Packet loss یک مشکل بزرگ در شبکه‌ ارتباطی بوده و می‌تواند اتصال شما را با مشکل مواجه کند. بازی Apex Legends بیشترین رنج را از این موضوع می‌برد. حال شاید از خود بپرسید که مشکل Packet loss دقیقا چیست و چه راه‌کارهایی جهت رفع آن وجود دارند؟

مشکل Packet loss چیست؟

بیایید تا ابتدا بفهمیم که یک “Packet” چیست. بدین ترتیب بهتر می‌توانیم مفهوم Packet loss (از دست دادن بسته) را درک کنیم. در هنگام وب‌گردی، جهت بارگذاری صفحات نیاز دارید تا به هم ارسال و هم به دریافت داده‌ها بپردازید. بنابراین کامپیوتر شما باید به‌نوعی با سرور موردنظر خود، تبادل اطلاعات داشته باشد.

جهت انجام این کار، رایانه شما بسته‌ای از داده‌ها را از طریق بستر اینترنت، به مقصد موردنظر خود می‌فرستد. این بسته کوچک همان “Packet” است. Packet‌ها در اکثر اوقات نمی‌توانند مقدار زیادی داده را در خود جای دهند. این مقدار می‌تواند حداکثر تا 0.065 مگابایت اطلاعات باشد. در هر صورت، به‌طور متوسط، بسته ارسالی شما چنین حجمی را نیز نخواهد داشت. معمولا Packet‌های اینترنتی حدود 0.0015 مگابایت اطلاعات را در خود جای می‌دهند.

کار زیادی نمی‌توان با این حجم از اطلاعات انجام داد. به همین دلیل است که در حین برقراری ارتباط کامپیوتر با سرور، بیش از یک Packet رد و بدل می‌شود. به‌عنوان مثال، در هنگام مشاهده آنلاین ویدیو، دستگاه شما یک سیل دائمی از بسته‌ها را دریافت کرده که این بسته‌ها دربردارنده اطلاعات صوتی و تصویری موردنیاز شما هستند.

همان‌طور که انتظار دارید، وقتی که چنین تعدادی از بسته‌ها در فضای اینترنت ردوبدل شوند، آنگاه طبیعتا گاهی اوقات نیز برخی از آن‌ها گم خواهند شد. در چنین حالتی، جریان داده‌ها به مشکل برخورده و همین موضوع باعث به‌ وجود آمدن مشکلاتی می‌شود.

اگر چنین موردی در حین تماشای آنلاین یک ویدیو رخ دهد، آنگاه می‌تواند خود را در بافر کردن محتوا و یا مشکلات صوتی و تصویری، نمایان سازد. دلیل این موضوع نیز این است که packet‌هایی که داده‌ها را در خود جای می‌دهند، به‌طور ناگهانی گم می‌شوند.

این قضیه همانند این است که شخصی یک رمان رازآلود جنایی را به‌صورت صفحه به صفحه و در قالب پاکت‌نامه‌های گوناگون، برای شما ارسال کند. اگر تمامی صفحات به دست شما برسند، آنگاه می‌توانید رمان را کامل کرده و سپس آن را مطالعه کنید. حال اگر بخشی از یک فصل در این بین گم شود، آنگاه می‌بینید که در یک صفحه مثلا خدمتکار زنده بوده و در صفحه دیگر، کشته شده است.

این مطلب را نیز بخوانید: منبع اینترنت کجاست و آیا می‌توانیم اینترنت اختصاصی برای خودمان داشته باشیم؟

دلایل و راه‌کارهای رفع مشکل packet loss

شاید در هنگام فکر کردن به گم شدن بخشی از فصل ششم رمان خود، دلایل مختلفی به ذهنتان بیاید. شاید آدرس اشتباهی بوده و یا اینکه بسته شما در اداره پست گم شده است. packetها نیز به دلایلی مشابهی می‌توانند مفقود شوند. در ادامه نگاهی به راه‌کارهای رفع مشکل packet loss می‌اندازیم.

شلوغی ترافیک شبکه

اتصالات اینترنت، پهنای باند محدودی دارند. بنابراین نمی‌توانند سیل نامحدودی از بسته‌ها را از طریق خود عبور دهند. هنگامی‌که بسته‌های زیادی در یک شبکه ردوبدل شوند، آنگاه این پدیده را شلوغی و یا ازدحام شبکه می‌نامند.

همانند ترافیک سنگین شهری، ازدحام packetهای اینترنتی نیز می‌تواند باعث شود که آن‌ها دیرتر به مقصد برسند. به هر حال، اگر یک سرور ازدحام بسته‌ها را تشخیص دهد، آنگاه شاید تصمیم بگیرد که تمامی بسته‌ها را پاک کرده و از ابتدا شروع کند.

کابل‌های اترنت مشکل‌دار

همان‌طور که می‌توان انتظار داشت، یک ارتباط مشکل‌دار می‌تواند باعث ایجاد مشکل packet loss شود. اگر از اتصال سیمی برخوردار بوده و کابل شما در این بین صدمه ببیند، آنگاه فرایند ارسال و دریافت بسته‌های شما نیز می‌تواند با مشکل مواجه شود. بهترین راه‌کار در این زمینه این است که یک کابل نو خریداری کرده و آن را امتحان کنید. معمولا کابل‌های اترنت هزینه چندانی را به شما تحمیل نخواهند کرد.

سخت‌افزار نامناسب و یا مشکل‌دار

شاید هم مشکل از سخت‌افزار مسئول دریافت و ارسال بسته‌ها باشد. اگر سخت‌افزار شبکه شما با مشکل مواجه شود، آنگاه نخواهد توانست که بسته‌ها را با یک راندمان قابل اتکا، ارسال کند. به همین دلیل شاید متوجه شوید که برخی از بسته‌ها در این بین گم می‌شوند. جهت رفع این مشکل می‌توانید اتصال از طریق اترنت و یا استفاده از یک کارت شبکه دیگر را امتحان کنید. اگر مشکل حل شد، آنگاه می‌توانید علت را نیز پیدا کنید.

سخت‌افزار اورلود شده

مشابه موارد بالا، سخت‌افزار اورلود شده نیز می‌تواند باعث ایجاد مشکل packet loss شود. سخت‌افزار در حالت عادی بدون مشکل کار می‌کند، اما اگر بیش از حد مشغول باشد، آنگاه اوضاع نیز می‌تواند وخیم شود. در هنگام وقوع چنین موردی، بهتر است که تمامی اپلیکیشن‌های استفاده کننده از شبکه اینترنت را ببندید.

این مطلب را نیز بخوانید: مصرف اینترنت بازی‌های آنلاین چقدر است؟

نرم‌افزار مشکل‌دار

اگر سخت‌افزار شما مشکل نداشته باشد، آنگاه این احتمال وجود دارد که مشکل از طرف نرم‌افزار مورد استفاده شما باشد. مشکلات کدنویسی شبکه می‌توانند باعث شوند که در هنگام ارسال بسته‌ها به سرور، برخی از آن‌ها در این بین گم شوند. اگر چنین مشکلی را در زمینه یک بازی و یا نرم‌افزار خاص دارید، آنگاه در صورت امکان باید اپلیکیشن خود را آپدیت کرده و یا اینکه آن را مجددا حذف و نصب کنید.

packet loss بی‌سیم

اگر از اتصال بی‌سیم استفاده می‌کنید، آنگاه احتمال وقوع مشکلات نسبت به اتصال سیمی، افزایش می‌یابد. دلیل این موضوع نیز این است که کابل اترنت یک مسیر امن را برای داده‌های شما ایجاد می‌کند، اما امواج وای‌فای باید از هوا و همچنین سایر موانع موجود در محیط عبور کرده تا بتوانند بین شما و روتر، اتصال برقرار کنند.

این موانع می‌توانند فیزیکی باشند (همانند دیوار، فلز و دستگاه‌های الکتریکی). همچنین موانع نامرئی نیز وجود دارند که از جمله آن‌ها می‌توان به سیگنال‌های وای‌فای متداخل و یا کانال‌های متضاد، اشاره کرد.

حملات سایبری

در مواردی نادر نیز، packet loss می‌تواند به دلیل وقوع حملات سایبری باشد. یک هکر می‌تواند در مسیر شما و مقصد داده‌هایتان قرار گرفته و بنابراین مسیر بسته‌های شما را نیز منحرف کند. کامپیوتر شما، بسته‌ها را به‌درستی ارسال می‌کند، اما به دلیل انحراف مسیر، داده‌ها به مقصد خود نمی‌رسند. در این بین، قربانی نیز فکر می‌کند که قطع اتصال رخ داده است. چنین حملاتی را DDoS (حمله محروم‌سازی از سرویس) می‌نامند. البته چنین مواردی نادر هستند، زیرا اغلب هکرها جهت آسیب رساندن به وب‌سایت‌ها، از بات‌نت‌ها استفاده می‌کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: بهترین اینترنت خانگی کدام است؟ بررسی جامع سرویس‌های اینترنتی 10 شرکت بزرگ ایران

کیفیت شبکه خود را ارتقا دهید

Packet loss می‌تواند شما را ناراحت کند. دلایل مختلفی نیز می‌توانند منجر به وقوع چنین مشکلاتی شوند. خوشبختانه راه‌کارهای بالا می‌توانند شما را در رفع این مشکل، یاری دهند. همچنین در این بین می‌توان به خاموش و روشن کردن دستگاه‌های مرتبط با شبکه شما نیز اشاره کرد. امید است که این مطلب توانسته باشد که مورد پسند شما واقع شود.

نوشته Packet loss چیست و چگونه می‌توان آن را رفع کرد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

ایردراپ (AirDrop) فقط جهت به‌اشتراک‌گذاری فایل‌ها در بین آیفون و آیپد کاربرد ندارد. علاوه بر این می‌توانید با استفاده از این ویژگی، به‌سرعت فایل‌های خود را به (از) مک نیز ارسال کنید. نحوه استفاده از ایردراپ در مک، با سیستم‌عامل iOS متفاوت است. نگران نباشید. در ادامه قصد داریم تا به نحوه فعال سازی ایردراپ در مک پرداخته و همچنین در صورت مشاهده نکردن سایر دستگاه‌ها، راه‌حل‌هایی را نیز در اختیار شما قرار دهیم.

نحوه فعال سازی ایردراپ در مک

برخلاف بسیاری از تنظیمات مک، این بار مجبور نخواهید بود که به منوی preferences رفته تا بتوانید در آنجا قابلیت ایردراپ را فعال کنید. این ویژگی به‌اشتراک‌گذاری فایل‌ها، به طرز مؤثری در رابط کاربری macOS گنجانده شده است. جهت اطمینان از فعال بودن این قابلیت، کافی است که گام‌های زیر را دنبال کنید.

1. Finder را باز کرده و سپس در نوار منوی بالایی، گزینه “Go” و سپس “AirDrop” را برگزینید.
2. در ادامه یک پنجره Finder در مقابل شما ظاهر شده و در آن می‌توانید دستگاه‌های سازگار با ایردراپ را مشاهده کنید.
3. بر روی متن “Allow me to be discovered by” کلیک کرده تا بتوانید مشخص کنید که چه کسی می‌تواند شما را جهت انتقالات ایردراپ، پیدا کند.
4. اگر می‌خواهید که افراد مجاز در این زمینه را به لیست مخاطبین خود محدود کنید، آنگاه باید گزینه “Contacts Only” را انتخاب کنید. اگر قصد پیدا کردن شخص جدیدی را نیز داشته باشید، آنگاه باید گزینه “Everyone” و اگر هم می‌خواهید که قابلیت ایردراپ دستگاه خود را غیرفعال کنید، آنگاه باید گزینه “No One” را برگزینید.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه به استفاده از سیری در مک بپردازیم و این کار چه مزیت‌هایی برای کاربران دارد؟

راه‌کارهای رفع مشکلات به‌اشتراک‌گذاری فایل‌ها در ایردراپ

اگر پس از فعال کردن قابلیت ایردراپ دستگاه خود، همچنان نمی‌توانید که شخص موردنظر را پیدا کنید، آنگاه باید گام‌های زیر را طی کرده تا بتوانید مطمئن شوید که دیگران می‌توانند کامپیوتر شما را دیده و با آن ارتباط برقرار کنند.

• تمامی مک‌ها باید در سال 2012 و یا جدیدتر (به غیر از مک پروی 2012) عرضه شده باشند. همچنین تمامی دستگاه‌ها باید حداقل از OS X Yosemite استفاده کنند. بر روی منوی اپل و سپس گزینه “About this Mac” کلیک کرده تا بتوانید نسخه سیستم‌عامل خود را پیدا کنید.
• تمامی آیفون‌، آیپد و یا آیپادها باید حداقل از iOS 7 استفاده کرده و در عین حال نیز ویژگی “Personal Hotspot” در آن‌ها غیرفعال باشد.
• دستگاه‌ها باید در فاصله 30 فوتی شما قرار داشته و همچنین بلوتوث و وای‌فای آن‌ها نیز روشن باشد.
• مطمئن شوید که فایروال شما، قابلیت ایردراپ را بلاک نکرده است. به “System Preferences” رفته، برگه “Firewall” را انتخاب و سپس جهت وارد کردن پسورد مدیریتی خود باید بر روی علامت قفل، کلیک کنید. بر روی گزینه “Firewall Options” کلیک کرده و سپس تیک کنار گزینه “Block all incoming connections” را بردارید.

نوشته آموزش فعال کردن قابلیت ایردراپ (AirDrop) در مک اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

هنگامی‌که قصد نصب یک توزیع لینوکس را دارید، با دو مورد مواجه خواهید شد: نام و محیط دسکتاپی. تفاوت لینوکس ها در چیست؟ طی یک جست‌و‌جوی سریع می‌توانید تفاوت‌های بین Ubuntu ،Fedora ،Linux Mint ،Debian ،openSUSE و سایر نسخه‌های لینوکس را متوجه شوید. اما دلیل وجود نسخه‌های مختلف لینوکس چیست و همچنین چه تفاوتی در بین آن‌ها وجود دارد؟

5 تفاوت کلیدی توزیع‌های لینوکس‌ با یکدیگر

آیا به دنبال نسخه جدیدی از لینوکس می‌گردید؟ شاید از خود بپرسید که دلیل وجود توزیع‌های مختلف لینوکسی چیست؟ مگر نه اینکه همه آن‌ها لینوکس هستند. می‌دانیم که ویندوز 10 نیز ویرایش‌‎های مختلفی دارد، اما این ویرایش‌ها تحت سیستم‌عامل‌هایی کاملا جداگانه، بازاریابی نمی‌شوند. این در حالی است که macOS فقط یک نوع دارد (حداقل برای دسکتاپ). پس چرا توزیع‌های مختلفی از سیستم‌عامل لینوکس وجود دارند؟

توسعه لینوکس مدیون تلاش‌های گروه‌های همکار و متفاوت از یکدیگر است. به همین دلیل از زمان عرضه Linux Kernel برای اولین بار، این رویه باعث به وجود آمدن توزیع‌های گوناگون شده است. همه این نسخه‌ها در اصل لینوکس هستند، اما طبیعتا تفاوت‌هایی را در بین آن‌ها احساس خواهید کرد، مخصوصا:

• محیط دسکتاپی
• مدیرهای پکیج‌ها
• سرورهای بصری (Display servers)
• اهداف و منظورها
• فلسفه متن-باز بودن

شاید بازهم از خود بپرسید که این تفاوت‌ها تا چه حد مهم هستند؟

این مطلب را نیز بخوانید: تفاوت بین لینوکس و یونیکس شامل چه مواردی می‌شود؟

محیط دسکتاپی

اکثر توزیع‌های لینوکسی را می‌توان با توجه به محیط دسکتاپی آن‌ها، از یکدیگر تمایز داد. به‌عنوان مثال، Ubuntu بسته به طعم (flavor) انتخابی شما، چندین محیط‌ دسکتاپی مختلف را پیشنهاد می‌دهد. شما می‌توانید از بین موارد زیر به انتخاب بپردازید:

• Ubuntu (نسخه اصلی که دسکتاپ GNOME را نیز در بر می‌گیرد)
• KDE) Kubuntu)
• LXQt) Lubuntu)
• Ubuntu Budgie (به همراه دسکتاپ Budgie)
• Ubuntu MATE (به همراه دسکتاپ کلاسیک Ubuntu)
• Xfce) Xubuntu)

در سایر توزیع‌های دیگر، انتخاب‌های دسکتاپی متعادل‌تری وجود دارند. به هر حال، این دسکتاپ‌ها به‌صورت چرخشی ارائه شده و دربرگیرنده محیط‌های مختلفی هستند. یکی از نمونه‌ها در این زمینه، Fedora است. در عین حال می‌توانید دسکتاپ Pantheon الهام گرفته شده از macOS را بر روی Elementary OS نیز مشاهده کنید.

مدیر پکیج و سایر فناوری‌ها

یکی دیگر از موارد تفاوت لینوکس ها به مدیر پکیج و سایر تکنولوژی‌های مربوطه، بازمی‌گردد. کسانی که نسخه‌های لینوکس را توسعه می‌دهند، می‌توانند نرم‌افزارهای موجود در این سیستم‌عامل (مواردی همچون فایل منیجر و پکیج منیجر) را نیز تعیین کنند. رهبران توزیع‌ها، این امکانات را در اختیار دارند، زیرا هر دسته‌بندی از لینوکس می‌تواند چندین اپلیکیشن داشته باشد.

به‌عنوان مثال، چندین فایل منیجر برای لینوکس در دسترس قرار دارند که به‌عنوان نمونه می‌توان به Konqueror و Nautilus اشاره کرد. هرکدام از این موارد، راهی متفاوت جهت کار با فایل‌ها را ارائه می‌دهند. یکی دیگر از موارد موجود در این زمینه، پکیج منیجر است. راه‌های گوناگونی جهت نصب نرم‌افزار در یک توزیع لینوکسی وجود دارند، اما همه آن‌ها از یک پکیج منیجر اساسی استفاده می‌کنند.

در توزیع‌های مبتنی بر Debian همانند Ubuntu و Linux Mint، نرم‌افزار dpkg مورد استفاده قرار می‌گیرد. این نرم‌افزار نیز از طریق یک dependency resolver مناسب، قابل دسترسی است. در CentOS، پکیج منیجر RPM مورد استفاده قرار می‌گیرد. این پکیج منیجر نیز از yum پیروی می‌کند.

این مطلب را نیز بخوانید: نحوه اجرای ماشین مجازی در لینوکس

سرورهای بصری مختلف

در لایه‌های نامشهود لینوکس، می‌توانید مجموعه‌ای از ابزارها، اپلیکیشن‌ها، فرایندها و سرورهایی را که شیوه اجرای یک نسخه لینوکسی را تعیین می‌کنند، پیدا کنید. یکی از نمونه‌های بارز در این زمینه، سرور بصری است. این نرم‌افزار وظیفه هماهنگی داده‌های مابین سخت‌افزار کامپیوتر و نمایشگر را برعهده دارد. بدین ترتیب کاربر می‌تواند با یک رابط کاربری گرافیکی، تعامل داشته باشد.

در طول تاریخ سیستم‌عامل لینوکس، X.Org Server بیشترین کاربرد را داشته است. البته جایگزین‌هایی نیز برای این نرم‌افزار وجود داشته که از جمله آن‌ها می‌توان به Mir و SurfaceFlinger که در سیستم‌عامل اندروید به کار گرفته شده است (اندروید از Linux Kernel استفاده می‌کند)، اشاره کرد. Wayland نیز می‌تواند در آینده نقش پررنگ‌تری داشته باشد و هم‌اکنون نیز اکثر توزیع‌های محبوب، از آن استفاده می‌کنند.

اهداف و مقاصد

هدف نیز یکی دیگر از موارد تفاوت بین لینوکس ها است. دلیل وجودی برخی از توزیع‌های لینوکس این است که آن‌ها به برخی از جنبه‌های یک نسخه موجود علاقه‌مند بوده و در عین حال نیز برخی از پکیج‌های نرم‌افزاری را جایگزین کرده‌اند. در عین حال، توزیع‌های لینوکسی می‌توانند بسته به اهدافشان، متفاوت باشند. به‌عنوان مثال، Linux Mint مبتنی بر Ubuntu است، اما از ابزارهای سیستمی، محیط‌های دسکتاپی و یک تم سبز نعنایی برخوردار است. هدف اصلی این توزیع این است که نقطه شروعی را برای کاربران ویندوز و macOS که تازه قصد استفاده از لینوکس را دارند، فراهم کند.

به‌ طرز مشابهی، Debian سعی دارد که یک توزیع بسیار پایدار باشد، بنابراین از نرم‌افزارهای قدیمی‌تر استفاده می‌کند. فرای قلمرو توزیع‌های جهانی، برخی از پروژه‌های لینوکسی، اهداف خاصی دارند. مثلا توزیع‌های گیمینگ همانند Steam OS و یا توزیع‌های چند رسانه‌ای همانند Fedora Design Suite، از جمله این موارد هستند.

فلسفه متن-باز بودن در مقابل اختصاصی بودن

در حالی که خود GNU/Linux شاید مشهورترین پروژه متن-باز باشد، اما تمامی توزیع‌ها لزوما 100 درصد این‌گونه نیستند. رهبران توسعه‌دهنده توزیع‌های لینوکس، موضع‌هایی متفاوت بر سر متن-باز بودن پروژه‌های خود دارند. همین موضوع می‌تواند برای طرفداران پروژه‌های متن-باز، از اهمیت بالایی برخوردار باشد.

به‌عنوان نمونه، Ubuntu مشکلی با قرار دادن نرم‌افزارهای خصوصی در بطن خود ندارد. مثلا کلاینت Steam و درایورهای گرافیکی شرکت‌های انویدیا و AMD نیز در این توزیع، قابل نصب هستند. از طرفی دیگر، Fedora یک سیاست محکم متن-باز بودن را در پیش گرفته و بنابراین اجازه نصب نرم‌افزارهای خصوصی را نمی‌دهد.

البته در نهایت می‌توانید باب میل خود، با توزیع لینوکسی دلخواه، تعامل داشته باشید. فارغ از سیاست‌های یک پروژه، سدی در برابر راه شما قرار نخواهد گرفت. به‌صورت خلاصه، شاید بسیاری از نسخه‌های لینوکس، به سیاست متن-باز بودن وفادار باشند، اما همگی از این قاعده پیروی نمی‌کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه از دستور Type در لینوکس استفاده کنیم؟

موارد اشتراک تمامی توزیع‌ها در چیست؟ Linux Kernel

در بالا به موارد تفاوت لینوکس ها پرداختیم. با این وجود، بازهم می‌توان همه آن‌ها را لینوکس نامید، اما چرا؟ همه این نسخه‌ها حداقل در یک چیز مشترک هستند: هسته لینوکس. این نرم‌افزار را می‌توان هسته این سیستم‌عامل به حساب آورد. در واقع هسته لینوکس به‌عنوان پلی عمل کرده و نرم‌افزار مورد استفاده شما (مثلا مرورگر اینترنت) را به سخت‌افزار رایانه شما، ارتباط می‌دهد. همچنین هسته لینوکس، درایورهای سخت‌افزاری بسیاری را نیز در خود جای می‌دهد. بنابراین می‌توانید از سخت‌افزارهای گوناگون، استفاده کنید.

به همین دلیل است که به‌روز نگه داشتن هسته و یا کامپایل کردن آن به دست خودتان (در صورت وجود نیازهایی مخصوص)، این‌چنین حائز اهمیت است. توسعه‌دهندگان سرتاسر جهان، در زمینه توسعه هسته لینوکس با یکدیگر و همچنین با خالق آن یعنی لینوس توروالدس (Linus Torvalds) نیز همکاری می‌کنند.

از تفاوت‌ها استفاده کرده و توزیع مناسب خود را برگزینید

در بالا سعی کردیم تا به تفاوت لینوکس ها بپردازیم. آگاهی از چگونگی این تفاوت‌ها می‌تواند شما را در دسترسی به تجربه‌ای بهتر، یاری کند. در غیر این صورت شاید تجربه کاری شما آسیب ببیند.

تمامی توزیع‌ها برای همگان مناسب نیستند، بنابراین باید کمی دقت و حوصله به خرج داده و گزینه‌ای را انتخاب کنید که با علایق و نیازهای شما، بیشترین تطابق را داشته باشد. البته اگر فرصتش را داشته باشید، آنگاه امتحان کردن نسخه‌های مختلف می‌تواند بهترین ایده را در زمینه انتخاب یک توزیع مناسب، در اختیار شما قرار دهد.

نوشته تفاوت توزیع‌های مختلف لینوکس در چیست؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

اگر بخواهید که سیستم‌عاملی دیگری بر روی کامپیوتر لینوکسی خود داشته باشید، می‌توانید از بوت دوگانه استفاده کنید. البته امکان استفاده از یک ماشین مجازی نیز وجود دارد. حال اگر روش دوم را انتخاب کنید چه؟ از کدام ماشین مجازی لینوکس باید استفاده کنید؟ در این مطلب به آموزش نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس می‌پردازیم.

ماشین مجازی در مقابل بوت دوگانه

دو راه جهت اجرای دو سیستم‌عامل بر روی یک کامپیوتر وجود دارند: بوت دوگانه و ماشین مجازی. بوت دوگانه خوب است، اما معایب خودش را نیز دارد. به‌عنوان مثال، می‌توانید دو یا چند نسخه لینوکس (شاید Linux Mint یا Ubuntu) را بر روی رایانه خود نصب کنید. به هر حال، همگان از این روش چندان راضی نیستند. مواردی همچون ریبوت کردن کامپیوتر می‌توانند به تجربه شما آسیب برساند.

فرایند ریستارت، انتخاب سیستم‌عاملی متفاوت در صفحه بوت‌لودر GRUB و سپس بوت کردن، می‌تواند مشکل‌ساز باشد. چنین مسائلی بیشتر در هنگامی رخ می‌دهند که لینوکس را در کنار ویندوز نصب کرده باشید. در کامپیوترهای کندتر، شاید فرایند بالا حدود 5 الی 10 دقیقه زمان ببرد. اگر هم آنتی ویروس شما در مرحله بوت نیز فعالیت داشته باشد، آنگاه باید بیشتر صبر کنید. در هر صورت، اجرای سیستم‌عامل ثانویه با استفاده از یک ماشین مجازی، می‌تواند این مشکلات را برطرف سازد.

این مطلب را نیز بخوانید: تفاوت بین لینوکس و یونیکس شامل چه مواردی می‌شود؟

ماشین مجازی چیست؟

پیش از شروع نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس خود، باید با ماشین مجازی بیشتر آشنا شوید. ماشین‌های مجازی (VMs)، اپلیکیشن‌هایی هستند که یک محیط نرم‌افزاری را در داخل سیستم‌عاملی دیگر، ایجاد می‌کنند. در داخل این محیط نرم‌افزاری نیز می‌توانید یک سیستم‌عامل دیگر را نصب کنید. سیستم‌عامل اصلی را “host OS” و سیستم‌عامل ثانویه را “guest OS” می‌نامند. علاوه بر این، این مجازی‌سازی (virtualization) می‌تواند به کمک سخت‌افزارهای اختصاصی، تعدیل شود.

شیوه فعال کردن مجازی‌سازی در کامپیوتر

شاید سیستم‌عامل دوم شما بدون استفاده از مجازی‌سازی سخت‌افزاری نیز کار کند، اما در صورت وجود این گزینه، قطعا استفاده از آن، ارزشش را خواهد داشت. مخصوصا به این دلیل که بدین ترتیب، میزان استفاده از منابع رایانه شما کاهش می‌یابد. جهت بررسی اینکه آیا کامپیوتر شما از مجازی‌سازی پشتیبانی می‌کند یا خیر، باید در لینوکس خود، یک Terminal را باز کرده و سپس دستور زیر را در آن وارد کنید:

به دنبال واژه “Virtualization” بگردید. نوع مجازی‌سازی مورد پشتیبانی توسط پردازنده رایانه شما، لیست خواهد شد. باید یکی از گزینه‌های VT-x ،VT-d و یا AMD-V را مشاهده کنید.

جهت فعال کردن مجازی‌سازی سخت‌افزاری، باید کامپیوتر خود را ریستارت کرده تا به BIOS/UEFI دسترسی پیدا کنید. شیوه دسترسی به این منو نیز به سیستم شما بستگی دارد. معمولا باید پس از ریستارت شدن رایانه، کلیدهای “Del” و یا “F2” را فشار دهید. در BIOS باید صفحه “Advanced” را پیدا کرده و سپس به دنبال یکی از موارد زیر بگردید:

• Virtualization
• VT-x (اینتل. کامپیوترهای قدیمی‌تر، از VT-d برخوردار هستند)
• AMD-V (پردازنده‌های AMD)

در BIOS‌های قدیمی می‌توانید فقط از صفحه‌کلید استفاده کنید. این در حالی است که در UEFI‌ها، امکان استفاده از موس نیز فراهم است. پس از فعال کردن مجازی‌سازی، باید کلید “F10” را جهت ذخیره‌سازی و خروج، فشار دهید.

در ادامه، رایانه شما ریبوت می‌شود.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه برنامه‌های ویندوز را بر روی مک اجرا کنیم؟

ابزارهای ماشین مجازی برای لینوکس

در ادامه فرایند نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس ، به معرفی اپلیکیشن ماشین مجازی می‌پردازیم.

VirtualBox

VirtualBox یک ماشین مجازی همه‌کاره است. در این ابزار می‌توانید تقریبا تمامی سیستم‌عامل‌ها را شبیه‌سازی کنید (البته به غیر از گزینه‌های مبتنی بر پردازنده‌های ARM). این ابزار در حین مجازی‌سازی، می‌تواند از سخت‌افزار و نرم‌افزار شما نیز به‌صورت بهینه استفاده کند و همچنین ماشین‌های مجازی را به‌عنوان دیسک ایمیج‌ها، ذخیره کند. بدین ترتیب، تهیه پشتیبان از آن‌ها و یا مهاجرت به کامپیوتر و سایر اپلیکیشن‌های ماشین مجازی، آسان‌تر می‌شود. VirtualBox مخصوصا در زمینه اجرای توزیع‌های 32 و 64 بیتی لینوکس و ویندوز، عملکرد خوبی دارد. همچنین امکان اجرای macOS در این اپلیکیشن نیز فراهم است.

QEMU

اگر قصد اجرای یک سیستم‌عامل ARM محور را به‌عنوان ماشین مجازی لینوکس خود دارید، آنگاه QEMU بهترین گزینه است. این ابزار برای شبیه‌سازی اندروید، Raspberry و یا سیستم‌عامل‌های غیر Linux RISC نیز مناسب است. البته QEMU کمی هم چالش‌برانگیز است، زیرا به جای رابط کاربری موس محور، بر خطوط دستوری تکیه دارد. جهت صرفه‌جویی در وقت، برخی از سیستم‌عامل‌ها توسط خود QEMU قابل دانلود هستند.

نام کامل QEMU نیز “Quick Emulator” است. این ابزار در اصل یک محیط گسترده‌تر بوده که در آن می‌توانید به مدیریت مجازی‌سازی سخت‌افزاری بپردازید. با استفاده از دستور زیر می‌توانید QEMU را نصب کنید:

همان‌طور که بدان اشاره شد، رابط کاربری دستوری Terminal، جهت اجرای QEMU مورد استفاده قرار می‌گیرد. این قضیه می‌تواند برای کاربران جدید لینوکس، کمی سخت باشد، اما خوشبختانه راه‌حل‌هایی هم در این زمینه وجود دارند. نسخه‌های زیر، یک رابط کاربری گرافیکی (GUI) را نیز شامل می‌شوند، بنابراین بدون تایپ کردن دستورات نیز می‌توانید یک مجازی‌ساز لینوکس را اجرا کنید:

• QtEmu
• AQEMU
• JavaQemu

این پروژه‌ها هنوز در حال توسعه هستند. جهت دریافت بهترین نتیجه، QtEmu را امتحان کنید.

VMware Workstation Player

VMware با هزاران مشتری شرکتی، در زمینه مجازی‌سازی دسکتاپ و سرور، پیشتاز است. خوشبختانه نسخه رایگان این اپلیکیشن نیز منتشر شده است. این ابزار از تمامی سیستم‌عامل‌های مهم لینوکس و بیش از 200 سیستم‌عامل دیگر، پشتیبانی می‌کند. VMware Workstation Player یک راه‌کار هوشمندانه است. البته برخلاف QEMU، اپلیکیشن VMware Workstation Player نمی‌تواند سیستم‌عامل‌های مبتنی بر ARM را اجرا کند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه برنامه‌های مک را در ویندوز 10 اجرا کنیم؟

کدام نسخه از لینوکس، بهترین کارایی را در یک ماشین مجازی دارد؟

پس از انتخاب ماشین مجازی موردنظر خود، وقت آن فرا رسیده که سیستم‌عامل موردنظر خود جهت نصب بر روی آن را انتخاب کنید. به‌عنوان نمونه، می‌توانید به‌راحتی سیستم‌عامل ویندوز را بر روی VirtualBox و VMware، اجرا کنید. متقابلا، QEMU نیز جهت اجرای سیستم‌عامل‌های ARM محور همانند Raspberry Pi و اندروید، طراحی شده است. این در حالی است که سیستم‌عاملی سبک همانند Lubuntu، می‌تواند بر روی تمامی ماشین‌های مجازی اشاره شده در این مقاله، اجرا شود.

اما اگر قصد اجرای تمامی این ماشین‌های مجازی را داشته باشید چه؟ خوشبختانه این نرم‌افزارها با یکدیگر سازگاری بالایی دارند. شما می‌توانید یک فایل VDI را از VirtualBox به یک ماشین دیگر، وارد کنید. همچنین می‌توانید یک VMware VMDK را به یک فایل خواندنی IMG برای QEMU، تبدیل کنید. بنابراین، فارغ از گزینه‌ مورد استفاده شما، می‌توانید ماشین مجازی‌سازی خود را به دستگاه‌های دیگر نیز انتقال دهید.

از کدام ماشین مجازی لینوکس باید استفاده کنیم؟

در بالا، نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس را مورد بحث قرار دادیم. همچنین سه گزینه را نیز به شما معرفی کردیم. حال باید کدام را انتخاب کنید؟

خب، این موضوع به این آسانی‌ها هم نیست. اگر به دنبال مجازی‌سازی آسان، سرراست و متن-باز بوده، آنگاه باید VirtualBox را انتخاب کنید. اگر هم متن-باز بودن یک اپلیکیشن برای شما مهم نیست، آنگاه شاید VMware بتواند گزینه بهتری برای شما باشد، مخصوصا بر روی کامپیوترهای جدیدتر. اگر هم قصد اجرای یک سیستم‌عامل ARM محور را بر روی لینوکس خود دارید، آنگاه انتخاب شما باید QEMU باشد. اگر چندان حوصله کار با Terminal را ندارید، آنگاه بهتر است که از یک رابط کاربری گرافیکی استفاده کنید.

نوشته نحوه اجرای ماشین مجازی در لینوکس اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.