ممکن است پردازنده گرافیکی هنگام بازی داغ شود. در این مواقع، افزایش حرارت GPU تا میزان مشخصی ایراد ندارد. در مقاله حاضر، با نحوه بررسی سطح دمای GPU آشنا خواهید شد.

آیا قصد ارسال تصاویر محو شونده را در واتساپ خود دارید؟ خبر خوب این است که می‌توانید چنین کاری را در این پیام‌رسان که اکنون مالکیت آن در اختیار شرکت فیسبوک است، انجام دهید. این قابلیت در واتساپ، “View Once” نامیده شده و در زیر به شیوه استفاده از آن می‌پردازیم.

قابلیت View Once واتساپ تا چه حد امنیت دارد؟

ارسال پیام‌های محو شونده به دلیل حذف شدن تصاویر و ویدیوها از چت‌ها، می‌تواند توهم امنیت را به مخاطب القا کند. البته این قضیه به‌معنای خصوصی ماندن کامل تصاویر و ویدیوهای ارسالی شما نیست. دلیل این قضیه نیز این است که در هنگام استفاده از قابلیت View Once، بازهم طرف مقابل می‌تواند کارهایی همانند تهیه اسکرین‌شات و ضبط صفحه را انجام دهد.

واتساپ همچنین عنوان می‌کند که فایل‌های رسانه‌ای رمزنگاری شده تا چند هفته پس از ارسال، همچنان بر روی سرورهای این شرکت باقی خواهند ماند. همچنین اگر شخصی، پیامی را به واتساپ گزارش دهد، آنگاه این شرکت نیز به تصاویر و ویدیوهای محو شونده شما، دسترسی خواهد داشت.

اگر این تصاویر و یا ویدیوها باز شده باشند، آنگاه در پشتیبان‌های واتساپ لحاظ نشده و در نتیجه قابل بازیابی نیستند. به هر حال در هنگام فعال بودن قابلیت “View Once”، از فایل‌های رسانه‌ای باز نشده  پشتیبان تهیه شده و در نتیجه می‌توان این فایل‌ها را نیز ریکاوری کرد.

با این اوصاف، این قابلیت برخی از مزیت‌های مرتبط با حریم خصوصی را نیز ارائه می‌دهد. فایل‌های رسانه‌ای که با استفاده از ویژگی View Once واتساپ ارسال می‌شوند، به‌صورت خودکار در گالری شخص دریافت‌کننده ذخیره نمی‌شوند. این فایل‌ها پس از مشاهده توسط دریافت‌کننده، حذف می‌شوند و ارسال‌کننده نیز پس از ارسال قادر به مشاهده آن‌ها نخواهد بود. هنگامی‌که در واتساپ یک تصویر و یا ویدیوی محو شونده دریافت می‌کنید، آنگاه تا 14 روز پس از تاریخ دریافت، می‌توانید آن را مشاهده کنید. در هر صورت پس از گذشت این مدت، فایل‌های دریافتی به‌صورت خودکار حذف خواهند شد.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش خواندن پیام‌های واتساپ بدون خوردن تیک آبی!

نمی‌توان این پیام‌ها را فوروارد کرد، ذخیره نمود، به اشتراک گذاشت و یا اینکه آن‌ها را ستاره‌دار کرد. البته همان‌طور که پیش‌تر نیز بدان اشاره کردیم، هر کسی می‌تواند با تهیه اسکرین‌شات و ضبط صفحه، برخی از این محدودیت‌ها را دور بزند.

تا به این لحظه، راه‌کاری جهت فعال کردن قابلیت View Once به‌صورت پیش‌فرض وجود ندارد. بنابراین هر بار که بخواهید از این ویژگی استفاده کنید، آنگاه باید در حین ارسال، آن‌ را فعال کنید. پس از اینکه فایل رسانه‌ای خود را از طریق View Once ارسال کردید، اگر طرف مقابل ویژگی گزارش دریافت را غیرفعال نکرده باشد، آنگاه می‌توانید بگویید که آیا وی تصویر و یا ویدیوی ارسالی شما را باز کرده است یا خیر؟

نحوه ارسال تصاویر و ویدیوهای محو شونده در واتساپ

جهت ارسال تصاویر و ویدیوهای محو شونده در واتساپ، باید اپلیکیشن این پیام‌رسان را در گوشی اندروید و یا آیفون خود باز کرده و سپس به مکالمه موردنظر خود بروید. در گوشی‌های آیفون باید آیکون “+” را که در سمت چپ کادر تایپ کردن قرار دارد، لمس کنید.

در چت واتساپ آیفون پس از لمس کردن آیکون “+”، گزینه “Camera” و یا “Photo & Video Library” را لمس کنید. می‌توانید ویدیو و یا تصویر موردنظر خود را لمس کرده و یا اینکه آن‌ را بردارید.

در نسخه اندرویدی این پیام‌رسان نیز باید یکی از چت‌های خود را باز کرده و سپس در داخل کادر تایپ، علامت گیره کاغذ را لمس کنید.

در ادامه باید “Camera” و یا “Gallery” را انتخاب کرده و سپس ویدیو و یا تصویر موردنظر را لمس کنید.

پس از انتخاب فایل رسانه‌ای در واتساپ، باید آیکون “1” که در واقع همان کلید View Once است را لمس کنید. این کلید در سمت راست کادر تایپ متن و در سمت چپ کلید آبی رنگ ارسال، قرار داده شده است.

پس از لمس کلید “View Once”، در ادامه صفحه‌ای در مقابل شما ظاهر شده و به شما می‌گوید که این یک تصویر و یا ویدیوی محو شونده است. با لمس کردن “OK” می‌توانید پاپ‌-آپ را رد کنید.

پس از لمس کردن کلید View Once، باید در پایین سمت راست صفحه، کلید “Send” را لمس کرده تا تصویر و یا ویدیوی محو شونده خود را ارسال کنید. کلید “Send” در گوشی‌های آیفون به شکل یک پیکان سمت راست بر روی یک دایره آبی رنگ بوده و در گوشی‌های اندروید نیز به شکل یک پیکان رو به سمت راست بر روی یک دایره سبز رنگ است.

پس از اینکه شخص دریافت‌کننده فایل رسانه‌ای شما را باز کند، آنگاه آن فایل به‌صورت خودکار از گوشی وی حذف خواهد شد.

نوشته آموزش ارسال تصاویر و ویدیوهای محو شونده در واتساپ آیفون و اندروید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

اگر در سیستم‌عامل ویندوز با ارور “Windows has detected an IP address conflict” و یا “another computer on this network has the same IP address” مواجه شده باشید، آنگاه حتما از خود پرسیده‌اید که معنای این پیغام چیست؟ چنین پیغامی زمانی رخ می‌دهد که دو کامپیوتر متصل به یک شبکه، یک آدرس IP یکسان داشته باشند. در این مطلب قصد داریم که به‌ راه‌کارهای حل مشکل IP address conflict در ویندوز و مک بپردازیم.

IP Address Conflict یا همان تداخل آدرس IP چیست؟

این مشکل زمانی رخ می‌دهد که دو یا چند دستگاه متصل به یک شبکه واحد، آدرس آی‌پی‌های یکسانی داشته باشند. جهت توضیح بهتر این موضوع باید کمی به عقب بازگشته و ببینیم که اصلا آدرس IP چه کاربردی دارد؟ آدرس IP نقشی همانند آدرس خانه شما دارد. در واقع با استفاده از آدرس IP، کامپیوتر شما بر روی یک شبکه شناسایی می‌شود. روتر شما با استفاده از این آدرس، ترافیک اینترنت را به سمت دستگاه درست هدایت می‌کند.

به همین دلیل دو دستگاهی که بر روی یک شبکه واحد قرار دارند، نمی‌توانند آدرس IP یکسانی داشته باشند. اگر چنین چیزی رخ دهد، آنگاه آدرس‌های IP یکسان می‌توانند باعث سردرگمی شبکه شوند. می‌توانید این قضیه را این‌طوری در نظر بگیرید که شخص نامه‌رسان در هنگام تحویل نامه متوجه شود که در یک خیابان، دو خانه با یک آدرس یکسان وجود دارند.

این مطلب را نیز بخوانید: DHCP چیست، چه می‌کند و چگونه از آن استفاده کنیم؟

در نظر داشته باشید که در اینجا ما در رابطه با آدرس آی‌پی‌های خصوصی (Private) صحبت می‌کنیم. این‌ها آدرس IPهایی هستند که بر روی شبکه شما مورد استفاده قرار می‌گیرند. از طریق آدرس IPهای عمومی (Public) نیز مابقی اینترنت می‌تواند دستگاه‌های موجود بر روی شبکه شما را مشاهده کند. البته هنگامی که بحث بر سر حل مشکل IP address conflict باشد، آنگاه ما کاری به آدرس IP عمومی نخواهیم داشت. خب، حال که فهمیدیم که دو کامپیوتر نمی‌توانند یک آدرس IP یکسان داشته باشند، پس چرا چنین خطایی رخ می‌دهد؟

خطای IP address conflict چگونه رخ می‌دهد؟

در شبکه‌های خانگی مدرن، تداخل‌های آی‌پی به ندرت رخ می‌دهند. این قضیه به دلیل وجود DHCP (پروتکل پیکربندی میزبان پویا) است. روترها از طریق سیستم DHCP، آدرس‌های IP را مدیریت می‌کنند. با استفاده از DHCP، هنگامی‌که یک دستگاه جدید را به شبکه خود متصل می‌کنید، آنگاه روتر شما یکی از آدرس آی‌پی‌های موجود و رزرو نشده را به آن اختصاص می‌دهد. تا مدتی از همین آدرس استفاده می‌شود. پس از انقضای یک آدرس IP در حال استفاده، یک آی‌پی جدید از روتر شما گرفته می‌شود.

اگر روتر شما مشکلی نداشته باشد، آنگاه دو دستگاه مختلف نیز نباید یک آدرس آی‌پی یکسان داشته باشند. روش کار بدین صورت است که روتر شما می‌داند که کدام آدرس‌ها اکنون در حال استفاده بوده و بنابراین آن‌ها را به دستگاهی دیگر اختصاص نمی‌دهد.

در حالت رایج، تداخل‌های آی‌پی زمانی رخ می‌دهند که شما یک IP ثابت را در شبکه خود مورد استفاده قرار دهید. DHCP به‌صورت خودکار آدرس‌های IP را به دستگاه‌های مختلف اختصاص می‌دهد. این در حالی است که آی‌پی ثابت یا همان استاتیک بدین معنا است که خودتان به‌صورت دستی، یک آی‌پی ثابت را به یک دستگاه اختصاص داده و بدین ترتیب آن دستگاه همیشه از آن آدرس استفاده خواهد کرد.

اگر به‌صورت اشتباهی یک آدرس استاتیک را به دو یا چند دستگاه اختصاص دهید، آنگاه با ارور IP address conflict مواجه خواهید شد. همچنین اگر دستگاهی را به‌گونه‌ای تنظیم کنید که بدون رزرو کردن آدرس در روتر شما، از IP استاتیک استفاده کند، آنگاه بازهم چنین مشکلی برای شما رخ خواهد داد. بدین ترتیب روتر شما آن آدرس را به دستگاهی دیگر نیز اختصاص داده و در نهایت تداخل آی‌پی به وجود می‌آید.

یکی دیگر از سناریوهای تداخل IP زمانی رخ می‌دهد که دو سرور DHCP را بر روی شبکه خود داشته باشید (البته باید از این کار دوری کنید). به‌عنوان نمونه شاید مودم بی‌سیم شما به‌صورت ترکیبی به مودم و روتر ارائه‌دهنده خدمات اینترنت (ISP) شما متصل شده باشد. اگر هر دو دستگاه سعی کنند که همانند روتر عمل نمایند، آنگاه شاید آدرس IPهای یکسانی را به دستگاه‌های مختلف تخصیص دهند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه می‌توانیم آدرس آی‌پی (IP) گوشی اندروید و یا آیفون خود را پیدا کنیم؟

این امکان نیز وجود دارد که اگر یکی از دستگاه‌ها در حالت Standby باشد و سپس آنلاین شود، آنگاه باز مشکل تداخل آی‌پی به وجود آید. مثلا شاید لپ‌تاپ خود را به مدت دو هفته بر روی حالت Hibernate رها کرده باشید. در طول این مدت روتر شما می‌تواند آدرس آی‌پی لپ‌تاپ شما را فراخوانی کرده و سپس آن را به دستگاهی دیگر همانند گوشی هوشمند شما اختصاص دهد. پس از روشن کردن لپ‌تاپ، آنگاه شاید کامپیوتر شما این‌طور فکر کند که هنور مالک آدرس IP قدیمی خود بوده و بنابراین در چنین سناریویی این دو دستگاه، دو آی‌پی یکسان داشته و در نهایت با مشکل تداخل IP مواجه خواهید شد.

فرض کنید که لپ‌تاپ خود را به شبکه‌ای دیگر متصل کرده و سپس آن را بر روی حالت Standby قرار داده و به خانه می‌آورید. حال اگر طیف IPهای شبکه شما با آن شبکه دیگر یکسان باشد، آنگاه این احتمال وجود دارد که آی‌پی مورد استفاده لپ‌تاپ شما با یکی از آی‌پی‌های در حال استفاده در شبکه شما یکسان بوده و بنابراین با خطای تداخل آی‌پی مواجه شوید.

راه‌کارهای حل مشکل IP address conflict

اولین راه‌کاری که در این باره باید امتحان کنید، ریستارت کردن کامپیوتر و تجهیزات شبکه است. شاید مشکل شما به دلیل یک خطای ساده بوده و بنابراین ریستارت کردن بتواند آن را برطرف سازد. ریستارت کردن مودم و روتر (البته اگر مودم یکپارچه ندارید) باعث می‌شود که تمامی آدرس‌های IP از طریق DHCP، مجددا تخصیص داده شوند. اگر ریستارت کردن کارساز نبود، آنگاه می‌توان گفت که مشکل کمی عمیق‌تر است. در ادامه باید بفهمید که آیا کامپیوتر شما از یک IP ایستا استفاده می‌کند یا خیر؟

رفع مشکل تداخل آدرس IP در ویندوز 10

در این رابطه باید “Settings” را باز کرده و به “Network & Internet > Status” بروید. بر روی “Change adapter options” کلیک کرده و سپس در پنجره ظاهر شده بر روی نام اتصال شبکه خود، دابل-کلیک کنید. در پنجره ظاهر شده، گزینه‌های مختلفی را در اختیار خواهید داشت.

در پنجره “Status”، بر روی “Properties” کلیک کرده و سپس بر روی “Internet Protocol Version 4” دابل-کلیک کنید. در این منو باید “Obtain an IP address automatically” انتخاب شده باشد. اگر یک آدرس آی‌پی دستی را مشاهده کردید، آنگاه باید گزینه “Obtain an IP address automatically” را برگزیده و سپس بر روی “OK” کلیک کنید. همین گام‌ها را برای “Internet Protocol Version 6” نیز تکرار کنید (در صورت امکان) و ببینید که آیا مشکلتان حل شده است یا خیر؟

همچنین می‌توانید آدرس IP فعلی رایانه خود را رها کرده و سپس یکی دیگر را به آن اختصاص دهید. البته ریستارت کردن نیز همین کار را انجام می‌دهد، اما در هر صورت امتحان کردن این روش نیز ارزشش را دارد. در این رابطه باید بر روی منوی استارت کلیک-راست کرده (و یا کلیدهای “Win + X” را فشار دهید) و سپس “Command Prompt” و یا “Windows PowerShell” را انتخاب کنید. در پنجره باز شده باید دستور زیر را تایپ کرده و کلید “Enter” را فشار دهید تا آدرس آی‌پی فعلی خود را رها کنید:

در ادامه باید با استفاده از دستور زیر از روتر خود یک آدرس IP جدید بگیرید:

حل مشکل IP address conflict در مک

در مک می‌توانید گزینه آدرس IP را در زیر “Apple menu > System Preferences > Network” پیدا کنید. در سمت چپ باید نوع اتصال مورد استفاده خود را انتخاب کرده و سپس بر روی “Advanced” کلیک کنید.

در صفحه ظاهر شده، برگه “TCP/IP” را انتخاب کنید. اگر “Configure IPv4” بر روی “Manually” تنظیم شده باشد، آنگاه باید آن را به “Using DHCP” تغییر دهید. همچنین بررسی کنید که “Configure IPv6” نیز بر روی “Automatically” قرار داشته باشد (البته اگر غیرفعال نبود) و سپس بر روی “OK” کلیک کنید.

در سمت راست این صفحه با کلیک بر روی کلید “Renew DHCP Lease” می‌توانید آدرس IP فعلی خود را نوسازی کنید.

چک کردن روتر

اگر روش‌های بالا برای شما کارساز نبودند، آنگاه باید به پنل مدیریتی روتر خود وارد شده و سپس نگاهی به دستگاه‌های متصل شده بیندازید. شیوه انجام این کار نیز به مدل روتر شما بستگی دارد، بنابراین در اینجا نمی‌توانیم مراحل مشخصی را در اختیار شما قرار دهیم.

در پنل مدیریتی روترها معمولا با رفتن به بخش “Attached Devices ،Connected Devices ،My Network و یا موارد مشابه می‌توانید به لیست دستگاه‌های متصل شده خود، دسترسی پیدا کنید. به دستگاه‌های متصل شده نگاهی انداخته و سپس ببینید که آیا آدرس IP تکراری در بین آن‌ها یافت می‌شود یا خیر؟

جهت ساده‌تر شدن این موضوع می‌توانید در Command Prompt ویندوز، با استفاده از دستور ipconfig و در Terminal مک نیز با استفاده از دستور ifconfig، آدرس آی‌پی رایانه خود را چک کنید. بدین ترتیب راحت‌تر می‌توانید آدرس IP کپی شده را در لیست دستگاه‌های وصل شده پیدا کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: اگر با اتصال به اینترنت خود مشکل دارید، این مقاله را بخوانید!

اگر دو دستگاه که یک آدرس IP یکسان دارند را پیدا کردید، آنگاه باید تنظیمات مربوط به هرگونه آدرس IP ثابت را حذف کرده و یا اینکه در روتر خود، یکی از آی‌پی‌ها را تغییر دهید تا مشکل برطرف شود. در حالت کلی در موارد خانگی لازم نیست که نگران آدرس IP ثابت باشید. بنابراین بهتر است که اجازه دهید که روتر شما این کار را به‌صورت خودکار انجام دهد. اگر بنا به هر دلیلی به یک IP ثابت نیاز داشتید، آنگاه بهتر است که آن را در روتر خود ثبت و تنظیم کرده تا بدین ترتیب یک IP یکسان به بیش از یک دستگاه اختصاص داده نشود.

به‌روزرسانی نرم‌افزار روتر

اگر روتر شما مشکلی داشته باشد، آنگاه احتمال بروز تداخل IP نیز بالاتر می‌رود و در این رابطه نیز به شما هشداری داده نخواهد شد. اگر پس از راه‌کار بالا بازهم در این زمینه مشکلی داشتید، آنگاه بهتر است که نرم‌افزار روتر خود را آپدیت کنید.

در اینجا نیز شیوه دقیق انجام این کار، به مدل روتر شما بستگی دارد. در هر صورت پس از وارد شدن به پنل مدیریتی روتر خود، باید به دنبال گزینه “Firmware Update” بگردید. این گزینه معمولا در زیر منوی “Advanced” و یا “Tools” قرار دارد.

در برخی از روترها می‌توانید نسخه نرم‌افزار را از طریق پنل مدیریتی به‌صورت خودکار به‌روزرسانی کنید. در برخی دیگر نیز باید نسخه جدید را از وب‌سایت تولیدکننده دانلود کرده و سپس آن را بر روی روتر خود آپلود کنید. جهت کسب اطلاعات بیشتر می‌توانید از اینترنت کمک بگیرید.

سخن پایانی

در بالا به راه‌کارهای حل مشکل IP address conflict در ویندوز و مک پرداختیم. در اکثر مواقع چنین مشکلی برای کاربران خانگی به وجود نمی‌آید، مگر اینکه با IP ثابت سروکار داشته باشند. با تنظیم کردن دستگاه‌ها بر روی DHCP می‌توانید از بروز چنین مشکلاتی جلوگیری کنید.

نوشته راه‌کارهای رفع خطای IP Address Conflict در ویندوز و مک اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

امروزه کامپیوترها از حافظه‌های گوناگونی استفاده می‌کنند. همان‌طور که می‌دانید، از ابتدا حافظه‌های ذخیره‌سازی همانند امروزه نبوده و این پیشرفت‌ها به مرور زمان حاصل شده‌اند. به همین دلیل در این مطلب بر آن شدیم تا به تاریخچه ذخیره سازی اطلاعات در کامپیوتر بپردازیم. با آی‌تی‌رسان همراه باشید.

اواخر دهه 1800 میلادی: ضبط سیمی و تلگراف

در اواخر دهه 1800 میلادی یعنی هنگامی‌که گرامافون‌ها بسیار رایج بودند، مهندس ریاضی آمریکایی یعنی اوبرین اسمیت (Oberlin Smith)، ایده استفاده از مغناطیس به‌عنوان وسیله ضبط صدا را مطرح کرد. وی این موضوع را این‌گونه مطرح کرد که صدا می‌تواند بر روی یک سیم باریک، ضبط و ذخیره شود.

تا دهه 1890 میلادی، دستگاهی که بتواند این ایده را در عمل نشان دهد، وجود نداشت. در ادامه چنین دستگاهی نیز وارد بازار شد و تلگرافون نامیده می‌شد و توانست که به بخش مهمی از تاریخچه ذخیره‌سازی اطلاعات در کامپیوترها بدل شود.

صدا از طریق یک میکروفن وارد و سپس به جریان الکتریکی تبدیل می‌‌شد. در ادامه این جریان راهی هد ضبط می‌شد. یک قطعه آهن بسیار باریک در امتداد هد ضبط، کشیده می‌شد. همزمان با اینکه قطعه سیم به همراه هد ضبط حرکت می‌کرد، آنگاه بخش‌های کوچک آن نیز در معرض جریان منتقل شده از میکروفن قرار می‌گرفتند. جریان مغناطیسی این بخش‌ها در طول چندین سال همچنان دوام می‌آورد.

1928: ضبط بر روی نوارهای مغناطیسی

در سال 1928، مخترع آلمانی یعنی فریتز فلومر (Fritz Pfleumer) توانست که با استفاده از نوار مغناطیسی، به ذخیره‌سازی صدا بپردازد. اولین نوار مغناطیسی نیز در اصل از کاغذ ساخته شده بود. در نهایت نیز کاغذ با پلاستیک استات، جایگزین شد.

این نوار با اکسید آهن پوشانده شده بود. هنگامی‌که که این نوار به هد ضبط برخورد می‌کرد، آنگاه مقداری کمی از اکسید آهن نوار، بار مغناطیسی را جذب می‌کرد. هر چند که نوارهای مغناطیسی به‌صورت انحصاری جهت ضبط صدا کاربرد داشتند، اما در اوایل دهه 1950 میلادی، شرکت‌های کامپیوتری فهمیدند که می‌توانند از این نوارها جهت ذخیره اطلاعات نیز استفاده کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: آشنایی با انواع دیسک‌های ذخیره دیتا و تاریخچه آنها

در سال 1951، شرکت Eckert-Mauchly، کامپیوتر UNIVAC را تولید کرد. این اولین کامپیوتری بود که جهت ذخیره‌سازی اطلاعات از نوار مغناطیسی استفاده می‌کرد. این دستگاه از یک نوار مغناطیسی بزرگ به نام UNISERVO I بهره می‌برد. اندازه این درایو در قیاس با دستگاه‌های ذخیره‌سازی امروزی، بسیار بزرگ بود و در واقع اندازه‌ای در بین 5 الی 6 فوت داشت. این دستگاه می‌توانست که تا 1200 فوت نوار مغناطیسی را در خود جای دهد.

1951: حافظه‌های مغناطیسی

حافظه‌های مغناطیسی حدود سال 1951 میلادی وارد این عرصه شدند و برای اولین بار نیز در شبیه‌ساز هواپیمای Whirlwind دانشگاه MIT، مورد استفاده قرار گرفتند. به‌راحتی نمی‌توان یک شخص خاص را به‌عنوان مسئول این اختراع به حساب آورد. در بین دهه 40 و اوایل دهه 50 میلادی، چندین دانشمند از جمله جی فارستر (Jay Forrester)، ان وانگ (An Wang)، فردریک ویهه (Frederick Veihe) و یان راجچمام (Jan Racjchmam)، اختراع‌هایی را در رابطه با فناوری‌های مشابهی، به ثبت رسانیده بودند.

حافظه‌های معناطیسی نسبت به نوارهای معناطیسی، عملکرد بسیار متفاوتی داشتند. در اولی، آرایه‌ای از حلقه‌های مغناطیسی با استفاده از شبکه‌ای از سیم‌ها، به یکدیگر متصل شده بودند. هر حلقه نماینده یک بیت از حافظه بود. حال اگر حلقه به‌صورت یک طرفه مغناطیسی می‌شد، آنگاه مقدار یک و در غیر این صورت، مقدار صفر داشت.

1956: هارد دیسک‌ها

تاریخچه ذخیره سازی اطلاعات در کامپیوتر را با ظهور هارد دیسک‌ها ادامه می‌دهیم. در تاریخ 23 شهریور 1335 (14 سپتامبر 1956)، شرکت IBM، دستگاه 305RAMAC را معرفی کرد. RAMAC مخفف Random Access Method of Accounting and Control یا همان روش دسترسی تصادفی حسابداری و کنترل است. این دستگاه نیز همانند نوارهای مغناطیسی، از همان اصول ذخیره‌سازی مغناطیسی استفاده می‌کرد.

حافظه‌های ذخیره‌سازی دیسکی، بهتر از نوارهای ذخیره‌سازی بودند، زیرا با استفاده از آن‌ها این امکان وجود داشت که دسترسی غیرترتیبی به اطلاعات، فراهم شود. در حافظه‌های نواری جهت دسترسی به داده‌ها باید ترتیب مشخصی طی می‌شد (در این رابطه می‌توانید مثال نوارهای کاست را به یاد آورید). در عوض حافظه‌های دیسکی به کاربر اجازه می‌دادند که به‌صورت تصادفی به اطلاعات دسترسی پیدا کند (تا حد زیادی شبیه به یک DVD).

درایوهای 305RAMAC در قیاس با اولین نوارهای مغناطیسی، از همه لحاظ بسیار بزرگ‌تر بودند. این حافظه‌ها به اندازه یک یخچال ارتفاع داشته و سه برابر نیز پهن‌تر بودند. هر درایو دارای چندین دیسک بود که به‌صورت عمودی بر روی یکدیگر قرار داده شده بودند و می‌توانستند که اطلاعات را در خود جای دهند. در آن زمان شرکت IBM اعلام می‌کرد که هر کدام از این دیسک‌ها می‌تواند 5 میلیون کاراکتر 6 بیتی را در خود ذخیره‌سازی کند (تقریبا 3.75 مگابایت).

1971: دیسک‌های فلاپی

در سال 1971، IBM توانست که انقلابی دیگر را در صنعت کامپیوتر رقم بزند و آن، تولید دیسک‌ فلاپی بود. همانند دیسک‌های مغناطیسی، دیسک‌های فلاپی با چاپ مغناطیسی داده‌ها، اطلاعات را در خود ذخیره‌سازی می‌کردند. فلاپی‌ها در واقع دیسک‌های بزرگی بودند که جنس آن‌ها از مایلار بود.

اولین دیسک فلاپی که به بازار آمد، طول قطری 8 اینچی داشت و می‌توانست که در حدود 80 کیلوبایت داده را در خود ذخیره‌سازی کند. شاید این مقدار بسیار کم باشد، اما در آن زمان جهت بازگذاری نرم‌افزارها و دستورات در کامپیوترها، کافی بود. تا پیش از آن جهت انجام چنین کاری از پانچ کارت‌های فیزیکی استفاده می‌شد.

اندازه فلاپی دیسک استاندارد بعدی، 5.25 اینچ بود و این فلاپی می‌توانست که 100 کیلوبایت داده‌ را نیز در خود ذخیره‌سازی کند. در سال 1977، شرکت اپل، رایانه Apple II را روانه بازارها کرد که این کامپیوتر به همراه 2 عدد فلاپی 5.25 اینچی عرضه می‌شد و همین موضوع باعث انفجاری در بازار دیسک‌های فلاپی شد.

این مطلب را نیز بخوانید: مایکروسافت با همکاری دانشگاه واشنگتن، رکورد ذخیره سازی اطلاعات در DNA را شکاند!

با اختراع دیسک‌های فلاپی، کاربران رایانه‌های شخصی می‌توانستند که سیستم‌عامل‌ها و نرم‌افزارها را بر روی رایانه‌ خود بارگذاری کنند. بدین ترتیب دسترسی به داده‌ها در قیاس با حافظه‌های کاست (نسخه‌های بسیار کوچک‌تر از نوارهای ذخیره‌سازی مغناطیسی)، بسیار سریع‌تر بود.

در دهه 90 میلادی، دیسک‌های 3.5 اینچی فلاپی به یک فرمت رایج برای کاربران رایانه‌های شخصی بدل شدند. هر چند بازهم اندازه این فلاپی‌ها کوچک‌تر شده بود، اما با این حال می‌توانستند که اطلاعات بیشتری را در خود ذخیره‌سازی کنند (حدود 1.4 مگابایت). تا اوایل دهه 2000 میلادی، دیسک‌های فلاپی همچنان رایج‌ترین نوع حافظه ذخیره‌سازی قابل حمل بودند؛ یعنی تا زمانی که هنوز درایوهای فلش وارد بازار نشده بودند.

اوایل دهه 2000 میلادی: حافظه‌های ذخیره‌سازی فلش/حالت جامد

در ادامه مروری بر تاریخچه ذخیره سازی اطلاعات در کامپیوتر، به دهه 2000 میلادی می‌رسیم. حافظه‌های فلش در سال 1984 اختراع و وارد میدان شدند. در این زمان فوجیو ماسوکا (Fujio Masuoka) روشی را توسعه داد که با استفاده از آن این امکان وجود داشت که اطلاعات به‌صورت غیر فرار ذخیره شوند و در عین حال نیز لازم نباشد که در درایو موردنظر، از قطعات متحرک استفاده شود. ماسوکا در آن زمان در توشیبا کار می‌کرد. این حافظه اختراع شده یک حافظه فقط خواندنی قابل برنامه‌دهی بود که از طریق جریان الکتریکی، امکان پاک کردن اطلاعات آن نیز وجود داشت (EEPROM). فرایند پاک کردن کل این حافظه نیز به‌صورت بسیار سریع انجام می‌شد. شوجی آریزومی (Shoji Ariizumi) که یکی از همکاران ماسوکا بود، فرایند پاک کردن این حافظه‌ها را با فلش زدن دوربین‌های عکاسی مقایسه کرد و بنابراین اصطلاح حافظه فلش به وجود آمد.

پس از ارائه این ایده به IEEE (مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک)، توشیبا و ماسوکا شروع به طراحی یک تراشه کردند. در آن زمان شرکت اینتل نیز از ایده‌های ماسوکا الهام گرفت و فرایند توسعه حافظه‌های فلش مخصوص به خود را آغاز کرد. پس از گذشت مدت کمی، سایر شرکت‌ها نیز توسعه حافظه‌های فلش مختص به خود را آغاز کردند.

در طول دهه 90 میلادی، صنعت حافظه‌های فلش رشد خوبی را تجربه کرد. در سال 1991، شرکت SanDisk اولین حافظه ذخیره‌سازی SSD مخصوص کامپیوتر خود را به فروش رسانید که ظرفیتی در حدود 20 مگابایت داشت. در ادامه و در سال 1997، اولین گوشی همراهی که از حافظه فلش استفاده می‌کرد، معرفی شد. در همان سال، صنعت حافظه‌های فلش ارزشی بالغ بر 2 میلیارد دلار داشت و این عدد تا سال 2006 به بیش از 20 میلیارد دلار رسید. در حال حاضر نیز انواع گوناگونی از حافظه‌های فلش وجود دارند که از جمله آن‌ها می‌توان به کارت‌های حافظه، کارتریج‌های بازی کنسول نینتندو سویچ و … اشاره کرد.

حافظه‌های ابری

در حال حاضر نیز جدیدترین فناوری ذخیره سازی اطلاعات در کامپیوتر و سایر دستگاه‌ها، حافظه‌های ابری هستند. ریشه‌های این فناوری در دهه 1960 قرار دارند. پدر حافظه‌های ابری، مردی به نام جی.سی.آر لیکلیدر (J.C.R Licklider) است. شخصی که خالق ARPNET یا همان Advanced Research Projects Network (شبکه پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته) نیز هست. با استفاده از ARPNET، کامپیوترها می‌توانستند که منابع را از طریق شبکه به اشتراک بگذارند.

در اوایل دهه 80 میلادی، Compuserve چیزی را ارائه داد که به حافظه ذخیره‌سازی ابری امروزی، نزدیک‌تر بود. Compuserve یک حافظه 128 کیلوبایتی را به مشتریان ارائه می‌کرد تا بتوانند اطلاعات خود را در آن ذخیره نمایند. شرکت AT&T نیز در سال 1994، طرحی مشابه را ارائه کرد. از آن زمان به بعد، حافظه‌‌های ابری هم در مقیاس و هم در اندازه، توسعه یافتند و شرکت‌هایی همانند مایکروسافت و IBM نیز محصولاتی مبتنی بر فضای ذخیره‌سازی ابری را روانه بازارها کردند.

امروزه فضاهای ذخیره‌سازی ابری وارد مراحلی جدید شده و مثلا شرکت گوگل، سرویس بازی استادیا را راه‌اندازی کرده که از طریق آن بازی‌ها بر روی سرورهای فیزیکی این شرکت رندر شده و سپس خروجی رندر از طریق اینترنت بر روی نمایشگر دستگاه‌های سازگار، استریم می‌شود. مایکروسافت نیز در حال توسعه Windows 365 Cloud است. این سرویس، یک سیستم‌عامل کامل را از طریق فضای ابری در اختیار کاربران و دستگاه‌های مختلف قرار می‌دهد.

سخن پایانی

در بالا مروری داشتیم بر تاریخچه ذخیره سازی اطلاعات در کامپیوتر. در اواخر دهه 1880 میلادی، شاید کسی انتظار این را نداشت که صدا از طریق ضبط سیمی ذخیره شود. امروزه بخش بزرگی از زندگی ما در فضای دیجیتال و به تبع یا به‌صورت مغناطیسی بر روی هارد درایوها و یا در قالب الکترون‌ها بر روی خافظه‌های SSD، ذخیره شده است. بنابراین برای مردمان امروزی بسیاری دشوار است که جهانی را تصور کنند که در آن حافظه‌های ذخیره‌سازی وجود ندارند.

نوشته مروری بر تاریخچه حافظه‌های ذخیره‌سازی اطلاعات و شیوه کار آن‌ها اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

همانطور که در مطالب قبل در مورد صرافی بایننس گفتیم، این صرافی آنلاین که به واسطه اینکه با برخی از کشورها مشکلاتی دارد،  نام آنها را از لیست کشورهایی که قادرند از خدمات بایننس استفاده کنند حذف کرده است و به همین منظور، کاربران به سراغ استفاده از فیلترشکن و  VPN برای دور زدن سایت بایننس رفته اند اما مشکل اینجاست که به دلیل نا آکاهی از اینکه VPN مذکور از چه ساز و کار و چه کشوری برای اتصال به سرورهای بایننس استفاده می کند، به یکباره با پیام مسدود شدن اکانت خود مواجه می شوند. در ادامه ترفند جلوگیری از مسدود شدن اکانت سایت باینانس با VPN می پردازیم.

ترفند رفع انسداد اکانت بایننس

صرافی بایننس به طور کلی به محض مشکوک شدن به کاربران، اکانت فرد مورد نظر را تا اطلاع ثانونی مسدود می کند و بهتر است از فیلترشکن و VPN برای اتصال به سرورهای باینانس استفاده نکنید و یا اگر هم کشور شما در لیست ممنوعه باینانس قرار دارد و از این فیلترشکن ها استفاده میکنید، مطمئن شوید که VPN مذکور در هر بار اتصال به اینترنت از یک سرویس و یک کشور رندوم و تصادفی استفاده نمی کند چرا که در این صورت اگر در بازه های زمانی کوتاه از کشورهای مختلف قصد ورود به اکانت خود را داشته باشید، بایننس حساب کاربری شما را مسدود خواهد کرد.

ترفندی که در این زمینه وجود دارد این است که یا از VPN هایی استفاده کنید که از یک IP ثابت برای اتصال به اینترنت استفاده می کنند یا اگر فیلتر شکن شما هر بار IP شما را تغییر می دهد شما می بایست مطمئن شوید که تیک انتخاب سرور به صورت تصادفی یا انتخاب بهترین سرور نخورده باشد و هربار از یک کشور خاص برای اتصال به باینانس استفاده کنید.

به واسطه حساسیت بالای امنیتی این پلتفرم و تراکنش های مالی سنگینی که در آن می شود، اگر هم مشکلی در اتصال به VPN از کشور مدنظر خود پیدا کردید مدتی حدود ۳ هفته صبر کنید و سپس برای ورود به اکانت خود از یک کشور دیگر اقدام کنید.

سایت باینانس  و اپلیکیشن بایننس به شدت به موارد امنیتی حساس هستند و فکر فریب دادن سیستم امنیتی آنها را از سر بیرون کنید چرا که ممکن است حساب کاربری شما مسدود و لاک شود و دسترسی لازم برای باز کردن آن را نیز نداشته باشید و در آن صورت سرمایه شما، سرگردان خواهد شد.

نحوه باز کردن اکانت قفل شده باینانس

برای باز کردن اکانت لاک شده یا قفل شده باینانس شما می بایست اطلاعات دقیق هویتی و شناسایی و محل سکونت خود را برای این پلتفرم ارسال کنید تا با احراز هویت شما، مجدداً اکانت شما را باز شود و از آنجایی که آنها دسترسی زیادی به اطلاعات در کشور ایران ندارند، توصیه می شود هرگز به سمت کارهای مخاطره آمیز با حساب خود در باینانس نروید چرا که باز کردن آن، دردسر زیادی برای شما در پی خواهد داشت.

نوشته ترفند رفع انسداد اکانت بایننس اولین بار در گويا آی‌ تی پدیدار شد.