دیجی بایت یکی از رده‌های قدیمی‌تر رمزارزها (ارز دیجیتال) بوده که توانسته به‌کارگیری تجاری سریعی را تجربه کند. دیجی بایت ادعا می‌کند که به دلیل زمان بلوک سریع‌تر خود، طولانی‌ترین بلاک‌چین موجود در جهان را اداره می‌کند. در ادامه قصد داریم که بگویم اصلا دیجی بایت چیست و چگونه توسعه یافته است. با ‌آی‌تی‌رسان و توضیحات بیشتر در این باره همراه باشید.

دیجی‌ بایت چیست ؟

1. دیجی بایت یک دارایی دیجیتال غیرمتمرکز و همچنین یک پلتفرم بلاک‌چین متن-باز است. رمزارز دیجی بایت به اختصار DGB نامیده می‌شود. DigiByte به‌طور کلی، 273.6 میلیون توکن DG را عرضه می‌کند.
2. بلوک اولیه دیجی بایت در تاریخ 20 دی 1392 (20 ژانویه 2014) به وجود آمد. این کار نیز بدون فروش اولیه توکن صورت گرفت.
3. دیجی بایت از یک روش چند الگوریتمی استفاده کرده و به همین دلیل می‌تواند چندین روش ماینینگ اثبات کار (PoW) را ایجاد کرده و همچنین ظرفیت ماینینگ را نیز افزایش دهد. بدین ترتیب، دسترسی‌پذیری به مجموعه‌های ماینینگ (Mining Pools) این رمزارز نیز بهبود می‌یابد. این قضیه باعث می‌شود که از تمرکزگرایی جلوگیری شده و همچنین این بلاک‌چین در مقابل حملات 51 درصدی نیز، ایمن باقی بماند.

توسعه دیجی بایت چگونه است ؟

1. دیجی بایت در سال 2014 توسط جارد تیت (Jared Tate) توسعه داده شد و این شخص هنوز هم وظیفه رهبری توسعه این رمزارز را برعهده دارد. بلاک‌چین DGB توسط هیچ شرکت خصوصی، کنترل نمی‌شود. تیم توسعه دیجی بایت به‌صورت منظم سیستم خود را ارتقا داده تا بتواند قابلیت‌‌های جدیدی را به آن اضافه کنند.
2. تیم DGB مشغول اعمال تغییراتی در الگوریتم استخراج بوده تا بدین ترتیب بتواند ماینینگ را هر چه بیشتر غیرمتمرکز کند. مورد انتظارترین پروژه این بلاک‌چین، پروتکل “Core 4.1.3” بوده که به کاربران اجازه می‌دهد که بر بستر این بلاک‌چین، نسبت به ایجاد و ورود به قراردادهای هوشمند، اقدام کنند. چنین قابلیت‌هایی می‌توانند به روند صعودی این ارز، کمک کنند.
3. تیم توسعه دیجی بایت ادعا کرده که مشغول توسعه و استفاده از فناوری امنیتی دیجی بایت بر روی اینترنت اشیاء و سایر سرویس‌های ارتباطی است.

این ویدیو را نیز ببینید: هر آنچه که باید در رابطه با بلاک چین بدانید

فناوری دیجی بایت چیست ؟

1. در پاسخ به سوال دیجی بایت چیست باید بگوییم که از 5 الگوریتم پیشرفته ماینینگ برخوردار بوده که می‌توانند همچنان فرایند استخراج را غیرمتمرکز نگه دارند. این 5 الگوریتم اثبات کار، عملیات استخراج دیجی بایت و قدرت استخراج را از یکدیگر جدا کرده تا بدین ترتیب بتوانند تراکنش‌های ایمنی را به وجود آورند.
2. فشار کاری وارد شده بر این 5 الگوریتم استخراج، با استفاده از فناوری MultiShied، مجددا متعادل‌سازی می‌شود. این قضیه باعث تعدیل دشواری گره‌ها شده و بدین ترتیب از سلطه یک الگوریتم بر دیگری و همچنین اعمال نفوذ بر بلاک‌چین‌های کوچک‌تر، جلوگیری می‌شود.
3. فناوری Segregated Witness با کاهش اندازه دفتر کل (ledger)، مقیاس‌پذیری را به ارمغان می‌آورد. این تکنولوژی، تراکنش‌های میان-زنجیره‌ای و همچنین تراکنش‌های تک تأییدی را نیز امکان‌پذیر می‌کند.
4. نرم‌افزار DGB دارای سه لایه است:

• هسته ارتباطی و شبکه جهانی، تمامی گره‌های موجود بر روی شبکه را به یکدیگر متصل کرده و اجازه انتقال داده‌های پایه‌ای بین گره‌ها و سایر لایه‌ها را فراهم می‌آورد.
• یک دفتر کل عمومی و دارایی‌های دیجیتالی، داده‌ها را بر روی شبکه DGB ذخیره کرده و از آن‌ها در مقابل دستکاری کردن، محافظت می‌کند.
• لایه اپلیکیشن‌ها نیز بالاترین لایه بلاک‌چین دیجی بایت است. این همان لایه‌ای بوده که کاربران با آن تعامل مستقیم داشته و همچنین نقل‌و‌انتقالات و رابط کاربری برنامه‌نویسی را نیز امکان‌پذیر می‌سازد. کاربران می‌توانند هر دو نوع اپلیکیشن‌های متمرکز و غیرمتمرکز را بر بستر زنجیره دیجی بایت، ایجاد و میزبانی کنند.

این ویدیو را نیز ببینید: آشنایی با کاربرد‌های بلاک‌چین

قابلیت‌های دیجی بایت

1. در این بلاک‌چین، تأییدیه‌های تراکنش‌ها از یکدیگر جدا شده و اطلاعات نیز با استفاده از SegWit، در داخل بلوک‌ها ذخیره می‌شوند. این قضیه باعث افزایش سرعت تراکنش‌ها می‌شود. بلاک چین این ارز دیجیتال با زمان بلوک 15 ثانیه‌ای، در میان سریع‌ترین بلاک‌چین‌های UTXO عمومی قرار دارد.
2. تمرکززدایی در قلب رمزارز DGB قرار دارد. این موضوع بدین دلیل است که DGB بیش از 100000 سرور، کامپیوتر، گوشی و گره را در سرتاسر جهان در اختیار دارد.
3. استحکام طراحی بلاک‌چین عمومی DGB باعث محدود شدن اندازه و در نتیجه افزایش سرعت، کارایی و توان عملیاتی آن شده و علاوه بر این، امنیت شبکه را نیز بالا می‌برد. در هر صورت، محدودیت تراکنش‌های DGB می‌تواند جهت مدیریت تراکنش‌های بیشتر به ازای یک ثانیه (بیشتر از بیت‌کوین)، کاهش یابد.
4. DiguSign به کاربران این امکان را می‌دهد که هر سند و یا قراردادی را وارد و تأیید کرده و سپس آن را به بلاک‌چین غیرمتمرکز DGB، ارسال کنند. چنین ویژگی‌هایی برای دولت‌ها، سیستم‌های مراقبت بهداشتی و…، کاربردهای مختلفی دارند.

نوشته دیجی بایت چیست و چه آینده‌ای در انتظار آن است؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

گوشی‌های آیفون 12 پرو و پرو مکس، اولین آیفون‌هایی هستند که از فرمت ProRAW پشتیبانی می‌کنند. ProRAW را می‌توان فرمت تصویر RAW (خام) شرکت اپل دانست. در عکاسی حرفه‌ای، تصاویر RAW جهت اعمال تغییرات هر چه بیشتر بر روی تصاویر، ضروری هستند. اما این موضوع برای گوشی‌های اپل به چه معنا است؟

منظور از فرمت ProRAW چیست؟

ProRAW، فرمت تصویری RAW مختص کمپانی اپل بوده و در گوشی‌های آیفون 12 پرو، آیفون 12 پرو مکس و احتمالا سایر گوشی‌های آینده این شرکت، در دسترس قرار دارد. فرمت RAW معمولا در دوربین‌های متوسط رو به بالا موجود است. این فرمت به عکاسان اجازه می‌دهد که اطلاعات بیشتری از یک سوژه و یا صحنه را در تصاویر خود ذخیره کنند. فرمت‌هایی همانند JPEG و HEIF، اطلاعات غیرضروری تصویر را در هنگام فشار دادن کلید شاتر، حذف می‌کنند، اما فرمت‌های RAW، سعی می‌کنند که بیشترین اطلاعات را در خود جای دهند.

همان‌طور که از نامشان نیز مشخص است، چنین فایل‌هایی حاوی داده‌های خام هستند. چنین داده‌هایی توسط یک اپلیکیشن ویرایش تصویر همانند فتوشاپ و یا Apple Photos، رندر می‌شوند. با تغییر پارامترهای مشخصی، شما می‌توانید نحوه رندر شدن تصویر پس از ضبط آن توسط دوربین را تغییر دهید. فایل‌های RAW جهت ویرایش‌هایی همانند تغییر نوردهی، بسیار عالی هستند، زیرا داده‌های موجود در این‌گونه تصاویر، جزئیات زیادی در زمینه سایه و هایلایت‌ها را در خود جای می‌دهند.

می‌توان تصاویر RAW را به نگاتیو نوار فیلم‌ها تشبیه کرد. از این فرمت جهت به‌اشتراک‌گذاری تصاویر استفاده نمی‌شود، اما در عوض پس از اعمال تغییرات لازمه، می‌توان آن‌ها را به فرمت‌های با کارایی بیشتر همانند JPEG، تبدیل کرد. به همین دلیل است که فایل‌های خام معمولا توسط حرفه‌ای‌ها و عاشقان عکاسی، مورد استفاده قرار می‌گیرند. این‌ها همان افرادی هستند که وقت زیادی را به استفاده از ابزارهایی همانند فتوشاپ و Lightroom، اختصاص می‌دهند.

فرمت ProRAW شرکت اپل نیز از فرمت خام رایج “DNG.” استفاده می‌کند. این قضیه بدین معنا است که از لحاظ تئوری، تصاویر ProRAW در تمامی ویرایشگرهایی که از فایل‌های DNG. پشتیبانی می‌کنند، قابل باز شدن هستند. این قضیه در رابطه با برخی از شرکت‌های تولید کننده دوربین‌های عکاسی همانند سونی، کمی متفاوت‌تر است. چنین شرکت‌هایی از فرمت‌های اختصاصی استفاده کرده و به همین دلیل ویرایش تصاویر ضبط شده دوربین‌های آن‌ها در نرم‌افزارهای قدیمی‌تر، کمی مشکل است. اپل به کاربران پیشنهاد می‌دهد که از نرم‌افزارهایی استفاده کنند که صریحا از فرمت ProRAW پشتیبانی می‌کنند. بنابراین اگر در این زمینه ویرایش به مشکلاتی برخوردید، آنگاه شاید بهتر باشد که اپلیکیشن دیگری را امتحان کنید.

با استفاده از تمامی لنزهای موجود در گوشی‌های آیفون 12 پرو و پرو مکس، می‌توانید از فرمت ProRAW استفاده کنید. علاوه بر این، این فرمت با قابلیت‌هایی همانند SmartHDR ،Deep Fusion و حالت شب نیز سازگار است.

البته نباید فرمت ProRAW را با ProRes RAW اشتباه بگیرید. ProRes RAW یک کدک بی‌ضرر ویدیو بوده که در دوربین‌های رده بالا، مورد استفاده قرار می‌گیرد. این در حالی است که فرمت ProRAW منحصرا فقط در زمینه تصاویر ایستا کاربرد داشته و با ویدیوها سازگاری ندارد.

این مطلب را نیز بخوانید: اینستاگرام اکنون از تصاویر با فرمت ProRAW اپل پشتیبانی می‌کند

اشکالات بالقوه موجود در عکاسی با فرمت ProRAW

بزرگ‌ترین عیب عکاسی با فرمت ProRAW در گوشی‌هایی همانند آیفون 12، مربوط به حجم فایل‌های تولیدی است. این در حالی است که فرمت‌های کم ججم همانند JPEG، جهت کاهش حجم فایل‌ها، بسیاری از داده‌ها را دور می‌اندازند. اپل اعلام می‌دارد که فایل‌های ProRAW حدود 10 الی 12 برابر حجیم‌تر از فایل‌های JPEG و یا HEIF هستند.

فایل‌های ProRAW به‌طور متوسط حدود 25 مگابایت حجم دارند. به همین ترتیب، 40 تصویر ProRAW می‌توانند حدود یک گیگابایت حافظه را اشغال کنند. اگر حافظه گوشی شما چندان زیاد نباشد، آنگاه باید به فکر مدیریت آن بیفتید. حتی اگر آیفون شما از نسخه‌های 512 گیگابایتی نیز باشد، آنگاه بازهم شاید نخواهید که تعداد فایل‌های ProRAW زیادی را به‌ مدتی نامحدود بر روی گجت خود، نگهداری کنید.

اگر هم از سرویسی همانند iCloud Photos استفاده کنید، آنگاه شاید نیاز باشد که طرح ذخیره‌سازی خود را از 50 گیگابایت به 200 گیگابایت و یا 2 ترابایت ارتقا دهید. بدین ترتیب شاید فضای کافی جهت ذخیره تصاویر باکیفیت خود را به دست آورید. شاید هم بخواهید که فایل‌های ProRAW را به حافظه‌ای دیگر منتقل کرده و فقط فایل‌های HEIF و یا JPEG را جهت به‌اشتراک‌گذاری با دیگران، بر روی گوشی خود نگهداری کنید. البته چنین کاری، نیازمند کمی تلاش دستی از جانب خودتان است.

هنگامی‎که قصد عکاسی در فرمت ProRAW را دارید، آنگاه فقط می‌توانید با استفاده از این فرمت، به عکس‌برداری بپردازید. این قضیه متفاوت از دوربین‌هایی است که عکاسی در دو فرمت ‌JPEG و RAW را ارائه می‌دهند. دومی بیشتر در زمانی کاربرد دارد که بخواهید تصویر JPEG را فورا به اشتراک گذاشته و سپس بعدا بر روی فرمت RAW نیز کار کنید. این در حالی است که در گوشی‌های آیفون باید تصاویر ProRAW را ویرایش کرده و سپس تصاویری با فرمت JPEG را از آن‌ها استخراج کنید.

در هنگام عکاسی در فرمت ProRAW، در حقیقت شما از پردازش‌هایی که توسط اپل بر روی تصاویر استاندارد JPEG و یا HEIF اعمال می‌شوند، چشم‌پوشی کرده‌اید. این قضیه برای عکاسان حرفه‌ای، مشکل چندانی ایجاد نمی‌کند. حتی شاید در نگاه اول و بدون هیچ‌گونه ویرایشی، تصاویر ProRAW، ظاهری بدتر از تصاویر JPEG داشته باشند.

لازم به ذکر است که بگوییم تصاویر زنده (Live Photos) در کنار تصاویر ProRAW ضبط نمی‌شوند. همچنین در حالت Portrait نیز نمی‌توانید از فرمت ProRAW استفاده کنید.

در هر صورت، فرمت انتخابی شما باید تابعی از هدف شما باشد. اگر قصد به‌اشتراک‌گذاری تصاویر بر روی فیسبوک و یا اینستاگرام را دارید، آنگاه فرمت JPEG و یا HEIF برای شما مناسب است. آیا می‌خواهید که در آینده به ویرایش تصاویر پرداخته و یا اینکه آیا بهترین کیفیت جهت چاپ و سایر اهداف حرفه‌ای را نیاز دارید؟ اگر این‌طور است، پس آنگاه شاید فرمت ProRAW برای شما بهتر باشد.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه در آیفون خود، عکس‌های مربعی مناسب برای اینستاگرام تهیه کنیم؟

چرا باید ProRAW را انتخاب کنیم؟

موارد کمی وجود دارند که در آن‌ها شاید بخواهید فرمت ProRAW را انتخاب کنید. مثلا شاید دوربین بدون آینه و یا دوربین SLR دیجیتال که از فرمت RAW پشتیبانی کند را در اختیار نداشته باشید. بدین ترتیب آیفون 12 پرو می‌تواند شما را به دنیای تصاویر باکیفیت، وارد کند.

اما بیایید تا نگاهی به یک مثال مشخص‌تر بیندازیم. شاید در مکان تفریحی خاصی قرار داشته و بخواهید که عکسی از آن را در آینده با دیگران به اشتراک بگذارید. شاید هم بخواهید که تصویر موردنظر را در آینده ویرایش و چاپ کنید. در چنین مواردی، می‌توانید حالت RAW را انتخاب کنید.

با استفاده از فرمت ProRAW، می‌توانید مقدار فشرده‌سازی قابل مشاهده را محدود کنید. طبیعتا اگر تصاویر فشرده‌سازی نشوند، آنگاه طیف رنگ آبی گسترده‌تری در آسمان وجود خواهد داشت. همچنین در زمینه سایه و جزئیات هایلایت‌ها نیز می‌توانید به اطلاعات بیشتری دسترسی پیدا کنید.

چنین قابلیتی به شما امکان می‌دهد که هایلایت‌ها را کاهش داده و بدین ترتیب خورشید و انعکاس‌های آن را نیز کمتر کرده و در عین حال، اطلاعات رنگ‌ها را حفظ کنید. اگر اشیای موجود در تصویر، کمی تیره باشند، آنگاه می‌توانید بدون صدمه زدن به کیفیت تصویر، جزئیات بیشتری را از سایه‌ها به دست آورید. همچنین برخلاف تصاویر فشرده شده JPEG، می‌توانید بدون مختل شدن کیفیت تصویر، ویرایش‌های بیشتری را نیز اعمال کنید.

شاید مجبور شوید که جهت استاندارد کردن تصاویر خود، کار زیادی را بر روی آن‌ها انجام دهید، زیرا گوشی‌های آیفون، سایر فرمت‌ها را در زمینه‌هایی همانند تیزی، کاهش نویز و سایر موارد مرتبط با محیط، پردازش می‌کنند. در نهایت می‌توانید کنترل بیشتری بر تصویر خود داشته و نسبت به تصاویر HEIF و یا JPEG، نتیجه مطلوب‌تری را به دست آورید. از آنجایی که فعال کردن حالت ProRAW به‌سادگی صورت می‌پذیرد، پس همیشه می‌توانید که عکس‌های غیرخام را نیز جهت مقایسه، تهیه کنید.

نحوه فعال کردن حالت ProRAW در گوشی‌های آیفون

جهت استفاده از فرمت ProRAW، ابتدا باید در تنظیمات آیفون خود، این حالت را فعال کنید. به “Settings > Camera > Formats” رفته و سپس “Apple ProRAW” را فعال کنید.

به یاد داشته باشید که در حال حاضر، این ویژگی فقط در آیفون 12 پرو و پرو مکس وجود داشته و همچنین به iOS 14.3 و یا بالاتر نیز نیاز دارد. اگر یک آیفون 12 پرو داشته و این ویژگی را مشاهده نمی‌کنید، آنگاه کافی است که نرم‌افزار گوشی خود را آپدیت کنید. به احتمال زیاد، آیفون‌های عرضه شده در سال 2021 و بعد از آن نیز از این ویژگی برخوردار باشند، اما احتمالا تا چندین سال، این فرمت در انحصار مدل‌های پروی گوشی‌های آیفون خواهد بود.

پس از فعال کردن قابلیت ProRAW در بخش تنظیمات، اکنون باید با استفاده از صفحه اصلی، Control Center و یا سیری، اپلیکیشن Camera را اجرا کنید. در مدل‌های مورد پشتیبانی، می‌توانید کلید “RAW” را در کنار کلید Live Photos، مشاهده کنید. در هنگام غیرفعال بودن، یک خط بر روی این کلید کشیده می‌شود. جهت فعال کردن باید کلید “RAW” را لمس کرده و سپس به عکاسی بپردازید.

با فعال کردن این ویژگی، می‌توانید همانند روال عادی، به عکاسی بپردازید. فقط به یاد داشته باشید که جهت صرفه‌جویی در فضای ذخیره‌سازی در آینده، کلید “RAW” را غیرفعال کنید.

سایر اپلیکیشن‌هایی که می‌توانند تصاویر RAW را ضبط کنند

تا هنگام نگارش این مطلب، ProRAW تنها در آیفون 12 پرو و پرو مکس موجود است. این قابلیت به آیفون‌های قدیمی‌تر اضافه نخواهد شد، اما به احتمال زیاد، آن را در آیفون‌های آینده نیز خواهیم دید.

اگر آیفون شما از ProRAW پشتیبانی نکند، آنگاه بازهم می‌توانید از اپلیکیشن‌های سازگار، جهت انجام این کار استفاده کنید. در زمینه اپلیکیشن‌های رایگان، می‌توان به VSCO و Adobe Lightroom و در زمینه اپلیکیشن‌های پولی نیز می‌توان به Manual با قیمت 3.99 دلار، اشاره کرد. اپلیکیشن Halide نیز فریمیوم است.

شوربختانه، اپلیکیشن‌های مورد اشاره در بالا، کیفیتی همانند اپلیکیشن Camera خود آیفون را ارائه نمی‌دهند. قابلیت ProRAW نسبت به اپلیکیشن‌های مشابه، به از بین بردن نویز و بازتولید رنگ‌ها، کمک می‌کند. علاوه بر این، امکان دسترسی به ویژگی‌هایی همانند حالت شب و SmartHDR را نیز از دست خواهید داد.

ProRAW خوب است اما ضروری، خیر!

فرمت ProRAW برای بسیاری از مردم، قابلیتی انقلابی به شمار نمی‌رود. برای اپل بسیار دشوار است که کاربران را متقاعد کند که تنها به دلیل ProRAW، مدل‌های پروی آیفون را خریداری کنند. همچنین عکاسان حرفه‌ای و علاقه‌مندانی که در حال حاضر دوربین‌های حرفه‌ای بهتری را در اختیار دارند نیز به سختی به خاطر این ویژگی، گوشی آیفون خود به مدل پرو ارتقا می‌دهند. با این حال اگر گوشی شما از این ویژگی پشتیبانی کند، آنگاه این قابلیت می‌تواند جذاب باشد.

امیدواریم که در آینده و با قدرتمندتر شدن تراشه‌های شرکت اپل، فرمت ProRAW در آیفون‌های غیر پرو نیز موجود شود. یادمان نرود که قابلیت‌هایی همانند دوربین چندگانه، حالت Portrait و حتی Face ID نیز زمانی در انحصار گران‌قیمت‌ترین مدل‌های آیفون بودند، اما اکنون آن‌ها را می‌توانیم در طیف وسیع‌تری از گوشی‌های شرکت اپل، مشاهده کنیم.

نوشته هر آنچه که بایستی در رابطه با فرمت ProRAW شرکت اپل بدانید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

به لطف پیشرفت‌های چشم‌گیر پزشکی، دستگاه اکسیژن ساز امروزی جمع و جور، کوچک، بی صدا و سبک است و در عین حال بهترین عملکرد را نیز در اختیار مصرف‌کنندگان قرار می‌دهد. در حال حاضر می‌توان از بین اکسیژن‌سازهای ثابت خانگی و نوع قابل حمل آن‌ها هرکدام که مورد نیاز است را انتخاب کرد. در ادامه با این دستگاه بیشتر آشنا می‌شویم. با آی‌تی‌رسان همراه باشید.

دستگاه اکسیژن ساز چیست؟

دستگاه اکسیژن ساز یک دستگاه پزشکی است که برای اکسیژن رساندن به افراد دارای اختلالات تنفسی استفاده می‌شود. افرادی که اکسیژن‌سازی خون آن‌ها از حد نرمال کمتر است؛ معمولا به یک اکسیژن ساز برای این کار نیاز دارند. به طور کلی نمی‌توان اکسیژن ساز را به راحتی از فروشگاه‌ها خریداری کرد. تجویز آن باید پس از آزمایشات کامل توسط پزشک انجام شود. همچنین پزشکان به بیماران نحوه استفاده مداوم از این دستگاه در خانه و مسافرت و دیگر مکان‌ها را نشان می‌دهند.

دستگاه اکسیژن ساز هوای اطراف را فیلتر کرده، آن را تا چگالی مورد نیاز فشرده کرده و سپس اکسیژن خالص را به سیستم تحویل دوز یا سیستم انتقال جریان مداوم به بیمار، می‌رساند. همچنین این دستگاه مجهز به فیلترهای ویژه و تخت‌های غربالگری است که باعث خارج کردن نیتروژن از هوا می‌شود تا اکسیژن کاملا تصفیه شده به بیمار برسد. به علاوه این دستگاه‌ها با یک رابط کاربری ارائه می‌شوند تا بتوان سطح اکسیژن را تنظیم کرد. سپس می‌توان اکسیژن را از طریق کانول بینی یا ماسک استنشاق کرد.

میزان خروجی غلظت اکسیژن در این دستگاه‌ها با LPM یا لیتر در دقیقه اندازه‌گیری می‌شود. پزشک معالج این مقدار را تعیین می‌کند که ممکن است هنگام استراحت، خواب یا ورزش متفاوت باشد.

دلیل استفاده از این دستگاه‌ها چیست؟

دلایل زیادی استفاده از دستگاه اکسیژن ساز وجود دارد و پزشکان هم در موارد مختلف اکسیژن‌تراپی را به بیماران خود توصیه می‌کنند. به طور معمول ریه‌های شما اکسیژن هوا را جذب می‌کند و آن را به جریان خون منتقل می‌کنند. اگر اخیرا برای ارزیابی میزان اکسیژن خون‌تان آزمایش خون یا پالس اکسی‌متری انجام داده‌اید و مشخص شده است که سطح اکسیژن خون‌تان کم است؛ ممکن پزشک شما اکسیژن درمانی کوتاه‌مدت یا بلندمدت را به شما توصیه کند.

احتمالا تا اینجای مطلب به این فکر کرده‌اید که دستگاه اکسیژن ساز چه کاربردی دارد؟ در شرایط حاد معمولا نیاز به اکسیژن درمانی کوتاه مدت است. این شرایط معمولا در مدت زمان کوتاهی خود را نشان می‌دهند. با این حال، برخی بیماری‌های تنفسی یا مزمن به مکمل‌های اکسیژنی طولانی‌مدت نیاز دارند.

در شرایط حاد به دستگاه اکسیژن ساز نیاز است

در زیر به چند نمونه از شرایط حادی که در آن نیاز به اکسیژن ساز است، اشاره می‌کنیم:

• آسم: در این بیماری مجاری تنفسی ملتهب شده و شروع به تولید مخاط بیش از حد می‌کند و در نتیجه تنفس مشکل می‌شود. داروهای متعددی وجود دارد که می‌تواند آسم را درمان و کنترل کند؛ اما یک دستگاه اکسیژن ساز می‌تواند هنگامی که بیمار دچار حمله شده، سطح بالایی از اکسیژن را در خون او پمپاژ کند.
• ذات‌الریه: ذات‌الریه یک بیماری عفونی است که در آن هر دو کیسه هوای ریه‌ها ملتهب شده و در بسیاری از موارد با مایع پر می‌شود. اکسیژن درمانی برای بیماران ذات‌الریه‌ای زیادی تجویز شده و نتایج خوبی را نیز به دست داده است.
• سندرم دیسترس تنفسی یا RDS: این بیماری نوعی اختلال تنفسی است که بیشتر نوزادان (به ویژه کودکانی که بیشتر از شش هفته زودتر از زایمان متولد شده‌اند) دچار آن می‌شوند. نوزادان مبتلا به RDS به اندازه کافی سورفاکتانت (مایع پوششی ریه) تولید نمی‌کنند و ریه‌های آن‌ها از بین می‌رود و تنفس را برایشان سخت‌تر می‌کند. اکسیژن‌ترابی با دستگاه اکسیژن ساز به پمپاژ اکسیژن در جریان خون و ریه نوزادان کمک می‌کند تا عوارض بعدی را کاهش دهد.

به علاوه موارد بالا، در برخی موارد پس از جراحی، ممکن است بیمار برای مدت کوتاهی به اکسیژن نیاز داشته باشد.

برخی بیماری‌های مزمن به اکسیژن درمانی نیاز دارند

در زیر به بعضی از بیماری‌های مزمنی که به اکسیژن درمانی نیاز دارند، اشاره خواهیم کرد:

• بیماری انسداد ریوی مزمن یا COPD: افراد زیادی مبتلا شده‌اند؛ اما یک دستگاه اکسیژن ساز می‌تواند درمانی موثر برای آن باشد. فردی که به COPD مبتلاست آسیب مزمن ریوی دارد که جذب اکسیژن کافی برای ریه‌ها را با مشکل مواجه می‌کند. در نتیجه تنفس با مشکل مواجه می‌شود و اکسیژن درمانی با اکسیژن ساز می‌تواند درمان خوبی برای آن باشد.
• فیبروز سیستیک: این بیماری نادر و ارثی سلول‌های بدن که مسئول تولید مخاط، عرق و آب گوارشی هستند را تحت تاثیر قرار می‌دهد. مایعات بدن تغییر می‌کنند و در نتیجه محلول چسبنده و ضخیم‌تری تولید می‌شود که مجاری و لوله‌های بدن فرد آلوده را مسدود می‌کند.
• وقفه تنفسی خواب: اختلال تنفسی خواب نوعی اختلال است که باعث توقف تنفس فرد به طور پراکنده در زمان خواب شود. معمولا درمان این بیماری فشار پیوندی مثبت پیوسته یا CPAP، کاهش وزن و ورزس فیزیکی است. ممکن است برخی بیماران مبتلا به وقفه تنفسی به اکسیژن درمانی نیز نیاز داشته باشند.

دستگاه اکسیژن چگونه کار می‌کند؟

فرض کنید دستگاه اکسیژن ساز یک دستگاه تهویه هوا است؛ هوا را می‌گیرد، آن را تغییر می‌دهد و به شکل دیگری تحویل می‌دهد. اکسیژن ساز هوا را می‌گیرد و آن را برای استفاده از افرادی که به دلیل کمبود اکسیژن خونشان به اکسیژن پزشکی نیاز دارند، تصفیه می‌کند.

دستگاه اکسیژن ساز این‌گونه کار می‌کند:

• فشرده‌سازی هوا به عنوان مکانیزم خنک‌کننده مانع از گرم شدن بیش از حد اکسیژن ساز می‌شود.
• گرفتن هوا از اطراف
• استفاده از رابط کاربری برای تنظیم شرایط تحویل اکسیژن
• حذف نیتروژن از هوا به وسیله تخت‌های غربال و فیلتر
• رساندن اکسیژن خالص از طریق ماسک یا کانول بینی به بیمار

در گذشته بیمارانی که به اکسیژن درمانی نیاز داشتند عمدتا از مخازن اکسیژن تحت فشار استفاده می‌کردند. درست است که این مخازن کارآمد هستند؛ اما به دلیل اینکه تامین‌کنندگان مجبورند مرتبا به بیمار مراجعه کنند و مخزن اکسیژن آن‌ها را دوباره پر کنند، کم‌بازده هستند.

نوشته دستگاه اکسیژن ساز چیست و چگونه کار می‌کند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

حتما تا به حال متوجه شده‌اید که ظاهر اندروید گوشی‌های سامسونگ، با اندروید گوشی‌های پیکسل متفاوت است. هر دو این گوشی‌ها از یک سیستم‌عامل استفاده می‌کنند، اما در ظاهر بسیار متفاوت هستند. این قضیه به دلیل وجود پوسته‌های اندروید است. در ادامه قصد داریم تا بیشتر به مبحث پوسته اندروید بپردازیم.

تولیدکنندگان دستگاه‌های اندرویدی، به پوسته‌ها علاقه خاصی دارند

تمامی دستگاه‌های اندرویدی، ظاهر یکسانی ندارند. در اینجا فقط در رابطه با ظاهر سخت‌افزارها بحث نمی‌کنیم. بسیاری از تولیدکنندگان دستگاه‌های اندرویدی جهت ایجاد حس متفاوت بودن، از پوسته اندروید استفاده می‌کنند.

پیش از اینکه بیشتر به مبحث پوسته اندروید بپردازیم، بهتر است که ابتدا به مواردی در رابطه با اندروید اشاره کنیم. در ادامه توضیح می‌دهیم که منظور دقیق از پوسته اندروید چه بوده، چرا تولیدکنندگان اجازه انجام چنین کاری را دارند و در کل همه این‌ها به چه معنا است؟

منظور از اندروید اصلی چیست؟

پیش از اینکه وارد بحث پوسته‌ها شویم، لازم است که اصل سیستم‌عامل اندروید را بهتر درک کنیم. اندروید یک سیستم‌عامل متن-باز بوده که توسط شرکت گوگل توسعه داده می‌شود. بخش “متن-باز بودن” همان چیزی است که وجود پوسته‌های مختلف اندروید را امکان‌پذیر می‌کند.

گوگل تغییرات و به‌روزرسانی‌ها را بر روی اندروید اعمال کرده و سپس کد منبع را بر روی پروژه متن-بار اندروید (AOSP) منتشر می‌کند. این کد اصلی همان چیزی است که به آن لقب “Stock” و یا “Vanilla” را می‌دهند، زیرا این نسخه بسیار ساده است.

تولیدکنندگانی همانند سامسونگ، ال‌جی، وان‌پلاس و … کار خود را با اندروید اصلی آغاز می‌کنند. به هر حال از آنجایی که اندروید، متن-باز است، پس آن‌ها نیز می‌توانند آن را باب میل خود تغییر دهند. اگر آن‌ها بخواهند که نرم‌افزارها و سرویس‌های گوگل را در دستگاه‌های خود قرار دهند، آنگاه ابتدا باید حداقل‌هایی را برآورده سازند.

هنگامی‌که نسخه جدید اندروید منتشر می‌شود، آنگاه شخصی‌سازی و انتشار آن بر روی دستگاه‌های اندرویدی، به تولیدکنندگان آن‌ها بستگی خواهد داشت. گوگل مسئول به‌روزرسانی تمامی دستگاه‌های اندرویدی نیست. انتشار نسخه اصلی اندروید، تنها شروع کار است.

این مطلب را نیز بخوانید: چه کسی مالک حقیقی سیستم‌عامل اندروید است؟!

پوسته اندروید چیست؟

به زبان ساده می‌توان گفت که پوسته اندروید، یک نسخه تعدیل شده از اندروید اصلی است. در زیر به محبوب‌ترین پوسته‌های اندروید اشاره می‌کنیم.

• Samsung One UI
• Google Pixel UI
• OnePlus OxygenOS
• Xiaomi MIUI
• LG UX
• HTC Sense UI

سطح تغییرات پوسته‌های اندروید، یکسان نیست. به‌عنوان مثال، دستگاه‌های گوگل پیکسل از اندروید اصلی برخوردار نیستند، اما شخصی‌سازی رابط کاربری گوگل در سطح حداقلی قرار دارد. از طرفی دیگر، دستگاه‌های گلکسی سامسونگ از پوسته One UI استفاده کرده و در نتیجه تفاوت بیشتری را رقم می‌زنند.

در اینجا مسئله‌ای وجود دارد: پوسته‌‎های اندروید در واقع خیلی بیشتر از یک پوسته محض هستند. در واقع می‌توان آن‌ها را نسخه‌های منحصربه‌فردی از سیستم‌عامل اندروید دانست.

احتمالا Samsung One UI پرکاربردترین پوسته اندروید باشد. در این پوسته، همه جیز از منوی تنظیمات و  صفحه قفل گرفته تا نوار اعلان‌ها، به نحوی شخصی‌سازی شده است. این قضیه در اکثر پوسته‌های اندروید صدق می‌کند. در واقع اکثر شخصی‌سازی‌های مهم، در ظاهر صورت می‌گیرند.

به هر حال، پوسته‌ها چیزی فراتر از مباحث زیبایی شناختی هستند. گوشی‌های سامسونگ امکاناتی دارند که در سایر دستگاه‌ها پیدا نمی‌شود. به‌عنوان نمونه، گلکسی فولد قابلیت‌هایی دارد که مختص نمایشگر خم شونده آن هستند. پوسته‌ها به سازندگان اجازه می‌دهند که نه‌تنها ظاهر را شخصی‌سازی کرده، بلکه ویژگی‌های خاصی را نیز به دستگاه‌های مختلف خود اضافه کنند.

همان‌طور که در بالا بدان اشاره کردیم، تولیدکنندگان جهت قرار دادن فروشگاه گوگل پلی و سایر سرویس‌های گوگل در دستگاه‌های خود، باید حداقل‌هایی را رعایت کنند. گوگل این حداقل‌ها را تعیین می‌کند، بنابراین اپلیکیشن‌های اندرویدی بر روی پوسته‌های مختلف، عملکرد همسانی دارند.

به همین دلیل است که دستگاه‌های اندرویدی مجهز به سرویس‌های گوگل، در حالت کلی عملکردی مشابه دارند. شاید ظاهر دستگاه‌های اندرویدی متفاوت باشد، اما در اکثر اوقات، گزینه‌ها در همان جایی هستند که انتظار دارید. بدین ترتیب اگر از یک گوشی گلکسی با رابط کاربری One UI، به یک گوشی وان‌پلاس با رابط کاربری OxygenOS کوچ کنید، آنگاه بازهم اپلیکیشن‌های شما تغییر چندانی نخواهند کرد و می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید.

نکته اصلی در اینجاست که یک پوسته اندروید در واقع فقط یک نسخه تعدیل شده از سیستم‌عامل اندروید است. اگر دستگاه اندرویدی شما از سرویس‌های گوگل برخوردار باشد، آنگاه تغییرات نیز نمی‌توانند زیاد وسیع باشند.

این مطلب را نیز بخوانید: معرفی بهترین شبیه‌سازهای اندروید برای کامپیوتر به همراه لینک دانلود

آیا پوسته‌های اندروید منجر به کندی عرضه به‌روزرسانی‌ها می‌شوند؟

هنگامی‌که بحث بر سر به‌روزرسانی‌های به‌موقع باشد، آنگاه پوسته‌ها می‌توانند بحث‌هایی را در این بین به وجود آورند. برخی از دستگاه‌های اندرویدی چند ماه پس از عرضه به‌روزرسانی گوگل، آپدیت می‌شوند. آیا پوسته‌ها مقصر این موضوع هستند؟ خب، به‌ نوعی بله.

همان‌طور که در بالا بدان اشاره کردیم، هنگامی‌که گوگل یک آپدیت را عرضه می‌کند، آنگاه این شرکت کدهای منبع را در پروژه متن-باز اندروید به اشتراک می‌گذارد. در ادامه این برعهده تولیدکنندگان است که تعدیلات خود را اعمال کرده و سپس نسخه جدید را برای دستگاه‌های خود عرضه کنند.

گوگل در این زمینه دارای یک مزیت است. از آنجایی که این شرکت دستگاه‌های پیکسل را تولید کرده و اندروید این گوشی‌های نیز کمترین تفاوت را با نسخه اصلی دارد، پس اهالی مانتین ویو می‌توانند در سریع‌ترین زمان، نسخه جدید اندروید را برای گوشی‌های خود عرضه کند. در عوض تولیدکنندگانی همانند سامسونگ، در این زمینه باید کار بیشتری انجام دهند.

پوسته اندروید چیزی فراتر از ظاهر است

پوسته‌های اندروید چیزی فراتر از یک پوسته محض هستند. سعی کنید نسخه پوسته خود را نسبت به نسخه اندروید، در اولویت قرار دهید. شاید گوشی سامسونگ شما از آخرین نسخه اندروید برخوردار نباشد، اما به احتمال زیاد، از آخرین نسخه One UI استفاده می‌کند.

به‌عنوان نمونه، نسخه اندروید دستگاه‌های آمازون پایین است، اما کسی به این موضوع اهمیت نمی‌دهد. مردم بیشتر به آخرین نسخه Fire OS اهمیت می‌دهند نه آخرین نسخه اندروید. One UI ،OxygenOS و سایر پوسته‌ها نیز وضعیتی مشابه دارند.

اگر می‌خواهید که همیشه سریع‌تر نسخه جدید اندروید را دریافت کنید، آنگاه گوشی‌های پیکسل، راه‌کار پیش‌روی شما هستند. گوشی‌های سایر شرکت‌ها همیشه تأخیر بیشتری در این زمینه دارند، اما همان‌طور که در بالا ذکر شد، بسیاری از مردم به این موضوع چندان اهمیت نمی‌دهند.

نوشته هرآنچه که می‌بایست در رابطه با پوسته‌های اختصاصی اندروید بدانید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.