چطور بفهمیم چه کسی از پروفایل اینستاگرام بازدید کرده؟

اینستاگرام این روزها یکی از پرکاربردترین پلتفرم های رسانه های اجتماعی است. ماهانه بیش از یک میلیارد کاربر فعال روزانه برای مشاهده تصاویر/فیلم های ارسال شده توسط دوستان، خانواده یا افراد مشهور مورد علاقه خود وارد اینستاگرام می شوند.

در اینستاگرام، امروزه تقریبا همه افراد مشهور با طرفداران در ارتباط هستند و زندگی اجتماعی خود را به اشتراک می گذارند. اینستاگرام همچنین به مشاغل، بازاریابان، مدیران وب سایت و وبلاگ نویسان کمک می کند تا یک برند شوند.

اگر شما یک اینستاگرامی فعال با نمایه عمومی هستید، به احتمال زیاد از خود پرسیده اید “آیا می توانم ببینم چه کسی نمایه اینستاگرام من را مشاهده می کند؟” بنابراین در ادامه خواهیم گفت، چطور بفهمیم چه کسی از پروفایل اینستاگرام بازدید کرده؟

چطور بفهمیم چه کسی از پروفایل اینستاگرام بازدید کرده؟

چطور بفهمیم چه کسی از پروفایل اینستاگرام بازدید کرده؟

نحوه مشاهده افرادی که نمایه اینستاگرام شما را مشاهده می کنند؟

به طور دقیق، هیچ راهی ساده برای شما وجود ندارد که بررسی کنید چه کسی صفحه اینستاگرام شما را مشاهده می کند. اینستاگرام ویژگی داخلی ندارد که به کاربران اجازه دهد ببینند چه کسی پروفایل خود را مشاهده کرده است و دلیل بسیار خوبی در پشت آن وجود دارد، آن هم حریم خصوصی کاربران است.

اینستاگرام متعلق به فیس بوک دارای تمام داده هایی است که برای بررسی افرادی که پروفایل شما را مشاهده کرده اند نیاز دارید، اما آن را با شما به اشتراک نمی گذارد؛ زیرا اینکار می تواند منجر به کاهش قابل توجه تعامل کاربران در این پلت فرم شود.

تعداد قابل توجهی از کاربران اینستاگرام وقت خود را صرف بررسی پروفایل های دیگران بدون ارسال هیچ چیزی در نمایه خود می کنند. به همین دلیل بسیاری از افراد تمایل دارند بدانند چه کسانی آن ها را دنبال می کنند.

استفاده از برنامه های شخص ثالث برای مشاهده افرادی که نمایه اینستاگرام شما را مشاهده کرده اند

آیا برنامه های شخص ثالثی وجود دارد که بتوانید از آنها برای مشاهده افرادی که نمایه اینستاگرام شما را مشاهده کرده اند استفاده کنید؟ بله، تعداد زیادی برنامه، هم در App Store و هم در Play Store وجود دارد که به شما این باور را می دهد که با دسترسی به حساب اینستاگرام خود می توانید ببینید چه کسی حساب اینستاگرام شما را مشاهده می کند.

برنامه های اندوریدی شخص ثالث برای دیدن افرادی که اینستاگرام من را مشاهده کرده اند

۱٫ اپلیکیشن Profile+ Followers & Profiles Tracker

با استفاده از اپلیکیشن Profile+ Followers & Profile Tracker، می توانید ببینید چه کسی نمایه اینستاگرام شما را مشاهده می کند. امکان ردیابی آن دسته از افرادی وجود دارد که شما را در اینستاگرام دنبال می کنند، اما شما از وجود آن ها با خبر نیستید. این برنامه می تواند یک اعلان برای همه فعالیت ها فرد مورد نظر برای شما ارسال کند. این برنامه دارای رابط کاربری ساده و کاربر پسند که به راحتی می توانید stalkers را در نمایه اینستاگرام خود بشناسید.

۲٫ اپلیکیشن Follower Analyzer

شاید برای شما هم یکسری سوالات پیش آمده باشد که دوست داشته باشید بدانید به طور مثال:

  • چگونه می توان دید چه کسانی نمایه اینستاگرام شما را مشاهده می کنند؟
  • چگونه می توان دید چه کسی پست یا عکس های شما در اینستاگرام را مشاهده کرده است؟
  • چگونه می توان دید چه کسی استوری اینستاگرام شما را مشاهده کرده است؟
  • چگونه می توان دید چه کسی ویدیوی اینستاگرام شما را مشاهده کرده است؟

می توانید برنامه “Follower Analyzer for Instagram” را نصب کنید، تا شما هم بدانید چه کسانی شما را روزانه رصد می کنند. کاربران Android می توانند آن را در Google PlayStore و کاربر iOS می توانند آن را برای Apple App Store تهیه کنند. برای ثبت نام یک حساب کاربری در برنامه، کافی است تا تجزیه و تحلیل مشخصات و دنبال کنندگان اینستاگرام شما آغاز شود. همچنین افرادی را که به عکس ها و استوری های شما علاقه دارند ردیابی می کند. به سادگی می توان پاسخ داد که چه کسی مشخصات اینستاگرام من را با این برنامه مشاهده کرده است.

۳٫ اپلیکیشن Tracker ، Analyzer App

این برنامه گزارش های منظمی در مورد شخصی که اینستاگرام من را دنبال می کند، ایجاد می کند. این برنامه به دانستن اینکه چه کسی در اینستاگرام من را دنبال می کند به شما کمک می کند. این برنامه رایگان اینستاگرام هنگامی که شخصی در پست، استوری یا ویدئوی شما وارد شده است، اعلام می کند. شما می توانید ببینید چه کسانی با این برنامه اینستاگرام شما را مشاهده می کنند.

چطور بفهمیم چه کسی از پروفایل اینستاگرام بازدید کرده؟

برنامه های iOS برای دیدن افرادی که اینستاگرام من را مشاهده کردند

 ۱٫ اپلیکیشن Visitors Pro 

اگر شما از کاربران ios هستید ممکن است برای شما هم یکسری سوالاتی پیش آمده باشد:

  • چگونه می توان دید چه کسانی نمایه اینستاگرام من را مشاهده می کنند؟
  • چه کسی عکس های اینستاگرام من را مشاهده کرد؟
  • چه کسی استوری اینستاگرام من را مشاهده کرد؟

برای پاسخ به این سوالات باید برنامه “Visitors Pro” را نصب کنید و اجازه دهید اطلاعات اینستاگرام شما را جمع آوری کند.

پس از محاسبات خودکار، می توانید نتایج دقیق استالکرهایی را که نمایه اینستاگرام شما را مشاهده کرده اند، بررسی کنید. باید بدانید چه کسانی بیشتر به تصاویر و استوری های شما علاقه دارند. این برنامه به شما  کمک می کند تا ردیابی کسانی را که بیشترین بار اینستاگرام شما را مشاهده کرده اند را پیدا کنید.

۲٫ اپلیکیشن Analyzer Plus 

پس از نصب این برنامه می توانید گزارش هایی از فالوورهایی که حساب اینستاگرام خود را بررسی کرده و دنبال کرده اند، جمع آوری کرده و به استوری ها و پست های اینستاگرام خود علاقه مند شوید. دیدن این که چه کسی حساب اینستاگرام شما را با این برنامه مشاهده می کند بسیار جالب است.

آیا با نصب این برنامه می توانم ببینم چه کسی پست های اینستاگرام من را مشاهده می کند؟ بله، شما می توانید.

  • همه گزینه های اجرای و استفاده از برنامه بسیار ساده است.
  • برنامه بسیار سریع کار می کند.
  • مبتدیان می توانند به راحتی از آن استفاده کنند.

این یکی از بهترین برنامه ها برای یافتن استالکرهای خود در اینستاگرام است.

۳٫ اپلیکیشن Profile+ Unfollowers Analysis

با نصب این برنامه می توانید افرادی را که به طور منظم حساب اینستاگرام شما را مشاهده یا دنبال می کنند، ردیابی کنید.

  • این برنامه رایگان دارای رابط کاربری خوبی است.
  • امکانات و اطلاعات دقیق در مورد افرادی که نمایه اینستاگرام شما را مشاهده کرده اند دریافت کنید.
  • دنبال کنندگان اینستاگرام خود را ردیابی و تحلیل کنید.
  •  کسانی که استوری اینستاگرام شما را مشاهده کردند را به راحتی پیدا کنید.

 

 

 

نوشته چطور بفهمیم چه کسی از پروفایل اینستاگرام بازدید کرده؟ اولین بار در گويا آی‌ تی پدیدار شد.

اینترنت و شبکه‌ جهانی وب چه تفاوتی با یکدیگر دارند؟

تفاوت اینترنت و وب

اینترنت چیزی است که انسان‌های این کره‌ خاکی (البته آن‌هایی که بدان دسترسی دارند) هر روز از آن استفاده می‌کنند، اما در هر صورت این احتمال وجود دارد که دقیقا با اصطلاحات این زمینه آشنا نباشند. شاید کلمه‌ای را درست به کار نبرده و یا اینکه دو واژه را به‌جای هم به کار برده باشید، در صورتی که شاید یکسان نباشند. در این مطلب قصد داریم که به تفاوت اینترنت و وب بپردازیم.

اینترنت چیست؟

تفاوت اینترنت و وب را با بحث در رابطه با اولی آغاز می‌کنیم. اینترنت، شبکه جهانی متشکل از کامپیوترها است. اینترنت در واقع همان فناوری اساسی و زیرساختی بوده که باعث می‌شود کامپیوترها، گوشی‌ها، کنسول‌های بازی، وسایل خانگی هوشمند، سرورها و سایر دستگاه‌ها فارغ از اینکه در کجای این دنیا قرار دارند، بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

بدین ترتیب می‌توان گفت که اینترنت شامل تمامی زیرساخت‌های فیزیکی می‌شود که جهت ارتباط اعضای این شبکه با یکدیگر، ضروری هستند. این زیرساخت چه سیم‌های ارائه‌دهنده خدمات اینترنت (ISP) شما باشند و چه کابل‌های زیر دریایی که قاره‌ها را به یکدیگر متصل می‌کنند، در هر صورت جهت کارکرد صحیح شبکه اینترنت، موردنیاز هستند. به همین دلیل است که می‌گویند هیچ‌کسی در اصل مالک اینترنت نیست.

اما اینترنت فقط یک مفهوم فیزیکی نیست. پروتکل‌ها و استانداردهای گوناگونی بر روی این شبکه پیاده‌سازی شده تا عملکرد امروزه را داشته باشد. به‌عنوان مثال، آدرس‌های IP یکی از اجزاهای اساسی این سیستم هستند. هر دستگاه یک آدرس IP دارد، درست همانند هر ساختمان فیزیکی که یک آدرس دارد. بدون IP یا همان پروتکل اینترنت، دستگاه‌هایی که از اینترنت استفاده می‌کنند، قادر نخواهند بود که اطلاعات را به مقصد درست ارسال کنند.

ظهور اینترنت

پیش‌ از اینکه اینترنت به‌معنای امروزی وجود داشته باشد، دولت‌ها و دانشگاه‌ها از طریق شبکه‌های محلی، کامپیوترهای خود را به یکدیگر متصل می‌کردند. در آن روزها، اینترنت به‌معنای امروزی وجود نداشت. در دهه 1960 و 70، تحقیقات مقدماتی بسیاری در رابطه با اینترنت صورت گرفت. در دهه 1980، دولت ایالات متحده هزینه، وقت و پژوهش‌های فراوانی را صرف توسعه چیزی کرد که امروزه به اینترنت مدرن تبدیل شده است.

این مطلب را نیز بخوانید: پر سرعت‌ترین اینترنت جهان متعلق به کدام کشورهاست؟

به لطف فرایندهای تجاری‌سازی، اینترنت توانست که در اواخر دهه 1990 و اوایل دهه 2000 میلادی، به پدیده‌ای رایج‌ تبدیل شود. بدین ترتیب اینترنت از یک ابزاری که بیشتر در محیط‌های تخصصی و حرفه‌ای (همانند دانشگاه‌ها و ارتش) کاربرد داشت، به زیرساختی همگانی تبدیل شد. ارتباطات، تجارت، تحقیقات و … اکنون در قیاس با گذشته، خیلی بیشتر از اینترنت استفاده می‌کنند.

منظور از وب (World Wide Web) چیست؟

بحث در رابطه با تفاوت اینترنت و وب را با دومی ادامه می‌دهیم. همان‌طور که در بالا نیز بدان اشاره کردیم، این دو به یک مفهوم واحد اشاره نمی‌کنند. شبکه جهانی وب که معمولا به آن وب نیز گفته می‌شود، یک سیستم سازماندهی شده بوده که از طریق اینترنت قابل دسترسی است.

تیم برنرزلی (Tim Berners-Lee) در سال 1989، وب را اختراع کرد و سپس در سال 1991، این پدیده به‌صورت عمومی در اختیار همگان قرار گرفت. وی هیچ‌وقت ایده خود را ثبت نکرد و در عوض آن را به‌صورت باز در اختیار همگان قرار داد.

این پدیده را به دلیل ذات به هم پیوسته آن، “وب” نامیدند. طراحی این شبکه باعث شده تا کاربران آن در هر جایی که هستند، به‌راحتی بتوانند به منابع گوناگون دسترسی پیدا کنند. در نظر بگیرید که با مراجعه به یک وب‌سایت و کلیک کردن بر روی مطالب آن‌ می‌توانید به جاهای گوناگون آن وب‌سایت سر بزنید و لازم نیست که آدرس دقیق مطلب موردنظر خود را تایپ کنید.

تقریبا هر کاری که با استفاده از یک مرورگر وب انجام می‌دهیم، بخشی از شبکه جهانی وب است. HTTP که خلاصه شده Hypertext Trasfer Protocol بوده، روش اصلی ارتباط در فضای وب است. هنگامی‌که مرورگر خود را باز کرده و به‌ وب‌سایتی همانند www.itresan.com می‌روید، آنگاه مرورگر شما با استفاده از HTTP، اطلاعات را از سرور وب‌سایت موردنظر درخواست کرده و سپس اطلاعات دریافتی را به‌صورتی خوانا به شما نمایش می‌دهد.

سایر پروتکل‌های وب

HTML یا همان Hypertext Markup Language، شکل قالب‌بندی پایه‌ای مورد استفاده در وب است. علاوه بر متن پایه و قالب‌بندی‌هایی همانند برجسته کردن و مایل کردن متون، HTML قادر است که لینک تصاویر، ویدیوها و سایر فایل‌های رسانه‌ای را نیز در متن لحاظ کند. یکی از بخش‌های اساسی وب، Hyperlink یا همان اَبَرپیوند است. با استفاده از Hyperlink می‌توان متون قابل کلیک ساخت و از طریق آن‌ها به سایر صفحات رفت.

این مطلب را نیز بخوانید: بهترین اینترنت خانگی کدام است؟ بررسی جامع سرویس‌های اینترنتی 10 شرکت بزرگ ایران

منابعی که بر روی فضای وب قرار دارند، به‌وسیله URI یا همان Uniform Resource Identifier (که به‌معنای شناسه منبع یکسان است)، شناسایی می‌شوند. URL یا همان Uniform Resource Locator (که به‌معنای مکان‌یاب منبع یکسان بوده)، امروزه رایج‌ترین نوع URI در شبکه وب است. یکی دیگر از نام‌های رایج URL، آدرس وب‌سایت است. همان‌طور کع از نام‌ها نیز مشخص است، این‌ها به یک صفحه وب مربوط می‌شوند. اگر URL یک صفحه را داشته باشید، آنگاه می‌توانید آن را در یک مرورگر تایپ کرده تا به آن صفحه دسترسی پیدا کنید.

تفاوت اینترنت و وب

شاید ساده‌ترین روش جهت بیان تفاوت اینترنت و وب این باشد که بگوییم که هرکدام بدون دیگری، قادر به انجام چه کارهایی هستند. بدون استفاده از وب، همچنان می‌توانید از اینترنت استفاده کنید. این قضیه بدین دلیل است که به غیر از شبکه جهانی وب، بازهم روش‌های دیگری جهت برقراری ارتباط وجود دارند. ایمیل یکی از این نمونه‌ها است. جهت ارسال ایمیل، نیازی به استفاده از وب ندارید، زیرا سرویس‌های ایمیل‌ از SMTP یا همان Simple Mail Transfer Protocol استفاده می‌کنند و بنابراین بدون یک مرورگر وب نیز می‌توان اقدام به ارسال و دریافت ایمیل کرد.

امروزه اکثر مردم از طریق مرورگرهای وب به حساب ایمیل خود دسترسی پیدا می‌کنند که در این سناریو می‌توان گفت که از وب استفاده می‌شود. قرار دادن لینک به منابع وب نیز یک بخش رایج از ایمیل‌ها است. VoIP یا همان صدا بر بستر پروتکل اینترنت نیز از اینترنت استفاده می‌کند، اما از وب خیر. هنگامی‌که با استفاده از یک سرویس تلفن اینترنتی اقدام به برقراری تماس می‌کنید، آنگاه در این فرایند نه به صفحه وبی دسترسی پیدا می‌کنید و نه اطلاعاتی را از طریق وب بارگذاری می‌کنید. در واقع فقط مشغول برقراری تماسی بوده که در آن اطلاعات به جای سیم‌های تلفن، از طریق زیرساخت‌های اینترنت جابجا می‌شوند.

مثال آخر نیز به فعال و انفعالات از طریق سایر پروتکل‌های اینترنت مربوط می‌شود، مثلا FTP یا همان File Transfer Protocol (پروتکل انتقال فایل) را در نظر بگیرید. FTP به شما این امکان را می‌دهد که فایل‌ها را از طریق یک دستگاه به دیگری منتقل کنید، اما جهت انجام این کار به مرورگر وب و یا سایر پروتکل‌های وب، احتیاجی ندارید. مادامی که یک نرم‌افزار FTP داشته باشید و همچنین چیزی که بدان وصل شوید، آنگاه می‌توانید بدون استفاده از مرورگر وب، از FTP استفاده کنید.

آیا بدون اینترنت می‌توانیم از وب استفاده کنیم؟

چنین چیزی امکان ندارد و در واقع بدون استفاده از اینترنت، یک مرورگر وب نمی‌تواند به فضای وب دسترسی پیدا کند. جهت دسترسی به یک منبع تحت وب (همانند یک وب‌سایت) که بر روی یک سرور دیگر قرار دارد، باید از طریق اینترنت به آن وصل شوید. اگر اتصال اینترنت نداشته باشید، آنگاه نمی‌توانید به شبکه‌ای که اطلاعات موردنظر شما در آن قرار دارد، وصل شوید.

البته هنوز هم می‌توانید با استفاده از یک مرورگر وب، به شبکه محلی خود و به تبع اطلاعات موجود بر روی آن، دسترسی پیدا کنید. به‌عنوان مثال شاید شرکت شما یک وب‌سایت داخلی داشته باشد که فقط در صورت وصل شدن به شبکه آن شرکت، امکان دسترسی به آن را داشته باشید (این نوع شبکه را اینترانت می‌گویند).

این مطلب را نیز بخوانید: اگر با اتصال به اینترنت خود مشکل دارید، این مقاله را بخوانید!

با استفاده از مرورگر وب خود می‌توانید این اطلاعات را مرور و باز کنید. این در حالی است که این اطلاعات در اصل بر روی اینترنت قرار نداشته و در واقع سروری که بدان وصل شده‌اید، بر روی شبکه داخلی شما قرار دارد. بنابراین اگر به شهری دیگر رفته و بخواهید که به همان صفحه داخلی شرکت خود دسترسی پیدا کنید، آنگاه قادر به انجام چنین کاری نخواهید بود. در چنین مواردی، از شبکه‌های مشابه شبکه جهانی وب استفاده شده، اما از آنجایی که محتوای شبکه‌های اینترانت، در بستر اینترنت قابل دسترسی نیست، پس در همه‌جا به این محتوا دسترسی نخواهید داشت.

سخن پایانی

در بالا به تفاوت اینترنت و وب پرداختیم. همان‌طور که دیدید، اینترنت و وب به یکدیگر نیاز دارند، اما هر دو به یک چیز اشاره نمی‌کنند. اینترنت زیرساختی است که از طریق آن شبکه‌های کامپیوتری به یکدیگر متصل می‌شوند. در عین حال شبکه جهانی وب یک سیستم متشکل از اطلاعات سازمان یافته بوده که از طریق اینترنت قابل دسترسی هستند. لزوما هر چیزی که بر روی اینترنت وجود دارد، به وب نیازمند نیست.

نوشته اینترنت و شبکه‌ جهانی وب چه تفاوتی با یکدیگر دارند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

الگوریتم شبکه‌های اجتماعی چگونه کار می‌کند و آیا می‌تواند محتوای خاصی را حذف کند؟

این روزها به هر جای اینترنت که سرک بکشید، چیزی را در رابطه با الگوریتم‌ها خواهید شنید. همان‌طور که می‌دانید، الگوریتم‌ها مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها هستند. در این مطلب قصد داریم که در رابطه با الگوریتم شبکه های اجتماعی، اطلاعاتی را در اختیار شما قرار دهیم.

الگوریتم شبکه های اجتماعی چگونه کار می‌کند؟

هنگامی‌که بحث بر سر الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی باشد، آنگاه منظور ما، الگوریتم فیدها بوده که از طریق آن تعیین می‌شود که کدام پست در فیدهای شما به نمایش درآید. شرکت‌های صاحب شبکه‌های اجتماعی می‌توانند چندین الگوریتم داشته باشند، بنابراین در اینجا مهم است که آنی را که می‌خواهیم، از مابقی جدا کنیم.

در اصل، الگوریتم فیدها از یادگیری ماشینی استفاده کرده تا بتواند پستی را که شما می‌پسندید، پیش‌بینی کند و در نهایت هم آن را در فیدهای شما به نمایش بگذارد. اکثر شبکه‌های اجتماعی (البته به غیر از مواردی همانند اینستاگرام)، به شما این امکان را می‌دهند که از بین فیدهای مبتنی بر الگوریتم و فیدهای زمانی، یکی را انتخاب کنید.

الگوریتم شبکه های اجتماعی

در فیدهای مبتنی بر الگوریتم، پست‌ها به ترتیبی که الگوریتم فکر می‌کند بهتر است، به شما نمایش داده می‌شوند. از طرفی دیگر فیدهای زمانی، پست‌ها را بر اساس زمان آن‌ها سازماندهی می‌کنند. بنابراین شاید در فیدهای اینستاگرام شما، پیش از نمایش دادن پست چند دقیقه پیش یک حساب که چندان با آن تعامل ندارید، پستی نشان داده شود که به نظر الگوریتم، بیشتر از آن خوشتان می‌آید.

جهت نیل به این هدف، شبکه‌های اجتماعی داده‌های مربوط به پست‌هایی که در گذشته با آن‌ها سروکار داشته‌اید، پست‌های ترند شده حال حاضر و همچنین پست‌های اسپانسری را برداشته و مورد تحلیل قرار می‌دهند. داده‌هایی که توسط این الگوریتم‌ها مطالعه می‌شوند، حجم بسیار بالایی دارند.

این مطلب را نیز بخوانید: معرفی 10 شبکه اجتماعی محبوب در جهان

پلتفرم‌های اجتماعی با توجه به اینکه دوستان شما از چه پست‌هایی خوششان آمده، تاریخچه جست‌و‌جوی شما در سایر وب‌سایت‌ها و حتی مدت زمانی که به یک پست نگاه می‌کنید، می‌توانند اطلاعات گردآوری کنند. با ترکیب کردن تمامی این داده‌ها، الگوریتم می‌تواند بفهمد که احتمالا به کدام پست‌ها علاقه خواهید داشت.

چرا شبکه‌های اجتماعی از الگوریتم‌ها استفاده می‌کنند؟

استفاده از الگوریتم در شبکه های اجتماعی یک دلیل دارد و آن این است که بیشتر شما را بر روی این شبکه‌ها نگه دارد. اگر از پستی لذت ببرید، آنگاه به پایین اسکرول کرده تا بیشتر ببینید و این ذات انسان‌ها است. حال این پرسش پیش می‌آید که چرا شبکه‌های اجتماعی می‌خواهند که شما بیشتر از آن‌ها استفاده کنید؟ طبیعی است که جواب این پرسش به هدف اصلی هر کسب‌و‌کاری یعنی پول بازمی‌گردد.

هر چه بیشتر وقت خود را بر روی یک شبکه اجتماعی بگذرانید، آنگاه آن پلتفرم نیز می‌تواند تبلیغات بیشتری را به شما نمایش دهد. مثلا فرض کنید که پس از مشاهده هر 3 پست در اینستاگرام، یک پست تبلیغاتی به شما نمایش داده شود. با یک حساب ساده می‌توان فهمید که هر چه پست‌های بیشتری ببینید، آنگاه تبلیغات بیشتری را نیز مشاهده خواهید کرد.

الگوریتم شبکه های اجتماعی

هر بار که یک تبلیغ را بر روی یک شبکه اجتماعی مشاهده کنید، آنگاه آن پلتفرم از این طریق، درآمد کسب می‌کند. اگر فقط به تبلیغ نگاه کنید، آنگاه این فرایند، تأثیرگذاری نامیده می‌شود. قیمت تبلیغات در شبکه‌های اجتماعی، با استفاده از میزان تأثیرگذاری تعیین می‌شود. بنابراین هر بار که یک تبلیغ را نگاه می‌کنید، آنگاه آن شبکه اجتماعی از این طریق درآمدزایی می‌کند. اگر بیشتر با تبلیغ نشان داده شده تعامل برقرار کنید و مثلا آن را لمس کنید، آنگاه تعرفه تبلیغات نیز بالاتر خواهد رفت.

یک دلیل اصلی دیگر نیز در رابطه با نگه داشتن بیشتر شما وجود دارد و آن، استفاده بلند-مدت است. پلتفرم‌های اجتماعی می‌خواهند که همچنان به استفاده از اپلیکیشن‌های آن‌ها ادامه دهید. بنابراین بدین ترتیب می‌توانند که همچنان در بلند-مدت از شما کسب درآمد کنند. البته این قضیه کمی پیچیده‌تر از آنی است که به نظر می‌رسد.

شبکه‌های اجتماعی از شما می‌خواهند که مرتبا به پلتفرم‌ آن‌ها بازگردید، زیرا بدین ترتیب می‌توانند شما را به‌عنوان یک کاربر فعال در نظر بگیرند. شاخص کاربران فعال برای شبکه‌های اجتماعی بسیار مهم است. این شرکت‌ها با استفاده از چنین معیارهایی، نرخ‌های تبلیغات را تعیین کرده، به دنبال سرمایه می‌گردند و همچنین میزان موفقیت خود را می‌سنجند. همان‌طور که دیدید، همه چیز به این برمی‌گردد که بیشتر شما را وادار به تماشای پست‌ها کرده و در نهایت اینکه بیشتر از اپلیکیشن استفاده کنید.

آیا شرکت‌ها واقعا پست‌هایی را که می‌بینید، کنترل می‌کنند؟

لازم است بدانید که شبکه‌های اجتماعی لزوما و به‌صورت مطلق، محتوایی را که می‌بینید، کنترل نمی‌کنند. هر الگوریتم طراحی شده تا محتوای مرتبط را به شما نمایش دهد و در نهایت باعث سودآوری شرکت شود.

خود الگوریتم نیز توسط خودش تکامل می‌یابد و این همان قسمت مربوط به یادگیری ماشینی است. الگوریتم‌ها تصمیم می‌گیرند که کدام پست را به شما نمایش دهند و در این رابطه نیز نظارت انسانی وجود ندارد. بنابراین در هیچ‌کدام از این شرکت‌ها، شخصی وجود ندارد که در پشت یک کامپیوتر نشسته و تعیین کند که چه چیزی به چه کسی نمایش داده شود. هر چند که شرکت‌ها الگوریتم‌های خود را طراحی کرده و هدفی را برای آن‌ها مشخص می‌کنند، اما در هر صورت نمی‌توانند محتوایی را که قرار است نمایش داده شود، انتخاب کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: درآمد شبکه‌های اجتماعی از کجاست؟!

فیدهای مبتنی بر الگوریتم باعث نمی‌شوند که هیچ محتوایی را از دست بدهید. هم توییتر و هم اینستاگرام هر دو می‌گویند که الگوریتم‌های آن‌ها فقط ترتیب نمایش پست‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این قضیه بدین معنا است که الگوریتم‌ها باعث مخفی و یا حذف شدن هیچ محتوایی نمی‌شوند. با این اوصاف، پست‌هایی که الگوریتم آن‌ها را جالب می‌پندارد، در بالا به نمایش درخواهند آمد. اگر شما به اسکرول کردن ادامه دهید، آنگاه هنوز هم می‌توانید جدیدترین پست‌هایی را که پس از آخرین بازدید شما آپلود شده‌اند نیز مشاهده کنید.

اعتیاد یکی از مشکلات بزرگ الگوریتم‌ها است. شبکه‌های اجتماعی یکی از نمونه‌های بارز اعتیاد مدرن هستند و حتی می‌توانند به سلامت ذهنی افراد نیز آسیب برسانند. این قضیه هنوز اثبات نشده است، اما بسیاری از مردم بر این باورند که الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی با اعمال چرخه بازخورد و نگه داشتن بیشتر کاربران، چنین مشکلاتی را تشدید می‌کنند.

در عین حال نیز این الگوریتم‌ها به این متهم هستند که باعث ایجاد اتاق‌های پژواک (محیطی که در آن ایده‌های جایگزین و مخالف با ایده‌های کاربر به وی نمایش داده نمی‌شوند) می‌شوند. از سایر موارد دیگر نیز می‌توان به هدایت مردم به سمت محتوای افراطی، اخبار جعلی و تحریک احساسات اشاره کرد. واضح است که نگه داشتن کاربران در شبکه‌های اجتماعی آسان نیست و به همین دلیل است که به‌جای نیروی انسانی، از الگوریتم‌های پیشرفته جهت انجام این کار استفاده می‌شود.

سخن پایانی

در بالا سعی کردیم که توضیحاتی را در رابطه با الگوریتم شبکه های اجتماعی به شما ارائه دهیم. در نهایت اینکه باید بگوییم الگوریتم‌ها کار خود را به‌‌صورت بی‌نقص انجام نمی‌دهند، به هر حال آن‌ها کامپیوتر هستند، نه مغزهای انسانی. گاهی اوقات الگوریتم کار خود را به‌درستی انجام نداده و بنابراین محتوایی را به شما نمایش می‌دهد که اصلا بدان علاقه‌مند نیستید.

الگوریتم‌ها نیز مشکلات خاص خود را دارند، اما معمولا می‌توانند به هدفی که شرکت‌ها برای آن‌ها تعیین می‌کند، دست یابند. اگر غیر از این بود، آنگاه شبکه‌های اجتماعی از آن‌ها استفاده نمی‌کردند. در نهایت اینکه تصمیم با خودتان است که آیا اصلا می‌خواهید که از شبکه‌های اجتماعی استفاده کنید یا خیر؟

نوشته الگوریتم شبکه‌های اجتماعی چگونه کار می‌کند و آیا می‌تواند محتوای خاصی را حذف کند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

الگوریتم شبکه‌های اجتماعی چگونه کار می‌کند و آیا می‌تواند محتوای خاصی را حذف کند؟

این روزها به هر جای اینترنت که سرک بکشید، چیزی را در رابطه با الگوریتم‌ها خواهید شنید. همان‌طور که می‌دانید، الگوریتم‌ها مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها هستند. در این مطلب قصد داریم که در رابطه با الگوریتم شبکه های اجتماعی، اطلاعاتی را در اختیار شما قرار دهیم.

الگوریتم شبکه های اجتماعی چگونه کار می‌کند؟

هنگامی‌که بحث بر سر الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی باشد، آنگاه منظور ما، الگوریتم فیدها بوده که از طریق آن تعیین می‌شود که کدام پست در فیدهای شما به نمایش درآید. شرکت‌های صاحب شبکه‌های اجتماعی می‌توانند چندین الگوریتم داشته باشند، بنابراین در اینجا مهم است که آنی را که می‌خواهیم، از مابقی جدا کنیم.

در اصل، الگوریتم فیدها از یادگیری ماشینی استفاده کرده تا بتواند پستی را که شما می‌پسندید، پیش‌بینی کند و در نهایت هم آن را در فیدهای شما به نمایش بگذارد. اکثر شبکه‌های اجتماعی (البته به غیر از مواردی همانند اینستاگرام)، به شما این امکان را می‌دهند که از بین فیدهای مبتنی بر الگوریتم و فیدهای زمانی، یکی را انتخاب کنید.

الگوریتم شبکه های اجتماعی

در فیدهای مبتنی بر الگوریتم، پست‌ها به ترتیبی که الگوریتم فکر می‌کند بهتر است، به شما نمایش داده می‌شوند. از طرفی دیگر فیدهای زمانی، پست‌ها را بر اساس زمان آن‌ها سازماندهی می‌کنند. بنابراین شاید در فیدهای اینستاگرام شما، پیش از نمایش دادن پست چند دقیقه پیش یک حساب که چندان با آن تعامل ندارید، پستی نشان داده شود که به نظر الگوریتم، بیشتر از آن خوشتان می‌آید.

جهت نیل به این هدف، شبکه‌های اجتماعی داده‌های مربوط به پست‌هایی که در گذشته با آن‌ها سروکار داشته‌اید، پست‌های ترند شده حال حاضر و همچنین پست‌های اسپانسری را برداشته و مورد تحلیل قرار می‌دهند. داده‌هایی که توسط این الگوریتم‌ها مطالعه می‌شوند، حجم بسیار بالایی دارند.

این مطلب را نیز بخوانید: معرفی 10 شبکه اجتماعی محبوب در جهان

پلتفرم‌های اجتماعی با توجه به اینکه دوستان شما از چه پست‌هایی خوششان آمده، تاریخچه جست‌و‌جوی شما در سایر وب‌سایت‌ها و حتی مدت زمانی که به یک پست نگاه می‌کنید، می‌توانند اطلاعات گردآوری کنند. با ترکیب کردن تمامی این داده‌ها، الگوریتم می‌تواند بفهمد که احتمالا به کدام پست‌ها علاقه خواهید داشت.

چرا شبکه‌های اجتماعی از الگوریتم‌ها استفاده می‌کنند؟

استفاده از الگوریتم در شبکه های اجتماعی یک دلیل دارد و آن این است که بیشتر شما را بر روی این شبکه‌ها نگه دارد. اگر از پستی لذت ببرید، آنگاه به پایین اسکرول کرده تا بیشتر ببینید و این ذات انسان‌ها است. حال این پرسش پیش می‌آید که چرا شبکه‌های اجتماعی می‌خواهند که شما بیشتر از آن‌ها استفاده کنید؟ طبیعی است که جواب این پرسش به هدف اصلی هر کسب‌و‌کاری یعنی پول بازمی‌گردد.

هر چه بیشتر وقت خود را بر روی یک شبکه اجتماعی بگذرانید، آنگاه آن پلتفرم نیز می‌تواند تبلیغات بیشتری را به شما نمایش دهد. مثلا فرض کنید که پس از مشاهده هر 3 پست در اینستاگرام، یک پست تبلیغاتی به شما نمایش داده شود. با یک حساب ساده می‌توان فهمید که هر چه پست‌های بیشتری ببینید، آنگاه تبلیغات بیشتری را نیز مشاهده خواهید کرد.

الگوریتم شبکه های اجتماعی

هر بار که یک تبلیغ را بر روی یک شبکه اجتماعی مشاهده کنید، آنگاه آن پلتفرم از این طریق، درآمد کسب می‌کند. اگر فقط به تبلیغ نگاه کنید، آنگاه این فرایند، تأثیرگذاری نامیده می‌شود. قیمت تبلیغات در شبکه‌های اجتماعی، با استفاده از میزان تأثیرگذاری تعیین می‌شود. بنابراین هر بار که یک تبلیغ را نگاه می‌کنید، آنگاه آن شبکه اجتماعی از این طریق درآمدزایی می‌کند. اگر بیشتر با تبلیغ نشان داده شده تعامل برقرار کنید و مثلا آن را لمس کنید، آنگاه تعرفه تبلیغات نیز بالاتر خواهد رفت.

یک دلیل اصلی دیگر نیز در رابطه با نگه داشتن بیشتر شما وجود دارد و آن، استفاده بلند-مدت است. پلتفرم‌های اجتماعی می‌خواهند که همچنان به استفاده از اپلیکیشن‌های آن‌ها ادامه دهید. بنابراین بدین ترتیب می‌توانند که همچنان در بلند-مدت از شما کسب درآمد کنند. البته این قضیه کمی پیچیده‌تر از آنی است که به نظر می‌رسد.

شبکه‌های اجتماعی از شما می‌خواهند که مرتبا به پلتفرم‌ آن‌ها بازگردید، زیرا بدین ترتیب می‌توانند شما را به‌عنوان یک کاربر فعال در نظر بگیرند. شاخص کاربران فعال برای شبکه‌های اجتماعی بسیار مهم است. این شرکت‌ها با استفاده از چنین معیارهایی، نرخ‌های تبلیغات را تعیین کرده، به دنبال سرمایه می‌گردند و همچنین میزان موفقیت خود را می‌سنجند. همان‌طور که دیدید، همه چیز به این برمی‌گردد که بیشتر شما را وادار به تماشای پست‌ها کرده و در نهایت اینکه بیشتر از اپلیکیشن استفاده کنید.

آیا شرکت‌ها واقعا پست‌هایی را که می‌بینید، کنترل می‌کنند؟

لازم است بدانید که شبکه‌های اجتماعی لزوما و به‌صورت مطلق، محتوایی را که می‌بینید، کنترل نمی‌کنند. هر الگوریتم طراحی شده تا محتوای مرتبط را به شما نمایش دهد و در نهایت باعث سودآوری شرکت شود.

خود الگوریتم نیز توسط خودش تکامل می‌یابد و این همان قسمت مربوط به یادگیری ماشینی است. الگوریتم‌ها تصمیم می‌گیرند که کدام پست را به شما نمایش دهند و در این رابطه نیز نظارت انسانی وجود ندارد. بنابراین در هیچ‌کدام از این شرکت‌ها، شخصی وجود ندارد که در پشت یک کامپیوتر نشسته و تعیین کند که چه چیزی به چه کسی نمایش داده شود. هر چند که شرکت‌ها الگوریتم‌های خود را طراحی کرده و هدفی را برای آن‌ها مشخص می‌کنند، اما در هر صورت نمی‌توانند محتوایی را که قرار است نمایش داده شود، انتخاب کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: درآمد شبکه‌های اجتماعی از کجاست؟!

فیدهای مبتنی بر الگوریتم باعث نمی‌شوند که هیچ محتوایی را از دست بدهید. هم توییتر و هم اینستاگرام هر دو می‌گویند که الگوریتم‌های آن‌ها فقط ترتیب نمایش پست‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این قضیه بدین معنا است که الگوریتم‌ها باعث مخفی و یا حذف شدن هیچ محتوایی نمی‌شوند. با این اوصاف، پست‌هایی که الگوریتم آن‌ها را جالب می‌پندارد، در بالا به نمایش درخواهند آمد. اگر شما به اسکرول کردن ادامه دهید، آنگاه هنوز هم می‌توانید جدیدترین پست‌هایی را که پس از آخرین بازدید شما آپلود شده‌اند نیز مشاهده کنید.

اعتیاد یکی از مشکلات بزرگ الگوریتم‌ها است. شبکه‌های اجتماعی یکی از نمونه‌های بارز اعتیاد مدرن هستند و حتی می‌توانند به سلامت ذهنی افراد نیز آسیب برسانند. این قضیه هنوز اثبات نشده است، اما بسیاری از مردم بر این باورند که الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی با اعمال چرخه بازخورد و نگه داشتن بیشتر کاربران، چنین مشکلاتی را تشدید می‌کنند.

در عین حال نیز این الگوریتم‌ها به این متهم هستند که باعث ایجاد اتاق‌های پژواک (محیطی که در آن ایده‌های جایگزین و مخالف با ایده‌های کاربر به وی نمایش داده نمی‌شوند) می‌شوند. از سایر موارد دیگر نیز می‌توان به هدایت مردم به سمت محتوای افراطی، اخبار جعلی و تحریک احساسات اشاره کرد. واضح است که نگه داشتن کاربران در شبکه‌های اجتماعی آسان نیست و به همین دلیل است که به‌جای نیروی انسانی، از الگوریتم‌های پیشرفته جهت انجام این کار استفاده می‌شود.

سخن پایانی

در بالا سعی کردیم که توضیحاتی را در رابطه با الگوریتم شبکه های اجتماعی به شما ارائه دهیم. در نهایت اینکه باید بگوییم الگوریتم‌ها کار خود را به‌‌صورت بی‌نقص انجام نمی‌دهند، به هر حال آن‌ها کامپیوتر هستند، نه مغزهای انسانی. گاهی اوقات الگوریتم کار خود را به‌درستی انجام نداده و بنابراین محتوایی را به شما نمایش می‌دهد که اصلا بدان علاقه‌مند نیستید.

الگوریتم‌ها نیز مشکلات خاص خود را دارند، اما معمولا می‌توانند به هدفی که شرکت‌ها برای آن‌ها تعیین می‌کند، دست یابند. اگر غیر از این بود، آنگاه شبکه‌های اجتماعی از آن‌ها استفاده نمی‌کردند. در نهایت اینکه تصمیم با خودتان است که آیا اصلا می‌خواهید که از شبکه‌های اجتماعی استفاده کنید یا خیر؟

نوشته الگوریتم شبکه‌های اجتماعی چگونه کار می‌کند و آیا می‌تواند محتوای خاصی را حذف کند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

الگوریتم شبکه‌های اجتماعی چگونه کار می‌کند و آیا می‌تواند محتوای خاصی را حذف کند؟

این روزها به هر جای اینترنت که سرک بکشید، چیزی را در رابطه با الگوریتم‌ها خواهید شنید. همان‌طور که می‌دانید، الگوریتم‌ها مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها هستند. در این مطلب قصد داریم که در رابطه با الگوریتم شبکه های اجتماعی، اطلاعاتی را در اختیار شما قرار دهیم.

الگوریتم شبکه های اجتماعی چگونه کار می‌کند؟

هنگامی‌که بحث بر سر الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی باشد، آنگاه منظور ما، الگوریتم فیدها بوده که از طریق آن تعیین می‌شود که کدام پست در فیدهای شما به نمایش درآید. شرکت‌های صاحب شبکه‌های اجتماعی می‌توانند چندین الگوریتم داشته باشند، بنابراین در اینجا مهم است که آنی را که می‌خواهیم، از مابقی جدا کنیم.

در اصل، الگوریتم فیدها از یادگیری ماشینی استفاده کرده تا بتواند پستی را که شما می‌پسندید، پیش‌بینی کند و در نهایت هم آن را در فیدهای شما به نمایش بگذارد. اکثر شبکه‌های اجتماعی (البته به غیر از مواردی همانند اینستاگرام)، به شما این امکان را می‌دهند که از بین فیدهای مبتنی بر الگوریتم و فیدهای زمانی، یکی را انتخاب کنید.

الگوریتم شبکه های اجتماعی

در فیدهای مبتنی بر الگوریتم، پست‌ها به ترتیبی که الگوریتم فکر می‌کند بهتر است، به شما نمایش داده می‌شوند. از طرفی دیگر فیدهای زمانی، پست‌ها را بر اساس زمان آن‌ها سازماندهی می‌کنند. بنابراین شاید در فیدهای اینستاگرام شما، پیش از نمایش دادن پست چند دقیقه پیش یک حساب که چندان با آن تعامل ندارید، پستی نشان داده شود که به نظر الگوریتم، بیشتر از آن خوشتان می‌آید.

جهت نیل به این هدف، شبکه‌های اجتماعی داده‌های مربوط به پست‌هایی که در گذشته با آن‌ها سروکار داشته‌اید، پست‌های ترند شده حال حاضر و همچنین پست‌های اسپانسری را برداشته و مورد تحلیل قرار می‌دهند. داده‌هایی که توسط این الگوریتم‌ها مطالعه می‌شوند، حجم بسیار بالایی دارند.

این مطلب را نیز بخوانید: معرفی 10 شبکه اجتماعی محبوب در جهان

پلتفرم‌های اجتماعی با توجه به اینکه دوستان شما از چه پست‌هایی خوششان آمده، تاریخچه جست‌و‌جوی شما در سایر وب‌سایت‌ها و حتی مدت زمانی که به یک پست نگاه می‌کنید، می‌توانند اطلاعات گردآوری کنند. با ترکیب کردن تمامی این داده‌ها، الگوریتم می‌تواند بفهمد که احتمالا به کدام پست‌ها علاقه خواهید داشت.

چرا شبکه‌های اجتماعی از الگوریتم‌ها استفاده می‌کنند؟

استفاده از الگوریتم در شبکه های اجتماعی یک دلیل دارد و آن این است که بیشتر شما را بر روی این شبکه‌ها نگه دارد. اگر از پستی لذت ببرید، آنگاه به پایین اسکرول کرده تا بیشتر ببینید و این ذات انسان‌ها است. حال این پرسش پیش می‌آید که چرا شبکه‌های اجتماعی می‌خواهند که شما بیشتر از آن‌ها استفاده کنید؟ طبیعی است که جواب این پرسش به هدف اصلی هر کسب‌و‌کاری یعنی پول بازمی‌گردد.

هر چه بیشتر وقت خود را بر روی یک شبکه اجتماعی بگذرانید، آنگاه آن پلتفرم نیز می‌تواند تبلیغات بیشتری را به شما نمایش دهد. مثلا فرض کنید که پس از مشاهده هر 3 پست در اینستاگرام، یک پست تبلیغاتی به شما نمایش داده شود. با یک حساب ساده می‌توان فهمید که هر چه پست‌های بیشتری ببینید، آنگاه تبلیغات بیشتری را نیز مشاهده خواهید کرد.

الگوریتم شبکه های اجتماعی

هر بار که یک تبلیغ را بر روی یک شبکه اجتماعی مشاهده کنید، آنگاه آن پلتفرم از این طریق، درآمد کسب می‌کند. اگر فقط به تبلیغ نگاه کنید، آنگاه این فرایند، تأثیرگذاری نامیده می‌شود. قیمت تبلیغات در شبکه‌های اجتماعی، با استفاده از میزان تأثیرگذاری تعیین می‌شود. بنابراین هر بار که یک تبلیغ را نگاه می‌کنید، آنگاه آن شبکه اجتماعی از این طریق درآمدزایی می‌کند. اگر بیشتر با تبلیغ نشان داده شده تعامل برقرار کنید و مثلا آن را لمس کنید، آنگاه تعرفه تبلیغات نیز بالاتر خواهد رفت.

یک دلیل اصلی دیگر نیز در رابطه با نگه داشتن بیشتر شما وجود دارد و آن، استفاده بلند-مدت است. پلتفرم‌های اجتماعی می‌خواهند که همچنان به استفاده از اپلیکیشن‌های آن‌ها ادامه دهید. بنابراین بدین ترتیب می‌توانند که همچنان در بلند-مدت از شما کسب درآمد کنند. البته این قضیه کمی پیچیده‌تر از آنی است که به نظر می‌رسد.

شبکه‌های اجتماعی از شما می‌خواهند که مرتبا به پلتفرم‌ آن‌ها بازگردید، زیرا بدین ترتیب می‌توانند شما را به‌عنوان یک کاربر فعال در نظر بگیرند. شاخص کاربران فعال برای شبکه‌های اجتماعی بسیار مهم است. این شرکت‌ها با استفاده از چنین معیارهایی، نرخ‌های تبلیغات را تعیین کرده، به دنبال سرمایه می‌گردند و همچنین میزان موفقیت خود را می‌سنجند. همان‌طور که دیدید، همه چیز به این برمی‌گردد که بیشتر شما را وادار به تماشای پست‌ها کرده و در نهایت اینکه بیشتر از اپلیکیشن استفاده کنید.

آیا شرکت‌ها واقعا پست‌هایی را که می‌بینید، کنترل می‌کنند؟

لازم است بدانید که شبکه‌های اجتماعی لزوما و به‌صورت مطلق، محتوایی را که می‌بینید، کنترل نمی‌کنند. هر الگوریتم طراحی شده تا محتوای مرتبط را به شما نمایش دهد و در نهایت باعث سودآوری شرکت شود.

خود الگوریتم نیز توسط خودش تکامل می‌یابد و این همان قسمت مربوط به یادگیری ماشینی است. الگوریتم‌ها تصمیم می‌گیرند که کدام پست را به شما نمایش دهند و در این رابطه نیز نظارت انسانی وجود ندارد. بنابراین در هیچ‌کدام از این شرکت‌ها، شخصی وجود ندارد که در پشت یک کامپیوتر نشسته و تعیین کند که چه چیزی به چه کسی نمایش داده شود. هر چند که شرکت‌ها الگوریتم‌های خود را طراحی کرده و هدفی را برای آن‌ها مشخص می‌کنند، اما در هر صورت نمی‌توانند محتوایی را که قرار است نمایش داده شود، انتخاب کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: درآمد شبکه‌های اجتماعی از کجاست؟!

فیدهای مبتنی بر الگوریتم باعث نمی‌شوند که هیچ محتوایی را از دست بدهید. هم توییتر و هم اینستاگرام هر دو می‌گویند که الگوریتم‌های آن‌ها فقط ترتیب نمایش پست‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این قضیه بدین معنا است که الگوریتم‌ها باعث مخفی و یا حذف شدن هیچ محتوایی نمی‌شوند. با این اوصاف، پست‌هایی که الگوریتم آن‌ها را جالب می‌پندارد، در بالا به نمایش درخواهند آمد. اگر شما به اسکرول کردن ادامه دهید، آنگاه هنوز هم می‌توانید جدیدترین پست‌هایی را که پس از آخرین بازدید شما آپلود شده‌اند نیز مشاهده کنید.

اعتیاد یکی از مشکلات بزرگ الگوریتم‌ها است. شبکه‌های اجتماعی یکی از نمونه‌های بارز اعتیاد مدرن هستند و حتی می‌توانند به سلامت ذهنی افراد نیز آسیب برسانند. این قضیه هنوز اثبات نشده است، اما بسیاری از مردم بر این باورند که الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی با اعمال چرخه بازخورد و نگه داشتن بیشتر کاربران، چنین مشکلاتی را تشدید می‌کنند.

در عین حال نیز این الگوریتم‌ها به این متهم هستند که باعث ایجاد اتاق‌های پژواک (محیطی که در آن ایده‌های جایگزین و مخالف با ایده‌های کاربر به وی نمایش داده نمی‌شوند) می‌شوند. از سایر موارد دیگر نیز می‌توان به هدایت مردم به سمت محتوای افراطی، اخبار جعلی و تحریک احساسات اشاره کرد. واضح است که نگه داشتن کاربران در شبکه‌های اجتماعی آسان نیست و به همین دلیل است که به‌جای نیروی انسانی، از الگوریتم‌های پیشرفته جهت انجام این کار استفاده می‌شود.

سخن پایانی

در بالا سعی کردیم که توضیحاتی را در رابطه با الگوریتم شبکه های اجتماعی به شما ارائه دهیم. در نهایت اینکه باید بگوییم الگوریتم‌ها کار خود را به‌‌صورت بی‌نقص انجام نمی‌دهند، به هر حال آن‌ها کامپیوتر هستند، نه مغزهای انسانی. گاهی اوقات الگوریتم کار خود را به‌درستی انجام نداده و بنابراین محتوایی را به شما نمایش می‌دهد که اصلا بدان علاقه‌مند نیستید.

الگوریتم‌ها نیز مشکلات خاص خود را دارند، اما معمولا می‌توانند به هدفی که شرکت‌ها برای آن‌ها تعیین می‌کند، دست یابند. اگر غیر از این بود، آنگاه شبکه‌های اجتماعی از آن‌ها استفاده نمی‌کردند. در نهایت اینکه تصمیم با خودتان است که آیا اصلا می‌خواهید که از شبکه‌های اجتماعی استفاده کنید یا خیر؟

نوشته الگوریتم شبکه‌های اجتماعی چگونه کار می‌کند و آیا می‌تواند محتوای خاصی را حذف کند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

SoC یا همان سیستم بر روی تراشه چیست و چه نقشی را در دستگاه‌های موبایلی برعهده دارد؟

اکثر کاربران امروزی این پیش‌فرض را دارند که گجت‌های گوناگون اطراف آن‌ها، کار خود را انجام داده و مشکل چندانی ندارند و بنابراین کسی به مسائل پایه‌ای و شیوه کار این دستگاه‌ها علاقه ندارد، مگر خوره‌ها و افراد متخصص. یکی از اصطلاحاتی که شاید زیاد شنیده باشید، ولی ندانید که دقیقا به چه معناست، SoC است که در این مطلب قصد داریم که به آن بپردازیم و به پاسخ سوال SoC چیست برسیم.

SoC یا همان سیستم بر روی تراشه یک تراشه کوچک و کارآمد بوده که قدرت پردازشی موردنیاز اکثر دستگاه‌های موبایلی پیرامون ما را فراهم می‌کند.

SoC چیست ؟

SoC

از آن جهت به SoC، سیستم روی تراشه می‌گویند که در آن چندین بخش پردازشی به‌صورت فشرده در کنار یکدیگر قرار گرفته و همگی بر روی یک تراشه تعبیه شده‌اند. SoCها بیشتر در زمینه تولید دستگاه‌های موبایلی کاربرد دارند، زیرا اندازه کوچکی داشته و همچنین کارایی انرژی بالایی نیز دارند.

از سال 1970، چندین شرکت سعی کردند که چندین قطعه را بر روی یک تراشه در کنار یکدیگر قرار داده تا قدرت موردنیاز ساعت‌های دیجیتال را فراهم کنند. اینتل در سال 1974 با تولید Microma Digital Watch موفق به انجام این کار شد و همین‌جا بود که اولین SoC واقعی تولید شد. این شرکت توانست که عملکردهای زمان‌سنجی و ترانزیستورهای درایور LCD را بر روی یک تراشه واحد قرار دهد.

SoCها به‌طور جدی در دهه 80 و 90 میلادی شروع به کار کردند. کامپیوترهای شخصی در دهه 80 میلادی محبوبیت پیدا کردند و همچنین نیاز بود که انرژی این دستگاه‌ها از طریق تراشه‌های کوچک‌تر تأمین شود. در دهه 90 میلادی، گوشی‌های همراه از SoCها استفاده کرده و همین جریان نیز امروزه در گوشی‌های هوشمند و تبلت‌ها، ادامه پیدا کرده است.

چه چیزی در داخل یک SoC قرار دارد؟

دستگاه‌های قابل حمل همانند گوشی‌های هوشمند و تبلت‌ها، نیاز است که جمع‌و‌جور باشند. به همین دلیل است که SoCها وجود دارند. تولیدکنندگان SoCها چندین سخت‌افزار را به‌صورت فشرده در کنار یکدیگر و بر روی یک تراشه تعبیه می‌کنند تا بدین ترتیب فضای کمتری اشغال شود. چنین رویه‌ای در قیاس با تعبیه پراکنده سخت‌افزارها بر روی مادربوردها، باعث می‌شود که فضای کمتری اشغال شده و همچنین سرعت انتقال اطلاعات نیز تاحدودی افزایش یابد.

واحد پردازش مرکزی (CPU)

SoC

یکی از قطعات اصلی موجود در یک سیستم روی تراشه یا همان SoC، واحد پردازش مرکزی یا همان CPU است. CPU را می‌توان مغز یک دستگاه به حساب آورد. این موضوع بدین دلیل است که CPU تمامی وظایف پردازشی اصلی را که به دستگاه خود محول می‌‎کنید، انجام می‌دهد. از این لحاظ CPU تا حد زیادی شبیه به مغز انسان است که اطلاعات دریافت شده از حواس پنجگانه را پردازش می‌کند. در واقع CPU نیز اطلاعاتی را که از حافظه رم و کش دریافت کرده، پردازش می‌کند.

واحد پردازش گرافیکی (GPU)

GPU موجود در یک SoC همانند CPU است، اما با این تفاوت که کارهای متفاوتی را انجام می‌دهد. CPU می‌تواند همه‌چیز از کد گرفته تا موارد گرافیکی را پردازش کند، اما انجام همه این کارها با هم، کمی دشوار است. جهت سبک کردن کار CPUها، واحد پردازش گرافیکی وظیفه مربوط به پردازش اطلاعات گرافیکی را برعهده گرفته است. GPU در واقع هر چیزی را که بر روی نمایشگر مشاهده می‌کنید، پردازش می‌کند.

رم

SoC چیست

واژه رم، خلاصه شده حافظه دسترسی تصادفی است. در حافظه رم، داده‌های موردنیاز جهت پردازش، نگهداری می‌شوند. زمانی کامپیوترها مجبور بودند که به‌صورت مستقیم و از طریق حافظه‌های ذخیره‌سازی دائمی، به اطلاعات دسترسی پیدا کنند، اما طبیعتا این کار باعث کند شدن فرایند پردازش می‌شد.

در ادامه، حافظه‌های رم توانستند که این مشکل را حل کنند. این قضیه بدین دلیل است که سرعت نوشتن و خواندن رم حتی در قیاس با حافظه‌های SSD نیز بسیار سریع‌تر است. بنابراین به محض اینکه اطلاعات موردنیاز وارد حافظه رم شد، آنگاه واحد پردازش مرکزی می‌تواند داده‌های موردنیاز خود را سریعا فراخوانی و پردازش کند.

این مطلب را نیز بخوانید: پردازنده‌های CISC و RISC چه تفاوتی با یکدیگر دارند؟

به‌عنوان مثال بیایید فرض کنیم که می‌خواهید یک اپلیکیشن را باز کنید. این اپلیکیشن بر روی هارد دیسک شما ذخیره شده است. پس از اجرای اپلیکیشن، فایل‌های آن از هارد دیسک به حافظه رم منتقل می‌شوند تا CPU بتواند به آن‌ها دسترسی پیدا کند. بسته به اینکه در یک اپلیکیشن چه اتفاقی می‌افتد، CPU سریعا می‌تواند به داده‌های موردنظر خود دسترسی پیدا کرده و بنابراین امور را به‌خوبی مدیریت کند. CPU داده‌هایی را که فکر می‌کند شما از آن‌ها استفاده می‌کنید، در داخل حافظه رم قرار داده تا فرایند فراخوانی آن‌ها، سرعت بیشتری به خود بگیرد.

کش

هر چند که رم یک نوع حافظه است که سرعت بسیار بالایی دارد، اما باید بگوییم که نوعی دیگر از حافظه وجود داشته که سرعت آن از رم هم بالاتر است و آن، کش CPU نام دارد. حافظه رم، اطلاعات موردنیاز CPU را در خود نگهداری می‌کند، اما اگر از اطلاعات خاصی به‌صورت مکرر استفاده شود، آنگاه این اطلاعات به کش منتقل می‌شوند. کش می‌تواند با سرعت بیشتری نسبت به رم، اطلاعات را به CPU ارسال کند.

مثلا فرض کنید که در یک بازه زمانی کوتاه، چند بار یک برنامه مشخص را اجرا کنید. در این صورت سیستم آن برنامه را به حافظه کش منتقل کرده تا در دفعات بعدی، سریع‌تر بارگذاری شود. وب‌سایت‌ها نیز در حافظه کش ذخیره شده تا دفعه بعد سریع‌تر بارگذاری شوند.

مودم‌های سیگنال

شاید عجیب به نظر برسد، اما مودم‌های سیگنال نیز در داخل SoCها قرار داده می‌شوند. وظیفه مودم‌های سیگنال این است که سیگنال‌های الکترومغناطیسی را به سیگنال‌های دیجیتال تبدیل کرده تا دستگاه موبایلی شما بتواند آن‌ها را بفهمد. همچنین هنگامی که عکس این فرایند نیز صورت بگیرد و داده‌ها از گوشی شما به سرورها ارسال شوند، آنگاه بازهم مودم وظیفه تبدیل سیگنال‌ها را برعهده خواهد گرفت.

واحد پردازش تصویر (IPU)

IPU وظیفه پردازش داده‌هایی را که از دوربین به دست می‌آیند، برعهده دارد. هنگامی‌که نور به حسگر دوربین برخورد می‌کند، آنگاه به سیگنال‌های دیجیتال تبدیل شده و به SoC ارسال می‌شود. در ادامه این اطلاعات توسط IPU پردازش شده و در عین حال نیز CPU می‌تواند به وظایف دیگر برسد.

رمزگذار ویدیو

اگر اطلاعات ویدیویی را بر روی دستگاه خود داشته باشید، آنگاه جهت مشاهده آن‌ها، باید این اطلاعات به سیگنال‌های آنالوگ تبدیل شوند. وظیفه رمزگذار ویدیو این است که سیگنال‌های دیجیتال را گرفته و سپس آن‌ها را به سیگنال‌های آنالوگ (الکتریکی خام) تبدیل کند. در ادامه سیگنال الکتریکی در نمایشگر گوشی شما به نور تبدیل می‌شود.

این مطلب را نیز بخوانید: چه مقدار حافظه رم برای یک گوشی هوشمند کافی است؟

بسته به دستگاه شما، SoC می‌تواند اجزاهای مختلفی داشته باشد. به‌عنوان مثال، برخی از SoCها حافظه رم یکپارچه ندارند. برخی دیگر هستند که بخشی تحت عنوان NPU دارند. NPU مخفف واحد پردازش عصبی بوده و وظایف مربوط به هوش مصنوعی و یادگیری ماشینی را برعهده می‌گیرد.

آینده SoCها

SoC

SoCها بیشتر در دستگاه‌های موبایلی مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما باید بگوییم که در آستانه انقلابی در فناوری این تراشه‌ها هستیم و آن این است که SoCها، قدرت پردازشی کامپیوترهای دسکتاپی را نیز فراهم کنند. SoCها در حال رسیدن به نقطه‌ای هستند که بتوانند نرم‌افزارهای دسکتاپی را نیز به‌خوبی اجرا کنند. نمونه این کار، تراشه M1 شرکت اپل بوده که یک SoC مبتنی بر ARM است و توان پردازشی برخی از جدیدترین مک‌بوک‌ها را تأمین می‌کند.

در رابطه با استفاده از سیستم روی تراشه ها جهت تأمین توان پردازشی کامپیوترها، مزایایی وجود دارد. علاوه بر صرفه‌جویی در استفاده از فضا، هنگامی هم که بحث بر سر کارایی انرژی باشد، آنگاه SoCها می‌توانند عملکرد خوبی را از خود به نمایش بگذارند. تراشه‌های کوچک به‌صورت کلی انرژی کمتری را مصرف می‌کنند و همین قضیه می‌تواند باعث افزایش عمر باتری لپ‌تاپ‌ها شود.

همچنین باید بگوییم که دمای SoCها به اندازه پردازنده‌های بزرگ، بالا نمی‌رود. به همین دلیل استفاده از دستگاه‌های قابل حمل همانند لپ‌تاپ‌ها می‌تواند راحت‌تر باشد و کاربر را کمتر اذیت کند. بدین ترتیب احتیاج کمتری هم به فن‌ها وجود خواهد داشت. بدین دلیل در کنسول‌ها و کامپیوترها از فن استفاده می‌شود تا گرمای حاصل از فعالیت پردازنده‌ها، به دور رانده شده و در نتیجه درجه حرارت سخت‌افزارها پایین بیاید. بنابراین اگر بتوانیم که فن‌ها را حذف کنیم، آنگاه هم فضای بیشتری در اختیار خواهیم داشت و هم اینکه می‌توانیم در مصرف انرژی صرفه‌جویی کنیم.

سخن پایانی

امروزه بسیاری از مردم، کارهای خود را از طریق دستگاه‌هایی انجام می‌دهند که از سیستم روی تراشه استفاده می‌کنند. تمام کارهایی که ما بر روی گوشی و یا تبلت خود انجام می‌دهیم، توسط تراشه‌هایی انجام می‌شود که از یک سکه هم کوچک‌تر هستند. در آینده نیز SoCهای بیشتری را می‌بینیم که امور پردازشی کامپیوترهای دسکتاپی را انجام می‌دهند. در نهایت باید بگوییم که این تراشه‌ها به ما نشان دادند که می‌توان کارهای بزرگ را به‌وسیله تراشه‌های کوچک‌تر نیز انجام داد.

نوشته SoC یا همان سیستم بر روی تراشه چیست و چه نقشی را در دستگاه‌های موبایلی برعهده دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چگونه تعداد دفعات شارژ باتری مک‌بوک خود و وضعیت سلامت آن را چک کنیم؟

شاید از خود پرسیده باشید که چگونه می‌توانم وضعیت سلامت باتری مک‌بوک خود را بررسی کنم؟ اگر قصد فروش مک خود را داشته و یا اینکه صرفا در این رابطه کنجکاو هستید، آنگاه اطلاع از تعداد دفعات شارژ باتری می‌تواند کمک زیادی به شما بکند. در این مطلب قصد داریم تا شیوه مشاهده تعداد دفعات شارژ باتری مک بوک را به شما آموزش دهیم.

منظور از چرخه شارژ باتری چیست؟

هر بار که از مک‌بوک خود استفاده می‌کنید، آنگاه در واقع این دستگاه مشغول طی کردن بخشی از چرخه شارژ خود است. برداشت اشتباهی که در رابطه با این اصطلاح وجود دارد این است که برخی فکر می‌کنند که فقط در هنگام شارژ کردن باتری، تعداد دفعات شارژ آن افزایش می‌یابد. در حالی که این مفهوم به این اشاره دارد که به‌صورت تجمیعی، چند بار باتری شما به‌صورت کامل خالی شده است.

هر چرخه شارژ به معنای خالی شدن 100 درصد از ظرفیت باتری است. بنابراین این کار می‌تواند به‌صورت یکجا صورت گرفته و یا اینکه طی چندین روز رخ دهد. به‌عنوان مثال، اگر هر روز، یک‌چهارم باتری خود را مصرف کنید و پس از هر بار استفاده هم باتری خود را تا 100 درصد شارژ کنید، آنگاه پس از گذشت 4 روز ( 4 * 25 درصد)، یک چرخه شارژ را طی می‌کنید.

چرا چرخه شارژ باتری اهمیت دارد؟

شاید باتری‌های مک‌بوک‌ها کیفیت بالایی داشته باشند، اما در هر صورت از کاهش کیفیت در طول زمان، مصون نیستند. هر چه تعداد دفعات شارژ باتری مک بوک شما افزایش یابد (منظور همان عدد مربوط به چرخه شارژ است)، آنگاه مقدار کلی انرژی قابل نگهداری توسط باتری لپ‌تاپ شما، کاهش می‌یابد.

این مطلب را نیز بخوانید: نحوه نمایش درصد باتری مک در نوار منو

به همین دلیل است که بسیاری از مردم به سلامت باتری لپ‌تاپ خود توجه می‌کنند و جهت انجام این کار نیز از روش‌ها و ابزارهای گوناگونی استفاده می‌کنند. همچنین کسی که بخواهد یک لپ‌تاپ دست دوم خریداری کند، آنگاه باید وضعیت سلامت باتری آن را نیز چک کند. در حالت کلی، مردم به دنبال خرید لپ‌تاپ‌هایی هستند که عدد مربوط به چرخه باتری آن‌ها، پایین‌ باشد.

نحوه تشخیص تعداد دفعات شارژ باتری مک بوک

با دنبال کردن گام‌های زیر می‌توانید اطلاعاتی را در رابطه با وضعیت باتری مک خود و همچنین تعداد چرخه‌های شارژ آن، به دست آورید:

  1. نشانگر موس را به بالای صفحه مک خود برده تا نوار منو ظاهر شود.
  2. بر روی لوگوی اپل کلیک کرده و سپس “About This Mac” را برگزینید.
  3. بر روی “System Report” کلیک کنید.
  4. در زیر “Hardware”، گزینه “Power” را پیدا کنید.
  5. در ادامه باید در زیر “Health Information”، گزینه “Cycle Count” را پیدا کنید.

تعداد دفعات شارژ باتری مک بوک

حداکثر تعداد چرخه‌های شارژ چقدر است؟

یک باتری جهت اینکه بتواند عملکرد مناسبی را از خود نشان دهد، آنگاه باید تعداد چرخه‌های شارژ آن از عدد مشخصی فراتر نرود. البته پس از عبور از تعداد چرخه‌های شارژ بهینه باتری دستگاه خود، بازهم می‌توانید که از آن استفاده کنید، اما باید خود را برای عمر کمتر باتری نیز آماده کنید. در چنین مواردی باتری شما بسته به تعداد چرخه‌های شارژ خود می‌تواند 80 درصد (و یا کمتر) از ظرفیت اصلی خود را حفظ کند.

جهت دست‌یابی به بهترین کارایی، بهتر است که پس از رسیدن به حداکثر چرخه‌های شارژ باتری، آن را تعویض کنید. چرخه شارژ باتری مک‌بوک‌های 13 اینچی از اواخر 2019، مک‌بوک پروها از اوایل 2009 و همچنین مک‌بوک ایرهای 13 اینچی اواخر 2010 و جدیدتر، همگی حداکثر 1000 است.

سخن پایانی

باتری یک مک‌بوک می‌تواند عملکرد آن را تحت تأثیر قرار دهد. مهم نیست که چقدر به سلامت باتری خود اهمیت می‌دهید. در هر صورت در طول زمان و با خالی شدن باتری و شارژ کردن آن، کیفیت و سلامت باتری دستگاه شما کاهش می‌یابد.

نوشته چگونه تعداد دفعات شارژ باتری مک‌بوک خود و وضعیت سلامت آن را چک کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

آموزش سینک کردن کلیپ‌بورد گوشی اندروید با ویندوز ۱۰

ویندوز 10 این قابلیت را دارد که کلیپ‌بورد خود را با سایر دستگاه‌ها، همگام‌سازی (سینک) کند. حال اگر قصد سینک کردن کلیپ بورد گوشی اندروید و ویندوز 10 خود را دارید، آنگاه در ادامه این مطلب می‌توانید با شیوه انجام این کار آشنا شوید.

همگام‌سازی کلیپ‌بورد چگونه کار می‌کند؟

هنگامی‌که می‌گوییم کلیپ‌بورد گوشی اندروید خود را باویندوز 10 سینک کنید، منظور ما دقیقا چیست؟ در اینجا منظور این است که در گوشی اندروید خود مثلا یک عبارت متنی را کپی کرده و وقتی که در ویندوز 10، کلیدهای “Ctrl+V” را فشار می‌دهید، آنگاه می‌توانید به عبارت کپی شده در گوشی اندروید خود، دسترسی پیدا کنید. چنین قابلیتی در برخی از موارد می‌تواند تا حد زیادی باعث صرفه‌جویی شما در وقت شود.

نحوه سینک کردن کلیپ بورد اندروید و ویندوز 10

 

1. Sync Across Devices را در ویندوز 10 فعال کنید

جهت شروع ابتدا باید ویژگی همگام‌سازی کلیپ‌بورد را در ویندوز 10 خود فعال کنید. جهت انجام این کار به “Settings > System > Clipboard” رفته و سپس “Sync Across Devices” را فعال کنید.

سینک کردن کلیپ بورد اندروید و ویندوز 10

در همان صفحه کمی به پایین‌تر رفته و سپس گزینه “Automatically sync text that I copy” را انتخاب کنید. با فعال کردن این گزینه، عملیات همگام‌سازی بدون هیچ دردسر اضافی، صورت می‌پذیرد.

سینک کردن کلیپ بورد اندروید و ویندوز 10

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه به کلیپ‌بورد اندروید، دسترسی پیدا کنیم؟

2. فعال کردن سینک کردن کلیپ‌بورد در اندروید

در ادامه باید به سراغ اپلیکیشن صفحه‌کلید SwiftKey بروید. در تاریخ نگارش این مطلب، این قابلیت در نسخه آزمایشی این اپلیکیشن قرار دارد. اپلیکیشن SwiftKey را از فروشگاه گوگل پلی دانلود کرده، آن را نصب و سپس اجرا کنید.

در ادامه از شما خواسته می‌شود که SwiftKey Beta را به‌عنوان کیبورد پیش‌فرض خود، تنظیم کنید.

سپس باید با استفاده از همان حساب مایکروسافتی که در ویندوز 10 خود از آن استفاده می‌کنید، به اپلیکیشن SwiftKey نیز وارد شوید. در بالای صفحه تنظیمات، گزینه “Account” را لمس کنید.

سینک کردن کلیپ بورد اندروید و ویندوز 10

در ادامه باید “Sign in with Microsoft” را انتخاب کنید. لازم به ذکر است که بگوییم این قابلیت با حساب‌‌های گوگل سازگار نیست.

پس از وارد شدن، به تنظیمات SwiftKey رفته و سپس “Rich Input” را برگزینید.

به “Clipboard” بروید.

اکنون می‌توانید “Sync Clipboard History” را فعال کنید.سینک کردن کلیپ بورد اندروید و ویندوز 10

مجددا جهت تأیید از شما خواسته می‌شود که به حساب مایکروسافت خود وارد شوید. جهت انجام این کار، “OK” را لمس کنید.

این هم از قدم آخر! از این به بعد هر متنی را که در گوشی اندروید خود کپی کنید، آنگاه در کلیپ‌بورد ویندوز 10 شما نیز در دسترس خواهد بود و همچنین هر متنی را هم که در ویندوز 10 کپی کنید، آنگاه در کلیپ‌بورد گوشی اندروید شما، ظاهر می‌شود.

نوشته آموزش سینک کردن کلیپ‌بورد گوشی اندروید با ویندوز 10 اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

آموزش اضافه کردن مخاطب به جیمیل در کامپیوتر، اندروید و آیفون

اگر در جیمیل، شخصی را به‌عنوان مخاطب خود اضافه کنید، آنگاه می‌توانید سریعا اطلاعات وی را پیدا کرده و به او ایمیل ارسال کنید. چه از آن شخص ایمیل دریافت کرده باشید و چه نکرده باشید، در هر صورت می‌توانید وی را به مخاطبین جیمیل خود اضافه کنید. در ادامه شیوه افزودن مخاطب به جیمیل را به شما آموزش خواهیم داد.

اگر نمی‌دانید، آنگاه باید به شما بگوییم که گوگل از یک سیستم مخاطبین جهانی استفاده می‌کند. این قضیه بدین معنا است که اگر مثلا مخاطبی را به حساب جیمیل خود اضافه کنید، آنگاه آن شخص بر روی تمامی دستگاه‌هایی که با آن حساب همگام می‌شوند نیز در دسترس قرار خواهد گرفت. این قضیه، کامپیوترهای دسکتاپی و حتی دستگاه‌های موبایلی همانند آیفون، آیپد و گوشی‌های اندروید را نیز در بر می‌گیرد.

همچنین این را نیز بدانید که هنگامی‌که به شخصی یک ایمیل ارسال می‌کنید، آنگاه جیمیل آن شخص را به‌صورت خودکار به مخاطبین شما اضافه می‌کند. بنابراین دیگر نیازی نیست که این اشخاص را مجددا به مخاطبین خود اضافه کنید.

افزودن مخاطب به جیمیل از طریق یک ایمیل دریافت شده

اگر از شخصی ایمیلی دریافت کرده و اکنون می‌خواهید که وی را به مخاطبین خود اضافه کنید، آنگاه نیاز نیست که اطلاعات وی را به‌صورت دستی وارد کنید. این قضیه بدین دلیل است که جیمیل، نام و آدرس ایمیل آن شخص را در اختیار دارد. در چنین مواردی جهت اضافه کردن مخاطب باید در مرورگر ویندوز، مک، کروم‌بوک و یا لینوکس خود، به وب‌سایت جیمیل رفته و به حساب خود وارد شوید.

پس از بارگذاری جیمیل، آنگاه باید ایمیل دریافتی از شخصی را که می‌خواهید وی را به مخاطبین خود اضافه کنید، پیدا کرده و سپس آن را باز کنید. در پنجره ایمیل باز شده، نشانگر موس را بر روی نام آن شخص برده تا پنجره‌ای کوچک در مقابل شما ظاهر شود.

افزودن مخاطب به جیمیل

در منوی ظاهر شده، “More Info” را انتخاب کنید.

افزودن مخاطب به جیمیل

اکنون در سمت راست رابط کاربری جیمیل، یک صفحه مخاطب جدید برای شما باز می‌شود. در بالا سمت راست این پنجره، بر روی “Add to Contacts” کلیک کنید (آیکون یک فرد به همراه علامت “+”) تا آن شخص را به مخاطبین خود اضافه کنید.

افزودن مخاطب به جیمیل

در ادامه جیمیل مخاطب موردنظر را به حساب جیمیل شما اضافه کرده و سپس در پایین پنجره، پیغام “Added” را نمایش می‌دهد.

اگر می‌خواهید که سریعا مخاطب تازه اضافه شده را ویرایش کنید، آنگاه باید در گوشه بالا سمت راست پنجره مخاطبین، بر روی “Edit Contact” کلیک کنید (آیکون مداد). در ادامه وب‌سایت Google Contacts در برگه‌ای جدید از مرورگر شما باز شده و در آنجا می‌توانید مخاطب خود را ویرایش کنید.

افزودن مخاطب به جیمیل

بنابراین اگر قصد افزودن سریع مخاطب به حساب جیمیل خود را دارید، آنگاه می‌توانید با استفاده از روش بالا، این کار را انجام دهید.

اضافه کردن مخاطب به جیمیل به‌صورت دستی

یکی دیگر از روش‌های اضافه کردن مخاطب به جیمیل، وارد کردن دستی اطلاعات شخص موردنظر است. اگر تا به حال از شخص موردنظر خود، ایمیلی را دریافت نکرده‌اید، آنگاه باید از این روش استفاده کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه از راه دور از حساب جیمیل خود خارج شویم؟

در این رابطه باید در مرورگر ویندوز، مک و یا لینوکس خود به وب‌سایت جیمیل بروید. در ادامه باید در داخل حساب جیمیل خود و در گوشه بالا سمت راست، بر روی “Google Apps” کلیک کنید (یک مربع که از 9 نقطه تشکیل شده است).

در منوی “Google Apps” بر روی “Contacts” کلیک کرده تا وب‌سایت Google Contacts در برگه‌ای جدید از مرورگر، برای شما باز شود و بدین ترتیب بتوانید لیست فعلی مخاطبین جیمیل خود را مشاهده کنید.

در وب‌سایت Google Contacts که باز می‌شود و در منوی موجود در سمت چپ، “Create Contact > Create a Contact” را انتخاب کنید.

نکته: اگر می‌خواهید که چندین مخاطب را به‌صورت یکجا اضافه کنید، آنگاه در عوض باید بر روی “Create Contact > Create Multiple Contacts” کلیک کنید.

در ادامه پنجره “Create New Contact” برای شما باز می‌شود. در اینجا باید اطلاعات مخاطبی را که قصد اضافه کردن آن را دارید، وارد کنید. به‌عنوان مثال بر روی فیلد “First Name” کلیک کرده و نام کوچک شخص موردنظر را وارد کنید. بر روی “Email” کلیک کرده و آدرس ایمیل وی را وارد کنید و …

پس از وارد کردن تمامی اطلاعات موردنظر، در پایین سمت راست پنجره “Create New Contact”، بر روی “Save” کلیک کنید.

افزودن مخاطب به جیمیل

در ادامه پیغام “New Contact Created” در پایین صفحه وب‌سایت Google Contacts ظاهر می‌شود. بدین ترتیب می‌توانید از اضافه شدن مخاطب جدید به حساب جیمیل خود، اطمینان حاصل کنید.

افزودن مخاطب به جیمیل در آیفون، آیپد و اندروید

از آنجایی که جیمیل از یک سیستم مخاطبین جهانی استفاده می‌کند، پس می‌توانید حساب جیمیل (گوگل) خود را به آیفون، آیپد و یا گوشی اندروید خود نیز اضافه کرده و سپس با استفاده از اپلیکیشن مخاطبین پیش‌فرض دستگاه خود، مخاطبین جدید را به حساب جیمیل خود اضافه کنید.

همان‌طور که پیش‌تر نیز بدان اشاره کردیم، تنها کافی است که مخاطب خود را بر روی یک دستگاه اضافه کنید. در ادامه از طریق فرایند همگام‌سازی، مخاطب شما بر روی سایر دستگاه‌های دیگر نیز که از همان حساب جیمیل استفاده می‌کنند، ظاهر می‌شود.

شیوه اضافه کردن مخاطب به جیمیل در اندروید

  1. اپلیکیشن “Contacts” را باز کنید.
  2. در پایین سمت راست اپلیکیشن، آیکون “+” را لمس کنید.
  3. اطلاعات موردنیاز را وارد کنید.
  4. با لمس کردن “More fields” می‌توانید به فیلدهای بیشتری جهت وارد کردن اطلاعات دسترسی پیدا کنید.
  5. پس از اتمام کار بر روی “Save” ضربه بزنید.

نحوه افزودن مخاطب به جیمیل در آیفون و آیپد

  1. مرورگر سافاری را بر روی آیفون و یا آیپد خود اجرا کنید.
  2. به نسخه موبایلی Google Contacts بروید.
  3. در پایین سمت راست صفحه بر روی آیکون “+” کلیک کنید.
  4. اطلاعات مرتبط با مخاطب موردنظر را وارد کنید.
  5. پس از اتمام کار، “Save” را لمس کنید.

حذف مخاطب در جیمیل

اگر دیگر به مخاطب خاصی نیاز نداشته و می‌خواهید که وی را حذف کنید، آنگاه می‌توانید این کار را بر روی کامپیوتر و یا دستگاه‌های موبایلی، انجام دهید.در اینجا ما شیوه انجام این کار با استفاده از نسخه تحت وب جیمیل را به شما آموزش می‌دهیم.

در مرورگر ویندوز، مک، کروم‌بوک و یا لینوکس خود، به وب‌سایت “https://contacts.google.com/” بروید.

در وب‌سایت Google Contacts در نوار کناری موجود در سمت چپ، بر روی “Contacts” کلیک کنید.

در صفحه “Contacts” و در بالا بر روی کادر “Search” کلیک کرده و سپس نام مخاطبی که قصد حذف کردن آن را دارید، وارد کنید. همچنین می‌توانید از لیست موجود، مخاطب موردنظر را برگزینید.

در ادامه پنجره‌ای باز شده و جزئیات مخاطب انتخاب شده شما در آن به نمایش درمی‌آید. در بالا سمت راست این پنجره، بر روی علامت سه-نقطه کلیک کرده و سپس از منوی ظاهر شده، “Delete” را انتخاب کنید.

در ادامه پاپ‌-آپ “Delete This Contact” را مشاهده خواهید کرد. بر روی “Delete” کلیک کنید.

در ادامه مخاطب انتخاب شده شما حذف شده و سپس پیغام “Contact Deleted” در پایین صفحه به نمایش درمی‌آید.

نوشته آموزش اضافه کردن مخاطب به جیمیل در کامپیوتر، اندروید و آیفون اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چرا گوشی‌های چینی در قیاس با رقبای خود قیمت کمتری دارند؟

هنگامی‌که بخواهید یک گوشی جدید خریداری کنید، آنگاه سریعا دو برند به ذهنتان می‌رسند: یکی سامسونگ و دیگری هم اپل. این دو چندین سال است که رقبای یکدیگر بوده و به همین دلیل نیز نوآوری‌های زیادی را وارد دنیای گوشی‌های هوشمند کرده‌اند. حال رقبای چینی نیز وارد این میدان شده و به همین دلیل رقابت بیش از پیش تشدید شده است. شاید از خود بپرسید که دلایل ارزان بودن گوشی چینی چیست؟ در این مطلب قصد داریم که به پاسخ این پرسش بپردازیم.

امپراتوری BBK Electronics

به احتمال زیاد حداقل نام یکی از برندهای چینی وان‌پلاس، اوپو، ویوو یا ریلمی را شنیده‌اید. همه این شرکت‌ها در واقع کسب‌و‌کارهای فرعی شرکت BBK Electronics هستند که دفتر مرکزی آن در گوانگ‌ژوی چین قرار دارد. بنیان‌گذار این شرکت، دوان یونگپینگ (Duan Yongping) است.

به احتمال زیاد تاکنون نام این شرکت را نشنیده‌اید، هر چند که در عین حال با محصولاتش آشنایی دارید! این مجتمع چند ملیتی در سه ماهه اول سال 2021 تبدیل به بزرگ‌ترین تولیدکننده گوشی هوشمند در جهان شد و توانست که حتی غول‌هایی همانند سامسونگ را نیز از پیش رو بردارد.

دلایل ارزان بودن گوشی های چینی

شاید BBK Electronics در جهان نامی شناخته شده نباشد، اما در هر صورت شرکت‌های فرعی آن در حال گسترش قلمرو خود در نقاط مختلف دنیای فناوری هستند. این قضیه تا آنجایی پیش رفته که شرکت‌های تابعه این ابرکمپانی در حال تبدیل شدن به شرکت‌های مستقل هستند.

به‌عنوان مثال، ریلمی پیش‌تر یکی از برندهای فرعی اوپو بود. حال برند iQOO نیز که یکی از برندهای فرعی Vivo است، در حال طی کردن مسیر ریلمی، جهت مستقل شدن است. بر روی کاغذ شاید این شرکت‌ها از یکدیگر دور به نظر برسند، اما در اصل به‌خوبی با یکدیگر در ارتباط بوده و ایده‌ها، تجارب و استراتژی‌های خود را با یکدیگر به اشتراک می‌گذارند.

سخاوتمندی تولیدکنندگان گوشی‌های چینی

وقتی که کمی تصویر را از نمایی بزرگ‌تر مشاهده می‌کنید، آنگاه خواهید دید که تولیدکنندگان گوشی‌های چینی، سخاوتمندی خاصی را از خود نشان می‌دهند. هر چه شرکت‌های فرعی بیشتری در بازار فعالیت کرده و ایده‌ها و منابع خود را با یکدیگر به اشتراک بگذارند، آنگاه راحت‌تر می‌توان جلوی ضررها را گرفت. این قضیه بدین دلیل است که اگر ضربه‌ای به یکی از شرکت‌ها وارد شود، آنگاه سایرین می‌توانند اثرات آن را به خود جذب کرده و در نتیجه از وارد آمدن ضربات سنگین به یک شرکت واحد، جلوگیری کنند.

شاید این یکی از دلایل اصلی موفقیت BBK Electronics باشد. جهت فهم اینکه این غول فناوری چگونه در حال تغییر صنعت تکنولوژی است، بهتر است که برندهای فرعی آن را در عوض شرکت‌های جداگانه، به‌عنوان تلاشی یکپارچه در نظر بگیرید. جهت انجام این کار، بیایید تا نگاهی نزدیک‌تر به آمارهای مربوط به سهم برندها از بازار جهانی گوشی‌های هوشمند در سه ماهه اول سال 2021 بیندازیم.

دلایل ارزان بودن گوشی های چینی

آمارهای مربوط به سهم بازار تجمیعی نشان می‌دهند که شرکت‌های فرعی BBK Electronics (اوپو، Vivo و ریلمی)، جمعا 25 درصد بازار را در اختیار داشته و بدین ترتیب این غول چینی توانسته‌ است که سامسونگ با سهم 22 درصد، اپل با سهم 17 درصد و همچنین شیائومی (که آن نیز یک شرکت چینی است) را با سهم 14 درصدی از بازار، کنار بگذارد. به یاد داشته باشید که در این آمار، سهم وان‌پلاس به معادلات اضافه نشده است، ولی با این حال BBK Electronics هنوز هم بزرگ‌ترین تولیدکننده گوشی هوشمند در جهان است.

این مطلب را نیز بخوانید: تفاوت گوشی پک چین و پک گلوبال با رام چین و رام گلوبال چیست؟

اگر توجه کرده باشید، می‌بینید که در زمینه نفوذ به بازار، شیائومی و BBK Electronics هر دو یک استراتژی واحد را در پیش گرفته‌اند: تقسیم شدن و سپس تسخیر بازار. از برندهای فرعی شیائومی می‌توان به Mi، پوکو، ردمی و همچنین برند شراکتی بلک شارک اشاره کرد. هرکدام از این موارد به دنبال خدمت به مخاطبین مشخصی بوده و هدف خاصی را دنبال می‌کنند.

در رابطه با BBK Electronics باید بگوییم که برندهای اوپو و Vivo، شرکت‌های تحقیقاتی هستند. این قضیه بدین معناست که وظیفه این شرکت‌ها بیشتر انجام تحقیق و توسعه و کار با فناوری‌های جدید است. کارکرد وان‌پلاس این است که گوشی‌هایی باکیفیت را با قیمت‌هایی رقابتی، روانه بازار کند. ریلمی نیز گوشی‌های ارزان‌قیمت مناسب برای کسانی که قدرت خرید چندانی ندارند را تولید می‌کند.

برندهای چینی چگونه با غول‌های فناوری رقابت می‌کنند؟

اگر زیاد پیگیر حوزه فناوری باشید، آنگاه حتما متوجه شده‌اید که برندهای چینی یک هدف مشخص را دنبال می‌کنند: فروش حجم بالایی از محصولات باارزش به کاربرانی که قدرت خرید چندانی ندارند، تا بدین شیوه محبوبیتی را برای خود کسب کنند.

در رابطه با دلایل ارزان بودن گوشی های چینی می‌توان سه فاکتور زیر را در نظر گرفت:

  • مخاطب
  • استراتژی
  • پیام

مخاطب

همه می‌دانیم که خریداران امروزی نسبت به گذشتگان، اطلاعات بیشتری را در اختیار دارند. کاربران امروزی جهت استفاده بهتر از پول‌های خود، ابزار و دانش موردنیاز را در اختیار دارند. چنین روندی در بازار فوق رقابتی قاره آسیا که تقاضای فوق کششی دارد، بیشتر خود را نشان می‌دهد.

به زبان ساده، تقاضای فوق کششی بدین معنا است که تغییری کوچک در قیمت محصولات می‌تواند تأثیری بزرگ را بر تقاضای آن‌ها بگذارد. برندهای چینی از این پدیده نهایت استفاده را می‌برند. شیوه کار بدین صورت است که آن‌ها قیمت‌ها را تا حد زیادی کاهش داده تا بدین ترتیب در هنگام ورود به یک بازار، رقبای خود را از میدان به در کنند.

استراتژی

کشورهای قاره آسیا از جمله هند و چین، جمعیت زیادی دارند و همین باعث می‌شود تا برندهای آسیایی نیز بتوانند با اعداد بازی کنند. این موضوع بدین معنا است که شرکت‌های آسیایی و مخصوصا چینی می‌توانند محصولات خود را در حجم بزرگ ولی با حاشیه سود کم به فروش رسانده و بدین ترتیب با مشکل به‌خصوصی نیز روبه‌رو نشوند.

برندهایی همانند ردمی و ریلمی، هدف خود را بر کسب سود از فروش سخت‌افزار قرار نداده‌اند. در عوض این شرکت‌ها جهت کسب سود، بر تبلیغات داخلی و اپلیکیشن‌های از پیش نصب شده بر روی گوشی‌های خود تکیه می‌کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: سامسونگ یا شیائومی؟ کدام برند گزینه بهتری برای انتخاب یک گوشی میان‌رده است؟

بنابراین راه‌کار منطقی جهت دسترسی به این هدف آن است که تا می‌توانند، گوشی‌های بیشتری به فروش برسانند. در این رابطه از افراد مشهور و حمایت‌های مالی رویدادها نیز جهت تبلیغات استفاده می‌شود. همچنین شرکت‌های چینی معمولا در زمینه نوآوری‌ها چندان عجله نمی‌کنند و در واقع سعی دارند که ایده‌هایی را به کار گیرند که جواب خود را پس داده باشند، بدین ترتیب ریسک بالقوه فرایندهای تحقیق و توسعه را تقلیل می‌دهند.

پیام

یکی از مزیت‌های داشتن چندین برند فرعی این است که هر کدام از آن‌ها می‌توانند یک تصویر برند منحصربه‌فرد را ایجاد، بازاریابی و مورد استفاده قرار دهند. به‌عنوان مثال بیایید وان‌پلاس را به‌عنوان نمونه در نظر بگیریم. این برند در اوایل فعالیت خود، از عناوینی همانند “درجا نزنید” و یا “قاتل پرچمداران” استفاده می‌کرد. در ادامه این برند به بازخوردها گوش داد و بر طبق آن‌ها، تغییراتی را در محصولات خود به وجود آورد. همه این‌ها در این حین رخ می‌داد که این شرکت، گوشی‌های باکیفیت را با قیمتی مناسب به بازار عرضه می‌کرد.

حال پس از گذشت 7 سال، شرکت وان‌پلاس به‌طور کنایه‌آمیزی، خود محصولات پرچمدار تولید می‌کند! نکته‌ای که در اینجا وجود دارد این است که برندهای چینی گرایش دارند که بیشتر بر جامعه کاربران و مشتریان تمرکز کنند. این یک استراتژی عالی برای بازار سریع التحول آسیا است.

سخن پایانی

در بالا سعی کردیم که دلایل ارزان بودن گوشی چینی را برای شما توضیح دهیم. شاید برندهای چینی انتخاب اول همه کاربران نباشند، مخصوصا برای کسانی که در ایالات متحده زندگی می‌کنند، اما در بازارهای سریع الرشد همانند هند، این برندها به‌سرعت در حال پیشروی هستند. برندهای چینی به هر بازاری که وارد می‌شوند، سعی دارند که در آن برندهای داخلی و سایر برندهای بین‌المللی را از گردونه رقابت خارج کنند.

البته این گوشی‌های ارزان قیمت، معایب خاص خود را نیز دارند. اگر یک گوشی هوشمند چینی داشته باشید (مخصوصا اگر از رده اقتصادی باشد)، آنگاه خلاص شدن از شر نرم‌افزارهای از پیش نصب شده در آن و همچنین تبلیغات داخلی، تاحدودی دشوار خواهد بود. برخی از این موارد را نمی‌توان غیرفعال کرده و همین باعث می‌شود تا حافظه بیشتری را مصرف کنند و در نهایت تجربه کاربری شما، ضعیف‌تر باشد. علاوه بر این، برخی از کشورها همانند ایالات متحده نگران جاسوسی برندهای چینی از کاربران هستند. چنین قضیه‌ای باعث شد تا در سال 2019، گوشی‌های هواوی از سرویس‌های شرکت گوگل محروم شوند.

نوشته چرا گوشی‌های چینی در قیاس با رقبای خود قیمت کمتری دارند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.