استفاده از هدفون بیسیم برای تماشای برنامه‌های تلویزیون یکی از روش‌های مناسب برای جلوگیری از پرت شدن حواس سایر اعضای خانه است. با ما همراه باشید تا نحوه‌ی وصل کردن این هدفون‌ها به تلویزیون را به شما نشان دهیم.

 

چرا باید چنین کاری بکنم؟

 

در ابتدای امر دو سوال اساسی وجود دارد: «اصلاً چرا باید به تلویزیون HD هدفون وصل کرد؟» و «چرا به جای هدفون‌ّهای بلوتوث نباید از هدست‌های RF (فرکانس رادیویی) استفاده کرد؟»

 

دلایل گوناگونی برای وصل کردن هدفون به تلویزیون وجود دارد. اگر قدرت شنوایی کاربر پایین آمده یا فرد نمی‌تواند با سایر اعضای خانه روی میزان صدای تلویزیون به توافق برسد، با استفاده از هدفون می‌توانید به رضایت حداکثری دست یابید. اگر می‌خواهید فیلم ببینید یا بازی کنید اما می‌ترسید اعضای خانه را از خواب بیدار کنید، هدفون‌های بیسیم پاسخ مناسبی به این معضل است.

 

حالا باید بگوییم که چرا هدفون بلوتوث را به هدست‌هایی که از فرکانس‌های رادیویی استفاده می‌کنند ترجیح می‌دهیم؟ حقیقت این است که هر کدام از این فناوری‌ها مزایا و معایب مختلفی دارند. یک هدست بیسیم RF خوب مثل Sennhesier RS120 ($60) نسبت به بسیاری از هدست‌های بلوتوث کیفیت صدا و رنج شنوایی بهتری دارد. اما هدست‌های RF برای وصل شدن به تلویزیون شما به بیس انتقال بزرگتری نیاز دارند که مقدار آن با توجه به ایستگاه شارژ تا دو برابر هم می‌شود. علاوه بر این، در صورتی می‌توانید از این هدفون‌ها استفاده کنید که کل فرستنده را به آن دستگاه وصل نمایید (این یعنی مثلاً نمی‌توانید هدفون Sennhesier را با خودتان به داخل هواپیما ببرید). مضاف بر این هدست‌های اضافه گران هستند (برای نمونه همین هدفون Sennhesier RS120 شصت دلار قیمت دارد، و موارد مشابه هم کمتر از این مقدار نخواهند بود).

 

هدست‌های بلوتوث انعطاف‌پذیری بیشتری دارند، چون می‌توانید آن‌ها را با هر دستگاهی که از بلوتوث پشتیبانی می‌کند جفت کنید و به این طریق استفاده از آن‌ها خیلی راحت‌تر است. با کمی خرج بیشتری می‌توانید دستگاهی بخرید که نه فقط به تلویزیون بلکه به موبایلتان هم وصل شود. به علاوه، چون هدفون‌های بلوتوث دیگر به خوبی فراگیر شده‌اند، ساده‌تر می‌توانید مدلی که مطابق نیازهای خودتان است را پیدا کنید و دیگر محدود به چند مدل RF نیستید.

 

البته در رابطه با هدفون‌های بلوتوث نکته‌ای وجود دارد که باید گفت. بعضی از مدل‌ها – به خصوص مدل‌های قدیمی‌تر – از لگ بسیار ناچیزی بین زمان خروج صدا از منبع و رسیدن آن به گوش‌های شما رنج می‌برند. وقتی موسیقی گوش می‌دهید یا بازی می‌کنید، این لگ خیلی ملموس نیست. ولی وقتی دارید ویدیو می‌بینید، حتی کوچک‌ترین لگ‌ها هم می‌تواند باعث غیرهماهنگ شدن صدا و تصویر شود. این موضوع باعث پرت شدن حواس فرد می‌شود. پس اگر می‌خواهید هدفون بلوتوث بخرید با خرج کردن مقدار بیشتری پول بهتر است دستگاهی تهیه کنید که از استانداردهای جدید و کم‌تاخیر بهره می‌برند.

 

چه چیزهای لازم است؟

 

وصل کردن هدفون بلوتوث به تلفن‌های هوشمند ساده است، چون بلوتوث مدت‌هاست که به عنوان یک قابلیت استاندارد بر روی موبایل‌ها وجود دارد. اما برخلاف انتظار، اکثر تلویزیون‌های جدیدی که باید از بلوتوث پشتیبانی کنند چنین امکانی ندارند. پس احتمالاً مجبورید خودتان این قابلیت را به دستگاه اضافه نمایید.

 

اولین مرحله برای انجام این کار این است که ببینید صدا در تلویزیون شما چگونه وجود دارد، سپس می‌توانید آداپتورهای مناسب را تهیه کرده و از اتصال صحیح هدفون بلوتوث خود اطمینان حاصل کنید.

 

تشخیص وضعیت دستگاه

 

اگر فقط یک تلویزیون دارید و هیچ دستگاه دیگری به آن وصل نیست، باید درگاه موجود در تلویزیون خود را بررسی کنید. اگر گیرنده یا سیستم صوتی خاصی دارید که همه‌ی منابع صوتی شما از آن‌جا تغذیه می‌شود، به جای تلویزیون باید آن دستگاه را بررسی نمایید. به این روش هدفون بیسیم جدید شما نه فقط برای تماشای تلویزیون، بلکه برای گوش دادن به موسیقی و هر محتوای صوتی دیگری که لازم داشته باشید کاربرد خواهد داشت.

 

 

در تصویر بالا درگاه‌های مورد نیاز ما مشخص شده است. این تلویزیون سه نوع درگاه صوتی اولیه دارد که در مستطیل قرمز قابل مشاهده است. یک خروجی کامپوزیت چپ/راست (که در تصویر با عنوان L و R وجود دارد)، یک درگاه استاندارد ۳.۵ میلی متری (با عنوان AUDIO) و یک خروجی نوری TOSLINK (با عنوان OPTICAL).

 

البته این درگاه‌ها شاید در تلویزیون شما فرق داشته باشد، اما اکثر تلویزیون‌ها و گیرنده‌ها حداقل درگاه‌های نوری TOSLINK و درگاه ۳.۵ میلی متری یا کامپوزیت L/R را دارند. جک هدفون و جک‌های کامپوزیت L/R صدا را در قالب آنالوگ بیرون می‌دهند و به هیچ تبدیلی نیاز ندارند، ولی بسته به مدل آداپتور بلوتوث‌تان، شاید لازم باشد که یک آداپتور ارزان قیمت L/R به هدفون هم بخرید (مثل این مدل ۳ دلاری).

 

اگر تلویزیون شما به هر دلیلی خروجی آنالوگ ندارد و فقط خروجی TOSLINK دارد، لازم است یک مبدل صوتی دیجیتال به آنالوگ هم تهیه کنید. ما با موفقیت توانستیم از مبدل Portta PETDTAP استفاده کنیم. با وجود این که مبدل‌های نوری به آنالوگِ خوب قیمتی کمتر از ۱۵ دلار دارند، ولی قبل از خرید باید حواستان به درگاه‌های دستگاه باشد.

 

انتخاب فرستنده‌ی بلوتوث

 

کار بعدی شما انتخاب فرستنده‌ی بلوتوث است. این دستگاه به یکی از خروجی‌های صوتی تلویزیون یا گیرنده‌ی شما وصل می‌شود، و سپس با هدفون بلوتوث‌تان جفت می‌گردد. در هنگام خرید آداپتور بلوتوث باید دو عامل را در نظر بگیرید.

 

اولین و مهم‌ترین چیز این است که باید آداپتوری بگیرید که از aptX low-latency پشتیبانی کند. کدک aptX low-latency، همان طور که از نام آن پیداست، الگوریتم‌های بلوتوث فشرده‌سازی کم تاخیر است که در صورت جفت شدن با هدفون‌هایی که از aptX پشتیبانی می‌کنند، تاخیر صدا را به حداقل می‌رساند. تفاوت قیمت بین فرستنده‌های قدیمی بلوتوث و مدل‌های جدید مجهز به aptX خیلی ناچیز است، پس دلیلی ندارد که مدل‌های جدیدتر را نگیرید. اگر محصول مورد نظر شما aptX low-latency ندارد، به دنبال یک مدل دیگر بگردید.

 

دومین چیز این است که اگر تصمیم دارید آداپتوری بخرید که به جای یک جفت با دو هدفون از آن استفاده کنید، مثلاً برای خودتان و همسرتان، این نکته را حتماً در نظر داشته باشید. چرا که پیدا کردن آداپتور بلوتوثی که به خودی خود از چندین هدفون پشتیبانی کند سخت است، و یافتن دستگاهی که در هر دو ارتباط به کدک aptX مجهز باشد از آن هم مشکل‌تر است. اگر مدل ارزان‌تری مثل این مدل را خریدید یکی از دو حالت زیر برایتان پیش می‌آید: فقط یکی از هدفون‌ها از aptX بهره خواهد برد، یا در سناریوی بدتر aptX کلاً خاموش می‌شود و هیچ کدام از هدفون‌ها قادر به استفاده از آن نخواهند بود.

 

با در نظر گرفتن این ملاحظات، برای شما چند توصیه داریم. اول این که آداپتور محبوب و فعلی ما Avantree Dual Link Priva III است. با پرداخت ۴۵ دلار می‌توانید آداپتوری داشته باشید که نه تنها از aptX بهره می‌برد، بلکه از این قابلیت می‌توان بر روی دو هدفون همزمان استفاده کرد. ما در گذشته هم از Avantree Priva II راضی بودیم و حالا با پشتیبانی از aptX دوگانه بیش از پیش خوشحالیم. اگر می‌خواهید در لحظه از دو هدفون به طور همزمان استفاده کنید، این آداپتور بهترین گزینه برای شماست.

 

اگر فقط از یک جفت هدفون استفاده می‌کنید یا بودجه‌ی مورد نظرتان کمتر از ۲۵ دلار است، گزینه‌های بسیاری پیش روی‌تان است. فرستنده‌های بلوتوث زیادی در بازار موجود می‌باشد. در میان آن‌ها، ما Rockrok 2-1 با قیمت ۲۶ دلار را پیشنهاد می‌کنیم. این دستگاه با قیمت مناسب خود دارای دو ویژگی جالب است: باتری داخلی و توانایی فرستندگی و گیرندگی. یعنی با استفاده از این آداپتور نه تنها می‌توانید از تلویزیون به هدفون صدا بفرستید بلکه به کمک آن می‌توانید هر بلندگویی را به بلندگوی بلوتوث یا هر هدفونی را به هدفون بلوتوث تبدیل نمایید. در رنج قیمتِ زیر ۲۵ دلار کیفیت محصولات به شدت افت پیدا می‌کند و پشتیبانی از aptX کم تاخیر هم ناپدید می‌شود (پس اگر آداپتوری با قیمت ۱۲ دلار پیدا کردید، به یاد داشته باشید که یک جای کار می‌لنگد).

 

انتخاب هدفون بلوتوث

 

هدفون‌های بلوتوث بسیاری در بازار موجود است. درست مثل بازار هدفون‌های معمولی، هدفون‌هایی از ۲۰ دلار تا هدفونی هم‌قیمت یک اتومبیل هم وجود دارد. اگر برای استفاده از فیلم و بازی می‌خواهید هدفون بگیرید، حتماً دنبال مدلی باشید که از کدک کم تاخیر aptX پشتیبانی کند تا بتوانید از فرستنده‌ی aptX استفاده کنید.

 

اگرچه بحث راهنمایی برای خرید یک هدفون خوب در این مقال نمی‌گنجد، ولی برای آن‌هایی که به دنبال یک دستگاه ارزان و نسبتاً خوب هستند می‌توانیم هدفون Avantree Audition aptX را به قیمت ۵۵ دلار یا هدفون Naztech XJ-500 را به قیمت ۴۹ دلار پیشنهاد کنیم.

 

اما اگر هدفون سیمی فعلی خود را دوست دارید و نمی‌خواهید دوباره هزینه‌ای صرف یک هدفون بیسیم بکنید، همان طور که بالاتر گفتیم، به یک فرستنده‌ی بلوتوث برای تلویزیون و بعد به یک گیرنده‌ی بلوتوث برای وصل کردن هدفون به آن نیاز دارید. Rockrok 2-1 یکی از گزینه‌های خوب برای این مورد است که می‌تواند به عنوان گیرنده هم کار کند. آن را در حالت گیرندگی قرار دهید و با فرستنده‌ی خود جفت کنید، سپس هدفون‌های سیمی خود را به آن وصل نمایید.

 

چه از Rockrok استفاده کنید چه از مدل‌های دیگر، مهم‌ترین ویژگی که (که در کنار پشتیبانی از aptX) باید مورد توجه قرار دهید باتری داخلی است. به کمک این باتری می‌توانید دستگاه را کنار لپتاپ یا مبل قرار دهید، بنابراین لازم نیست دائماً آن را به برق وصل کنید.

 

چگونه آن را نصب و راه‌اندازی کنیم؟

 

مجموع زمانی که برای انتخاب و خرید آداپتور بلوتوث و هدفون صرف می‌کنید نسبت به زمانی که برای نصب و اندازی سیستم صرف می‌شود خیلی بیشتر است، چون کل فرآیند دوم از چند گام ساده فراتر نمی‌رود.

 

در بخش قبلی این مقاله گفتیم که باید مدل خروجی صوتی تلویزیون یا گیرنده‌ی خود را پیدا کنید. حالا وقت آن است تا همه چیز را وصل نمایید. اگر خروجی ۳.۵ میلی متری یا کامپوزیت L/R دارید، می‌توانید گیرنده‌ی بلوتوث را به طور مستقیم با استفاده از آداپتور هدفون-به-کامپوزیت به همان خروجی‌ها وصل کنید.

 

 

اگر از درگاه صوتی نوری استفاده می‌کنید، باید مبدل TOSLINK را هم به مجموعه اضافه کنید، به شکلی که خروجی TOSLINK تلویزیون یا گیرنده به مبدل وصل شود و سپس آداپتور بلوتوث را به مبدل وصل نمایید. در تصویر بالا ما تلویزیونی داریم که مجهز به یک جک هدفون خروجی است، پس بدون استفاده از آداپتور به طور مستقیم می‌توانیم فرستنده را به تلویزیون وصل کنیم.

 

سپس کافی است هدفون را با فرستنده‌ی بلوتوث جفت نمایید. هنگام استفاده از Priva و اکثر مدل‌های مشابه، فقط باید دکمه‌ی اصلی دستگاه را فشار داده و نگه دارید تا چراغ آن شروع به چشمک زدن کند. سپس از روی هدفون دکمه‌ی جفت کردن را نگه دارید. بعد از چند ثانیه بین دو دستگاه یک پیوند برقرار می‌شود. اکنون می‌توانید صدا را از طریق هدفون آزمایش کنید.

 

 

اگر نمی‌توانید صدایی بشنوید، و اگر نمی‌دانید که هدفون‌تان به درستی جفت شده یا نه، می‌توانید گیرنده‌ی بلوتوث را از تلویزیون جدا کرده و آن را به یک منبع صوتی دیگر (مثل جک هدفون روی موبایل) وصل کنید.

 

اگر در هنگام آزمایش با منبع صوتی دوم صدایی شنیدید، باید به منوی تلویزیون یا گیرنده‌ی خود رفته و به دنبال بخشی برای جک هدفون یا auxiliary speakers بگردید. بعضی از دستگاه‌ها صدا را به پورت‌های کمکی منتقل نمی‌کنند، پس مجبورید خودتان این کار را برایشان تعریف کنید. اما به طور کلی با صرف نظر کردن از این قضیه، کل فرآیند کار به سادگی آب خوردن است.

در این باره دیدگاه ها و تجربیات خود را با ما در میان بگذارید و در بخش نظرات برای ما بنویسید که برند تلویزیون شما چیست و چگونه یک هدفون بلوتوثی را به آن وصل می کنید. همچنین این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

 

گوشی های جدید گلکسی اس سامسونگ که به دو عنوان مشهور Galaxy S8 و S8+ شهرت دارند دارای نمایشگری عریض و طویل هستند که تجربه نمایش فیلم و بازی در آن ها، بسیار لذت بخش بوده چرا که کاربر می تواند تا جایی که ممکن است محیط را توسعه داده و آن را به واقعیتی ذهنی تبدیل کند. اما با این اوصاف، این navigation bar است که نقش اساسی در توسعه اندازه و ابعاد دارد.

در حال حاضر کاربران قادر خواهند بود تا سه سایز مشخص، navigation bar بار را تغییر اندازه دهند. در حال حاضر این کار امکان و آپشن تنظیمی خاصی ندارد که بتوانید این سایز را به صورت کم کم اضافه کنید و روی میزان دلخواه تان آن را ست کنید. اما سه اپلیکیشن ارائه شده که قادر خواهید بود توسط آن، تا سه سایز، به میزان های ۳۰ DPI، ۳۲ DPI، و ۳۵ DPI سایز navigation bar را تغییر دهید. همانطور که می دانید اندازه کمتر یعنی ۳۰ نشان از کم ارتفاع تر کردن این اندازه خواهد داشت. بنابراین اگر می خواهید ارتفاع navigation bar تان کمتر از آن چیزی باشد که حالا وجود دارد و البته کمتر از ان مقداری نباشد، اپلیکیشن ۳۰ دی پی آی را دانلود و نصب کنید.

بدین منظور یکی از اپلیکیشن های زیر را دانلود کنید و متناسب با نیاز و تمایل خود برای تغییر ارتفاع، ناوبری گوشی خود را تغییر سایز دهید:

• Download the 30 DPI navigation bar mod (.apk)
• Download the 32 DPI navigation bar mod (.apk)
• Download the 35 DPI navigation bar mod (.apk)

بدین صورت یکی از اپلیکیشن های بالا را کلیک کرده و آن را دانلود کنید. دقت کنید که حتما قابلیت Unknown sources پیش از دانلود و نصب روی گوشی فعال باشد تا بتوانید این اپ ها را دانلود و به راحتی نصب کنید.

بعد از اینکه اپلیکیشن را نصب کردید و پکیج به خوبی نصب شد، دکمه پاور را با قدرت تمام بگیرید تا از منوی ایجاد شده بتوانید گزینه Reboot را مشاهده کرده و آن را تپ کنید تا گوشی ریبوت شود.

 

حالا با نصب و ریبوت کردن گوشی می توانید از فضای مناسب با اپلیکیشنی که آن را نصب کرده اید استفاده کنید. برای مثال دقت کنید که اپلیکیشنی که ارائه دهنده نوار ناوبری ۳۰ DPI است، بدین صورت است که این اپ میزان ارتفاع نوار را به نصف ارتفاع کنونی و پیش فرض در گلکسی اس ۸ تبدیل خواهد کرد. حالا هر چه ۳۰ بیشتر شود و به ۳۵ نزدیک تر شود، میزان ارتفاع نیز بیشتر می شود.

وقتی که این اپ را نصب می کنید جزییات بیشتری تز منوهای قابل تنظیم در بخش تنظیمات مشاهده خواهید کرد که می توانید کنترل ناوبری در گوشی را بیشتر به دست بگیرید. تصویر زیر نمایشی از میزان امکاناتی است که این اپلیکیشن در اختیار شما قرار می دهد تا این بخش از نمایشگر را تنظیم کنید:

اگر شما هر کدام از این سه اپلیکیشن را نصب کنید با تنظیمات مثل اسکرین شات بالا روبرو خواهید بود. حالا اگر به هر دلیلی بخواهید تنظیمات را به حالت اولیه برگردانید نیازی به هیچ کار اضافی نیست جز اینکه وارد بخش تنطیمات شده و از بخش اپلیکیشن ها و منابع، اپلیکیشن هایی که در این باره نصب کرده اید را از نصب خارج کنید و در صورت نیاز یک بار گوشی را ریستارت کنید.

نکته دیگری که در این باره اهمیت دارد این است که این کار نیاز به هیچ گونه روت کردنی برای گوشی گلکسی اس ۸ و یا اس ۸ پلاس ندارد و شما می توانید به طور معمولی نیز این اپ ها را نصب کنید و از تغییر ظاهری گوشی تان لذت ببرید تا فضای بیشتری برای نمایش فیلم و بازی در اختیار داشته باشید.

در این باره اگر تجربه یا دیدگاه و حتی سوال خاصی دارید می توانید در بخش نظرات همین مطلب بنویسید و در نهایت این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید تا به دست علاقمندان برسد.

افزایش طول عمر باطری در گوشی ها و تبلت های هوشمند مخصوصا از نوع اندرویدی یک مساله حاد و مهم است به طوری که گوگل از زمانی که اندروید ۶ خود یعنی اندروید مارشمالو را رونمایی کرد به کاربران قول داد که با توجه به ویژگی های جدیدی که در آن در نظر گرفته است تلاش دارد تا امکان ذخیره سازی بیشتر باطری را برای آنان فراهم کند.

حقیقت امر هم این بود که گوگل در اندروید مارشمالو ویژگی خاصی برای ذخیره باتری در نظر گرفته است که عنوانا به صورت Doze و Standby بررسی می شود. شاید با استند بای شدن اپ ها کمی آشنا باشید اما DOZE کردن اپلیکیشن ها موضوع تقریبا جدیدی است. به عنوان بیانی کوتاه در مورد این واژه به پاراگراف زیر دقت کنید:

حالت Doze در اندروید مارشمالو چکار می کند؟

برخی اپلیکیشن ها حتی با وجود اینکه شما از آن ها استفاده نمی کنید، در پس زمینه فعالیت می کنند. مثلا برنامه جیمیل را در نظر بگیرید که حتی اگر شما دو روز ایمیل های تان را مورد بررسی قرار ندهید، باز هم اگر ایمیل جدیدی برای تان بیاید نوتیفی ان را دریافت می کنید آن هم کاملا سریع و به موقع! این حاکی از این است که جیمیل در حال کار کردن در پس زمینه است! در واقع اپلیکیشن هایی که در پس زمینه کار می کنند و همگام سازی می شوند از میزان باتری می کاهند و این چیزی است که علت کاهش سریع باتری ها می شود. تصور کنید که شما گوشی تان یا تبلت تان را یک جا رها کرده اید! این یعنی برخی از اپلیکیشن ها هر چند کار نمی کنند اما در پس زمینه در حال کار کردن هستند. در چنین حالتی، Doze وارد عمل می شود و این اپلیکیشن هایی که در پس زمینه فعال هستند را مورد عنایت قرار داده! و کاری می کند که از همگام سازی و عملکرد در پس زمینه باز بمانند. البته دقت کنید که اگر توسط قابلیت Doze گوشی شما به حالت اغما برود، و اپلیکیشن هایی مثل واتس اپ را به اغما ببرد، نوتیفی های مهم و تماس های دریافتی به اطلاع شما کاملا خواهد رسید.

حالا در این آموزش می خواهیم Doze را غیر فعال کنیم که کاری به کار اپلیکیشن ها در پس زمینه نداشته باشد!

App Standby در اندرید مارشمالو چیست؟

اگر شما از کاربران ویندوزی باشید، مطمئنا می دانید که قابلیت Hibernate در ویندوز وجود دارد تا طی آن با فعال کردن این ویژگی برخی از اپ های ویندوز را از فعالیت و همگام سازی باز دارید. در اندروید مارشمالو هم ویژگی شبیه به Hibernate وجود دارد که اصطلاحا به آن App Standby می گوینذ. در واقع قابلیت App Standby اپ ها را از فعالیت در پس زمینه باز می دارد و بدین ترتیب در حفظ شارژ باتری به سیستم کمک رسانی می کند که قابلیتی بسیار خوب است.

اما مشکل کجاست؟

به تازگی بسیاری از کاربران متوجه شده اند که برخی از اپ های مهمی که دارند، مثل جیمیل و باکس و نظیر آن، نوتیفی های شان را به موقع ارسال نمی کنند و این را مورد بررسی قرار داده و متوجه شده اند که مشکل از مساله ای به نام فعال بودن Doze است. این موضوع برای برخی اپ های دیگر نیز گزارش شده است اما مهم ماهیت مشکل است که به آن اشاره شد.

چگونه Doze & App Standby را غیر فعال کنیم؟

برای اینکه در تنظیمات دستکاری کنید تا این قابلیت را غیرفعال کنید می توانید از طریق نوتیفی بار و اپلیکیشن هایی که دسترسی سریع به آن دارید یا از طریق آیکون اصلی تنظیمات، وارد بخش SETTINGS شوید و از آن جا گزینه Battery را انتخاب کنید:

زمانی که وارد بخش Battery شدید، با نمایی مطابق زیر روبرو می شوید که باید سه نقطه مربوط به تنظیمات آن را باز کنید. این سه نقطه آپشن ها در سما راست و بالا قرار دارد:

این بخش در حال حاضر دارای سه آپشن است بنابراین شما باید گزینه دوم یعنی Battery optimization را انتخاب کنید.

در این جا همان طور که در زیر مشاهده می کنید لیست اپ هایی را مشاهده می کنید که از قابلیت های Doze & App Standby محرومند:

اگر منوی کشویی بالای اپ ها را باز کنید، متوجه می شوید که می توانید All apps را فعال کرده تا تمام اپلیکیشن هایی که هم اکنون روی سیستم فعال هستند را مشاهده کنید تا آن ها را در صورت نیاز از فعال شدن قابلیت های یاد شده منع کنید.

با این کار لیست اپ هایی که هم اکنون با Doze & App Standby. کار می کنند را مشاهده می کنید. در این حالت، به دنبال آن اپلیکیشنی بگردید که می خواهید این قابلیت و تاثیر آن را از آن بردارید.

روی اپلیکیشن ضربه بزنید تا یک منوی پاپ آپ باز شود و بدین ترتیب بتوانید جزییات را در آن تنظیم کنید:

در این حالت دو گزینه وجود دارد که شما می بایست Don’t optimize را انتخاب کنید. با انتخاب Don’t optimize در واقع اپلیکیشن هیچ تاثیری از قابلیت Doze & App Standby دریافت نخواهد کرد. بدین ترتیب می توانید اپ را فارغ از توجه به میزان مصرف باتری حتی در پس زمینه هم فعال نگه دارید.

عموما کاربرانی که از گوشی Nexus 5X یا Nexus 6P استفاده می کنند با قابلیت داز مشکل دارند بنابراین شما نیز با یک بررسی کوتاه می توانید متوجه عملکرد اپ های خود باشید و در صورت نیاز دسترسی این دو قابلیت را از گوشی تان بردارید. این دو قابلیت که برای ذخیره سازی و بهینه سازی باتری در گوشی های اندرویدی پیشنهاد شده است، از اندروید ۶ به بعد همراه تمام گوشی های هوشمند خواهد بود تا اینکه خود گوگل رسما اعلام کند که قصد ندارد آن را در اندروید های بعدی، ارائه دهد. هم اکنون یوزر های اندروید ۶ و ۷ از آن بهره مند هستند و خبری مبنی بر حذف آن در اندروید ۸ یا اندروید O شنیده نشده است.

تفاوت قابلیت Doze با استندبای این است که Doze صرفا با شتاب سنج عمل می کند و زمانی که گوشی به طور کلی غیرفعال است، اپ ها را از فعالیت باز می دارد و به محض این که گوشی تکانی بخورد اپ ها فعال می شوند اما در استند بای در هر صورت تا گوشی خاموش است، و غیرفعال اپ ها نیز غیرفعال هستند. تصور کنید که گوشی تان را برای ساعتی رها کرده اید در چنین حالتی هر دو قابلیت Doze و استند بای فعال می شوند اما به محض این که گوشی را در جیب خود بگذارید و راه بروید! و حتی آن را روشن نکنید ( منظور نمایشگر است )، Doze غیرفعال می شود اما استندبای همچنان به کار خود ادامه می دهد.

در این باره دیدگاه ها و نظر و تجربیات خود را با گویا آی تی در میان بگذارید و به ما بگویید که آیا با این مساله روبرو شده اید یا نه؟ در صورتی که چنین اتفاقی افتاده است از چه گوشی ای استفاده می کنید؟ برند و نام و مدل گوشی خود را برای اطلاع کاربران در بخش نظرات ذکر کنید و در نهایت راه حلی که به نظرتان رسیده و توانسته آن را حل کند هم بنویسید. ضمن اینکه از شما تشکر می کنیم که اگر این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

دراپ باکس یک سرویس اشتراک گذاری فوق العاده است که البته به روش های مختلف می توانید از آن استفاده کنید. ابتدای امر، این سرویس صرفا یک سرویس کلودی برای ذخیره سازی دیتاها بود. اما همانطور که می دانید امکانات این سرویس روز به روز بیشتر شد تا جایی که امروزه شما می توانید از این سرویس استفاده کرده و فایل های تان را به اشتراک بگذارید و فید بک هایی را برای آن دریافت کنید. مثلا کاربران می توانند روی پست های اشتراک گذاشته تان یا فایل های اشتراک گذاشته شما کامنت ارسال کنند.

دریافت این فید بک ها برای بسیاری از افراد مهم است اما این سناریو را در نظر بگیرید که لازم بشود که شما فایلی را آپدیت کنید و بررسی ها و کامنت ها و نظرات کاربران را مورد بررسی قرار دهید. قطعا در چنین شرایطی، با مشکل مواجه می شوید. چرا که لینک اولیه فایل شکسته می شود و دسترس پذیری قبلی بدان امکان ندارد. اما در این آموزش گویا آی تی با ترفندی ساده به شما یاد می دهد که چگونه، نسبت به اپدیت فایل های دراپ باکس اقدام کنید که لینک آن مانا بماند و شکسته و خراب نشود.

برای اینکه بتوانید فایل را اپدیت کنید بهترین روش این است که فایل مورد نظر را جایگزین کنید. توجه کنید که دارپ باکس، به عنوان یک فایل سیستم روی سیستم عامل کار می کند. بدین معنی که دراپ باکس به شما اجازه نمی دهد دو فایل با نام تکراری در بخشی مشترک ایجاد کنید. وقتی که بخواهید فایل اپدیت شده را اپلود کنید این شبکه برای شما نام دیگر و البته ادرس مجزایی ایجاد می کند که این قطعا نمی تواند شما را به هدف برسانید.

 

ایراد دیگر دراپ باکس هم این است که وقتی شما فایل جدید را آپلود می کنید نام جدیدی برای ان در نظر می گیرد و آن را جایگزین قبلی می کند و این موجب می شود که لینک خراب و شکسته شود.

برای این کار ابتدا وارد دراپ باکس در مرورگر خود شوید. بعد از ان به فولدری بروید که فایل قابل جایگزین را در آن قرار داده اید. با دقت مضاعف به نام فایل و تایپ و نوع فایل دقت کنید. حالا نام فایل و نوع آن را دقیقا کپی کنید و برای فایل جدید PASTE کنید. در مرحله بعد، قبل از اینکه فایل ار در دراپ باکس قرار دهید، فایل قبلی را حذف کنید و فایل جدید را سریعا کپی کنید و در دراپ باکس و در همان فولدری پیست کنید.

بعد از اینکه فایل را جایگزی کردید، لینک مورد نظر به شما ارائه می شود. البته اگر ابتدای امر فایل قدیمی را هم حذف نکنید دراپ باکس، از شما می پرسد که آیا قصد دارید آن را جایگزین کنید یا نه. اگر بله بگویید قطعا جایگزین خواهد شد اما برای اطمینان بهتر همان طور که گفته شد بهتر است که شما بتوانید فایل را با نام دقیق فایل قدیمی نام نویسی کرده و آن را جایگزین کنید.

بدین صورت لینک کماکان به صورت اولیه خود باقی خواهد ماند و مشکلی برای دریافت بررسی ها روی لینک مورد نظر بوجود نخواهد آمد.

در این باره دیدگاه ها و ترفند ها و البته تجربیات خود را با گویا آی تی در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

مدت هاست که با فضای ابری روزگار سپری می کنیم و این را درست از زمانی با زندگی خود عجین کردیم که دراپ باکس روی کار آمد و گوگل هم درایو خود را رونمایی کرد. البته مهم تر از همه این ها، این است که شما از هر سرویسی که امروزه برای استفاده از فضای ابری استفاده می کنید بتوانید به طور کاملا امن استفاده کنید. این که خود گوگل و فضاهای ابری مثل دراپ باکس به اطلاعات شما دسترسی دارند چیز بسیار مشخصی است از این رو، توصیه من به شما این است که ابتدا از طریق این آموزش گویا آی تی، هر سرویسی را که مورد استفاده قرار می دهید امنیت آن را برقرار کنید. توجه کنید که اگر شما یک کاربر جیمیل هستید و از درایو استفاده می کنید مطمئن باشید که صاحب یک فضای ابری هستید. حالا با ما این اموزش را دنبال کنید:

نکته های اولیه

ابتدای امر، قبل از اینکه یک سرویس فضای ابری را خریداری کنید یا اینکه به طور رایگان مورد استفاده قرار دهید شرایط و ضوابط حاکم بر سیستم ارائه دهنده را با دقت مطالعه کنید، و بعد نسبت به انتخاب اقدام کنید. بیاد داشته باشید که آن چه را که خوانده اید و قبول کرده اید کاملا بر این فضا حاکم است.

اطمینان حاصل کنید که کلیه محتواهایی که دانلود یا آپلود می کنید، رمزگذاری شوند. یا اینکه از سرویس هایی استفاده کنید که این عملیات را برای تان رمز نگاری می کنند. حداقل می توانید کاری کنید که میزان دسترسی کاربران به محتویات تان به حداقل برسد.

استفاده از ابزار هایی مثل Boxcryptor و Spideroak رمز گذاری امن تری را برای تان فراهم می آورند.

چیزهایی آپلود کنید که مطمئنا از دسترسی دیگران به آن به دردسر نمی افتید یا اینکه اگر کسی آن ها را ببیند، به مشکل برخورد نمی کنید. مثلا تبلیغ کنندگان، دولت ها و یا ارائه دهندگان سرویس ها می توانند با ضوابطی به محتویات کلود دسترسی داشته باشند که این موضوع را نباید از دید خود پنهان کنید.

داده ها و اطلاعات قانونی و حساس نظیر عکس های شخصی، مدارک پزشکی و اسناد املاک و غیره را هرگز آپلود نکنید و به دیگران هم این موضوع را گوش زد کنید.

برای سرویس ابری خود یک پسورد واقعا سخت انتخاب کنید و آن را در اختیار هیچ کسی قرار ندهید!

هر چند بسیاری از افرد از این فضا ها به عنوان یک فضای امن برای بک آپ گیری استفاده می کنند اما شما باید هر چند مدت یک بار از این فضا در سرویس دیگری نیز بک آپی ایجاد کنید تا کمترین دستبرد ها و ضربه ها به شما و دیتاهایتان آسیبی نرساند.

برای هر اتفاق غیر منتظره ای پیش بینی های تان را انجام دهید تا اقدامات درست در این باره داشته باشید. مثلا اگر لپ تاپ شما دزدیده شد، یا اینکه لپ تاپ شکست و ضربه و صدمه دید، یا حتی اگر سرور سرویس کلودی داون شد باید طوری رفتار کنید و امکانات را به گونه ای مورد استفاده قرار داده باشید که کمترین ضربه روحی نخورید! مثلا وقتی که بک آپی از اطلاعاتی که در درایو قرار داده اید را در دراپ باکس هم بگذارید به راحتی می توانید در صورتی که سرور یکی از این دو سرویس داون شود از دیگری استفاده کنید.

هرگز به فضاهای ابری اطمینان ۱۰۰ درصدی نداشته باشید. بسیاری از افراد با خیال اینکه این سرویس ها ده ها هزار نفر کاربر دارند و پس با اطلاعات ما کاری ندارند هر چیزی را که بخواهند آپلود کرده و در نهایت ضربه اصلی را خودشان خواهند خورد.

با اینکه این سرویس های ابری از امنیت کافی برخوردار نیستند در عین حال توصیه می کنیم که از سرویس هایی استفاده کنید که شهرت بیشتری دارند و کاربران آن بسیارند.

یکی از موضوعاتی که بسیاری از کاربران در فضاهای ابری به آن دقت نمی کنند و احتمال می دهم شما نیز در این دسته باشید این است که از فضای ابری تان یک بک آپ ایجاد نمی کنید. در واقع اگر شما شرایط و ضوابط اختصاص یک نام کاربری در فضاهای ابری را مطالعه کنید متوجه می شوید که این سرویس ها خود را از بار مسئولیت اطلاعات شما بیرون می کشند و همه چیز را به شما واگذار می کنند این درست زمانی مشخص می شود که به هر دلیلی دیتای شما پاک می شود و به منظور دادخواهی به این سرویس دهندگان مراجعه می کنید اما با جواب هایی روبرو می شوید که نهایت اعتمادتان به سرویس دهندگان مجازی کم خواهد شد. به هر حال بک آپ گیری برای هر نوع دیتایی را فراموش نکنید.

اگر دسترسی خود را از دست دادید چه اتفاقی می افتد؟

اینکه فضاهای ابری مخصوصا ان دسته از فضاهایی که پولی هستند، همیشه در اختیارتان قرار داشته باشد یک رویا است! این سناریو را تصور کنید که شما به هر دلیلی یک کلود خریده اید، و یک سال از این قضیه گذشته است! حالا شمار زیادی اطلاعات خود را اپلود کرده اید و نیاز به دسترسی به آن دارید! صبح زود که به سراغ دیتاهای خود می روید متاسفانه شاهد این خواهید بود که دسترسی قفل شده است و تا پول شارژ اکانت را واریز نکنید خبری از دیتاهای تان نخواهد بود! خب این یک فاجعه است. بسیاری از اوقات کابران به دلیل نخواندن اطلاعات کامل و شرایط و ضوابط فضاهای ابری با چنین وضعیتی روبرو می شوند. گاهی حتی اگر شما اقدامی نکنید هرگز به دیتاهای تان دسترسی نخواهید داشت. برخی سرویس دهنده ها هم قانونی دارند که اگر در مدت زمان مشخصی به کلود سر نزدید، ان را کاملا پاک کرده تا فضا آزاد گردد و در اختیار دیگری قرار گیرد! در چنین شرایطی حتی نام کاربری تان هم غیرفعال و حذف می شود.

حالا فرض می کنیم که شما دیتاهای حساس خود را در این فضای ابری اپلود کرده باشید که واقعا احتیاج تان به آن ضروری و حساس است بنابراین اگر با قوانین کشورها آشنایی نداشته باشید ممکن است اپلود یک برگ سند هم برایتان دردسر آفرین باشد. بنابراین دقت کنید که فضای ابری که شما در ایران مورد استفاده قرار می دهید، سر دم دارانی در کشورهای دیگر دارند که باید به عنوان یک عضو آگاه از قوانین با آن ها همراهی کنید.

چه کسانی دیتاهای ما را مشاهده می کنند؟

شاید شما از ابتدای امر از همان زمانی که اطلاعات را اپلود می کنید آن را رمز نگاری کنید اما مطمئن باشید که این اطلاعات از دسترس بسیاری از افراد نظیر خدمات رسانان فضای ابری، تبلیغات چی ها و دولت ها به دور نخواهند بود.

طبق CISPA کهطرحی است با موضوعیت حفاظت و به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات سایبری، که در مجلس نمایندگان آمریکا مطرح شده است، به دلیل امنیت و حفظ امنیت ملی، تمامی دیتاهایی که کاربران روی فضاهای ابری ذخیره می کنند بازبینی شده و گزارش آن به دولت ارائه می شود. این مسخره ترین روش برای توجیه مانیتور کردن دیتاها است که به نام حفظ امنیت ملی بیان شده است. پس مطمئن باشید که هیچ چیز انقدرها امن نیست که خیالتان راحت باشد.

حتی اگر به صورت خوشبینانه هم بخواهیم برخورد کنیم در کمترین ضرر ممکن سیستم ها دیتاهای شما را به تبلیغات چی ها می فروشند و این مزاحمتی دیگر در پی خواهد داشت.

اطمینان حاصل کنید که در هر مرحله دیتای شما رمزنگاری می شود

باز هم بحث به رمزنگاری رسید. شما می بایست به هر روشی که شده دیتای خود را رمز نگاری کنید. اما دقت کنید که اگر نمی خواهید شرایط و ضوابط را بخوانید که آیا دیتا رمز گذاری می شود یا نه، می توانید به راحتی لینک ها را مورد تست قرار دهید. هر جا یو ار ال ها با https شروع شوند این بدین معنی است که امکان رمزنگاری شدن دیتاها فراهم است و دیتا در امنیت نسبی نه صد در صدی قرار دارد.

فضاهای ابری را مقایسه کنید! بعد انتخاب کنید

یکی از پیشنهاد های ما به شما این است که قبل از اینکه نسبت به خرید فضای ابری برنامه ریزی کنید، سعی کنید چند روز وقت بگذارید و سرویس ها را مورد مطالعه قرار دهید. اولین چیزی که ممکن است در مورد سرویس های فضای ابری به چشم بخورد، قانون رمزنگاری ۲۵۶ بیتی و یا ۱۲۸ بیتی است! این یک نکته مهم است که مسلما رمزنگاری ۲۵۶ بیتی، از استحکام و امنیت بیشتری برخوردار است بنابراین سرویس دهنده ای که از این قانون استفاده می کند، مورد اطمینان تر است. از طرفی به میزان و کیفیت بررسی هایی که از کاربران در معرفی ها و در رپورتاژ ها ارائه شده نیز کمک بگیرید. گاهی کاربران از داون شدن سرور برخی ارائه دهندگان شکایت دارند و این بدین معنا است که بهتر است که به سراغ این سرویس ها نروید.

از سوی دیگر، می توانید میزان پولی بودن و رایگان بودن فضاهای ابری را نیز مورد مقایسه و انتخاب قرار دهید. خیلی از اوقات سرویس های رایگان، بعد از مدتی و با استفاده از حجم خاصی به صورت پولی ارائه می شوند اما به طور واضح تر سرویس های رایگان اطمینان چندانی ندارند مگر اینکه تا کنون به شهرت خوبی رسیده باشند که از جمله آن ها می توان به دراپ باکس اشاره کرد.

به هر حال شما خواه یا نا خواه درگیر فضاهای ابری می شوید. بنابراین سعی کنید دیتاهای مهم خود را در این فضا ها آپلود نکنید و به قوانین مملکتی نیز توجه داشته باشید که این ارائه دهندگان در آن قوت می گیرند. از سویی توجه داشته باشید که با بک آپ گیری و رمز نگاری می توانید تا حدودی امنیت را برقرار کنید اما اگر بتوانید دیتاهای مهم خود را به طور فیزیکی ذخیره سازی کنید و در درایو های سخت افزاری قرار دهید بهتر می توانید بر امنیت آن نظارت داشته باشید.

در این باره دیدگاه ها و نظرات خود را با گویا آی تی در میان بگذارید و از طرفی با معرفی فضاهای ابری که مورد استفاده قرار می دهید از مزایا و معایب آن ها برای کاربران بگویید تا در انتخاب درست آنان سهیم شوید. همچنین این مطلب را برای افزایش سطح امنیت عمومی در فضای مجازی روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.