تبلیغات ظاهر شونده (پاپ-آپ) یکی دیگر از مواردی هستند که کاربران سیستم‌عامل اندروید را آزار می‌دهند. مقدار تبلیغات می‌تواند در گوشی‌های ارزان‌قیمت نیز بیشتر شود. هر زمان که به فروشگاه گوگل پلی بروید، آنگاه در همه جای آن می‌توانید تبلیغات را مشاهده کنید. حتی برخی از مدل‌های ارزان‌قیمت گوشی‌های اندرویدی، تبلیغات را در میان اعلان‌ها نیز نشان می‌دهند.

معمولا اپلیکیشن‌های iOS، تبلیغات کمتری دارند. البته این موضوع بدین دلیل است که فرهنگ اپلیکیشن‌های پولی در این سیستم‌عامل، بیشتر از اندروید جا افتاده است. در سیستم‌عامل اندروید بیشتر گرایش به سمت تهیه رایگان اپلیکیشن‌ها است.

این مطلب را نیز بخوانید: چه کسی مالک حقیقی سیستم‌عامل اندروید است؟!

5. اپلیکیشن‌های از پیش نصب شده

اکثر تولید کنندگان دستگاه‌های اندرویدی، اپلیکیشن‌های خود را از پیش بر روی دستگاه‌های خود، نصب می‌کنند. بدین ترتیب گاهی اوقات حهت انجام یک کار، دو اپلیکیشن بر روی گوشی خود دارید. به‌عنوان مثال، برخی از شرکت‌ها همانند سامسونگ جهت ایمیل‌رسانی، علاوه بر Gmail، اپلیکیشن ایمیل‌رسانی مخصوص به خود را نیز بر روی گوشی‌ها نصب می‌کنند. این قضیه در مورد مرورگر وب نیز صادق است (دو مرورگر بر روی یک گوشی).

در اکثر مواقع نمی‌توانید این اپلیکیشن‌ها را حذف کنید. البته امکان غیرفعال کردن آن‌ها وجود دارد. با غیرفعال کردن نمی‌توانید فضای اشغال شده توسط اپلیکیشن موردنظر را پس بگیرید، اما در عوض می‌توانید بخش اپلیکیشن‌های خود را مرتب‌تر کنید.

مزایا و معایب سیستم‌عامل اندروید

در بالا سعی کردیم که به مزایا و معایب سیستم‌عامل اندروید بپردازیم. قطعا دلایل مثبت زیادی باعث تبدیل شدن اندروید به محبوب‌ترین سیستم‌عامل موبایلی جهان شده‌اند. کار با این سیستم‌عامل آسان بوده، میلیون‌ها اپلیکیشن دارد و همچنین نوآوری‌های زیادی نیز در آن به چشم می‌خورند. همچنین با طیف قیمتی 100 الی 1000 دلاری، هر کسی می‌تواند یک گوشی اندرویدی داشته باشد.

به هر حال، اندروید نیز کامل و بی‌نقص نیست و طبیعتا کاستی‌هایی دارد که دوست داریم در آینده برطرف شوند. از طرفی، انعطاف‌پذیری این سیستم‌عامل بدین معنا است که اگر هم مشکلی داشته باشید، آنگاه می‌توانید آن را به آسانی رفع کنید.

نوشته سیستم‌عامل اندروید، چه مزایا و معایبی دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

سیستم‌عامل اندروید، چه مزایا و معایبی دارد؟

اندروید را می‌توان محبوب‌ترین سیستم‌عامل موبایلی سرتاسر جهان دانست. این سیستم‌عامل از زمان عرضه اولیه خود در سال 2008، پیشرفت زیادی کرده و اکنون می‌توانیم آن را بر روی گوشی‌های پرچمدار بسیاری، مشاهده کنیم. حال پرسشی که پیش می‌آید این است که چه چیزی باعث محبوبیت این سیستم‌عامل شده است؟ اندروید هنوز از چه مشکلاتی رنج می‌برد؟ در این مطلب قصد داریم که به مزایا و معایب اندروید بپردازیم.

5 مورد از بهترین مزیت‌های اندروید

بحث در مورد مزایا و معایب اندروید را با بازگو کردن نقاط قوت آن آغاز می‌کنیم. معمولا هر شخصی بسته به نیازهای خود، مزیت‌های خاصی از این سیستم‌عامل را در نظر می‌گیرد، اما در هر صورت، موارد عمومی به شرح زیر هستند:

1. امکان نصب اپلیکیشن‌ها بدون نیاز به گوگل پلی

اگر نمی‌توانید که اپلیکیشن موردنظر خود را در گوگل پلی پیدا کنید، آنگاه با اعمال تغییراتی در تنظیمات گوشی خود، می‌توانید آن را از جایی دیگر دانلود و نصب کنید. دستگاه‌های اندرویدی به شما این امکان را می‌دهند که اپلیکیشن‌های ناموجود در فروشگاه گوگل پلی را نیز نصب کنید. بنابراین می‌توانید از مزیت‌های سایر فروشگاه‌ها نیز برخوردار شوید.

فروشگاه‌هایی همانند APKPure و APKMirror از جمله مواردی هستند که علاوه بر امن بودن، می‌توانند طیف وسیعی از برنامه‌های موردنیاز دستگاه‌های اندرویدی را در اختیار کاربران قرار دهند. از طرفی دیگر، سیستم‌عامل iOS شما را از این موضوع منع می‌کند. بنابراین کاربران گوشی‌های آیفون مجبور هستند که هر آنچه را که اپل تأیید می‌کند، بر روی دستگاه خود نصب کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه گوشی اندروید خود را برای اجرای بهتر بازی‌ها، بهینه کنیم؟

2. نوآوری‌های سخت‌افزاری

دستگاه‌های اندرویدی، طیف گسترده‌ای از پیکربندی‌‎های سخت‌افزاری را در اختیار مشتریان خود قرار می‌دهند. بنابراین در زمینه انتخاب پردازنده، ظرفیت باتری، مقدار رم، حافظه داخلی و همچنین پشتیبانی از کارت‌های حافظه، گزینه‌های زیادی را در اختیار خواهید داشت.

همچنین در زمینه اندازه‌، شکل گوشی و سایر ویژگی‌های گجت‌ها نیز می‌توانید انتخاب‌های زیادی داشته باشید. بسیاری از نوآوری‌های سخت‌افزاری همانند گوشی‌های تاشونده، اسکنرهای اثرانگشت موجود در زیر نمایشگرها و همچنین دوربین‌های سلفی بیرون جهنده (پاپ-آپ) نیز برای اولین بار در دستگاه‌های اندرویدی دیده شده‌اند.

3. حافظه قابل افزایش

پر شدن حافظه داخلی برای بسیاری از کاربران دستگاه‌های اندرویدی، مشکل چندانی به حساب نمی‌آید. دلیل این موضوع نیز به امکان استفاده از کارت‌های حافظه بازمی‌گردد. بدین ترتیب کاربران گجت‌های اندرویدی می‌توانند هر زمان که بخواهند، ظرفیت حافظه گوشی خود را افزایش دهند. همچنین علاوه بر تصاویر و ویدیوها، می‌توانید اپلیکیشن‌های مورد علاقه خود را نیز بر روی کارت حافظه، ذخیره کنید.

البته همه دستگاه‌های اندرویدی نیز از کارت حافظه پشتیبانی نمی‌کنند. به‌عنوان نمونه در این زمینه می‌توان به سامسونگ گلکسی S21 اشاره کرد. اگر گوشی موردنظر شما از کارت حافظه پشتیبانی نمی‌کند، آنگاه باید بیشتر به ظرفیت حافظه داخلی آن، توجه کنید.

4. ویجت‌ها

مزایا و معایب اندروید مزایا و معایب اندروید

ویجت‌ها ابزارک‌هایی هستند که سعی می‌کنند اطلاعاتی را که نیازمند دسترسی سریع به آن‌ها هستید، در اختیار شما قرار دهند. اپلیکیشن‌هایی همانند تقویم و یادآورهای آن، پیش‌بینی آب‌و‌هوا و سرتیتر اخبار، از جمله این موارد هستند. برخی از ویجت‌ها بیشتر جنبه اطلاع رسانی داشته و برخی دیگر نیز کنترل‌های راحت‌تری را در اختیار شما قرار می‌دهند؛ همانند اپلیکیشن‌های پخش فایل‌های رسانه‌ای.

هر چند که دستگاه‌های مبتنی بر iOS نیز ویجت دارند، اما ویجت‌های اندرویدی، پیچیده‌تر و قدرتمندتر هستند. ویجت‌های اندروید به شما این امکان را می‌دهند که با کمترین تلاش، اطلاعات موردنیاز خود را دریافت کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش افزایش میزان رم گوشی اندروید با استفاده از کارت حافظه

5. گزینه‌های متنوع‌تر

همان‌طور که می‌دانید، اندروید سیستم‌عاملی است که بر روی طیف گسترده‌ای از دستگاه‌ها نصب می‌شود. این موضوع بدین معنا است که می‌توانید از میان طیف گسترده‌ای از دستگاه‌ها، به انتخاب بپردازید.

هر برند فعال در این زمینه سعی دارد که سخت‌افزار و قابلیت‌های متمایزی را ارائه دهد و همچنین بازار خاصی را نیز مورد هدف قرار ‌دهد. گوشی‌های اندرویدی از لحاظ اندازه، حافظه داخلی، پیکسل‌های دوربین، عمر باتری، سبک و … تنوع بالایی را از خود نشان می‌دهند. مهم نیست که چقدر بودجه داشته و یا اینکه می‌خواهید نمایشگر گوشی شما چه اندازه‌ای داشته باشد، در هر صورت می‌توانید گجت اندرویدی موردنظر خود را پیدا کنید.

5 مورد از معایب گوشی‌های اندرویدی

بحث در رابطه با مزایا و معایب اندروید را با بررسی معایب این سیستم‌عامل، ادامه می‌دهیم. در زیر به ویژگی‌های ناخواسته اندروید می‌پردازیم.

1. کیفیت سخت‌افزار، موضوعی ترکیبی است

شاید با خود بگویید که هر چه گزینه‌های خرید بیشتر باشند، پس بهتر است. اگر بخواهید که یک گوشی اندرویدی متناسب با بودجه و نیازهای خود پیدا کنید، آنگاه باید در این زمینه تحقیقات کافی داشته باشید. طبیعتا از آنجایی که شرکت‌های تولید کننده گوشی‌های اندرویدی زیاد بوده و همچنین برندهای مختلفی نیز در این بازار حضور دارند، پس کنترل کیفیت نیز به موضوعی دشوار تبدیل خواهد شد. برندهای مختلفی وجود دارند که حتی نام بسیاری از آن‌ها را نیز نشنیده‌اید که این موضوع نیز می‌تواند دلایل خاص خود را داشته باشد.

برخی از دستگاه‌های اندرویدی، قیمت به‌صرفه‌ای دارند، اما در هر صورت همه چیز آن‌ها به این خوبی نیست. بسیاری از گوشی‌های ارزان‌قیمت، بیش از یک سال دوام نمی‌آورند. از دلایل این موضوع می‌توان به محدودیت‌های سخت‌افزاری و یا مواردی همچون آپدیت نشدن سیستم‌عامل اشاره کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: هرآنچه که می‌بایست در رابطه با پوسته‌های اختصاصی اندروید بدانید

2. به یک حساب گوگل نیاز دارید

اگر یک حساب گوگل ندارید، پس چرا باید از یک گوشی اندرویدی استفاده کنید؟ بدون اکانت گوگل نمی‌توانید حداکثر استفاده را از دستگاه اندروید خود ببرید. در مواردی همچون نصب اپلیکیشن‌ها، دانلود محتوا و … باید از یک حساب گوگل استفاده کنید.

گوشی‌های آیفون جهت تأیید اعتبار فعالیت‌ها، از اپل آیدی استفاده می‌کنند. از آنجایی که سیستم‌عامل اندروید متعلق به شرکت گوگل بوده، پس طبیعی است که سرویس‌های این سیستم‌عامل نیز به این شرکت وابسته باشند. البته همان‌طور که می‌دانید، بسیاری از کاربران با این موضوع مشکلی ندارند. البته از طرفی دیگر نیز برخی از مردم دوست دارند که از یک گوشی غیروابسته به گوگل استفاده کنند.

3. پشتیبانی کمتر در زمینه عرضه به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری

در حالی که اپل سال‌ها از گوشی‌های خود پشتیبانی می‌کند، از طرفی دیگر اکثر گوشی‌های اندرویدی، 1 الی 2 آپدیت سیستم‌عامل را دریافت خواهند کرد. در این رابطه، اکثر مدل‌های ارزان‌قیمت، اصلا هیچ آپدیتی را دریافت نمی‌کنند.

شاید بسیاری از کاربران، اهمیت بالایی برای به‌روزرسانی‌های سیستم‌عامل قائل باشند، اما مشکل بزرگ‌تر زمانی ایجاد می‌شود که گوشی شما به‌روزرسانی‌های امنیتی چندانی را دریافت نکند. معمولا گوشی‌های اندرویدی به‌صورت ماهانه، بهینه‌سازهای امنیتی را جهت رفع آسیب‌پذیری‌ها دریافت می‌کنند. اکثر تولید کنندگان دستگاه‌های اندرویدی، هر 1 الی 2 ماه، این آپدیت‌ها را منتشر می‌کنند، اما زمانی که گوشی شما دیگر چنین به‌روزرسانی‌هایی را دریافت نکند، آنگاه این موضوع می‌تواند به یکی از خطرات بالقوه تبدیل شود.

4. وجود تبلیغات زیاد در اپلیکیشن‌ها

تبلیغات ظاهر شونده (پاپ-آپ) یکی دیگر از مواردی هستند که کاربران سیستم‌عامل اندروید را آزار می‌دهند. مقدار تبلیغات می‌تواند در گوشی‌های ارزان‌قیمت نیز بیشتر شود. هر زمان که به فروشگاه گوگل پلی بروید، آنگاه در همه جای آن می‌توانید تبلیغات را مشاهده کنید. حتی برخی از مدل‌های ارزان‌قیمت گوشی‌های اندرویدی، تبلیغات را در میان اعلان‌ها نیز نشان می‌دهند.

معمولا اپلیکیشن‌های iOS، تبلیغات کمتری دارند. البته این موضوع بدین دلیل است که فرهنگ اپلیکیشن‌های پولی در این سیستم‌عامل، بیشتر از اندروید جا افتاده است. در سیستم‌عامل اندروید بیشتر گرایش به سمت تهیه رایگان اپلیکیشن‌ها است.

این مطلب را نیز بخوانید: چه کسی مالک حقیقی سیستم‌عامل اندروید است؟!

5. اپلیکیشن‌های از پیش نصب شده

اکثر تولید کنندگان دستگاه‌های اندرویدی، اپلیکیشن‌های خود را از پیش بر روی دستگاه‌های خود، نصب می‌کنند. بدین ترتیب گاهی اوقات حهت انجام یک کار، دو اپلیکیشن بر روی گوشی خود دارید. به‌عنوان مثال، برخی از شرکت‌ها همانند سامسونگ جهت ایمیل‌رسانی، علاوه بر Gmail، اپلیکیشن ایمیل‌رسانی مخصوص به خود را نیز بر روی گوشی‌ها نصب می‌کنند. این قضیه در مورد مرورگر وب نیز صادق است (دو مرورگر بر روی یک گوشی).

در اکثر مواقع نمی‌توانید این اپلیکیشن‌ها را حذف کنید. البته امکان غیرفعال کردن آن‌ها وجود دارد. با غیرفعال کردن نمی‌توانید فضای اشغال شده توسط اپلیکیشن موردنظر را پس بگیرید، اما در عوض می‌توانید بخش اپلیکیشن‌های خود را مرتب‌تر کنید.

مزایا و معایب سیستم‌عامل اندروید

در بالا سعی کردیم که به مزایا و معایب سیستم‌عامل اندروید بپردازیم. قطعا دلایل مثبت زیادی باعث تبدیل شدن اندروید به محبوب‌ترین سیستم‌عامل موبایلی جهان شده‌اند. کار با این سیستم‌عامل آسان بوده، میلیون‌ها اپلیکیشن دارد و همچنین نوآوری‌های زیادی نیز در آن به چشم می‌خورند. همچنین با طیف قیمتی 100 الی 1000 دلاری، هر کسی می‌تواند یک گوشی اندرویدی داشته باشد.

به هر حال، اندروید نیز کامل و بی‌نقص نیست و طبیعتا کاستی‌هایی دارد که دوست داریم در آینده برطرف شوند. از طرفی، انعطاف‌پذیری این سیستم‌عامل بدین معنا است که اگر هم مشکلی داشته باشید، آنگاه می‌توانید آن را به آسانی رفع کنید.

نوشته سیستم‌عامل اندروید، چه مزایا و معایبی دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

آموزش پیدا کردن نمره عینک با استفاده از اپلیکیشن بدون نیاز به چشم‌پزشک

گم کردن نسخه پزشک می‌تواند مشکل‌آفرین باشد. اگر این موضوع در رابطه با عینک شما رخ دهد، آنگاه این قضیه به معنای از دست دادن همه‌چیز نیست. جهت به دست آوردن نمره عینک تأیید شده توسط پزشک، باید مجددا به نزد چشم پزشک بروید. البته اگر عینک‌های شما سالم مانده باشند، آنگاه می‌توانید بدون نیاز به مراجعه به دکتر، نمره آن‌ها را به دست آورید. در ادامه به شیوه پیدا کردن نمره عینک از طریق خود عینک می‌پردازیم.

البته به‌ غیر از مراجعه به پزشک، می‌توانید عینک خود را به یک عینک فروشی نیز نشان داده تا نمره آن را تشخیص دهد. البته این گزینه‌ای نیست که بتوانید آن را در خانه انجام دهید. بنابراین شاید بد نباشد که راه‌کاری دیگر را نیز امتحان کنید.

نحوه پیدا کردن نمره عینک از طریق خود عینک

اگر می‌خواهید که در خانه و از طریق عینک‌های خود، نمره آن‌ها را پیدا کنید، آنگاه به موارد زیر نیاز دارید:

  • یک کامپیوتر.
  • یک گوشی اندروید و یا آیفون.
  • یک کارت اعتباری و یا شیئی مشابه جهت کالیبره کردن (فرایند تعیین نمره، رایگان است).
  • چیزی که با استفاده از آن بتوانید گوشی خود را ثابت نگه دارید، زیرا در طول فرایند تست باید عینک‌های خود را نگه دارید.
  • یک اتاق با روشنایی مناسب.

1. Lingo Rx را نصب کنید

  1. در گوشی خود باید اپلیکیشن Lingo Rx را نصب کنید. این اپلیکیشن برای اندروید و iOS در دسترس قرار دارد.
  2. پس از نصب اپلیکیشن باید از طریق کامپیوتر خود، به این صفحه مراجعه کنید.
  3. با استفاده از اپلیکیشن Lingo Rx باید کد QR را اسکن کنید.
  4. پس از اتمام اسکن باید با استفاده از کارت اعتباری، اندازه نمایشگر خود را کالیبره کنید.
  5. کارت اعتباری را در داخل شبکه‌ نقطه‌ها قرار داده و سپس با استفاده از اپلیکیشن، آن را اسکن کنید.
  6. پس از اتمام فرایند کالیبره کردن، می‌توانید تست را آغاز کنید.

2. بررسی نمره عینک

پیش از شروع تست باید بدانید که 6 نقطه موجود بر روی نمایشگر کامپیوتر شما باید در تمام اوقات از طریق نمایشگر گوشی، قابل مشاهده باشند. این نقاط نباید از محدوده قابل دید اپلیکیشن گوشی خارج شده و همچنین نباید دست و یا عینک‌های شما، جلوی دید این نقاط را بگیرد.

  1. گوشی را در مقابل نمایشگر کامپیوتر قرار دهید. اگر گوشی شما بسیار نزدیک و یا دور باشد، آنگاه اپلیکیشن شما را در این زمینه راهنمایی خواهد کرد.
  2. عینک‌های خود را از چشم خود درآورده و آن‌ها را در بین گوشی و نمایشگر کامپیوتر، قرار دهید. مطمئن شوید که چشم‌های موجود بر روی نمایشگر، از طریق عینک‌ها قابل مشاهده هستند.پیدا کردن نمره عینک از طریق خود عینک
  3. دستورالعمل‌های اپلیکیشن را دنبال کرده و عینک‌های خود را به نمایشگر نزدیک و یا از آن دور کنید. در صورت نیاز باید زاویه قرارگیری عینک خود را نیز تغییر دهید.پیدا کردن نمره عینک از طریق خود عینک
  4. پس از اتمام فرایند اسکن، اپلیکیشن فرایند تحلیل کردن را آغاز می‌کند.
  5. هر زمان که از شما خواسته شد، آنگاه باید به همراه یک کارت اعتباری، از خود سلفی بگیرید.
  6. در ادامه نتایج بر روی کامپیوتر شما، ظاهر خواهد شد.پیدا کردن نمره عینک از طریق خود عینک
این مطلب را نیز بخوانید: آیا عینک‌های فیلتر‌کننده نور آبی واقعا مفید هستند؟

دقت نتایج

در بررسی‌های ما، نتیجه حاصله 100 درصد دقیق بود. اعداد نمایش داده شده همان‌هایی بودند که توسط چشم‌پزشک، تعیین شده بودند.

محدودیت‌ها

این روش و اپلیکیشن مورد استفاده در آن، محدودیت‌هایی داشته که به وضوح بر روی صفحه اصلی اپلیکیشن، نمایش داده می‌شوند. اگر نمره عینک شما خارج از محدوده 6.00- تا 3.00+ قرار گیرد و همچنین اگر مقدار آستیگمات از 2.5- فراتر رود (در صورت وقوع هر دوی این موارد یا یکی از آن‌ها)، آنگاه فرایند اسکن نیز به‌درستی پیش نخواهد رفت.

ما این موضوع را نیز تست کرده و نتایج نیز چندان ما را شگفت‌زده نکرد. اعدادی که از 6.00- فراتر روند، به‌عنوان نزدیک‌بینی بیش از حد در نظر گرفته می‌شوند. محدوده 3.00+، محافظه‌کارانه به حساب می‌آید. همچنین محدود 5.00+ نیز به‌عنوان دوربینی بیش از حد در نظر گرفته می‌شود. به دست آوردن مقدار دقیق چنین مواردی، به‌وسیله یک گوشی امکان‌پذیر نیست.

نوشته آموزش پیدا کردن نمره عینک با استفاده از اپلیکیشن بدون نیاز به چشم‌پزشک اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

گوگل پلی سرویس چیست، چه کاربردی دارد و آیا می‌توان آن را حذف کرد؟

اگر مدتی با یک گوشی اندرویدی کار کرده باشید، آنگاه به احتمال زیاد با مقوله‌ای به اسم گوگل پلی سرویس (Google Play Services) نیز آشنا شده‌اید. حال این گوگل پلی سرویس دقیقا چیست و چه کارهایی انجام می‌دهد و آیا می‌توان از شر آن خلاص شد؟

گوگل پلی سرویس چیست؟

گوگل پلی سرویس یکی از بخش‌های یکپارچه شده با اکوسیستم اندروید است که کار توسعه‌دهندگان را آسان‌تر می‌کند. گوگل پلی سرویس به‌عنوان پلی در میان اپلیکیشن‌ها و سرویس‌های گوگل کار کرده و بدین ترتیب توسعه‌دهندگان می‌توانند قابلیت‌های مربوط به شرکت گوگل را راحت‌تر به کار گیرند.

به‌عنوان مثال بیایید فرض کنیم که شما از یک اپلیکیشن پیدا کردن موقعیت جغرافیایی جهت پیدا کردن محل خود و شکار موردنظر، استفاده می‌کنید. اپلیکیشن مثال ما، از گوگل مپس استفاده می‌کند. هنگامی‌که شکار را آغاز می‌کنید، اپلیکیشن مورد استفاده شما می‌تواند خود را ببندد و جهت نشان دادن مکان موردنظر، گوگل مپس را باز کند. طبیعتا طی کردن چنین فرایندی، سختی‌های خاص خود را دارد.

در عوض روش بالا، اپلیکیشن شما می‌تواند از گوگل پلی سرویس استفاده کرده و بدین ترتیب با گوگل مپس، ارتباط برقرار کند. بدین ترتیب اپلیکیشن شما می‌تواند بدون نیاز به اجرا کردن اپلیکیشن گوگل مپس، داده‌ و تصاویر موردنیاز را از آن دریافت کند. حتی اگر گوگل مپس نیز بر روی دستگاه شما در حال اجرا نباشد، آنگاه بازهم امکان دریافت داده‌ها وجود دارد.

این مطلب را نیز بخوانید: چرا فقدان اپلیکیشن‌های گوگل روی گوشی‌های هواوی مشکل خاصی برای کاربران ایرانی ایجاد نمی‌کند؟

آیا به گوگل پلی سرویس نیاز داریم؟

هنگامی‌که بحث بر سر اپلیکیشن‌های اندرویدی باشد، آنگاه شاید استفاده از کلمه “نیاز” در رابطه با گوگل پلی سرویس، چندان مناسب نباشد. در هر صورت، گوگل پلی سرویس با بسیاری از اپلیکیشن‌ها مرتبط است. هنگامی‌که یک توسعه‌دهنده بخواهد که اپلیکیشن ساخته وی از سرویس‌های گوگل استفاده کند، آنگاه باید این کار را از طریق گوگل پلی سرویس به انجام برساند. بدین ترتیب اگر گوگل پلی سرویس را از دستگاه خود حذف کنید، آنگاه عملکرد بسیاری از اپلیکیشن‌های شما نیز مختل خواهد شد. البته این سناریو در مواردی رخ می‌دهد که واقعا قادر به انجام این کار باشید.

آیا امکان حذف گوگل پلی سرویس وجود دارد؟

از آنجایی که گوگل پلی سرویس جهت دریافت اطلاعات بسیاری از اپلیکیشن‌ها ضروری است، پس طبیعی است که سیستم‌عامل اندروید نیز به شما امکان انجام این کار را ندهد. به همین دلیل نمی‌توانید راه‌کاری رسمی را جهت انجام این کار پیدا کنید.

در گذشته این امکان وجود داشت که همانند سایر اپلیکیشن‌ها، Google Play Services را نیز غیرفعال کرد. البته این روزها دیگر نه می‌توانید این اپلیکیشن را غیرفعال کرده و نه آن را مجبور به بسته شدن کنید. اگر به صفحه این اپلیکیشن در بخش اپلیکیشن‌ها مراجعه کنید، آنگاه می‌بینید که دو گزینه ذکر شده در بالا، غیرفعال هستند.

گوگل پلی سرویس چیست

مصرف باتری بالای این اپلیکیشن را چه کار کنیم؟

شاید یکی از دلایل مطالعه این مطلب، به مصرف بالای گوگل پلی سرویس بازگردد. به جای سعی در غیرفعال کردن این سرویس، گزینه بهتری وجود دارد: ببینید که کدام اپلیکیشن‌ها از این سرویس استفاده می‌کنند.

به‌عنوان نمونه، اگر اپلیکیشنی داشته باشید که بسیار بر گوگل پلی سرویس تکیه دارد، آنگاه طبیعتا اپلیکیشن موردنظر، این سرویس را نیز مجبور خواهد کرد که در طول زمان جهت رفع نیازها، همچنان فعال باقی بماند. بنابراین اگر استفاده از نرم‌افزار موردنظر را کاهش دهید، آنگاه کمتر از گوگل پلی سرویس نیز استفاده شده و در نتیجه مصرف باتری گوشی شما نیز کاهش خواهد یافت.

به طرز مشابهی، اپلیکیشن‌ موقعیت‌یابی که در بالا بدان اشاره کردیم، جهت انجام برخی از کارهای خود، به اجازه گوگل پلی سرویس نیاز دارد. اگر باتری شما همچنان سریع خالی می‌شود، پس یا باید موقعیت‌یابی خود را محدود کرده و یا اینکه کلا GPS را غیرفعال کنید (با مراجعه به Settings > Location).

این مطلب را نیز بخوانید: هرآنچه باید درباره سرویس‌های موبایل هواوی (HMS) بدانیم

اهمیت آپدیت بودن گوگل پلی سرویس

از آنجایی که این اپلیکیشن نقش پررنگی در عملکرد صحیح سایر نرم‌افزار و بازی‌ها دارد، پس طبیعتا آپدیت کردن آن نیز می‌تواند ایده خوبی باشد. گاهی اوقات به دلیل آپدیت نبودن این سرویس، برخی از اپلیکیشن‌ها اجرا نمی‌شوند.

مشکلات گوگل پلی سرویس

شوربختانه گاهی اوقات پیش می‌آید که گوگل پلی سرویس گوشی شما با مشکل مواجه شود. طبیعتا راه‌کارهایی نیز جهت مواجه با چنین سناریویی وجود دارند. در اکثر اوقات در هنگام کار نکردن صحیح گوگل پلی سرویس، پیغامی را در این رابطه مشاهده خواهید کرد. معمولا این پیام به شکل “Unfortunately, Google Play Services has stopped” است.

عادت کردن به سرویس‌های گوگل

در بالا سعی کردیم که به پاسخ پرسش “گوگل پلی سرویس چیست” بپردازیم. شاید گاهی اوقات، گوگل پلی سرویس مشکلاتی را برای شما به وجود آورد، اما در هر صورت این سرویس جهت اجرای بدون مشکل اپلیکیشن‌های مورد علاقه شما، ضروری است. طبیعتا راه‌کارهایی جهت مقابله با مصرف باتری بالا و یا کار نکردن این اپلیکیشن نیز وجود دارند.

گوگل پلی سرویس تنها اپلیکیشنی نیست که باتری گوشی اندروید شما را سریع‌تر خالی می‌کند. طبیعتا سرویس‌های دیگری نیز وجود دارند که علاوه بر مصرف باتری بالا، حریم خصوصی شما را نیز به خطر می‌اندازند.

نوشته گوگل پلی سرویس چیست، چه کاربردی دارد و آیا می‌توان آن را حذف کرد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

وب ۳٫۰ چیست، چه تفاوتی با وب ۲٫۰ داشته و مزیت‌های آن کدامند؟

وب 3.0

وب 3.0 (Web 3.0) نسل بعدی شبکه جهانی وب (World Wide Web) است. هر چند که وب در طی چند سال گذشته، پیشرفت‌های زیادی را تجربه کرده، اما در هر صورت هنوز هم کسانی هستند که نگران محدودیت‌های ایجاد شده به واسطه ساختارهای فعلی هستند. به همین دلیل تعداد بسیاری از مردم اعتقاد دارند که وب 3.0 می‌تواند تجربه بهتری را به ارمغان آورد. در ادامه به هر آنچه که باید در رابطه با وب 3.0 بدانید، می‌پردازیم.

همان وبی که همه آن را می‌شناسیم

بین سال‌های 1991 و اوایل 2000 میلادی، اکثر کاربران، مصرف کننده منفعل محتوا بودند. در آن زمان، صفحات وب حالتی ایستا و فقط-خواندنی داشتند. این موضوع بدین معنا بود که کاربران اینترنت در زمینه تعامل آنلاین، با محدودیت‌هایی مواجه بودند.

در روزهای اولیه اینترنت، محتوا از طریق وب‌سایت‌های ایستایی که توسط ISP‌ها (فراهم کنندگان خدمات اینترنت) میزبانی می‌شدند و یا وب‌سایت‌هایی همانند GeoCities، در این فضا نشر پیدا می‌کرد. طبیعتا اطلاعات نسبت به گذشته، با سرعت بیشتری ردوبدل می‌شد، اما تعامل‌پذیری در سطح پایینی قرار داشت.

در سال 1999، پیشرفتی در زمینه فناوری سرورها ایجاد شد. در نتیجه این رویداد، سرعت اتصال‌های اینترنت افزایش یافت و همچنین انتقال از وب 1.0 به وب 2.0، سرعت بیشتری به خود گرفت.

در اوایل دهه 2000 میلادی و ظهور وب 2.0، سطح تعامل با کاربران افزایش یافت و همین موضوع به کاربران بیشتری، امکان تولید محتوا را داد. همزمان با آنکه مردم مشغول تهیه انواع مختلف محتوا بودند، وب‌سایت‌های اجتماعی همانند MySpace و فیسبوک نیز تعامل‌پذیری را افزایش می‌دادند. وب 2.0 را می‌توان با سه کلمه توصیف کرد: موبایل، اجتماع و ابر.

این مطلب را نیز بخوانید: منظور از اپلیکیشن‌های PWA چیست و چگونه آینده را تغییر خواهند داد؟

وب 3.0 چیست؟

تیم برنرزلی (Tim Berners-Lee)؛ خالق شبکه جهانی وب، وب 3.0 را به‌عنوان “عملیات خواندن-نوشتن” توصیف می‌کند. در این نسخه از وب، به کاربران این امکان داده می‌شود که ابزارها و نرم‌افزارهای مختص به خود را به وجود آورده و از آن‌ها استفاده کنند. بدین ترتیب دیگر نیازی به تکیه بر دیگران جهت تهیه نرم‌افزار نیست.

هر چند که وب 3.0 هنوز در روزهای اولیه خود به سر می‌برد، اما نوید این را می‌دهد که شبکه‌ها را تا حد امکان، باز، بدون نیار به اعتماد و بدون نیاز به اجازه کند. این فناوری جدید از چندین عنصر تشکیل شده که می‌توانند نقش پایه را برای موفقیت آن، ایفا کنند: محاسبات لبه (edge computing)، شبکه‌های داده غیرمتمرکز، گرافیک سه‌ بعدی و هوش مصنوعی.

Semantic Web مفهومی است که در دهه 1990 و توسط اعضای کنسرسیوم شبکه جهانی وب، مطرح شد. هدف این طرح این است که به واژه‌ها معنا داده تا ماشین‌ها بتوانند محتوا را مطالعه کنند. این قضیه باعث می‌شود که برنامه‌ها آسان‌تر بتوانند به ‌اشتراک‌، اتصال و تولید محتوا در شبکه وب، بپردازند.

با استفاده از Semantic Web، برنامه‌ها قادر خواهند بود که جهت اجرای وطایف، طیف گسترده‌تری از مجموعه داده‌ها را سازماندهی کنند. به‌عنوان مثال، در حال حاضر، محتوای زیادی وجود دارد که بدون تگ است. این قضیه بدین معنا بوده که موتورهای جست‌و‌جو جهت تشخیص محتوای مرتبط، بیشتر بر کلمات کلیدی تکیه دارند. همین موضوع باعث کمتر شدن دقت جست‌و‌جوهای اینترنتی می‌شود. ایجاد یک زبان مشترک در سطح اینترنت باعث می‌شود که سازماندهی، ایجاد و استفاده از محتوا، قابل اتکاتر باشد.

هوش مصنوعی نیز یک ابزار حیاتی جهت وب 3.0 خواهد بود. پروژه Semantic Web باعث می‌شود تا هوش مصنوعی آسان‌تر بتواند پردازش‌های زبان طبیعی را اجرا کند. بدین ترتیب جست‌و‌جوهای اینترنتی، سریع‌تر و دقیق‌تر خواهند بود.

از آنجایی که کاربران به سمت تعامل بیشتر با موزه‌های مجازی و بازی‌های ویدیویی قدم برمی‌دارند، پس طراحی سه بعدی نیز در وب 3.0 یک اولویت خواهد بود. انتقال از علائم متنی به تصویری، می‌تواند بخش بزرگی از تحول حاصله از وب 3.0 را به خود اختصاص دهد.

شبکه‌های بلاک‌چین، روشی جدید را در زمینه ذخیره و استفاده از داده‌ها، پیشنهاد می‌دهند. شبکه شفاف و غیرمتمرکز بلاک‌چین به همراه سیستم اجتماع محور آن، باعث می‌شود تا به‌اشتراک‌گذاری اطلاعاتی که بر اساس قوانین توافق شده قرار داده شده در کدها، تأیید شده‌اند، امکان‌پذیر شود.

این ویدیو را نیز ببینید: ویدئو اختصاصی: هر آنچه که باید در رابطه با بلاک چین بدانید

مقایسه وب 2.0 و 3.0

ساختار فعلی اینترنت بر مبنای رده‌بندی مردمی ایجاد شده است. در این روش، داده‌ها و محتوای دیجیتال بر اساس تگ‌ها و برچسب‌هایی که توسط کاربران اضافه شده‌اند (جهت تشخیص محتوا)، سازماندهی می‌شوند.

صفحات وب به یکدیگر متصل شده و داده‌هایی که در بین وب‌سایت‌ها به اشتراک گذاشته می‌شوند، بیشتر به دانش عمومی مرتبط با آن محتواها، بستگی دارند. با استفاده از وب 3.0، ماشین‌ها می‌توانند طیف گسترده‌تری از مجموعه داده‌ها را جهت دسته‌بندی محتوا، شناسایی کنند. بدین ترتیب آسان‌تر می‌توان کاربران را با محتوایی مفیدتر، درگیر ساخت.

واسطه‌هایی که لایه‌های دیجیتال اعتماد اجتماعی را در وب 2.0 فراهم می‌آورند، بیشتر به استخراج ارزش تکیه دارند تا جذب آن. این واسطه‌ها دارای سطح بالایی از قدرت هستند. چنین موضوعی باعث می‌شود که کاربرانی که از پلتفرم‌های آن‌ها (واسطه‌ها) استفاده می‌کنند، در معرض خطر از دست دادن ناخواسته داده‌های خود باشند.

به‌عنوان نمونه، Transmission Control Protocol/Internet Protocol می‌تواند در زمینه تشخیص اینکه کامپیوترها چگونه داده‌ها را از پایگاه‌های اطلاعاتی موجود در سرورهای سرتاسر جهان درخواست می‌کنند، به ما کمک کند. بخش زیادی از سرورها و پایگاه‌های اطلاعاتی، متمرکز هستند. به همین دلیل این پرسش پیش می‌آید که مردم در اصل چقدر بر روی داده‌های خود، کنترل دارند؟

ابزارهای توسعه نیز تا حد زیادی متمرکز هستند، زیرا آن‌ها تقریبا همیشه در مالکیت شرکت‌های خصوصی قرار دارند. این قضیه شامل رابط‌های برنامه‌نویسی اپلیکیشن‌هایی (API) که متعلق به شرکت‌های بزرگی همانند فیسبوک هستند نیز می‌شود.

علاوه بر این، پلتفرم‌های شبکه که توسعه‌ دهندگان جهت ایجاد وب‌سایت و اپلیکیشن‌ها بر آن‌ها تکیه دارند نیز در حالت پیش‌فرض، خصوصی هستند. به همین دلیل، مجموعه‌های پیچیده از اجازه‌ها نیاز است (معمولا از جانب غول‌های فناوری) تا بتوان جهت توسعه نرم‌افزارها، از شبکه‌ها استفاده کرد. در نهایت این موضوع باعث به وجود آمدن شبکه‌ای بسته، به همراه قوانین سخت‌گیرانه می‌شود.

زیرساخت‌های پایه‌ای داده‌ها در اینترنت غیرمتمرکز (وب 3.0) در عوض پایگاه‌های اطلاعاتی مرسوم، بر بلاک‌چین تکیه دارند. این ساختار داده، نیاز به نام کاربری و پسورد را از بین برده و همچنین ذات مقاوم در برابر دستکاری بلاک‌چین نیز همکاری بین گروه‌های مختلف در پروژه‌های باز را آسان‌تر می‌کند.

امکان دارد که پروژه‌ها توسط فضای ابری غیرمتمرکز و مراکز داده مستقل از هم، میزبانی شوند. این قضیه باعث فراهم شدن ساختاری کامل برای شبکه‌های عمومی و ابزارها می‌شود. با استفاده از چنین مزیتی، هر کسی می‌تواند بدون نیاز به کسب اجازه از شرکت‌های بزرگ و سایر نهادها، از چنین پلتفرم‌هایی استفاده کند. شفافیت این شبکه باعث می‌شود که بتوان به یک اینترنت واقعا آزاد، دست پیدا کرد. در نتیجه مردم نیز سخت‌تر می‌توانند کدهای نامناسب را در اپلیکیشن‌های خود، به کار ببرند.

این مطلب را نیز بخوانید: منبع اینترنت کجاست و آیا می‌توانیم اینترنت اختصاصی برای خودمان داشته باشیم؟

آیا وب 3.0 در حال حاضر وجود دارد؟

وبی که ما آن را می‎‌شناسیم، خدمات زیادی را به ما ارائه داده و با فراهم آوردن دریایی از اطلاعات، توانسته که کیفیت زندگی روزمره را افزایش دهد. با این وجود، شبکه فعلی چالش‌هایی را به وجود آورده که باید توسط وب 3.0 رفع شوند. هر چند که وب 3.0 نوید موارد بسیاری را می‌دهد، اما هنوز راه طولانی را در پیش داریم. یکنواختی بیشتر پروژه‌های وب 3.0 جهت تبادل یکپارچه اطلاعات، نیاز است. همچنین جهت موفقیت این فناوری جدید، ساختارهای بیشتری نیز باید ایجاد شوند.

سیستم‌های تراکنشی جدید را می‌توان به‌نوعی، محصول وب 3.0 دانست. همچنین اگر بحث بر سر این باشد که کاربران کنترل بیشتری بر داده‌های خود و شخصی که آن‌ها را با وی به اشتراک می‌گذارند، داشته باشند، آنگاه بلاک‌چین می‌تواند بیشتر خود را نشان دهد.

نوشته وب 3.0 چیست، چه تفاوتی با وب 2.0 داشته و مزیت‌های آن کدامند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.